Adhyaya 159

Verse 1

सूत उवाच । पुष्पोऽपि तां समादाय माहिकाख्यां वरांगनाम् । स तदा प्रययौ हृष्टो मणिभद्रस्य मंदिरम्

စူတက ပြော၏—ပုෂ္ပ (Puṣpa) သည် Māhikā ဟု အမည်ရသော မြတ်နိုးဖွယ် မိန်းမကိုလည်း ခေါ်ယူကာ၊ ထိုအခါ ဝမ်းမြောက်လျက် မဏိဘဒ္ဒရ (Maṇibhadra) ၏ အိမ်တော်သို့ ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 2

शंखतूर्यनिनादेन सर्वैस्तैः स्वजनैर्वृतः । न कस्य तत्र संभूतो विकल्पस्तत्समुद्भवः

သင်္ခနှင့် တူရိယာတို့၏ အသံမြည်ဟည်းမှုအကြား၊ မိမိတို့၏ လူမျိုးအပေါင်းတို့ ဝိုင်းရံလျက်ရှိသဖြင့်၊ ထိုနေရာ၌ ထိုအခြေအနေမှ ပေါ်ပေါက်လာသော သံသယ သို့မဟုတ် စိတ်ကွဲလွဲမှု တစ်စုံတစ်ရာမျှ မရှိခဲ့။

Verse 3

भास्करस्य प्रसादेन तथैवान्यस्य कर्हिचित् । सोऽपि मंदिरमासाद्य यथात्मपितृसंभवम्

ဘ္ဟာစ్కရ (နေမင်း) ၏ ကျေးဇူးတော်ကြောင့်—တခါတရံ အခြားသူ၏ ကျေးဇူးတော်ကြောင့်လည်း—သူသည် မိမိ၏ မျိုးရိုးနှင့် ဖခင်ဘက်အဆင့်အတန်းနှင့် ကိုက်ညီသကဲ့သို့ အိမ်တော်သို့ ရောက်ရှိ하였다။

Verse 4

उपविश्य ततो मध्ये बन्धून्सर्वान्समाह्वयत् । अद्य तावद्दिने मह्यं तुलाग्रं कमला श्रिता

ထို့နောက် အလယ်၌ ထိုင်ကာ ဆွေမျိုးသားချင်းအားလုံးကို ခေါ်ယူ하였다။ “ယနေ့ အမှန်တကယ် ငါ့အတွက် လက္ရှ္မီသည် တူလာ၏ အစွန်အဖျားပေါ်၌ နားနေပြီ” ဟု ကံကောင်းခြင်းကို ဝမ်းမြောက်စွာ ကြေညာ하였다။

Verse 5

चलितापि पुनश्चास्याः सुपत्न्या वाक्यतः स्थिता । कियंतं चैव कालं मे कार्पण्यं महदास्थितम्

သူမ ထပ်မံ ထွက်ခွာရန် လှုပ်ရှားနေသော်လည်း သီလရှိသော မိန်းမတော် (အိမ်ထောင်ဖက်) ၏ စကားကြောင့် တည်နေ하였다။ “ငါ့ထံ၌ ကြီးမားသော ဆင်းရဲကျပ်တည်းမှုနှင့် အကူအညီမဲ့ ဆင်းရဲမှုသည် ဘယ်လောက်ကြာကတည်းက ကပ်လျက်ရှိနေသနည်း” ဟု သူ စဉ်းစား하였다။

Verse 6

ज्ञातमद्य चला लक्ष्मीस्तेन त्यक्तं सुदूरतः । तस्माद्बंधुजनैः सार्धं देवैर्विप्रैश्च कृत्स्नशः । संविभक्तां करिष्यामि सत्येनात्मानमालभे

