Adhyaya 247

Verse 1

पैजवन उवाच । श्रीः कथं तुलसीरूपा बिल्ववृक्षे च पार्वती । एतच्च विस्तरेण त्वं मुने तत्त्वं वद प्रभो

ပိုင်ဇဝနက ပြော၏— “သရီးသည် တုလစီရုပ်ဖြင့် မည်သို့ တည်ရှိသနည်း၊ ပါర్వတီသည်လည်း ဘိလွပင်၌ မည်သို့ တည်ရှိသနည်း။ အို မုနိ၊ အရှင်ဘုရား၊ ဤတတ္တဝကို အသေးစိတ် ပြောကြားပါ။”

Verse 2

गालव उवाच । पुरा दैवासुरे युद्धे दानवा बलदर्पिताः । देवान्निजघ्नुः संग्रामे घोररूपाः सुदारुणाः

ဂါလဝက ပြော၏။ ရှေးကာလ၌ နတ်တို့နှင့် အသူရတို့ စစ်ပွဲတွင် အင်အားနှင့် မာနကြောင့် မူးယစ်နေသော ဒာနဝတို့သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ရုပ်သဏ္ဌာန်နှင့် အလွန်ရက်စက်စွာ စစ်မြေပြင်၌ နတ်တို့ကို ချေမှုန်းခဲ့သည်။

Verse 3

देवाश्च भय संविग्ना ब्रह्माणं शरणं ययुः । ते स्तुत्वा पितरं नत्वा वृहस्पतिपुरःसराः

ထို့နောက် နတ်တို့သည် ကြောက်ရွံ့၍ တုန်လှုပ်ကာ ဘြဟ္မာထံ သက်သာရာအဖြစ် သွားကြ၏။ ဗြဟ္စပတိကို ဦးဆောင်အဖြစ်ထား၍ မိမိတို့၏ ဖခင်ကို ချီးမွမ်းကာ ဦးညွှတ်ပူဇော်ကြ၏။

Verse 4

तस्थुः प्रांजलयः सर्वे तानुवाच पितामहः । किमर्थं म्लानवदना अस्मद्गेहमुपागताः

သူတို့အားလုံး လက်အုပ်ချီ၍ ရပ်နေကြ၏။ ထို့နောက် လောကပိတামဟ ဘြဟ္မာက သူတို့အား မေးမြန်း၏။ “အဘယ်ကြောင့် မျက်နှာညှိုးနွမ်း၍ စိတ်အားလျော့ကာ ငါ၏ နေအိမ်သို့ လာရသနည်း”

Verse 6

वयं सर्वे पराक्रांता अतस्त्वां शरणं गताः । त्राह्यस्मान्देवदेवेश शरणं समुपागतान्

“ကျွန်ုပ်တို့အားလုံး အနိုင်ယူ၍ ဖိနှိပ်ခံရသဖြင့် သင်ထံသို့ အားကိုးရာအဖြစ် လာရောက်ကြပါသည်။ အို နတ်တို့၏ နတ်မင်းကြီး၊ ခိုလှုံရန် လာရောက်သော ကျွန်ုပ်တို့ကို ကယ်တင်စောင့်ရှောက်ပါ”

Verse 7

तच्छ्रुत्वा भगवान्प्राह ब्रह्मा लोकपितामहः । मया न शक्यते कर्त्तुं पक्षः कस्य जनस्य च

ထိုစကားကို ကြားသော် လောကပိတামဟ ဘုရားဘြဟ္မာက ပြန်လည်မိန့်၏။ “မည်သည့်ဘက်၊ မည်သည့်အဖွဲ့အတွက်မဆို ငါသည် ဘက်လိုက်၍ မလုပ်နိုင်”

Verse 9

कारणं कथ्यतामाशु वह्नीन्द्रवसुभिर्युताः । देवा ऊचुः । दैत्यैः पराजितास्तात संगरेऽद्भुतकारिभिः

«အကြောင်းရင်းကို အမြန်ပြောပါ» ဟု (ဗြဟ္မာ) မိန့်တော်မူရာ၊ အဂ္နိ၊ အိန္ဒြာနှင့် ဝသုတို့နှင့်အတူ ဒေဝတို့ ရှေ့တော်၌ ရပ်ကြ၏။ ဒေဝတို့က «အဘဘုရား၊ အံ့ဖွယ်ကာရိယာပြုသော ဒာနဝတို့ကြောင့် စစ်ပွဲ၌ ကျွန်ုပ်တို့ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ပါသည်» ဟု လျှောက်ကြ၏။

