Adhyaya 215

Verse 1

ऋषय ऊचुः । सांप्रतं वद नः सूत श्राद्धकल्पस्य यो विधिः । विस्तरेण महाभाग यथा तच्चाक्षयं भवेत्

ရိရှီတို့က ဆိုကြသည်။ ယခုအခါ၊ အို စူတ၊ ရှရားဒ္ဓ ကလ္ပ၏ နည်းလမ်းကို ကျွန်ုပ်တို့အား ပြောပါ။ အို ကံကောင်းသူ၊ အသေးစိတ်ရှင်းပြပါ၊ ထိုကုသိုလ်အကျိုးသည် မပျက်မယွင်း အမြဲတည်စေရန်။

Verse 2

कस्मिन्काले प्रकर्तव्यं श्राद्धं पितृपरायणैः । कीदृशैर्ब्राह्मणैस्तच्च तथा द्रव्यैर्महामते

အို ပညာရှိကြီး၊ ပိတೃတို့ကို အလေးထားသူများသည် မည်သည့်အချိန်တွင် ရှရားဒ္ဓကို ပြုလုပ်သင့်သနည်း။ ထို့ပြင် မည်သို့သော ဗြာဟ္မဏများနှင့်၊ မည်သို့သော ပူဇာပစ္စည်းများဖြင့် ပြုလုပ်သင့်သနည်း၊ အို မဟာမတေ။

Verse 3

सूत उवाच । एतदर्थं पुरा पृष्टो मार्कंडेयो महामुनिः । रोहिताश्वेन विप्रेंद्रा हरिश्चन्द्र सुतेन सः

စူတက ဆိုသည်။ ဤအကြောင်းအရာအတွက်ပင် ယခင်က မဟာမုနိ မာရ္ကဏ္ဍေယကို၊ အို ဗြာဟ္မဏတို့အထဲမှ အကောင်းဆုံးတို့၊ ဟရိශ්ချန္ဒြ၏ သား ရိုဟိတာရှွက မေးမြန်းခဲ့ဖူးသည်။

Verse 4

हरिश्चन्द्रे गते स्वर्गं रोहिताश्वे नृपे स्थिते । तीर्थयात्राप्रसंगेन मार्कण्डो मुनिसत्तमः

ဟရိශ්ချန္ဒြသည် ကောင်းကင်ဘုံသို့ သွားပြီးနောက်၊ ရိုဟိတာရှွသည် မင်းအဖြစ် တည်မြဲနေစဉ်၊ တီရ္ထယာထရာ (သန့်ရှင်းရာသို့ ခရီး) အခါသမယတွင် မုနိတို့အထဲမှ အမြတ်ဆုံး မာရ္ကဏ္ဍ (မာရ္ကဏ္ဍေယ) သည် ထိုနေရာသို့ ရောက်လာ하였다။

Verse 5

सरय्वाः संगमे पुण्ये स्नानार्थं समुपस्थितः । तत्र स्नात्वा पितॄन्देवान्संतर्प्य विधिपूर्वकम्

သူသည် သရယုမြစ်၏ သန့်ရှင်းသော ဆုံရာသို့ ရေချိုးရန် ရောက်လာ하였다။ ထိုနေရာ၌ ရေချိုးပြီးနောက် အခမ်းအနားစည်းကမ်းအတိုင်း ပိတೃများနှင့် ဒေဝတားများအား တർပဏ ပူဇော်၍ စိတ်ကျေနပ်စေ하였다။

Verse 6

प्रविष्टस्तां पुरीं रम्यामयोध्यां सत्यनामिकाम् । रोहिताश्वोऽपि तं श्रुत्वा समायातं मुनीश्वरम् । पदातिः प्रययौ तूर्णं दूरदेशं तु सम्मुखम्

ထို့နောက် သူသည် အမှန်တရားကြောင့် နာမည်ကြီးသော အယောဓျာ မြို့လှလှထဲသို့ ဝင်ရောက်하였다။ မုနိရှင်ကြီး ရောက်လာကြောင်း ကြားသိသဖြင့် ရိုဟိတာရှွာလည်း ခြေလျင်ဖြင့် အလျင်အမြန် ထွက်သွားကာ အနည်းငယ်ဝေးရာအထိ ထွက်၍ မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြိုဆိုတွေ့ဆုံ하였다။

Verse 7

ततः प्रणम्य तं मूर्ध्ना कृतांजलिपुटः स्थितः । प्रोवाच मधुरं वाक्यं विनयेन समन्वि तः

ထို့နောက် သူသည် ခေါင်းဖြင့် ဦးညွှတ်ပူဇော်ကာ လက်အုပ်ချီ၍ ရပ်နေ하였다။ ပြီးလျှင် ယဉ်ကျေးနှိမ့်ချမှုနှင့် ပြည့်စုံသော ချိုမြိန်သည့် စကားကို ပြော하였다။

Verse 8

स्वागतं ते मुनिश्रेष्ठ भूयः सुस्वागतं मुने । धन्योऽहं कृतपुण्योऽहं संप्राप्तः परमां गतिम् । यत्ते पादरजोभिर्मे मूर्द्धजा विमलीकृताः

