Adhyaya 184

Verse 1

। सूत उवाच । तृतीये च दिने प्राप्ते त्रयोदश्यां द्विजोत्तमाः । प्रातःसवनमादाय ऋत्विजः सर्व एव ते । स्वेस्वे कर्मणि संलग्ना यज्ञकृत्यसमुद्भवे

စူတက ပြော၏—တတိယနေ့ ရောက်လာသောအခါ၊ လဆန်းတစ်ဆယ့်သုံးရက်နေ့၌၊ အို ဒွိဇတို့အနက် အမြတ်ဆုံးတို့၊ ထိုရိတ്വိဇ် (ယဇ္ဉပုရောဟိတ်) အားလုံးသည် မနက်ပိုင်း ဆဝန (prātaḥ-savana) ကို ဆောင်ရွက်ယူကာ၊ ယဇ္ဉကိစ္စမှ ပေါ်ပေါက်သော မိမိမိမိ တာဝန်၌ စိတ်နှလုံးတစ်ပါးတည်း စူးစိုက်နေကြ၏။

Verse 2

ततः प्रवर्तते यज्ञस्तदा पैतामहो महान् । सर्वकामसमृद्धस्तु सर्वैः समुदितो गुणैः

ထို့နောက် ပိုက်တာမဟ (ဘိုးဘွား) ယဇ္ဉကြီးသည် စတင်လှုပ်ရှားလာ၏—လိုအင်အမျိုးမျိုး ပြည့်စုံစေပြီး၊ ကောင်းမြတ်သော ဂုဏ်အင်အား အားလုံးနှင့် ပြည့်ဝလျက်ရှိ၏။

Verse 3

दीयतां दीयतां तत्र भुज्यतां भुज्यतामिति । एकः संश्रूयते शब्दो द्वितीयो द्विजसंभवः

ထိုနေရာ၌ အသံတစ်သံ ကြားရသည်—“ပေးကြ၊ ပေးကြ” ဟုလည်းကောင်း၊ ဒုတိယအသံမှာ “စားကြ၊ စားကြ” ဟုလည်းကောင်း—ဒွိဇတို့အတွင်းမှ ပေါ်ထွန်းလာသော အော်ဟစ်သံများပင် ဖြစ်၏။

Verse 4

नान्यस्तत्र तृतीयस्तु यज्ञे पैतामहे शुभे । यो यं कामयते कामं हेमरत्नसमुद्भवम्

ထိုမင်္ဂလာရှိသော ပိုက်တာမဟ ယဇ္ဉ၌ တတိယအော်သံ မရှိချေ။ မည်သူမဆို မိမိလိုလားသော ဆန္ဒကို—ရွှေနှင့် ရတနာတို့မှ ပေါ်ပေါက်သော (လောကီစည်းစိမ်) ဆန္ဒကို—

Verse 5

स तत्प्राप्नोत्यसंदिग्धं वांछिताच्च चतुर्गुणम् । पक्वान्नस्य कृतास्तत्र दृश्यंते पर्वताः शुभाः

သူသည် သံသယမရှိဘဲ ရရှိလေ၏—မိမိဆန္ဒထက် လေးဆတိုး၍။ ထိုနေရာ၌ ကောင်းမြတ်သော အချက်အပြုတ်အစားအစာများကို တောင်တန်းကဲ့သို့ စုပုံထားသည်ကို မြင်ရ၏။

Verse 6

घृतक्षीर महानद्यो दानार्थं वित्तराशयः । एतस्मिन्नंतरे प्राप्तः कश्चिज्ज्ञानी द्विजोत्तमाः

ဃီနှင့် နို့၏ မြစ်ကြီးများကဲ့သို့ စီးဆင်းသကဲ့သို့ ထင်ရပြီး၊ လှူဒါန်းရန်အတွက် ငွေကြေးအစုအပုံများလည်း ပြင်ဆင်ထား၏။ ထိုအကြား၌၊ အို နှစ်ကြိမ်မွေးမြတ်သူတို့အထွဋ်အမြတ်၊ ပညာရှိတစ်ဦး ရောက်လာ၏။

Verse 7

अतीतानागतान्वेत्ति वर्तमानं च यः सदा । स ब्रह्माणं नमस्कृत्य निविष्टश्च तदग्रतः

အတိတ်နှင့် အနာဂတ်ကို အမြဲသိပြီး ပစ္စုပ္ပန်ကိုပါ သိသူသည်၊ ဘြဟ္မာကို ဦးညွှတ်နမස්ကာပြု၍ သူ၏ရှေ့တွင် ထိုင်လေ၏။