Verse 10

ऐक्यं विष्णुगणैः कुर्वन्दध्रे रूपं महाद्भुतम् । तदा हरिहराख्यं च देहार्द्धाभ्यां दधार सः

ဗိဿဏု၏ အဖွဲ့အစုတို့နှင့် တစ်စည်းတစ်လုံးဖြစ်စေကာ၊ သူသည် အလွန်အံ့ဖွယ်သော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ခံယူ하였다။ ထို့နောက် ကိုယ်ခန္ဓာ၏ နှစ်ဝက်ဖြင့် «ဟရိဟရ» ဟု ခေါ်သော ရုပ်ကို ဆောင်တော်မူ၏။

Verse 11

हरश्चैवार्द्धदेहेन विष्णुरर्द्धेन चाभवत् । एकतो विष्णुचिह्नानि हरचिह्नानि चैकतः

ကိုယ်ခန္ဓာ၏ တစ်ဝက်ဖြင့် ဟရ (ရှီဝ) ဖြစ်၍၊ အခြားတစ်ဝက်ဖြင့် ဗိဿဏု ဖြစ်တော်မူ၏။ တစ်ဖက်တွင် ဗိဿဏု၏ အမှတ်လက္ခဏာများ၊ တစ်ဖက်တွင် ဟရ၏ အမှတ်လက္ခဏာများ ရှိ၏။

Verse 12

एकतो वैनतेयश्च वृषभश्चान्यतोऽभवत् । वामतो मेघवर्णाभो देहोऽश्मनिचयोपमः

တစ်ဖက်တွင် ဝိုင်နတေယ (ဂရုဍ) ရှိ၍၊ အခြားဖက်တွင် နွားတော် (နန္ဒင်) ပေါ်ထွန်း၏။ ဘယ်ဘက်၌ ကိုယ်တော်သည် မိုးတိမ်ရောင်တောက်ပကာ ကျောက်တုံးအစုကြီးနှင့် ဆင်တူ၏။

Verse 13

कर्पूरगौरः सव्ये तु समजायत वै तदा । द्वयोरैक्यसमं विश्वं विश्वमैक्यमवर्त्तत

ညာဘက်၌ ကမ္ဖော်ကဲ့သို့ ဖြူစင်တောက်ပသော အရောင်ဖြင့် ထင်ရှားလာ၏။ နှစ်ပါး၏ တစ်စည်းတစ်လုံးဖြစ်ခြင်းနှင့် တူညီသကဲ့သို့ စကြဝဠာသည် ဖြစ်လာပြီး၊ ကမ္ဘာလောကသည်လည်း တစ်ခုတည်းသို့ ဦးတည်လှုပ်ရှား၏။

Verse 14

विभेदमतयो नष्टाः श्रुतिस्मृत्यर्थबाधकाः । पाखंडिनो हैतुकाश्च सर्वे विस्मयमागमन्

ကွဲပြားမှုကိုစွဲလမ်းသော စိတ်ထားရှိ၍ Śruti နှင့် Smṛti ၏ အဓိပ္ပါယ်ကို တားဆီးသူတို့၊ ပाखဏ္ဍိန် (မတရားဝါဒသမား) နှင့် အကြောင်းပြချက်သာဖြင့် အငြင်းပွားသူတို့ အားလုံးသည် မိမိတို့၏ အယူအဆကျိုးပဲ့ကာ အံ့ဩခြင်းထဲသို့ ကျရောက်ကြ၏။

Verse 15

स्वंस्वं मार्गं परित्यज्य ययुर्निर्वाणपद्धतिम् । मंदरे पवतश्रेष्ठे सा मूर्तिर्नित्यसंस्तुता

မိမိတို့၏ ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကြောင်းများကို စွန့်ပယ်၍ သူတို့သည် နိဗ္ဗာန်သို့သွားရာ မုက္ခပဋိပတ္တိကို လိုက်လျှောက်ကြ၏။ တောင်များအနက် အမြတ်ဆုံး မန္ဒရတောင်ပေါ်၌ ထိုရုပ်သဏ္ဍာန်သည် အစဉ်အမြဲ ချီးမွမ်းခံရ၏။

