Adhyaya 22

Verse 1

। ऋषय ऊचुः । यदेतद्भवता प्रोक्तं तीर्थे शक्रसमुद्रवम् । स्वामिद्रोहकृतात्पापान्निर्मुक्तो यत्र लक्ष्मणः

ရိရှီတို့က ပြောကြ၏—သင်က ပြောခဲ့သော ‘ရှက္ရ-သမုဒ္ရဝ’ ဟု ခေါ်သော တီရ္ထအကြောင်း၊ အဲဒီမှာ လက္ခ္မဏသည် မိမိသခင်ကို သစ္စာဖောက်ခြင်းမှ ဖြစ်သော အပြစ်မှ လွတ်မြောက်ခဲ့သည်ဟု ဆို၏—ထို့အကြောင်းကို ထပ်မံရှင်းပြပါ။

Verse 2

कथं तत्र पुरा शक्रः स्वामिद्रोहसमुद्भवात् । पातकादेव निर्मुक्तः कस्मिन्काले च सूतज

အို စူတ၏သားရေ၊ အရင်ခေတ်က အဲဒီနေရာမှာ သက္ကရာ (အိန္ဒြာ) ဟာ မိမိသခင်ကို သစ္စာဖောက်ခြင်းမှ ပေါ်လာသော အပြစ်ကြီးမှ ဘယ်လို လွတ်မြောက်ခဲ့သလဲ၊ ထို့အပြင် ဘယ်အချိန်မှာ ဖြစ်ခဲ့သလဲ။

Verse 3

कस्माद्दितेर्महेन्द्रेण कृतं कृत्यं तथाविधम् । येन संसूदितो गर्भः सर्वं विस्तरतो वद

မဟိန္ဒြာ (အိန္ဒြာ) က ဒိတိအပေါ် အဘယ်ကြောင့် ထိုကဲ့သို့သော အမှုကို ပြုလုပ်ခဲ့သနည်း၊ ထိုကြောင့် သူမ၏ သန္ဓေကို ဖျက်ဆီးသွားရသနည်း။ အကြောင်းအရာအားလုံးကို အသေးစိတ် ပြောပြပါ။

Verse 4

सूत उवाच । ब्रह्मणो दक्षिणांगुष्ठाज्जज्ञे दक्षः प्रजापतिः । स च संजनयामास पचाशत्कन्यकाः शुभाः

စူတက ပြောသည်— ဘြဟ္မာ၏ ညာလက်မမှ ဒက္ခ ပရာဇာပတိ မွေးဖွားလာ၏။ ထို့နောက် သူသည် ကာလတန်ဖိုးအလိုက် ကံကောင်းမြတ်သော သမီးငါးဆယ်ကို မွေးဖွားစေ하였다။

Verse 5

ददौ च दश धर्माय कश्यपाय त्रयोदश । दिव्येन विधिना दक्षः सप्तविंशतिमिंदवे

ဒက္ခသည် ဒေဝတော်၏ အမိန့်တော်အတိုင်း သမီးဆယ်ယောက်ကို ဓမ္မအား၊ သမီးတစ်ဆယ့်သုံးယောက်ကို ကရှျပအား၊ သမီးနှစ်ဆယ့်ခုနစ်ယောက်ကို လ (ဆိုမ) အား ပေးအပ်하였다။

Verse 6

अदितिश्च दितिश्चैव द्वे भार्ये मुख्यतां गते । कश्यपस्य द्विजश्रेष्ठाः प्राणेभ्योऽपि प्रिये सदा

အဒိတိနှင့် ဒိတိတို့သည် ကရှျပ၏ အဓိကဆုံး ဇနီးနှစ်ဦး ဖြစ်လာကြ၏၊ အို ဒွိဇအထွတ်အမြတ်ရေ။ သူတို့သည် သူ၏ အသက်ရှူသက်တမ်းထက်ပင် အမြဲတမ်း ပို၍ ချစ်မြတ်နိုးရသူများ ဖြစ်ကြ၏။

Verse 7

ततः स जनयामास देवाञ्च्छक्रपुरःसरान् । अदित्यां चैव दैत्यांश्च दित्यां स बलवत्तरान्