Verse 8

कर्मांतरेषु विप्राणां स सर्वेषां द्विजोत्तमाः । कथयामास यद्वृत्तं बाल्यात्प्रभृति कृत्स्नशः

ဗြာဟ္မဏများသည် မိမိတို့၏ အခမ်းအနားကర్మများတွင် လုပ်ဆောင်နေစဉ်၊ ထိုနှစ်ကြိမ်မွေးမြတ်သူသည် ကလေးဘဝမှစ၍ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အပြည့်အစုံ ပြောကြားလေ၏။

Verse 9

ततस्त ऋत्विजः सर्वे कौतुकाविष्टचेतसः । पप्रच्छुर्ज्ञानिनं तं च विस्मयोत्फुल्ललोचनाः

ထို့နောက် အခမ်းအနားဆောင်ရွက်သော ရుత్వိဇ်များအားလုံးသည် အံ့ဩမှုကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားကာ ထိုပညာရှိကို မေးမြန်းကြ၏။ အံ့အားသင့်၍ မျက်လုံးများ ကျယ်ပြန့်လျက်ရှိ၏။

Verse 10

विस्मृतानि स्मरंतस्ते निजकृत्यानि वै ततः । प्रोक्तानि गर्हणीयानि ह्यसंख्यातानि सर्वशः

ထို့နောက် မေ့လျော့ခဲ့သော ကိုယ်တိုင်ပြုခဲ့သည့် အမှုအရာများကို ပြန်လည်သတိရလာကြပြီး၊ အမျိုးမျိုးသော အပြစ်တင်ထိုက်သည့် အပြုအမူများကို ရေတွက်မကုန်အောင် ပြောကြားခဲ့ကြသည်။

Verse 11

ततस्ते पुनरेवाथ पप्रच्छुर्ज्ञानिनं च तम् । लोकोत्तरमिदं ज्ञानं कथं ते संस्थितं द्विज

ထို့နောက် သူတို့သည် ထိုပညာရှိကို ထပ်မံမေးမြန်းကြသည်—“အို ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) ရေ၊ ဤလောကထက်လွန်သော ဉာဏ်ပညာသည် သင်၌ မည်သို့ တည်မြဲလာသနည်း?”

Verse 12

को गुरुस्ते समाचक्ष्व परं कौतूहलं हि नः । अहोज्ञानमहो ज्ञानं नैतद्दृष्टं श्रुतं च न

“ကျွန်ုပ်တို့အား ပြောပြပါ—သင်၏ ဂုရုသည် မည်သူနည်း။ ကျွန်ုပ်တို့၏ စိတ်ဝင်စားမှုသည် အလွန်ကြီးမားပါသည်။ အဟော၊ ဉာဏ်ပညာ! ဤသို့သော ဉာဏ်ပညာကို ကျွန်ုပ်တို့ မမြင်ဖူး မကြားဖူးပါ။”

Verse 13

यादृशं ते द्विजश्रेष्ठ दृश्यते पार्थसंस्थितम् । किं ब्रह्मणा स्वयं विप्र त्वमेवं प्रतिबोधितः

“အို ဒွိဇအမြတ် (နှစ်ကြိမ်မွေးတို့အနက် အမြတ်) ရေ၊ သင်၌ မြင်ရသကဲ့သို့ တောင်ကဲ့သို့ မလှုပ်မယှက် တည်ကြည်သော အခြေအနေသည်—အို ဗြာဟ္မဏ၊ ဗြဟ္မာဘုရားကိုယ်တိုင်က သင့်ကို ဤသို့ သတိပညာပေးသင်ကြားခဲ့သလော?”