Verse 16

प्रमथाद्यैर्गणैश्चैव वर्त्ततेऽद्यापि निश्चला । सृष्टिस्थित्यंतकर्त्री सा विश्वबीजमनंतका

ယနေ့တိုင်အောင်ပင် နាងသည် မလှုပ်မယှက် တည်တံ့လျက်ရှိပြီး ပရမထ (Pramatha) တို့နှင့် အခြားသော သာသနာတော်ဝင် ဂဏများက ဝန်းရံစောင့်ရှောက်ကြ၏။ နាងသည် ဖန်ဆင်းခြင်း၊ တည်တံ့ခြင်း၊ ပျက်သုဉ်းခြင်းကို ဆောင်ရွက်သော အနန္တသတ္တိဖြစ်၍ စကြဝဠာ၏ မျိုးစေ့တော်ပင် ဖြစ်၏။

Verse 17

महेशविष्णसंयुक्ता सा स्मृता पापनाशिनी । योगिध्येया सदापूज्य सत्त्वाधारगुणातिगा

မဟေရှ (Maheśa) နှင့် ဝိෂ္ဏု (Viṣṇu) တို့နှင့် ပေါင်းစည်းသော နាងကို အပြစ်ပျောက်စေသူဟု မှတ်မိကြ၏။ ယောဂီတို့ စိတ်တည်စေရာ အာရုံဖြစ်၍ အစဉ်ပူဇော်ထိုက်သကဲ့သို့၊ သတ္တဝါအပေါင်း၏ အခြေခံတိုင်တည်ရာဖြစ်ကာ ဂုဏ (guṇa) တို့ကို ကျော်လွန်သူ ဖြစ်၏။

Verse 18

मुमुक्षवोऽपि तां ध्यात्वा प्रयांति परमं पदम् । चातुर्मास्ये विशेषेण ध्यात्वा मर्त्यो ह्यमानुषः

မုက္ခကို လိုလားသောသူတို့ပင် နាងကို သမาธိဖြင့် ဓ్యာနပြုလျှင် အမြင့်ဆုံးသော ပဒကို ရောက်ကြ၏။ ထို့ပြင် အထူးသဖြင့် စာတုర్మာသျ (Cāturmāsya) ကာလ၌ ထိုသို့ ဓ్యာနပြုလျှင် သာမန်လူသားတစ်ဦးသည် လူသားကန့်သတ်ချက်ကို ကျော်လွန်သူ ဖြစ်လာ၏။

Verse 19

तत्र गच्छंति ये तेषां स देवः संविधास्यति । इत्युक्त्वा भगवांस्तेषां तत्रैवांतरधीयत

«အဲဒီနေရာကို သွားသူတို့အတွက် ထိုဘုရားသခင်တော်ကိုယ်တိုင် လိုအပ်သမျှကို စီမံပေးလိမ့်မည်» ဟု မိန့်တော်မူပြီးနောက်၊ ဘဂဝန်သည် ထိုနေရာ၌ပင် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော်မူ၏။

Verse 20

तेऽपि वह्निमुखा देवाः प्रजग्मुर्मंदराचलम् । बभ्रमुस्तत्र तत्रैव विचिन्वाना महेश्वरम्

အဂ္နိကို ဦးဆောင်သော နတ်တို့လည်း မန္ဒရာတောင်သို့ ထွက်ခွာကြ၏။ ထိုနေရာ၌ သူတို့သည် မဟေရှဝရကို ထပ်တလဲလဲ ရှာဖွေရင်း လှည့်လည်သွားလာကြ၏။

Verse 21

पार्वतीं बिल्ववृक्षस्थां लक्ष्मीं च तुलसीगताम् । आदौ सर्वं वृक्षमयं पूर्वं विश्वमजायत

သူတို့သည် ဘီလ္ဝပင်အတွင်း တည်နေသော ပါရဝတီကိုလည်းကောင်း၊ တုလစီအတွင်း နေထိုင်သော လက္ခမီကိုလည်းကောင်း မြင်တွေ့ကြ၏။ အစဦးကာလ၌ ရှေးဟောင်းကမ္ဘာသည် အလုံးစုံ သစ်ပင်အဖြစ်ဖြင့်ပင် ပထမဦးစွာ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့၏။