ထို့နောက် အဒိတီမှ စက္ကရာ (အိန္ဒြာ) ဦးဆောင်သော ဒေဝတားတို့ကို မွေးဖွားစေ၏။ ဒိတီမှလည်း အင်အားကြီးမားသော ဒိုင်တျာတို့ကို မွေးဖွားစေ၏။

Verse 8

तेषां त्रैलोक्यराज्यार्थं मिथो जज्ञे महाहवः । तत्र शक्रेण ते दैत्याः संग्रामे विनिपातिताः

သုံးလောကအာဏာအတွက် သူတို့အချင်းချင်း ကြီးမားသော စစ်ပွဲ ပေါ်ပေါက်လာ၏။ ထိုစစ်မြေတွင် စက္ကရာ (အိန္ဒြာ) က ဒိုင်တျာတို့ကို တိုက်ခိုက်၍ လဲကျစေ၏။

Verse 9

ततः शोकपरा चक्रे दितिर्व्रतमनुत्तमम् । पुत्रार्थं नियमोपेता क्षेत्रेऽत्रैव समाहिता

ထို့နောက် ဝမ်းနည်းခြင်းလွန်ကဲသော ဒိတီသည် အလွန်မြင့်မြတ်သော ဝရတ (အဓိဋ္ဌာန်) ကို ဆောင်ရွက်၏။ သားတော်ရရန် စည်းကမ်းတင်းကျပ်စွာ ကျင့်သုံးကာ ဤပုဏ္ဏားမြေ (က்ஷೇತ್ರ) တွင်ပင် စိတ်တည်ငြိမ်စွာ တရားသမာဓိ ထားရှိ၏။

Verse 10

ततो वर्षसहस्रांते तस्यास्तुष्टो महेश्वरः । उवाच परितुष्टोऽस्मि वरं प्रार्थय वांछितम्

နှစ်တစ်ထောင်ကုန်ဆုံးသော် မဟေရှ္ဝရ (ရှီဝ) သည် သူမအပေါ် ကျေနပ်တော်မူ၍ ပြောတော်မူ၏—“ငါ အလွန်ပင် ကျေနပ်ပြီ၊ သင်လိုချင်သော ကောင်းချီးကို တောင်းလော့။”

Verse 11

साऽब्रवीद्यदि मे तुष्टस्त्वं देव शशिशेखर । तत्पुत्रं देहि देवानां सर्वेषां बलवत्तरम् । यज्ञभागप्रभोक्तारं देवानां दर्पनाशनम्

သူမက လျှောက်၏—“အို ဒေဝ၊ လမင်းတင်ဆောင်သော သရှိရှေခရ၊ သင်သည် ကျွန်မအပေါ် ကျေနပ်တော်မူလျှင်၊ ဒေဝတားအားလုံးထက် အင်အားကြီးမားသော သားတော်တစ်ပါးကို ပေးသနားပါ။ ယဇ్ఞအပိုင်းကို ခံစားပိုင်ခွင့်ရှိသူ၊ ဒေဝတားတို့၏ မာန်မာနကို ချိုးဖျက်သူ ဖြစ်ပါစေ။”

Verse 12

अवध्यं संगरे पूर्वैः सर्वैदेवैः सवासवैः । स तथेति प्रतिज्ञाय जगामादर्शनं हरः

(သူမက သားတစ်ယောက်ကို တောင်းဆိုရာ) ရှေးကာလ၏ ဒေဝတားအားလုံး၊ ဝါသဝ (အိန္ဒြာ) ပါဝင်သော်လည်း စစ်မြေပြင်၌ မသတ်နိုင်သောသူ ဖြစ်စေဟု တောင်း၏။ ဟရ (ရှီဝ) သည် «အဲဒီအတိုင်း ဖြစ်စေ» ဟု ကတိပြုပြီး မျက်စိရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွား၏။

Verse 13

दितिश्चैवाऽदधाद्गर्भं कश्यपान्मुनिपुंगवात् । ततः शक्रो भयं चक्रे ज्ञात्वा तं गर्भसंभवम् । वदतो मुनिमुख्यस्य नारदस्य महात्मनः

ထို့နောက် ဒိတိသည် မုနိတို့အထွဋ်အမြတ် ကശ്യပထံမှ သန္ဓေတည်၏။ ထိုသန္ဓေကို သိသွားသောအခါ သက္က (အိန္ဒြာ) သည် ကြောက်ရွံ့လာ၏—မဟာအတ္မာ နာရဒ မုနိအကြီးအကဲ၏ ပြောကြားချက်ကို ကြားသိ၍ ဖြစ်သည်။