မုနိအထွဋ်အမြတ်ရှင်၊ သင့်အား ကြိုဆိုပါ၏—ထပ်မံ၍ အလွန်ကြိုဆိုပါ၏၊ မုနိရေ။ ကျွန်ုပ်သည် ကံကောင်းမြတ်နိုးသူ၊ ကုသိုလ်ပြည့်စုံသူ ဖြစ်ပါ၏; သင်၏ ခြေဖဝါးမှ မြေမှုန့်ကြောင့် ကျွန်ုပ်၏ ဦးခေါင်းသည် သန့်စင်သွားသဖြင့် အမြင့်ဆုံးသော ကောင်းကျိုးကို ရရှိပါပြီ။

Verse 9

एवमुक्त्वा गृहीत्वा तं स्वहस्तालंबनं तदा । ययौ तत्र सभास्थानं बृहत्सिंहासनाश्रयम्

ဤသို့ ပြောပြီးနောက် ထိုအခါ သူသည် မိမိလက်ဖြင့် ထောက်ကူသကဲ့သို့ လက်ကို ကိုင်ယူ하였다။ ထို့နောက် ကြီးမားသော ရာဇပလ္လင်တင်ထားသော အစည်းအဝေးခန်းသို့ သွားရောက်하였다။

Verse 10

सिंहासने निवेश्याथ तं मुनिं पार्थिवोत्तमः । उपविष्टो धरापृष्ठे कृतांजलिपुटः स्थितः

ထိုအခါ မင်းမြတ်သည် မုနိကို စင်္ဟာသနပေါ်၌ ထိုင်စေပြီး၊ ကိုယ်တိုင် မြေပြင်ပေါ်၌ ထိုင်ကာ လက်နှစ်ဖက်ကို အညံ့အတင်း ဆုတောင်းသကဲ့သို့ ပူးကပ်၍ ရိုသေစွာ နေ၏။

Verse 11

ततः प्रोवाच मधुरं विनयावनतः स्थितः । निःस्पृहस्यापि विप्रेंद्र कि वाऽगमनकारणम्

ထို့နောက် မင်းမြတ်သည် အနိမ့်ချ၍ ဝိနယဖြင့် ရပ်နေကာ သာယာနူးညံ့စွာ ပြော၏—“ဗြာဟ္မဏအထွဋ်အမြတ်ရေ၊ ဆန္ဒကင်းသူဖြစ်သော်လည်း အဘယ်ကြောင့် လာရသနည်း?”

Verse 12

तद्ब्रवीहि यथातथ्यं करोमि तव सांप्रतम् । अदेयमपि दास्यामि गृहायातस्य ते विभो

ထို့ကြောင့် အမှန်အတိုင်း ပြောပါ။ ယခုချက်ချင်း သင်ပြောသမျှကို ကျွန်ုပ် ပြုလုပ်မည်။ အို မဟာပုရုသ၊ သင်သည် ကျွန်ုပ်အိမ်သို့ ရောက်လာသောကြောင့် ပေးမသင့်သော်လည်း ပေးမည်။

Verse 13

मार्कंडेय उवाच । तीर्थयात्राप्रसंगेन वयमत्र समागताः । सरय्वाः संगमे पुण्ये कल्ये यास्याम्यहे पुनः

မာရ္ကဏ္ဍေယ မုနိက ပြော၏—“တီရ္ထယာထရာ (သန့်ရှင်းရာသို့ ဘုရားဖူးခရီး) အကြောင်းကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့ ဤနေရာသို့ စုဝေးလာကြသည်။ နောက်တစ်နေ့ မင်္ဂလာကောင်းသောနေ့တွင် သရယုမြစ်၏ ပုဏ္ဏသင်္ဂမ (မြစ်ဆုံ) သို့ ထပ်မံ သွားမည်” ဟု။

Verse 14

निःस्पृहैरपि द्रष्टव्या धर्मवन्तो द्विजोत्तमाः । ततः प्रोक्तं पुराण ज्ञैर्ब्राह्मणैः शास्त्रदृष्टिभिः

ဆန္ဒကင်းသူတို့ပင်လျှင် ဓမ္မရှိသော ဒွိဇအထွဋ်အမြတ်တို့ကို ရှာဖွေတွေ့မြင်သင့်သည်။ ထို့နောက် ပုရာဏကို သိမြင်၍ သာස්တရဒೃષ્ટိရှိသော ဗြာဟ္မဏများက ထိုသို့ ကြေညာခဲ့သည်။

Verse 15

धर्मवन्तं नृपं दृष्ट्वा लिंगं स्वायंभुवं तथा । नदीं सागरगां चैव मुच्येत्पापाद्दिनोद्भवात्

ဓမ္မရှိသော မင်းကို မြင်ရခြင်း၊ ထို့အတူ ကိုယ်တိုင်ပေါ်ထွန်းသော လင်္ဂ (သွေးဝင်လင်္ဂ) ကို မြင်ရခြင်း၊ ပင်လယ်သို့ စီးဆင်းသည့် မြစ်ကို မြင်ရခြင်းတို့ကြောင့် နေ့စဉ်ဖြစ်ပေါ်လာသော အပြစ်များမှ လွတ်မြောက်၏။