Verse 22

एते वृक्षा महाश्रेष्ठाः सर्वे देवांशसंभवाः । एतेषां स्पर्शनादेव सर्वपापैः प्रमुच्यते

ဤသစ်ပင်တို့သည် အလွန်မြတ်သော သစ်ပင်များဖြစ်၍ အားလုံးသည် နတ်တို့၏ အစိတ်အပိုင်းမှ ပေါက်ဖွားလာကြ၏။ ၎င်းတို့ကို ထိတွေ့ရုံဖြင့်ပင် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်ရ၏။

Verse 23

चातुर्मास्ये विशेषेण महापापौघहारिणः । यदा तेनैव ददृशुर्देवास्त्रिभुवनेश्वरम्

အထူးသဖြင့် စာတုရ္မာသျကာလ၌ ၎င်းတို့သည် အပြစ်ကြီးများ၏ လှိုင်းလုံးကြီးကို ဖယ်ရှားပေးသူများ ဖြစ်ကြ၏။ ထို့နောက် ထိုနည်းလမ်းတည်းဖြင့်ပင် နတ်တို့သည် သုံးလောက၏ အရှင်ကို မြင်တွေ့ကြ၏။

Verse 24

तदाकाशभवा वाणीं प्राह देवान्यथार्थतः । ईश्वरः सर्वभूतानां कृपया वृक्षमाश्रितः

ထို့နောက် ကောင်းကင်မှ ပေါ်လာသော အသံတစ်သံက နတ်တို့အား အမှန်တရားအတိုင်း ပြောကြားသည်– «သတ္တဝါအပေါင်းတို့အပေါ် ကရုဏာကြောင့် ဣශ්ဝရသည် သစ်ပင်တစ်ပင်ကို အားကိုးကာ နေထိုင်တော်မူ၏»။

Verse 25

चातुर्मास्येऽथ संप्राप्ते सर्वभूतदयाकरः । अश्वत्थोऽतः सदा सेव्यो मंदवारे विशेषतः

ချာတုർമាសျာ ကာလ ရောက်လာသော် သတ္တဝါအပေါင်းတို့ကို ကရုဏာထားသော အရှင်သည် ထိုနေရာ၌ တည်ရှိတော်မူ၏။ ထို့ကြောင့် အရှဝတ္ထ (ပိပ္ပလ) သစ်ပင်ကို အမြဲတမ်း ပူဇော်သင့်ပြီး အထူးသဖြင့် တနင်္လာနေ့တွင် ပို၍ ဆည်းကပ်ရမည်။

Verse 26

नित्यमश्वत्थसंस्पर्शात्पापं याति सहस्रधा । दुग्धेन तर्पणं ये वै तिलमिश्रेण भक्तितः

အရှဝတ္ထ (ပိပ္ပလ) သစ်ပင်ကို နေ့စဉ် ထိတွေ့ခြင်းကြောင့် အပြစ်သည် တစ်ထောင်ဆတိုးကာ ချိုးဖျက်ပျက်စီးသွားသည်။ ထို့ပြင် စေတနာသဒ္ဓာဖြင့် နို့နှင့် နှမ်းရောကာ တర్పဏ (ရေဘူဇာ) ပူဇော်သူတို့သည် သန့်စင်သော ကုသိုလ်ကို ရရှိကြသည်။

Verse 27

सेचनं वा करिष्यंति तृप्तिस्तत्पूर्वजेषु च । दर्शनादेव वृक्षस्य पातकं तु विनश्यति

သို့မဟုတ် ထိုသစ်ပင်ကို ရေလောင်းပေးကြလျှင်လည်း သူတို့၏ ဘိုးဘွားပူဇော်ခံများသည် ထိုကြောင့် စိတ်ကျေနပ်ကြသည်။ အမှန်တကယ် သစ်ပင်ကို မြင်ရုံသာဖြင့်ပင် အပြစ်သည် ပျက်စီးသွားသည်။