Verse 14

ततो दुष्टां मतिं कृत्वा तस्य गर्भस्य नाशने । चक्रे तस्याः स शुश्रूषां दिवारात्रमतंद्रितः

ထို့နောက် ထိုသန္ဓေကို ဖျက်ဆီးရန် မကောင်းသော အကြံကို ချမှတ်ပြီး၊ အခွင့်အလမ်း ရှာဖွေရန်အတွက် သူသည် နေ့ည မပျင်းမနား နားမလျော့ဘဲ သူမကို ဝန်ဆောင်ကာ ပြုစုလေ၏။

Verse 15

छिद्रमन्वेषमाणस्तु सुसूक्ष्ममपि च द्विजाः । न तस्या लभते क्वाऽपि गता मासा नवैव तु

သို့သော် အို ဒွိဇတို့၊ အလွန်သေးငယ်သော ချို့ယွင်းချက်တစ်စုံတစ်ရာကိုပင် ရှာဖွေနေသော်လည်း သူမထံ၌ မည်သည့်အပေါက်အပြဲမျှ မတွေ့နိုင်ခဲ့—ကိုယ်ဝန်ကာလ ကိုးလ ပြည့်သွားသည်အထိ။

Verse 16

ततश्च दशमे मासि संप्राप्ते प्रसवोद्भवे । गर्भालसा निशावक्त्रे सुप्ता सा दक्षिणामुखी

ထို့နောက် ဒသမလ ရောက်လာ၍ မွေးဖွားချိန် နီးကပ်သော်၊ ကိုယ်ဝန်ကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော သူမသည် ညအချိန်၌ အိပ်ပျော်သွားပြီး မျက်နှာကို တောင်ဘက်သို့ လှည့်ထားလေ၏။

Verse 17

निद्रावशं तु संप्राप्ता विसंज्ञा समपद्यत । शक्रहस्तावमर्दोत्थपादसौख्येन निश्चला

အိပ်ငိုက်ခြင်း လွှမ်းမိုးမှုကြောင့် သူမသည် သတိလစ်မေ့မြောကာ မလှုပ်မယှက် လဲလျောင်းနေပြီး၊ သိကြားမင်း၏ လက်များဖြင့် နှိပ်နယ်ပေးမှုကြောင့် ခြေထောက်များ သက်သာရာရခဲ့သည်။

Verse 18

तां विसंज्ञामथो वीक्ष्य त्यक्त्वा पादौ शतक्रतुः । प्रविवेशोदरं तस्यास्तीक्ष्णं शस्त्रं करे दधत् । तेनाऽसौ सप्तधा चके गर्भं शस्त्रेण देवपः

သူမ သတိလစ်နေသည်ကို မြင်လျှင်၊ သိကြားမင်းသည် ခြေထောက်များကို လွှတ်လိုက်ပြီး၊ လက်ထဲတွင် ထက်မြက်သော လက်နက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဝမ်းဗိုက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်၍ သန္ဓေသားကို ခုနစ်ပိုင်း ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။

Verse 19

अथाऽपश्यत्क्षणात्सप्त वालकान्पूर्णविग्रहान् । ततस्तानपि सप्तैव सप्तधा कृतवान्हरिः

ချက်ချင်းပင် ပြီးပြည့်စုံသော ပုံသဏ္ဍာန်ရှိသည့် ကလေးငယ် ခုနစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်၊ ထို့နောက် ဟရိ (သိကြားမင်း) သည် ထိုခုနစ်ဦးကိုလည်း ခုနစ်ပိုင်းစီ ထပ်မံ ပိုင်းဖြတ်လိုက်ပြန်သည်။

Verse 20

जाता एकोनपञ्चाशदथ तत्रैव बालकाः । तान्दृष्ट्वा वृद्धिमापन्नांस्ततो भीतः शतक्रतुः । निश्चक्रामोदरातूर्णं दित्या यावन्न लक्षितः