Verse 16

एवमुक्त्वा ततश्चक्रे पृच्छां स मुनिसत्तमः । तं दृष्ट्वा नृपशार्दूलं पुरःस्थं विनयान्वितम्

ဤသို့ ပြောပြီးနောက် မုနိအမြတ်ဆုံးသည် မေးမြန်းခြင်းကို စတင်하였다။ ရှေ့တွင် ရပ်နေသော မင်းတို့အထဲက ကျားတစ်ကောင်ကဲ့သို့သော မင်းကြီးကို မြင်ရာ၌၊ သူသည် နှိမ့်ချမှုနှင့် ယဉ်ကျေးမှု ပြည့်စုံနေ၏။

Verse 17

कच्चित्ते सफला वेदाः कच्चित्ते सफलं श्रुतम् । कच्चित्ते सफला दाराः कच्चित्ते सफलं धनम्

“သင်၏ ဝေဒများသည် အကျိုးပွားနေသလား။ သင်၏ သင်ယူကြားနာမှု (श्रुत) သည် အကျိုးရှိသလား။ သင်၏ ဇနီးနှင့် အိမ်ထောင်ရေးသည် အကျိုးရှိသလား။ သင်၏ ဥစ္စာဓနသည် အကျိုးရှိသလား။”

Verse 18

रोहिताश्व उवाच । कथं स्युः सफला वेदाः कथं स्यात्सफलं श्रुतम् । कथं स्युः सफला दाराः कथं स्यात्सफलं धनम्

ရိုဟိတာရှွာက ပြောသည်— “ဝေဒများသည် မည်သို့ အကျိုးပွားနိုင်သနည်း။ သင်ယူကြားနာမှုသည် မည်သို့ အကျိုးရှိနိုင်သနည်း။ အိမ်ထောင်ရေးသည် မည်သို့ အကျိုးပွားနိုင်သနည်း။ ဥစ္စာဓနသည် မည်သို့ အကျိုးပွားနိုင်သနည်း။”

Verse 19

मार्कंडेय उवाच । अग्निहोत्रफला वेदाः शीलवृत्तफलं श्रुतम् । रतिपुत्रफला दारा दत्तभुक्तफलं धनम्

မာရ္ကဏ္ဍေယက ပြောသည်— “ဝေဒများ၏ အကျိုးသည် အဂ္နိဟောတရ (မီးပူဇော်) သို့ ရောက်သောအခါ ဖြစ်၏။ သင်ယူကြားနာမှု၏ အကျိုးသည် သီလနှင့် မှန်ကန်သော အကျင့်အကြံသို့ ရောက်သောအခါ ဖြစ်၏။ အိမ်ထောင်ရေး၏ အကျိုးသည် ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် ကောင်းမွန်သော သားသမီးတို့၌ ဖြစ်၏။ ဥစ္စာဓန၏ အကျိုးသည် မှန်ကန်စွာ သုံးစွဲခြင်းနှင့် ဒါနပေးခြင်း၌ ဖြစ်၏။”

Verse 20

एवं ज्ञात्वा महाराज नान्यथा कर्तुमर्हसि

မဟာရာဇာ၊ ဤသို့ သိမြင်ပြီးနောက် အခြားနည်းဖြင့် မပြုလုပ်သင့်ပါ။

Verse 21

चत्वार्येतानि कृत्यानि मयोक्तानि च तानि ते । यथा तानि प्रकृत्यानि लोकद्वयमभीप्सता

ဤကိစ္စဝတ္တရားလေးပါးကို ငါသည် သင်အား ပြောကြားပြီးပြီ—ဤလောကနှင့် နောက်လောက နှစ်လောကလုံး၏ ကောင်းကျိုးကို လိုလားသူသည် မိမိသဘာဝကဲ့သို့ အမြဲကျင့်သုံးရမည့် ဝတ္တရားများ ဖြစ်သည်။

Verse 22

एवमुक्त्वा ततश्चक्रे कथाश्चित्राश्च तत्पुरः । राजर्षीणां पुराणानां देवर्षीणां विशेषतः

ဤသို့ ပြောပြီးနောက် သူသည် သူတို့ရှေ့တွင် အံ့ဖွယ်ကောင်းသော ပုံပြင်များစွာကို ဆက်လက်ဟောပြော하였다—အထူးသဖြင့် ရာဇဣသီတို့နှင့် ဆိုင်သော ပုရာဏသမိုင်းများကို၊ ထို့ထက်ပို၍ တေဝဣသီတို့၏ အကြောင်းကို ထူးခြားစွာ ဟောကြား하였다။

Verse 23

ततः कथावसाने च कस्मिंश्चिद्द्विजसत्तमाः । पप्रच्छ तं मुनिश्रेष्ठं रोहिताश्वो महीपतिः

ထို့နောက် ပုံပြင်ဟောပြောမှု ပြီးဆုံးသည့်အခါ၊ အို ဒွိဇတို့အနက် အမြတ်ဆုံးတို့၊ ဘုရင် ရိုဟိတာရှွာသည် ထိုမုနိအထွတ်အမြတ်ကို မေးမြန်း하였다။