Verse 28

पिप्पलः पूजितो ध्यातो दृष्टः सेवित एव वा । पापरोगविनाशाय चातुर्मास्ये विशेषतः । अश्वत्थं पूजितं सिक्तं सर्वभूतसुखावहम्

ပိပ္ပလ (အရှဝတ္ထ) သစ်ပင်ကို ပူဇော်ခြင်း၊ စိတ်တွင် ဓ్యာနပြုခြင်း၊ မြင်ခြင်း၊ သို့မဟုတ် ဆည်းကပ်ပြုစုခြင်း မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ—အထူးသဖြင့် ချာတုർമాసျာ ကာလတွင်—အပြစ်နှင့် ရောဂါတို့ကို ဖျက်ဆီးပေးသည်။ ပူဇော်ကာ ရေလောင်းထားသော အရှဝတ္ထသည် သတ္တဝါအပေါင်းတို့အတွက် ချမ်းသာသုခကို ဆောင်ကြဉ်းပေး၏။

Verse 29

सर्वामयहरं चैव सर्वपापौघहारिणम् । ये नराः कीर्तयिष्यंति नामाप्यश्वत्थवृक्षजम्

၎င်းသည် ရောဂါအပေါင်းကို ဖယ်ရှား၍ အပြစ်အစုအဝေးကြီးကိုလည်း ဆေးကြောပယ်ဖျက်သည်။ အရှဝတ္ထ သစ်ပင်မှ ပေါ်လာသော နာမတော်ကိုပင် သီဆိုရွတ်ဆိုသော လူတို့သည် သန့်စင်သော ကုသိုလ်ကို ရရှိကြသည်။

Verse 30

न तेषां यमलोकस्य भयं मार्गे प्रजायते । कुंकुमैश्चंदनैश्चैव सुलिप्तं यश्च कारयेत

သူတို့အတွက် သေပြီးနောက် လမ်းခရီးတွင် ယမလောကကို ကြောက်ရွံ့ခြင်း မပေါ်ပေါက်တော့။ ထို့ပြင် မည်သူမဆို (သစ်ပင်မြတ်ကို) ကုင်ကူမနှင့် စန္ဒနလိမ်းပွတ်၍ ကောင်းစွာ လိမ်းသုတ်စေသူ—

Verse 31

तस्य तापत्रयाभावो वैकुंठे गणता भवेत् । दुःस्वप्नं दुष्टचिंताञ्च दुष्टज्वरपराभवान्

သူ့အတွက် ဒုက္ခသုံးပါး ပျောက်ကင်း၍ ဝိုင်ကుంఠ၌ နတ်တော်၏ အမှုထမ်းအဖြစ် အဆင့်အတန်း ရရှိမည်။ မကောင်းသော အိပ်မက်များ၊ မကောင်းသော အတွေးများနှင့် ဆိုးရွားသော ဖျားနာမှုတို့၏ အနိုင်ယူခြင်းလည်း ပျောက်ကင်းသည်။

Verse 32

विलयं नय पापानि पिप्पल त्वं हरिप्रिय । मंत्रेणानेन ये देवाः पूजयिष्यंति पिप्पलम्

“ကျွန်ုပ်၏ အပြစ်တို့ကို ပျက်ကွယ်သို့ ဆောင်ယူပါ၊ ဟရိ၏ ချစ်မြတ်နိုးရာ ပိပ္ပလ သစ်ပင်တော်ရေ။” ဤမန္တရားဖြင့် ပိပ္ပလကို ပူဇော်ကြမည့် ဘက္တိဝန်ထမ်းတို့—

Verse 34

श्रुतो हरति पापं च जन्मादि मरणावधि । अश्वत्थसेवनं पुण्यं चातुर्मास्ये विशेषतः

ကြားရုံသာဖြစ်စေ အပြစ်ကို ဖယ်ရှားပေးသည်—မွေးဖွားချိန်မှ သေဆုံးချိန်အထိ။ အရှဝတ္ထကို စောင့်ရှောက်ဝတ်ပြုခြင်းသည် ကုသိုလ်ဖြစ်ပြီး ချာတုర్మာသျာ ကာလတွင် အထူးသဖြင့် ပိုမိုမြတ်သည်။

Verse 35

सुप्ते देवे वृक्षमध्यमास्थाय भगवान्प्रभुः । जलं पृथ्वीगतं सर्वं प्रपिबन्निव सेवते