Verse 14

किं वा हरेण तुष्टेन किं वा देवेन चक्रिणा । नान्यप्रबोधितस्यैवं ज्ञानं संजायते स्फुटम्

“သို့မဟုတ် သင်အပေါ် ကျေနပ်တော်မူသော ဟရီ (Hari) ကြောင့်လား၊ သို့မဟုတ် စက်ကရကိုင်ဆောင်သော သခင်ဘုရားကြောင့်လား။ အခြားသူက နိုးကြားပေးမထားလျှင် ဤသို့ ထင်ရှားကြည်လင်သော ဉာဏ်ပညာ မပေါ်ပေါက်နိုင်ပါ။”

Verse 15

अतिथिरुवाच । पिंगला कुररः सर्पः सारंगश्चैव यो वने । इषुकारः कुमारी च षडेते गुरवो मम

ဧည့်သည်ပညာရှိက မိန့်တော်မူသည်– «ပိင်္ဂလာ၊ ကုရရငှက်၊ မြွေ၊ တောတွင်းနေ သားကောင်(သမင်)၊ မြားလုပ်သမား၊ နှင့် မိန်းကလေး—ဤခြောက်ပါးသည် ငါ၏ ဆရာများ ဖြစ်ကြသည်»။

Verse 16

एतेषां चेष्टितं दृष्ट्वा ज्ञानं मे समुपस्थितम्

ဤခြောက်ပါး၏ အပြုအမူကို ကြည့်မြင်ပြီးနောက် ဉာဏ်ပညာသည် ငါ့အတွင်း၌ ပေါ်ထွန်းလာ၍ တည်နေခဲ့သည်။

Verse 17

ब्राह्मणा ऊचुः । कथयस्व महाभाग कथं ते गुरवः स्थिताः । कीदृशं च त्वया दृष्टं तेषां चैव विचेष्टितम्

ဗြာဟ္မဏများက မေးလျှောက်ကြသည်– «မဟာကံကောင်းသူရေ၊ သင်၏ ဆရာများသည် မည်သို့ရှိကြသနည်း။ သင်ကိုယ်တိုင် သူတို့ထံမှ မည်သို့မြင်တွေ့ခဲ့သနည်း၊ သူတို့၏ အပြုအမူနှင့် လှုပ်ရှားမှုသည် မည်သို့နည်း»။

Verse 18

कस्मिन्देशे त्वमुत्पन्नः कस्मिन्स्थाने वदस्व नः । किंनामा किं नु गोत्रश्च सर्वं विस्तरतो वद

«သင်သည် မည်သည့်တိုင်းပြည်၌ မွေးဖွားခဲ့သနည်း၊ မည်သည့်နေရာ၌နေလဲ—ကျွန်ုပ်တို့အား ပြောပါ။ သင်၏ အမည်သည် အဘယ်နည်း၊ သင်၏ ဂိုတြာသည် အဘယ်နည်း—အားလုံးကို အသေးစိတ် ပြောပြပါ»။

Verse 19

अतिथिरुवाच । आसन्नव पुरे विप्राश्चत्वारो ये विवासिताः । शुनःशेपोऽथ शाक्रेयो बौद्धो दांतश्चतुर्थकः

ဧည့်သည် (အတိသီ) က မိန့်တော်မူသည်– «အာသန္နဝ မြို့၌ ပြည်နှင်ခံရသော ဗြာဟ္မဏ လေးဦးရှိ၏—ရှုနಃရှေပါ၊ ရှာက్రေယ၊ ဘောဓ္ဓ၊ နှင့် စတုတ္ထမြောက် ဒါံတ»။

Verse 20

तेषां मध्ये तु यो बौद्धः शांतो दांत इति स्मृतः । छन्दोगगोत्रविख्यातो वेदवेदांगपारगः

သူတို့အထဲတွင် «ဘောဓ္ဓ» ဟူသောသူကို «ရှာန္တ» နှင့် «ဒာန္တ» ဟု မှတ်တမ်းတင်ကြသည်။ သူသည် ချာန္ဒောဂ ဂိုတြာ၌ ထင်ရှား၍ ဝေဒနှင့် ဝေဒာင်္ဂတို့ကို ပြည့်စုံစွာ ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်၏။

Verse 21

नागरेषु समुत्पन्नः पश्चिमेवयसि स्थितः । तस्याहं प्रथमः पुत्रः प्राणेभ्योऽपि सुहृत्प्रियः

သူသည် နာဂရ မျိုးနွယ်အတွင်း မွေးဖွား၍ နောက်အရွယ်၌ တည်မြဲနေ၏။ ငါသည် သူ၏ ပထမသားဖြစ်ပြီး—အသက်ရှူသက်ကဲ့သို့ထက်ပင် ချစ်မြတ်နိုးရသော၊ ယုံကြည်ရသော မိတ်ဆွေတော်အဖြစ် အလွန်နှစ်သက်ခံရသူ ဖြစ်၏။