Verse 24

भगवञ्छ्रोतुमिच्छामि श्राद्धकल्पमहं यतः । दृश्यंते बहवो भेदा द्विजानां श्राद्धकर्मणि

အို ဘဂဝန်၊ ငါသည် ရှရဒ္ဓ ကర్మ၏ မှန်ကန်သော နည်းလမ်းကို ကြားလိုပါသည်။ အကြောင်းမှာ ဒွိဇတို့အကြား ရှရဒ္ဓ အခမ်းအနား ပြုလုပ်ရာတွင် ကွဲပြားမှုများစွာ တွေ့ရပါသည်။

Verse 25

मार्कंडेय उवाच । सत्यमेतन्महाभाग यत्पृष्टोऽस्मि नृपोत्तम । श्राद्धस्य बहवो भेदाः शाखाभेदैर्व्यवस्थिताः

မာရကဏ္ဍေယ မိန့်တော်မူ၏—အို မဟာဘဂါ၊ အို မင်းမြတ်၊ သင်မေးမြန်းသည့်အရာသည် အမှန်တကယ်ဖြစ်၏။ ရှရဒ္ဓ (śrāddha) ပူဇော်ပွဲတွင် ဝေဒသခါ (śākhā) များကွဲပြားမှုအလိုက် ပုံစံအမျိုးမျိုး သတ်မှတ်ထားသည်။

Verse 26

तस्मात्ते निर्णयं वच्मि भर्तृयज्ञेन यत्पुरा । आनर्त्ताधिपतेः प्रोक्तं सम्यक्छ्राद्धस्य लक्षणम्

ထို့ကြောင့် သင့်အား အဆုံးအဖြတ်တိတိကျကျကို ငါပြောမည်—မှန်ကန်သော ရှရဒ္ဓ၏ လက္ခဏာများကို—ယခင်က ဘဟရ္တၱြိယဇ္ဉ (Bhartṛyajña) က အာနရ္တ (Ānarta) အရှင်ထံ သင်ကြားခဲ့သကဲ့သို့။

Verse 27

भर्तृयज्ञं सुखासीनं निजाश्रमपदे नृपः । आनर्ताधिपतिर्गत्वा प्रणिपत्य ततोऽब्रवीत्

အာနရ္တ အရှင်မင်းသည် မိမိအာရှရမ်၌ သက်သာစွာ ထိုင်နေသော ဘဟရ္တၱြိယဇ္ဉ ထံသို့ သွားရောက်၍ ဦးချကန်တော့ပြီးနောက် စကားဆိုလေ၏။

Verse 28

आनर्त उवाच । सांप्रतं वद मे ब्रह्मञ्छ्राद्धकल्पं पित्रीप्सितम् । येन मे तुष्टिमायांति पितरः श्राद्धतर्पिताः

အာနရ္တ မိန့်တော်မူ၏—အို ဗြဟ္မဏ၊ ယခု ငါ့အား ပိတೃ (Pitṛs) များလိုလားသည့် ရှရဒ္ဓ (śrāddha) အစီအစဉ်ကို ပြောပြပါ။ ထိုပူဇော်အပ်နှံမှုကြောင့် ငါ့ဘိုးဘွားများသည် ရှရဒ္ဓတర్పဏဖြင့် ကျေနပ်အေးချမ်းစေလိုသည်။

Verse 29

कः कालो विहितः श्राद्धे कानि द्रव्याणि मे वद । श्राद्धार्हाणि तथान्यानि मेध्यानि द्वि जसत्तम । यानि योज्यानि वांछद्भिः पितृणां तृप्तिमुत्तमाम्

ရှရဒ္ဓအတွက် သတ်မှတ်ထားသော အချိန်က ဘာလဲ။ ငါ့အား အသုံးပြုရမည့် ပစ္စည်းများကို ပြောပါ—ရှရဒ္ဓအတွက် သင့်တော်သောအရာများနှင့် အခြား သန့်ရှင်းသော (medhya) အရာများကိုလည်း၊ အို ဒွိဇမြတ်—ထိုအရာများဖြင့် ပိတೃ (Pitṛs) များ၏ အမြင့်ဆုံးသော ကျေနပ်မှုကို ရယူလိုသူတို့ အသုံးချနိုင်စေရန်။

Verse 30

कीदृशा ब्राह्मणा ब्रह्मञ्छ्राद्धार्हाः परिकीर्तिताः । कीदृशा वर्जनीयाश्च सर्वं मे विस्तराद्वद

အို ဗြာဟ္မဏာရေ၊ śrāddha (ရှရဒ္ဓ) ကို လက်ခံထိုက်သူ ဗြာဟ္မဏာတို့သည် မည်သို့သောသူများဟု ကြေညာထားသနည်း။ မည်သို့သောသူများကို ရှောင်ကြဉ်ရမည်နည်း။ အားလုံးကို အသေးစိတ် ပြောပြပါ။

Verse 31

भर्तृयज्ञ उवाच । अहं ते कीर्तयिष्यामि श्राद्धकल्पमनुत्तमम् । यं श्रुत्वाऽपि महाराज लभेच्छ्राद्धफलं नरः