သို့ဖြစ်၍ ထိုနေရာတွင် ကလေးငယ် လေးဆယ့်ကိုးဦး ဖွားမြင်လေသည်။ ၎င်းတို့ ကြီးပြင်းသန်မာလာသည်ကို မြင်သောအခါ၊ သိကြားမင်းသည် ကြောက်ရွံ့လာပြီး ဒီတိ မသိလိုက်မီ သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲမှ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

Verse 21

ततः प्रभाते विमले प्रोद्गते रविमंडले । दितिः संजनयामास सप्तधा सप्त बालकान्

ထို့နောက် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သော အရုဏ်ဦးအချိန်၊ နေဝန်းကြီး ထွက်ပေါ်လာသောအခါ၊ ဒီတိသည် ကလေး ခုနစ်ယောက်ပါသော အုပ်စု ခုနစ်စုကို မွေးဖွားခဲ့သည်။

Verse 22

ततोऽभ्येत्य सहस्राक्षो दुर्गंधेन समावृतः । निस्तेजा म्लानवक्त्रश्च लज्जयाऽ धोमुखः स्थितः

ထို့နောက် သဟသ္ရာက္ခ (မျက်စိတစ်ထောင်ရှင်) သည် ရှေ့သို့လာရာ၌ အနံ့ဆိုးဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး၊ တေဇောအလင်းရောင် ပျောက်ကွယ်ကာ မျက်နှာညှိုးနွမ်း၍ အရှက်ကြောင့် ခေါင်းငုံ့ကာ ရပ်နေ၏။

Verse 23

तं दृष्ट्वा तादृशं शक्रं दितिः प्रोवाच सादरम् । प्रणतं संस्थितं पार्श्वे भयव्याकुलचेतसम्

ထိုသို့သော အခြေအနေရှိသော သက္ကရ (ဣန္ဒြ) ကိုမြင်၍ ဒိတိသည် လေးစားစွာ ပြောဆို၏။ သူသည် ဘေးဘက်၌ ရပ်နေကာ ဦးညွှတ်လျက် ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေ၏။

Verse 24

किं त्वं शक्र निरु त्साहस्तेजोद्युतिविवर्जितः । शरीरात्तव दुर्गन्धः कस्मादीदृक्प्रजायते

“အို သက္ကရ၊ အဘယ်ကြောင့် ယခု သတ္တိမရှိဘဲ တေဇောနှင့် တောက်ပမှုကင်းမဲ့နေသနည်း။ ထို့ပြင် သင်၏ကိုယ်ခန္ဓာမှ အနံ့ဆိုးကြီးသည် အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ပေါ်ပေါက်လာသနည်း”

Verse 25

किं त्वया निहतो विप्रोगुरुर्वाबालकोऽथवा । नारी वा येन ते नष्टं तेजो गात्रसमुद्भवम्

“သင်သည် ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးကို သတ်ခဲ့သလား၊ သို့မဟုတ် ဂုရုကို သတ်ခဲ့သလား၊ သို့မဟုတ် ကလေးငယ်တစ်ဦး၊ မိန်းမတစ်ဦးကို သတ်ခဲ့သလား—ထိုကြောင့်ပင် သင်၏အင်္ဂါကိုယ်မှ ပေါ်ထွန်းသော တေဇောရောင်ခြည် ပျက်စီးသွားသလား”

Verse 26

हतो नखांभसा वा त्वं घृष्टः शूर्पानिलेन च । अजामार्जनिकोत्थैश्चरजोभिर्वा समाश्रितः

“သို့မဟုတ် ‘လက်သည်းရေ’ ဖြင့် ထိခိုက်ခံရသလား၊ သို့မဟုတ် စပါးခွဲပန်ကာလေဖြင့် ပွတ်တိုက်ခံရသလား။ သို့မဟုတ် သန့်ရှင်းရေး၊ တံမြက်လှည်းခြင်းမှ ထလာသော ဖုန်မှုန့်များက သင့်ကို ဖုံးလွှမ်းသလား”

Verse 27

शक्र उवाच । सत्यमेतन्महाभागे यत्त्वयोक्तोऽस्मि सांप्रतम् । रात्रौ प्रविष्टः सुप्ताया जठरे तव पापकृत्