ဒေဝ (ဗိဿဏု) သာမန်မဟုတ်သော ကောသမစ်အိပ်စက်ခြင်း၌ ရှိစဉ်၊ ကောင်းချီးတော်မူသော အရှင်ဘုရားသည် သစ်ပင်အလယ်၌ တည်နေ၍ မြေထဲသို့ ဝင်သွားသော ရေများအားလုံးကို သောက်သကဲ့သို့ ပြုကာ လောကကို ထောက်ပံ့စောင့်ရှောက်တော်မူ၏။

Verse 36

जलं विष्णुर्जलत्वेन विष्णुरेव रसो महान् । तस्माद्वृक्षगतो विष्णुश्चातुर्मास्येऽघनाशनः

ရေသည် ရေအဖြစ်ရှိသော ဗိဿဏုတော်ပင် ဖြစ်၏၊ ဗိဿဏုတော်ပင်လည်း မဟာရသ (rasa) ဖြစ်တော်မူ၏။ ထို့ကြောင့် သစ်ပင်အတွင်း တည်ရှိသော ဗိဿဏုတော်သည် အထူးသဖြင့် စာတုర్మာသျ (Cāturmāsya) ကာလ၌ အပြစ်ပျက်စီးစေသူ ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 37

सर्वभूतगतो विष्णुराप्याययति वै जगत् । तथाश्वत्थगतं विष्णुं यो नमस्येन्न नारकी

သတ္တဝါအပေါင်းတို့အတွင်း ပျံ့နှံ့တည်ရှိသော ဗိဿဏုတော်သည် လောကကို အမှန်တကယ် အာဟာရဖြည့်တင်းတော်မူ၏။ ထို့အတူ အရှွတ္ထ (Aśvattha) သစ်ပင်အတွင်းရှိ ဗိဿဏုတော်ကို ဦးညွှတ်နမസ്കာရပြုသူသည် နရကသို့ မသင့်တော်သူ မဖြစ်လာ။

Verse 38

अश्वत्थं रोपयेद्यस्तु पृथिव्यां प्रयतो नरः । तस्य पापसहस्राणि विलयं यांति तत्क्षणात्

သို့သော် စည်းကမ်းတကျ ကြိုးစားအားထုတ်သော လူတစ်ဦးက မြေပြင်ပေါ်၌ အရှွတ္ထ (Aśvattha) သစ်ပင်ကို စိုက်ပျိုးလျှင်၊ သူ၏ အပြစ်တစ်ထောင်ပေါင်းများစွာသည် ထိုခဏချင်းပင် ပျက်စီးပျောက်ကွယ်သွား၏။

Verse 39

अश्वत्थः सर्ववृक्षाणां पवित्रो मंगलान्वितः । मुक्तिदो रोपितो ध्यातश्चातुर्मास्येऽघनाशनः

သစ်ပင်အပေါင်းတို့အနက် အရှွတ္ထ (Aśvattha) သစ်ပင်သည် သန့်ရှင်း၍ မင်္ဂလာအင်အားနှင့် ပြည့်စုံ၏။ စိုက်ပျိုးကာ ဓ్యာနပြု၍ အထူးသဖြင့် စာတုర్మာသျ (Cāturmāsya) ကာလ၌ ဆည်းကပ်လျှင် မုတ်တိ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို ပေး၍ အပြစ်ကို ဖျက်ဆီးတော်မူ၏။

Verse 40

अश्वत्थे चरणं दत्त्वा ब्रह्महत्या प्रजायते । निष्कारणं संकुथित्वा नरके पच्यते ध्रुवम्

အရှဝတ္ထပင်ပေါ် ခြေတင်လျှင် ဘြဟ္မဟတ္ယာနှင့်တူသော အပြစ်ကို ခံရသည်။ အကြောင်းမဲ့ ထိခိုက်ဖျက်ဆီးသူသည် နရက၌ မလွဲမသွေ ဒုက္ခခံရမည်။

Verse 41

मूले विष्णुः स्थितो नित्यं स्कंधे केशव एव च । नारायणस्तु शाखासु पत्रेषु भगवान्हरिः