ဘရ္တෘယဇ္ဉ က ဆိုသည်— ငါသည် သင်အား အလွန်မြင့်မြတ်သော śrāddha (ရှရဒ္ဓ) လုပ်ထုံးလုပ်နည်းကို ကြေညာမည်။ အို မဟာရာဇာ၊ ထိုကို ကြားရုံမျှဖြင့်ပင် လူသည် śrāddha ၏ အကျိုးကို ရရှိနိုင်သည်။

Verse 32

श्राद्धमिदुक्षयेऽवश्यं सदा कार्यं विपश्चिता । यदि ज्येष्ठतमः सर्गः सन्तानं च तथा नृप

လကွယ်ချိန် (အမဝါသျာနေ့) တွင် ပညာရှိတို့သည် śrāddha (ရှရဒ္ဓ) ကို အမြဲမပြတ် မဖြစ်မနေ ဆောင်ရွက်သင့်သည်။ အို မင်းကြီး၊ ဤသည်မှာ မိမိမျိုးရိုးနှင့် သားစဉ်မြေးဆက်အတွက် အထွတ်အထိပ် အမိန့်တော်ဖြစ်သည်။

Verse 33

शीतार्ता यद्वदिच्छंति वह्निं प्रावरणानि च । पितरस्तद्वदिच्छंति क्षुत्सामाश्चन्द्रसंक्षयम्

အအေးဒဏ်ခံရသူတို့က မီးနှင့် အဖုံးအကာများကို လိုလားသကဲ့သို့၊ ဆာလောင်ပင်ပန်း၍ အားနည်းနေသော ပိတೃ (Pitṛs) တို့လည်း လကွယ်အမှောင်ချိန် (လဆုတ်ဆုံး) ကို လိုလားကြသည်။

Verse 34

दरिद्रोपहता यद्वद्धनं वांछंति मानवाः । पितरस्तद्वदिच्छंति क्षुत्क्षामाश्चन्द्रसं क्षयम्

ဆင်းရဲမှုကြောင့် ထိခိုက်နေသူတို့က ငွေကြေးဥစ္စာကို တောင့်တသကဲ့သို့၊ ဆာလောင်မှုနှင့် ချို့တဲ့မှုကြောင့် အားနည်းနေသော ပိတೃ (Pitṛs) တို့လည်း လဆုတ်ဆုံး လကွယ်ချိန်ကို တောင့်တကြသည်။

Verse 35

यथा वृष्टिं प्रवांछन्ति कर्षुकाः सस्यवृद्धये । तथात्मप्रीतये तेऽपि प्रवांछन्तींदुसंक्षयम्

လယ်သမားတို့သည် သီးနှံတိုးပွားစေရန် မိုးကို မျှော်လင့်သကဲ့သို့၊ ပိတೃများသည်လည်း မိမိတို့ စိတ်ကျေနပ်မှုအတွက် လဆုတ်ချိန် (အမావာသျာ) ကို ပူဇော်အလှူအတွက် သင့်တော်သောအချိန်ဟု မျှော်လင့်ကြသည်။

Verse 36

यथोषश्चक्रवाक्यश्च वांछन्ति रवि दर्शनम् । पितरस्तद्वदिच्छंति श्राद्धं दर्शसमुद्भवम्

အရုဏ်ဦးနှင့် စက္ကရဝါက ငှက်တို့သည် နေကို မြင်လိုသကဲ့သို့၊ ပိတೃများလည်း ဒർശ (လကွယ်) နှင့် ဆက်နွယ်သော ရှရဒ္ဓ (Śrāddha) ကို ထိုနည်းတူ စိတ်အားထက်သန်စွာ လိုလားကြသည်။

Verse 37

जलेनापि च यः श्राद्धं शाकेनापि करोति वाः । दर्शस्य पितरस्तृप्तिं यांति पापं प्रण श्यति

ရေတစ်မျိုးတည်းဖြင့်ဖြစ်စေ၊ ရိုးရိုးဟင်းသီးဟင်းရွက်ဖြင့်ဖြစ်စေ Śrāddha ကို ပြုလုပ်သူသည် ဒർശ (လကွယ်နေ့) တွင် ပိတೃများကို တင်းတိမ်စေပြီး အပြစ်တို့လည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

Verse 38

अमावास्यादिने प्राप्ते गृहद्वारं समाश्रिता । वायुभूताः प्रवांछन्ति श्राद्धं पितृगणा नृणाम् । यावदस्तमयं भानोः क्षुत्पिपासास माकुलाः

အမாவာသျာနေ့ ရောက်လာသောအခါ လေကဲ့သို့ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ပိတೃအစုအဖွဲ့တို့သည် လူတို့၏ အိမ်တံခါးဝတွင် တည်နေရာယူကာ Śrāddha ကို မျှော်လင့်ကြပြီး နေဝင်ချိန်အထိ ဆာလောင်ခြင်း၊ ရေငတ်ခြင်းကြောင့် စိတ်မချမ်းသာဘဲ နေကြသည်။

Verse 39

ततश्चास्तं गते भानौ निराशा दुःखसंयुताः । निःश्वस्य सुचिरं यांति गर्हयंति स्ववंशजम्