သက္ကရာ (အိန္ဒြာ) မိန့်တော်မူသည်– အို မဟာဂုဏ်ရှိသော မိခင်၊ ယခု သင် ပြောခဲ့သမျှသည် အမှန်တကယ် ဖြစ်၏။ ညအခါ သင် အိပ်နေစဉ်၊ အပြစ်ပြုသူ ဖြစ်သော ငါသည် သင်၏ ဝမ်းဗိုက် (ဂರ್ಭ) ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့၏။

Verse 28

कृन्तश्चैकोनपञ्चाशत्कृत्वो गर्भो मया शुभे । तावन्मात्रास्ततो जाता बालकाः सर्व एव ते

အို မင်္ဂလာရှိသော မိခင်၊ ငါသည် ဂರ್ಭကို လေးဆယ့်ကိုးကြိမ် ဖြတ်တောက်ခဲ့၏။ ထိုအပိုင်းအစများမှပင် သားငယ်များ အားလုံး ပေါ်ထွန်းလာကြ၏။

Verse 29

ततो भीत्या विनिष्क्रान्तस्त्वया देवि न लक्षितः । एतस्मात्कारणाज्जाता तेजोहानिरनिन्दिते

ထို့နောက် ကြောက်ရွံ့၍ ငါသည် ထွက်ခွာသွားခဲ့၏—အို ဒေဝီ၊ သင် မမြင်မိခဲ့။ ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် အပြစ်ကင်းသော မိခင်၊ ငါ၏ တေဇော (အလင်းရောင်/ဂုဏ်တန်ခိုး) လျော့နည်းခြင်း ဖြစ်ပေါ်လာ၏။

Verse 30

दितिरुवाच । यस्मात्सत्यं त्वया प्रोक्तं पुरतो मम देवप । तस्मात्प्रार्थय मत्तस्त्वं वरं यन्मनसेप्सि तम्

ဒိတိ မိန့်တော်မူသည်– အို ဒေဝပ (ဒေဝတို့၏ အရှင်)၊ သင်သည် ငါ့ရှေ့တွင် အမှန်တရားကို ပြောခဲ့သောကြောင့်၊ ထို့ကြောင့် ငါထံမှ သင် စိတ်၌ လိုချင်သမျှ ဆုတောင်း (ဗရ) ကို တောင်းယူလော့။

Verse 31

शक्र उवाच । एते तव सुता देवि च्छिद्यमाना मयासिना । रुदन्तो वारिता मन्दं मा रुदन्तु मुहुर्मुहुः

သက္ကရာ မိန့်တော်မူသည်– အို ဒေဝီ၊ သင်၏ သားတို့သည် ငါ၏ ဓားဖြင့် ဖြတ်တောက်ခံရစဉ်၌ ငိုကြွေးသော်လည်း နူးညံ့စွာ တားဆီးထားခဲ့၏။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် မကြာခဏ မငိုကြွေးကြပါစေနှင့်။

Verse 32

मरुतो नामविख्यातास्तस्मात्संतुजगत्रये । दैत्यभावविनिर्मुक्ता मद्विधेया मम प्रियाः

ထို့ကြောင့် သူတို့ကို လောကသုံးပါး၌ «မာရုတ်» ဟူသောနာမဖြင့် ကျော်ကြားစေကြလော့—ဒာနဝတို့၏သဘောမှ လွတ်ကင်း၍ ငါ့အမိန့်ကို နာခံကာ ငါ့အချစ်တော်များ ဖြစ်ကြ၏။

Verse 33

यज्ञभागभुजः सर्वे भविष्यंति मया सह । यस्मादेतन्मया तीर्थं बालकैस्तव मंडितम्

သူတို့အားလုံးသည် ငါနှင့်အတူ ယဇ్ఞပူဇာ၏ အပိုင်းကို ခံစားကြလိမ့်မည်။ အကြောင်းမူကား ဤတီရ္ထကို သင်၏ကလေးများဖြင့် ငါက အလှဆင်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 34

बहुभिर्यास्यति ख्यातिं बालमंडनमित्यतः । या च स्त्री गर्भसंयुक्ता स्नानं भक्त्या करिष्यीत । न भविष्यंति छिद्राणि तस्या गर्भे कथंचन