Verse 22

ततोऽहं यौवनं प्राप्तो यदा द्विजवरोत्तम तदा मे दयितस्तातः पंचत्वं समुपागतः

ထို့နောက် ငါသည် ယောဝနအရွယ်သို့ ရောက်သောအခါ၊ အို ဗြာဟ္မဏအထွတ်အမြတ်တို့၊ ထိုအချိန်တည်းမှာပင် ငါ့အဖေချစ်လှစွာသောသူသည် «ပဉ္စတ္ဝ» သို့ ရောက်၍ ဓာတ်ငါးပါးသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွား၏—အနိစ္စသို့ လွန်သွား၏။

Verse 23

एतस्मिन्नंतरे राजा ह्यानर्ताधिपतिर्द्विजाः । सुतपास्तेन निर्दिष्टोऽहं तु कंचुकिकर्मणि

ထိုအကြားကာလတွင်၊ အို ဗြာဟ္မဏတို့၊ အာနရတ၏ အုပ်စိုးရှင် မင်းကြီးသည် စုတပာစ်၏ အကြံညဏ်အတိုင်း ငါ့ကို «ကဉ္စုကင်» အလုပ်တာဝန်—အတွင်းနန်းတော်၏ အစေခံ/အခန်းဝင်အဖြစ် ခန့်အပ်하였다။

Verse 24

शांतं दांतं समालोक्य विश्वस्तेन महात्मना । तस्य चांतःपुरे ह्यासीत्पिंगलानाम नायिका

ထိုမဟာသတ္တဝါ မင်းကြီးသည် «ရှာန္တ» «ဒာန္တ» ဟူသော ငြိမ်းချမ်း၍ ထိန်းသိမ်းတတ်မှုကို မြင်၍ ယုံကြည်အားထားလေ၏။ ထို့ပြင် သူ၏ အတွင်းနန်းတော်၌ ပင်္ဂလာ အမည်ရှိသော အဓိက မိဖုရားတစ်ပါး ရှိ၏။

Verse 25

दौर्भाग्येण समोपेता रूपेणापि समन्विता । अथान्याः शतशस्तस्य भार्याश्चांतःपुरे स्थिताः

သူမသည် ကံဆိုးမှုဖြင့် ဖိစီးခံရသော်လည်း အလှအပဖြင့် ပြည့်စုံနေ၏။ ထို့အပြင် ထိုဘုရင်၌ အတွင်းနန်းတော်၌ နေထိုင်သော မိဖုရားများ ရာချီရှိ၏။

Verse 26

ताः सर्वा रजनीवक्त्रे व्याकुलत्वं प्रयांति च । आहरंति परान्गन्धान्धूपांश्च कुसुमानि च

ညရောက်လာသော် ထိုမိန်းမတို့အားလုံး စိတ်လှုပ်ရှား၍ မငြိမ်မသက် ဖြစ်ကြ၏။ ထို့နောက် အနံ့သာအလွန်ကောင်းသော အမွှေးနံ့များ၊ မီးခိုးအနံ့သာ (ဓూప) နှင့် ပန်းများကို ယူဆောင်လာကြ၏။

Verse 27

विलेपनानि मुख्यानि सुरभीणि तथा पुरः । पुष्पाणि च विचित्राणि ह्यन्याः सूक्ष्मांबराणि च

ရှေ့တွင် အနံ့သာပြည့်ဝသော လိမ်းဆေးအကောင်းဆုံးများကို ချထားကြ၏။ ထို့ပြင် အရောင်စုံ ပန်းမျိုးစုံနှင့် အနူးညံ့သော အဝတ်အစားများကိုလည်း အခြားသဖြင့် ထားရှိကြ၏။

Verse 28

तावद्यावत्स्थितः कालः शयनीयसमुद्भवः । मन्मथोत्साहसं युक्ताः पुलकेन समन्विताः

အိပ်ရာပေါ်မှ ပျော်ရွှင်ကစားခြင်းကြောင့် ပေါ်ပေါက်လာသော အချိန်ကာလ ရှိနေသမျှ၊ သူတို့သည် ကာမဒေဝ (မန်မထ) ၏ အားတက်သန်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ ကိုယ်တုန်လှုပ်သည့် ရင်ခုန်မှုနှင့် တွဲလျက်ရှိကြ၏။

Verse 29

एका जानाति मां सुप्तां नूनमाकारयिष्यति । अन्या जानाति मां चैव परस्परममर्षतः

တစ်ယောက်က ငါအိပ်နေသည်ကို သိ၍ မလွဲမသွေ ငါ့ကို နှိုးမည်ဟု ထင်၏။ အခြားတစ်ယောက်လည်း ထိုအတိုင်း သိနေပြီး၊ အချင်းချင်း မနာလိုမုန်းတီးကြ၏။