ထို့နောက် နေဝင်သွားသောအခါ သူတို့သည် မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့၍ ဝမ်းနည်းပူဆွေးလျက် ထွက်ခွာကြသည်။ အလွန်ရှည်လျားစွာ သက်ပြင်းချကာ အဝေးသို့ သွားကြပြီး မိမိတို့၏ မျိုးဆက်သားကို အပြစ်တင်ကြသည်။

Verse 40

आनर्त उवाच । किमर्थं क्रियते श्राद्धममावास्यादिने द्विज । विशेषेण ममाचक्ष्य विस्तरेण यथातथम्

အာနရတက ပြောသည်။ အို ဗြာဟ္မဏ၊ အမဝါသျာ (လကွယ်နေ့) တွင် ရှရဒ္ဓ (Śrāddha) ကို ဘာရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ပြုလုပ်သနည်း။ အထူးသဖြင့် အစဉ်လိုက် အသေးစိတ် ငါ့အား ရှင်းပြပါ။

Verse 41

मृताश्च पुरुषा विप्र स्वकर्मजनितां गतिम् । गच्छन्ति ते कथं तस्य सुतस्याश्रयमाययुः

ထို့ပြင် အို ဗြာဟ္မဏ၊ ကွယ်လွန်သူတို့သည် မိမိကံကြောင့် ဖြစ်ပေါ်သော ဂတိသို့ သွားကြသော်လည်း၊ ထိုသူတို့သည် သား၏ အားကိုးရာ (သားက ပြုသော ရိတုအခမ်းအနား) ကို မည်သို့ အားထားလာကြသနည်း။

Verse 42

एष नः संशयो विप्र सुमहान्हृदि संस्थितः

အို ဗြာဟ္မဏ၊ ဤအလွန်ကြီးမားသော သံသယသည် ငါတို့၏ နှလုံး၌ ပေါ်ပေါက်ကာ တည်နေပါသည်။

Verse 43

भर्तृयज्ञ उवाच । सत्यमेतन्महाभाग यत्त्वया व्याहृतं वचः । स्वकर्मार्हां गतिं यांति मृताः सर्वत्र मानवाः

ဘရ္တෘယဇ္ဉ က ပြောသည်။ အို မဟာဘဂ၊ သင်ပြောသောစကားသည် မှန်ကန်၏။ လူသားတို့သည် နေရာတိုင်း၌ သေဆုံးသည့်အခါ မိမိကံနှင့် ထိုက်တန်သော ဂတိသို့ ရောက်ကြ၏။

Verse 44

परं यथा समायांति वंशजस्याश्रयं प्रति । तथा तेऽहं प्रव क्ष्यामि न तथा संशयो भवेत्

သို့သော် သူတို့သည် မည်သို့ မျိုးဆက်သားစဉ်မြေးဆက်၏ အားကိုးရာသို့ ရောက်လာကြသနည်းကို ငါရှင်းပြမည်။ ထို့ကြောင့် သံသယ မကျန်ရစ်စေရ။

Verse 45

मृता यांति तथा राजन्येऽत्र केचिन्महीतले । ते जायंते न मर्त्येऽत्र यावद्वंशस्य संस्थितिः

အို မင်းကြီး၊ ဤမြေပေါ်၌ သေဆုံးသူအချို့သည် ထိုအခြေအနေသို့ ရောက်ကြပြီး၊ မိမိတို့၏ မျိုးရိုးဆက်တည်နေသရွေ့ ဤလောက လူသားတို့အတွင်း ပြန်လည်မမွေးဖွားကြတော့။

Verse 46

परं शुभात्मका ये च ते तिष्ठंति सुरालये । पापात्मानो नरा ये च वैवस्वतनिवासिनः

ထို့ပြင် ကုသိုလ်သဘောရှိသူတို့သည် နတ်ဘုံ (သုရလယ) တွင် နေထိုင်ကြ၏။ သို့ရာတွင် အပြစ်သဘောရှိသော လူတို့သည် ဝိုင်ဝသွဝတ၏ နေရာ၊ ယမလောက၌ နေထိုင်သူများ ဖြစ်ကြ၏။

Verse 47

अन्यदेहं समाश्रित्य भुंजानाः कर्मणः फलम् । शुभं वा यदि वा पापं स्वयं विहितमात्मनः

ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ပါးကို အားထားယူကာ၊ မိမိကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်ခဲ့သော ကုသိုလ် သို့မဟုတ် အကုသိုလ် ကမ္မ၏ အကျိုးကို ခံစားကြ၏။

Verse 48

यमलोके स्थितानां हि स्वर्गस्थानामपि क्षुधा । पिपासा च तथा राजंस्तेषां संजायतेऽधिका

ယမလောက၌ ရှိသူတို့အတွက်သာမက၊ ကောင်းကင်ဘုံ၌ နေသူတို့အတွက်ပါ ဆာလောင်ခြင်းနှင့် ရေငတ်ခြင်း ပေါ်ပေါက်လာ၏။ အို မင်းကြီး၊ ထိုအရာတို့သည် သူတို့အတွက် ပိုမိုပြင်းထန်လာ၏။