ထို့ကြောင့် လူအများအကြား၌ «ဗာလမဏ္ဍန» ဟူ၍ ကျော်ကြားလာလိမ့်မည်။ ထို့ပြင် ကိုယ်ဝန်ရှိသော မိန်းမတစ်ဦးက ဤနေရာ၌ ယုံကြည်သဒ္ဓါဖြင့် ရေချိုးပါက၊ သူမ၏ ဗိုက်ထဲရှိ သန္ဓေ၌ မည်သို့မျှ ချို့ယွင်းမှု သို့မဟုတ် အန္တရာယ် မဖြစ်ပေါ်လိမ့်မည်။

Verse 35

प्राप्ते प्रसवकाले तु या जलं प्राशयिष्यति । तीर्थस्यास्य सुखेनैव प्रसविष्यति सा सुतम्

မွေးဖွားချိန် ရောက်လာသောအခါ ဤတီရ္ထ၏ ရေကို သောက်သော မိန်းမသည် သက်သာလွယ်ကူစွာပင် သားကို မွေးဖွားလိမ့်မည်။

Verse 36

दितिरुवाच । तवोच्छेदाय देवेश याचितः प्राङ्मया हरः । एकं देव सुतं देहि सर्वदेवनिबर्हणम्

ဒိတိက ပြောသည်—“အို နတ်တို့၏အရှင်၊ အရင်က ငါသည် ဟရ (ဟရာ) ထံ၌ သင်၏ ပျက်စီးခြင်းအတွက် တောင်းပန်ခဲ့၏။ အို ဘုရား၊ နတ်အားလုံးကို နှိမ်နင်းနိုင်သော သားတစ်ယောက်ကို ငါ့အား ပေးသနားပါ။”

Verse 37

त्वया चैकोनपंचाशत्प्रकारः स विनिर्मितः । यस्मादृतं त्वया प्रोक्तं तस्मादेतद्भविष्यति

သင်၏အင်အားဖြင့် သူကို ပုံသဏ္ဍာန် ၄၉ မျိုးဖြင့် ဖန်ဆင်းခဲ့သည်။ သင်ပြောသောစကားသည် သစ္စာဖြစ်သောကြောင့် ဤအရာသည် အမှန်တကယ် ဖြစ်လာမည်။

Verse 38

सूत उवाच । ततः प्रभृति ते जाता मरुतो विबुधैः समम् । यज्ञभागस्य भोक्तारो दितेः शक्रस्य शासनात्

စူတက ပြောသည်—ထိုအချိန်မှစ၍ မရုတ်တို့သည် မွေးဖွားလာ၍ နတ်တို့နှင့် တန်းတူအဆင့်ရှိကြပြီး၊ ဒိတိမှ မွေးဖွားသော်လည်း ရှက္ရ (အိန္ဒြာ) ၏ အမိန့်ဖြင့် ယဇ္ဉာ၌ မိမိတို့၏ အပိုင်းကို ခံစားသူများ ဖြစ်လာကြသည်။

Verse 39

अथ प्राह सहस्राक्षो देवाचार्यं बृहस्पतिम् । मातुर्द्रोहकृतं पापं कथं यास्यति संक्ष यम्

ထို့နောက် သဟသ္ရက္ရှ (အိန္ဒြာ) သည် နတ်တို့၏ ဆရာ ဘృဟස්ပတိ ကို မေးမြန်း၍—“မိခင်ကို သစ္စာဖောက်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သော အပြစ်သည် မည်သို့ ပျောက်ကင်းသွားမည်နည်း” ဟု ဆို၏။

Verse 42

सूत उवाच । ततस्तूर्णं सह साक्षः सहस्राक्षेशसंज्ञितम् । लिंगं संस्थापयामास स्वयमेव द्विजोत्तमाः

စူတက ပြောသည်—ထို့နောက် အို ဒွိဇိုတ္တမတို့၊ သဟသ္ရက္ရှ (အိန္ဒြာ) ကိုယ်တိုင်သည် အလျင်အမြန် “သဟသ္ရက္ရှေရှ” ဟု အမည်ရသော လိင်္ဂကို တည်ထောင်လေ၏။

Verse 43

त्रिकालं पूजयामासपुष्पधूपानुलेपनैः । तथान्यैर्बलिसत्का रैर्गीतैर्नृत्यैःपृथग्विधैः