Verse 30

स्पर्धयन्ति प्रयुध्यन्ति विरूपाणि वदन्ति च । तासां मध्यात्ततश्चैका प्रयाति नृपसंनिधौ

သူတို့သည် အပြိုင်အဆိုင်လုပ်၍ ရန်ဖြစ်ကြကာ မလှပသောစကားများကို ပြောကြ၏။ ထို့နောက် သူတို့အလယ်မှ တစ်ယောက်သည် မင်းကြီး၏ရှေ့တော်သို့ သွားရောက်လေ၏။

Verse 31

शेषा वै लक्ष्यमासाद्य निःश्वस्य प्रस्वपन्ति च । दुःखार्ता न लभन्ति स्म ताश्च निद्रां पराभवात्

အခြားသူတို့သည် မိမိတို့ရည်မှန်းရာသို့ ရောက်ပြီး သက်ပြင်းချကာ လဲလျောင်းအိပ်ကြ၏။ သို့ရာတွင် ရှုံးနိမ့်မှုကြောင့် ဝမ်းနည်းပူဆွေး၍ အမှန်တကယ် အိပ်မပျော်နိုင်ကြ။

Verse 32

कामेन पीडितांगाश्च बाष्पपूर्णेक्षणाः स्थिताः

သူတို့၏ကိုယ်ခန္ဓာများသည် ကာမတဏှာကြောင့် နာကျင်ညှဉ်းပန်းခံရပြီး မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်ပြည့်လျက် ရပ်နေကြ၏။

Verse 33

आशा हि परमं दुःखं निराशा परमं सुखम् । आशानिराशां कृत्वा च सुखं स्वपिति पिंगला

မျှော်လင့်ခြင်းသည် အကြီးမားဆုံးသော ဒုက္ခပင် ဖြစ်၏။ မမျှော်လင့်ခြင်း (မျှော်လင့်ချက်ကင်းခြင်း) သည် အမြင့်ဆုံးသော သုခ ဖြစ်၏။ မျှော်လင့်ခြင်းနှင့် မျှော်လင့်ခြင်းကင်းခြင်းကို ချန်လှပ်၍ ပင်္ဂလာသည် သုခဖြင့် အိပ်ပျော်၏။

Verse 34

न करोति च शृंगारं न स्पर्धां च कदाचन । न व्याकुलत्वमापेदे सुखं स्वपिति पिंगला

သူမသည် အလှဆင်အလှပြင်ကို မလုပ်တော့ဘဲ၊ မည်သည့်အခါမျှ အပြိုင်အဆိုင်လည်း မလုပ်တော့။ စိတ်လှုပ်ရှားပူပန်မှုသို့ မကျရောက်ဘဲ—ပင်္ဂလာသည် သုခဖြင့် အိပ်ပျော်၏။

Verse 35

ततो मयापि तद्दृष्ट्वा तस्याश्चेष्टितमुत्तमम् । आशाः सर्वाः परित्यक्ताः स्वपिमीह ततः सुखी

ထို့နောက် ငါလည်း သူမ၏ အပြုအမူအလွန်မြတ်ကို မြင်ပြီးနောက် မျှော်လင့်ချက်အားလုံးကို စွန့်လွှတ်ကာ၊ ထို့ကြောင့် ဤနေရာ၌ အေးချမ်းစွာ အိပ်နေရပြီး နောက်တစ်ဖန် စိတ်ကျေနပ်လျက်ရှိ၏။

Verse 36

ये स्वपंति सुखं रात्रौ तेषां कायाग्निरिध्यते । आहारं प्रतिगृह्णाति ततः पुष्टिकरं परम्

ညအခါ ပျော်ရွှင်စွာ အိပ်ပျော်သူတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာမီး (အဂ္နိ) သည် တောက်လောင်လာ၏။ ထို့နောက် ကိုယ်သည် အာဟာရကို မှန်ကန်စွာ လက်ခံရရှိပြီး၊ ထိုမှ အလွန်မြတ်သော အားဖြည့်ခြင်း (ကျန်းမာသန်စွမ်းမှု) ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 37