Verse 49

यावन्नरत्रयं राजन्मातृतः पितृतस्तथा । तेषां च परतो ये च ते स्वकर्म शुभाशुभम् । भुंजते क्षुत्पिपासा च न तेषां जायते क्व् चित्

အို မင်းကြီး၊ မိခင်ဘက်မှလည်းကောင်း ဖခင်ဘက်မှလည်းကောင်း «လူသုံးဦး» သည် အထောက်အကူအဖြစ် တည်ရှိနေသရွေ့၊ ထို့အပြင် ထိုသူတို့ထက် ကျော်လွန်သူတို့အတွက်ပါ၊ မိမိတို့၏ ကုသိုလ်အကုသိုလ် ကမ္မကို ခံစားကြသော်လည်း ဆာလောင်ခြင်းနှင့် ရေငတ်ခြင်းသည် မည်သည့်နေရာ၌မျှ မပေါ်ပေါက်လာ။

Verse 50

तत्रापि पतनं तस्मात्स्थानाद्भवति भूमिप । वंशोच्छेदान्पुनः सर्वे निपतंति महीतले । त्रुटद्रज्जुनिबद्धं हि भांडं यद्वन्निराश्रयम्

ထိုအခြေအနေမှပင် ထိုနေရာအဆင့်မှ ကျဆင်းခြင်းရှိ၏၊ အို မြေကိုကာကွယ်သူ။ မျိုးရိုးပြတ်သွားလျှင် အားလုံးသည် မြေပြင်လောကသို့ ပြန်လည်ကျရောက်ကြ၏—ကြိုးပြတ်သွား၍ အထောက်အပံ့မဲ့သည့် အိုးတစ်လုံးကဲ့သို့။

Verse 51

एतस्मात्कारणाद्यत्नः सन्तानाय विचक्षणैः । प्रकर्तव्यो मनुष्येंद्र वंशस्य स्थितये सदा

ထို့ကြောင့်၊ အို လူတို့၏အရှင်၊ ပညာရှိတို့သည် မျိုးဆက်တည်မြဲစေရန် အမြဲတမ်း သားသမီးရရှိရေးအတွက် အားထုတ်ကြိုးပမ်းသင့်၏။

Verse 52

अपि द्वादशधा राजन्नौरसादिसमु द्भवाः । तेषामेकतमोऽप्यत्र न दैवाज्जायते सुतः

အို မင်းကြီး၊ သားတော်တို့သည် အော်ရသ (သဘာဝမွေး) မှစ၍ နည်းလမ်းတစ်ဆယ့်နှစ်မျိုးဖြင့် ဖြစ်ပေါ်သည်ဟု ဆိုကြသော်လည်း၊ ဤနေရာတွင် ကံတရား (ဒေဝ) တစ်ခုတည်းကြောင့်သာ သားတော်တစ်ယောက်တောင် မရနိုင်။

Verse 53

पितॄणां गुप्तये तेन स्थाप्योऽश्वत्थः समाधिना । पुत्रवत्परिपाल्यश्च निर्विशेषं नराधिप

ထို့ကြောင့် ပိတೃများ (Pitṛs) ကိုကာကွယ်ကောင်းကျိုးအတွက် အာရှဝတ္ထ (aśvattha) သစ်ပင်ကို စိတ်တည်ငြိမ်သမာဓိဖြင့် တည်ထောင်ရမည်။ အို လူတို့၏အရှင်၊ မိမိသားကဲ့သို့ မခွဲခြားဘဲ စောင့်ရှောက်ရမည်။

Verse 54

यावत्संधारयेद्भूमिस्तमश्वत्थं नराधिप । कृतोद्वाहं समं शम्या तावद्वंशोऽपि तिष्ठति

အို မင်းကြီး၊ မြေကြီးက ထိုအာရှဝတ္ထ သစ်ပင်ကို ထောက်ထားနေသမျှ မျိုးရိုးလည်း ထိုအတိုင်း တည်မြဲနေ၏—သင့်တော်သော အခမ်းအနားများဖြင့် တည်ထောင်ထားသကဲ့သို့ ခိုင်မြဲလျက်။

Verse 55

अश्वत्थजनका मर्त्या निपत्य जगती तले । पापामुक्ताः समायांति योनिं श्रेष्ठां शुभान्विताः

မြေပြင်ပေါ်၌ အဿတ္ထဗောဓိညောင်ပင်ကို စိုက်ပျိုးသော လူသားတို့သည် အပြစ်များမှ ကင်းလွတ်ကြပြီး မွန်မြတ်သော ဘဝသစ်ကို ရရှိကြကုန်၏။

Verse 56

एतस्मात्कारणादन्नं नित्यं देयं तथोदकम् । समुद्दिश्य पितॄन्राजन्यतस्ते तन्मयाः स्मृताः

အို မင်းကြီး၊ ထို့ကြောင့် ဘိုးဘေး (Pitṛs) တို့အား ရည်စူး၍ နေ့စဉ် ဆွမ်းနှင့် ရေကို လှူဒါန်းသင့်ပါသည်၊ အကြောင်းမူကား ၎င်းတို့သည် ထိုအလှူဖြင့်သာ တည်တံ့နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။