သူသည် နေ့၏ သုံးချိန်တိုင်း၌ ပန်း၊ နံ့သာမီးခိုး၊ နံ့သာလိမ်းဆေးတို့ဖြင့် လိင်္ဂကို ပူဇော်လေ၏။ ထို့ပြင် ဘလိပူဇာနှင့် အခြားသော ဂုဏ်ပြုအလှူများ၊ သီချင်းများနှင့် အမျိုးမျိုးသော အကများဖြင့်လည်း ဆက်ကပ်လေ၏။

Verse 44

ततो वर्षसहस्रांते तुष्टस्तस्य महेश्वरः । प्रोवाच वरदोऽस्मीति शक्र प्रार्थय वांछितम्

ထို့နောက် နှစ်တစ်ထောင် ပြည့်သည့်အဆုံးတွင် မဟေရှဝရ (ရှီဝ) သည် သူ့အပေါ် ကျေနပ်၍ မိန့်တော်မူသည်– «ငါသည် ကောင်းချီးပေးသူ ဖြစ်၏။ အို စက္ကရ၊ သင်လိုချင်သမျှကို တောင်းလော့»။

Verse 45

शक्र उवाच । मातुर्द्रोहकृतं पापं यातु मे त्रिपुरांतक । तथाऽन्येषां मनुष्याणां येऽत्र त्वां श्रद्धयान्विताः । पूजयिष्यंति सद्भक्त्या स्नानं कृत्वा समाहिताः

စက္ကရက မိန့်သည်– «အို တြိပုရာန္တက၊ မိခင်ကို သစ္စာဖောက်၍ ကျူးလွန်ခဲ့သော အပြစ်သည် ငါ့ထံမှ ပျောက်ကွယ်ပါစေ။ ထို့အတူ ဤနေရာ၌ ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ပြည့်ဝကာ ရေချိုးပြီး စိတ်တည်ငြိမ်လျက် သန့်ရှင်းသော ဘက္တိဖြင့် သင့်ကို ပူဇော်မည့် လူသားတို့၏ အပြစ်များလည်း ကင်းစင်ပါစေ»။

Verse 46

सूत उवाच । स तथेति प्रतिज्ञाय जगामादर्शनं हरः । शक्रोऽपि रहितः पापैर्जगाम त्रिदशालयम्

စူတက ပြောသည်– ဟရ (ရှီဝ) သည် «အဲဒီအတိုင်း ဖြစ်စေ» ဟု ကတိပြုပြီး မျက်စိမြင်ရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ စက္ကရလည်း အပြစ်ကင်းစင်ကာ သုံးဆယ်သော ဒေဝတို့၏ နေရာ (ကောင်းကင်ဘုံ) သို့ ပြန်သွား하였다။

Verse 47

एवं तत्र समुत्पन्नं तीर्थं तद्बालमंडनम् । स्वामिद्रोहकृतात्पापान्मुच्यंते यत्र मानवाः

ဤသို့ဖြင့် ထိုနေရာ၌ “ဗာလမဏ္ဍန” ဟု ခေါ်သော တီရ္ထ (သန့်ရှင်းသော ရေကူးကန်/ဖော်ဒ်) ပေါ်ပေါက်လာ၏။ ထိုနေရာ၌ လူသားတို့သည် မိမိ၏ အရှင်/သခင်ကို သစ္စာဖောက်ခြင်းမှ ဖြစ်သော အပြစ်များမှ လွတ်မြောက်ကြသည်။

Verse 48

एतद्वः सर्वमाख्यातं बालमंडनसंभवम् । माहात्म्यं तु द्विज श्रेष्ठाः शृणुध्वमथ सादरम्

“ဗာလမဏ္ဍန” ၏ ပေါ်ပေါက်လာပုံကို သင်တို့အားလုံးသို့ ငါ အကုန်အစင် ရှင်းပြပြီးပြီ။ ယခုတော့ အို ဒွိဇမြတ်တို့၊ ၎င်း၏ မဟာတ္မ്യ (အလွန်မြတ်သော ဂုဏ်သတင်း) ကို လေးစားစွာ နားထောင်ကြလော့။

Verse 49

आश्विनस्य सिते पक्षे दशम्यादि यथाक्रमम् । यस्तत्र कुरुते श्राद्धं यावत्पंचदशी तिथिः

အာရှွိန လ၏ အလင်းဖက်၌ လဆယ်ရက်မှ စ၍ အစဉ်လိုက်—ထိုနေရာတွင် လဆယ်ငါးရက် (လပြည့်တိထိ) အထိ ရှရာဒ္ဓ ပြုလုပ်သူသည်…