“ယနေ့ ကံကောင်းခြင်းသည် မတည်မြဲကြောင်း ငါ သိမြင်ပြီ; ထို့ကြောင့် ငါသည် ၎င်းကို အဝေးသို့ စွန့်ပစ်လိုက်ပြီ။ ထို့ကြောင့် ဆွေမျိုးများနှင့်အတူ—ထို့ပြင် နတ်ဘုရားများနှင့် ဗြာဟ္မဏများအားလုံးနှင့်—အစုအဝေးအလိုက် ခွဲဝေမည်။ သစ္စာဖြင့် ငါသည် ဤဆုံးဖြတ်ချက်ကို မိမိကိုယ်ကို ချည်နှောင်၏” ဟု ဆို하였다။

Verse 7

एवमुक्त्वा ततः सर्वान्समाहूय पृथक्पृथक् । स नामभिर्ददौ वस्त्रं भूषणानि यथार्हतः

ဤသို့ ပြောပြီးနောက် သူသည် လူအားလုံးကို တစ်ဦးချင်း ခေါ်ယူကာ အမည်ဖြင့် ခေါ်၍ သင့်တော်သလောက် အဝတ်အစားနှင့် အလှဆင်ပစ္စည်းများကို တစ်ဦးချင်း ပေးလှူ하였다။

Verse 8

ततो वेदविदो विप्रान्समाहूय स नामभिः । एकैकस्य ददौ वित्तं सवस्त्रं श्रद्धयान्वितः

ထို့နောက် ဝေဒကျမ်းကို သိမြင်တတ်သော ဗြာဟ္မဏများကို အမည်တစ်ဦးချင်းစီ ခေါ်ယူစေ၍ ယုံကြည်သဒ္ဓာဖြင့် တစ်ဦးချင်းစီအား ငွေကြေးနှင့် အဝတ်အထည်တို့ကို ပေးလှူ하였다။

Verse 9

ततस्तु नर्तकेभ्यश्च दीनांधेभ्यो विशेषतः । ददौ भोज्यं समि ष्टान्नं सवस्त्रं च द्विजोत्तमाः

ထို့နောက် အထူးသဖြင့် အကသမားများ၊ ဆင်းရဲသူများနှင့် မျက်မမြင်သူများအား ဒွိဇအထွတ်အမြတ်သည် ပူဇော်သင့်သော အရသာကောင်းသော ချက်ပြုတ်အစာကို ပေးလှူပြီး အဝတ်အထည်လည်း ပေး하였다။

Verse 10

ततस्तु स्वयमेवान्नं बुभुजे भार्यया सह । विसृज्य तान्समायातान्स्वजनान्ब्राह्मणैः सह

ထို့နောက် သူသည် လာရောက်သူများ—မိမိဆွေမျိုးများနှင့် ဗြာဟ္မဏများကို လေးစားစွာ ပြန်လွှတ်ပြီးနောက် မိမိဇနီးနှင့်အတူ ကိုယ်တိုင် အစာကို စားသောက်하였다။

Verse 11

एवं तेन तदा प्राप्तं वित्तं च परसंभवम् । बुभुजे स्वेच्छया नित्यं तदा भार्यासमन्वितः

ဤသို့ ထိုအခါ အခြားအရင်းအမြစ်မှ ပေါ်ပေါက်လာသော သူရရှိသည့် ငွေကြေးကို အခြေခံ၍ ဇနီးနှင့်အတူ နေ့စဉ် မိမိစိတ်ကြိုက် အသက်ရှင်ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်하였다။

Verse 159

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये पुष्पविभवप्राप्तिवर्णनंनामैकोनषष्ट्युत्तरशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သီရိ စ္ကန္ဒ မဟာပုရာဏ၏ အရှစ်သောင်းတစ်ထောင် ဂါထာပါဝင်သော သံဟိတာအတွင်း၊ ဆဋ္ဌမစာအုပ် နာဂရခဏ္ဍ၌ရှိသော ဟာဋကေရှဝရ က్షೇತ್ರမဟာတ္မ്യတွင် «ပုෂ္ပ၏ ကံကောင်းခြင်းဖြင့် စည်းစိမ်ရရှိခြင်း ဖော်ပြချက်» ဟူသော အခန်း ၁၅၉ သည် ဤနေရာတွင် ပြီးဆုံး၏။