Verse 57

अदत्त्वा सलिलं सस्यं पितॄणां यो नराधिप । स्वयमश्नाति वा तोयं पिवेत्स स्यात्पितृद्रुहः । स्वर्गेऽपि च न ते तोयं लभंते नान्नमेव च

အို မင်းကြီး၊ ဘိုးဘေးတို့အား ရေနှင့် အစာကို ဦးစွာ မလှူဒါန်းဘဲ မိမိကိုယ်တိုင် စားသောက်သောသူသည် ဘိုးဘေးတို့အား သစ္စာဖောက်ရာ ရောက်၏။ ထိုသူတို့သည် နတ်ပြည်၌ပင် ရေနှင့် အစာကို မရရှိနိုင်ကြပေ။

Verse 58

न दत्तं वंशजैर्मर्त्यैश्चेद्व्यथां यांति दारुणाम् । क्षुत्पिपासासमुद्भूतां तस्मात्संतर्पयेत्पितॄन्

အကယ်၍ လူသား သားစဉ်မြေးဆက်တို့သည် အလှူဒါန မပြုကြပါက၊ ဘိုးဘေးတို့သည် ဆာလောင်မွတ်သိပ်ခြင်းကြောင့် ပြင်းထန်သော ဆင်းရဲဒုက္ခကို ခံစားရကုန်၏။ ထို့ကြောင့် ဘိုးဘေးတို့အား ကျေနပ်စေသင့်ပါသည်။

Verse 59

नित्यं शक्त्या नरो राजन्पयोऽन्नैश्च पृथग्विधैः । तथान्यैर्वस्त्रनैवेद्यैः पुष्पगन्धानुलेपनैः

အို မင်းကြီး၊ လူတစ်ဦးသည် မိမိတတ်နိုင်သမျှ နို့၊ အစားအစာ အမျိုးမျိုး၊ အဝတ်အထည်၊ ပူဇော်ဖွယ်ရာများ၊ ပန်းများ၊ ရနံ့မွှေးကြိုင်သော ပစ္စည်းများနှင့် လိမ်းဆေးတို့ဖြင့် ဘိုးဘေးတို့အား နေ့စဉ် ပူဇော်သင့်ပါသည်။

Verse 60

पितृमेधादिभिः पुण्यैः श्राद्धैरुच्चावचैरपि । तर्पितास्ते प्रयच्छंति कामानिष्टान्हृदि स्थितान् । त्रिवर्गं च महाराज पितरः श्राद्धतर्पिताः

ပိတೃမေဓ စသည့် ကုသိုလ်ပြုရာ အခမ်းအနားများနှင့် ရိုးရိုးသော်လည်းကောင်း ခမ်းနားသော်လည်းကောင်း ဆရာဒ္ဓပူဇာများဖြင့် ပိတೃတို့ကို တရ্পဏပြု၍ စိတ်တော်ကျစေသော်၊ သူတို့သည် နှလုံး၌ တည်နေသော လိုအင်ဆန္ဒများကို ပေးသနားကြသည်။ မဟာမင်းကြီး၊ ဆရာဒ္ဓဖြင့် ပျော်ရွှင်သော ဘိုးဘွားပိတೃတို့သည် တြိဝರ್ಗ—ဓမ္မ၊ အတ္ထ၊ ကာမ—ကိုလည်း ပေးတော်မူကြသည်။

Verse 61

तर्पयंति न ये पापाः स्वपितॄन्नित्यशो नृप । पशवस्ते सदा ज्ञेया द्विपदाः शृंगवर्जिताः

မင်းကြီးရေ၊ မိမိ၏ ပိတೃတို့ကို နေ့စဉ်မပြတ် တရ্পဏမပြု၍ မပျော်ရွှင်စေသော အပြစ်ရှိသူတို့ကို အမြဲတမ်း သိထားရမည်မှာ—သူတို့သည် စွမ်းအားမဲ့ တိရစ္ဆာန်ကဲ့သို့၊ ခြေနှစ်ချောင်းရှိသော်လည်း ချိုမရှိသော သတ္တဝါများပင် ဖြစ်ကြသည်။

Verse 215

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये श्राद्धकल्पे श्राद्धावश्यकताकारणवर्णनंनाम पञ्चदशोत्तरद्विशततमो ऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သာသနာတော်မြတ်သော စကန္ဒ မဟာပုရာဏ၌—အရှစ်ဆယ့်တစ်ထောင် ဂါထာပါဝင်သော သံဟိတာအတွင်း—ခြောက်မြောက်စာအုပ် နာဂရခဏ္ဍ၌၊ ဟာဋကေရှွရ သန့်ရှင်းဒေသ၏ မာဟာတ္မယ၌၊ ဆရာဒ္ဓကလ္ပ အခန်းကဏ္ဍတွင် «ဆရာဒ္ဓ၏ မဖြစ်မနေလိုအပ်ရသည့် အကြောင်းရင်းဖော်ပြချက်» ဟူသော အမည်ရှိ အခန်း၊ နှစ်ရာတစ်ဆယ့်ငါးမြောက် အဓ್ಯಾಯ ပြီးဆုံး၏။