အမြစ်၌ ဗိဿဏုသည် အမြဲတည်ရှိ၏၊ ကိုယ်ထည်၌ ကေရှဝ (Keśava) တည်၏။ ခက်ခွဲများ၌ နာရာယဏ (Nārāyaṇa) ရှိ၍ အရွက်များ၌ ဘဂဝန် ဟရီ (Hari) တည်၏။

Verse 42

फलेऽच्युतो न संदेहः सर्वदेवैः समन्वितः । चातुर्मास्ये विशेषेण द्रुमपूजी स मुक्तिभाक्

အသီး၌ အချျုတ (Acyuta) ရှိသည်ဟု သံသယမရှိ၊ ဒေဝတားအားလုံးနှင့်အတူတကွ ဖြစ်၏။ အထူးသဖြင့် စာတုర్మာသျ (Cāturmāsya) ကာလ၌ သစ်ပင်ကို ပူဇော်သူသည် မုတ်တိ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို ရရှိ၏။

Verse 43

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन सदैवाश्वत्थसेवनम् । यः करोति नरो भक्त्या पापं याति दिनोद्भवम्

ထို့ကြောင့် အားလုံးသောကြိုးပမ်းမှုဖြင့် အရှဝတ္ထပင်ကို အမြဲတမ်း ဆည်းကပ်ပြုစုသင့်၏။ ယုံကြည်သဒ္ဓါဖြင့် ထိုသို့ပြုသူ၏ အပြစ်သည် နေ့စဉ် နေ့စဉ် လျော့ပါးပျောက်ကွယ်သွားသည်။

Verse 44

स एव विष्णुर्द्रुम एव मूर्तो महात्मभिः सेवितपुण्यमूलः । यस्याश्रयः पापसहस्रहंता भवेन्नृणां कामदुघो गुणाढ्यः

ထိုသစ်ပင်တည်းဟူသည် ဗိဿဏု၏ ရုပ်သဏ္ဍာန်ဖြစ်၏၊ မဟာတ္မာတို့ ဆည်းကပ်သော ကုသိုလ်မြစ်ရင်းရှိ၏။ ထိုအရိပ်အာရုံကို ခိုလှုံသူအတွက် အပြစ်ထောင်ပေါင်းများစွာကို ဖျက်ဆီးပေးပြီး၊ ဆန္ဒပြည့်စုံစေသော ပေးကမ်းသူအဖြစ် ဂုဏ်သတ္တိပြည့်ဝလျက် ဖြစ်လာ၏။

Verse 133

ततस्तेषां धर्मराजो जायते वाक्यकारकः । अश्वत्थो वचनेनापि प्रोक्तो ज्ञानप्रदो नृणाम्

ထို့နောက် သူတို့အတွက် ဓမ္မရာဇာ (Dharmarāja) သည် စီရင်ချက်ကို ထုတ်ပြန်သူအဖြစ် ပေါ်ထွန်းလာသည်။ အရှဝတ္ထ (Aśvattha) သစ်ပင်သည် လူတို့အား ဉာဏ်ပညာပေးသူဟု ဆိုကြပြီး၊ နာမတော်ကို ရွတ်ဆိုခြင်း သို့မဟုတ် ချီးမွမ်းခြင်းသာဖြင့်ပင် အကျိုးရှိသည်။

Verse 247

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये शेषशाय्युपाख्याने ब्रह्मनारदसंवादे चातुर्मास्यमाहात्म्ये पैजवनोपाख्यान अश्वत्थमहिमवर्णनंनाम सप्तचत्वारिंशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «အရှဝတ္ထ၏ ဂုဏ်တော်ဖော်ပြခြင်း» ဟု အမည်ရသော အခန်း ၂၄၇ သည် ပြီးဆုံး၏။ ၎င်းသည် Cāturmāsya Māhātmya အတွင်း၊ Paijavana အပိုင်းတွင်၊ Brahmā–Nārada ဆွေးနွေးပွဲ၌၊ Śeṣaśāyī ဇာတ်ကြောင်း၌၊ Hāṭakeśvara-kṣetra Māhātmya အတွင်း၊ Śrī Skanda Mahāpurāṇa ၏ ဆဋ္ဌမ Nāgara-khaṇḍa တွင်၊ Ekāśīti-sāhasrī Saṃhitā ထဲ၌ ဖြစ်သည်။