तदेत्कारणं जातं मम तेजो भिवृद्धये । गुरुत्वे पिंगला जाता तेन सा मे द्विजोत्तमाः

ဤအကြောင်းကြောင့်ပင် ငါ၏ တေဇော (ဝိညာဉ်ရောင်ခြည်) တိုးပွားစေရန် ဖြစ်ပေါ်လာ၏။ ပင်္ဂလာသည် အမှန်တကယ်သော ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် နက်ရှိုင်းသော နားလည်မှုကြောင့် အလေးအနက်ရှိလာ၍၊ ထို့ကြောင့် အို ဒွိဇောတ္တမ၊ သူမသည် ငါ၏ ဆရာမ ဖြစ်လာ၏။

Verse 38

आशापाशैः परीतांगा ये भवन्ति नरो र्दिताः । ते रात्रौ शेरते नैव तदप्राप्तिविचिन्तया

မျှော်လင့်ချက်၏ ကြိုးကွင်းများဖြင့် ကိုယ်အင်္ဂါများ ပတ်လည်ချည်နှောင်ခံရသော လူတို့သည် ဒုက္ခရောက်လျက်၊ ညအခါ မအိပ်နိုင်ကြ၊ မရနိုင်မည်ကို စဉ်းစားပူပန်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်၏။

Verse 39

नैवाग्निर्दीप्यते तेषां जाठरश्च ततः परम् । आहारं वांछते नैव तन्न तेजोभिवर्धनम्

သူတို့၏ မီး (အဂ္နိ) မတောက်လောင်၊ ထို့အပြင် အစာချေမီး (ဇာဋရအဂ္နိ) ပင် မတက်ကြွ။ အာဟာရကိုတောင် မလိုလားကြသဖြင့်၊ သူတို့၏ တေဇောနှင့် အသက်အား မတိုးပွားနိုင်။

Verse 40

सर्वस्य विद्यते प्रांतो न वांछायाः कथंचन

အရာအားလုံးတွင် အဆုံးရှိ၏; သို့သော် တဏှာ (လိုချင်မှု) သာလျှင် အဆုံးမရှိချေ။

Verse 41

यथायथा भवेल्लाभो वांचितस्य नृणामिह । हविषा कृष्णवर्त्मेव वृद्धिं याति तथातथा

ဤလောက၌ လူတို့သည် မိမိလိုချင်သမျှကို ပိုပိုရလာသလောက် တဏှာလည်း ထိုသလောက်ပင် တိုးပွား၏—ဟဝိစ် (ပူဇော်အနုဓာတ်) ဖြင့် အစာကျွေးလျှင် မီးတောက်ကြီးလာသကဲ့သို့။

Verse 42

यथा शृंगं रुरोः काये वर्धमानस्य वर्धते । एवं तृष्णापि यत्नेन वर्धमानेन वर्धते

သမင်၏ ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်ရှိ ချိုသည် ကြီးထွားလာသလို တိုးပွားသကဲ့သို့၊ ထိုနည်းတူ တဏှာလည်း တိုးပွား၏—မိမိ၏ ကြိုးပမ်းလိုက်စားမှုကြောင့်ပင် တိုးပွားလာသည်။

Verse 43

एवं ज्ञात्वा महाभागः पुरुषेण विजानता । दिवा तत्कर्म कर्तव्यं येन रात्रौ सुखं स्वपेत्

ထိုသို့ သိမြင်ပြီးနောက် ကံကောင်း၍ ဉာဏ်ရှိသူသည် နေ့ခင်း၌ ည၌ စိတ်အေးချမ်းစွာ အိပ်ပျော်နိုင်အောင် အလုပ်ကို ပြုလုပ်သင့်၏။

Verse 184

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये ब्रह्मयज्ञे तृतीयदिवसे पिंगलोपाख्यानवर्णनंनाम चतुरशीत्युत्तरशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သန့်ရှင်းသော «စကန္ဒ မဟာပုရာဏ»—ရှစ်သောင်းတစ်ထောင် သ్లోက ပါဝင်သော သံဟိတာအတွင်း—ခြောက်မမြောက် နာဂရခဏ္ဍ၌၊ ဟာဋကေရှွရ သန့်ရှင်းရာဒေသ၏ မာဟာတ္မယ၌၊ ဗြဟ္မယဇ္ဉ၏ တတိယနေ့တွင် «ပိင်္ဂလာ အုပ်ခယာန ဖော်ပြခြင်း» ဟူသော အခန်း ၁၈၄ ပြီးဆုံး၏။