Verse 50

तीर्थानां स हि सर्वेषां स्नानजं लभते फलम् । श्राद्धस्य करणाद्वापि वाजिमेधफलं द्विजाः

သူသည် တီရ္ထ အားလုံး၌ ရေချိုးခြင်းမှ ရသော အကျိုးကို အမှန်တကယ် ရရှိ၏။ ထို့ပြင် ရှရာဒ္ဓ ပြုလုပ်ခြင်းကြောင့်လည်း၊ အို ဒွိဇာတို့၊ အရှွမေဓ ယဇ్ఞ၏ ကုသိုလ်နှင့် တူညီသော အကျိုးကို ရောက်၏။

Verse 51

तस्मिन्काले सहस्राक्षः समागच्छति भूतले । भागानां मर्त्यजातानां सेवनाय सदैव हि

ထိုအခါ မျက်စိတစ်ထောင်ရှိသော သဟသ္ရာက္ခ (အိန္ဒြ) သည် မြေပြင်သို့ ဆင်းလာ၍ လူသားတို့၏ ခွဲဝေထားသော အပိုင်းအခွဲ (ပူဇာ/ကုသိုလ်) ကို ခံယူရန် အမြဲတမ်း စိတ်ထားလျက် ရှိ၏။

Verse 52

यावद्भूमितले शक्रस्तिष्ठत्येवं द्विजोत्तमाः । तीर्थे तीर्थानि सर्वाणि तावत्तिष्ठन्ति तत्र वै

ဤသို့ မြေပြင်ပေါ်၌ သက္ကရ (အိန္ဒြ) တည်ရှိနေသမျှကာလပတ်လုံး၊ အို ဒွိဇအုတ်တမတို့၊ ထိုတီရ္ထတစ်ခုအတွင်း၌ပင် တီရ္ထအားလုံးသည် ထိုနေရာ၌ တည်နေကြ၏။

Verse 53

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन तस्मिन्काले विशेषतः । स्नात्वा तत्र शुभे तीर्थै शक्रेश्वरमथाऽर्चयेत्

ထို့ကြောင့် အားလုံးသော ကြိုးပမ်းမှုဖြင့်၊ အထူးသဖြင့် ထိုကာလ၌—ထိုမင်္ဂလာတီရ္ထ၌ ရေချိုးပြီးနောက် သက္ကရေရှ္ဝရ (Śakreśvara) ကို ပူဇာအာရాధနာ ပြုရမည်။

Verse 54

अत्र श्लोकौ पुरा गीतौ नारदैन सुर षिंणा । शृण्वंतु मुनयः सर्वे कीर्त्यमानौ मया हि तौ

ဤနေရာ၌ ယခင်က နတ်တို့အတွင်း ပညာရှိ နာရဒ မုနိက သီဆိုခဲ့သော ဂါထာ နှစ်ပုဒ် ရှိသည်။ မုနိအပေါင်းတို့ နားထောင်ကြပါစေ၊ ယခု ငါသည် ထိုနှစ်ပုဒ်ကို ရွတ်ဆိုနေ၏။

Verse 55

बालमंडनके स्नात्वा शक्रेश्वरमथेक्षयेत् । यः पुमानाश्विने मासि प्राप्ते श्रवण पञ्चके । स पापैर्मुच्यते सर्वैराजन्ममरणाद्भुवि

ဗာလမဏ္ဍနက၌ ရေချိုးပြီးနောက် သက္ကရေးရှွရကို ဖူးမြင်ရမည်။ အာရှွိန မာသ၌ «ရှရဝဏ ပဉ္စက» ရောက်လာသောအခါ ထိုသို့ပြုသော ယောက်ျားသည် မြေပြင်ပေါ်၌ မွေးမှ သေတိုင်အောင်ရှိသမျှ အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်၏။

Verse 56

प्रभावात्तस्य तीर्थस्य सत्यमेतद्द्विजोत्तमाः

အို ဒွိဇောတ္တမတို့၊ ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် မှန်ကန်၏—ထိုတီရ္ထ၏ အာနုဘော်နှင့် သန့်စင်စေသော မဟာဂုဏ်တန်ခိုးသည် ထိုသို့ပင် ဖြစ်၏။