Adhyaya 15

Verse 1

। पञ्चदशोऽध्यायः । नारद उवाच । नारायणस्तदा देवो जटावल्कलधार्यथ । द्वितीयोऽनुचरस्तस्य ह्याययौ फलहस्तवान्

အခန်း (၁၅)။ နာရဒ မိန့်တော်မူသည်— ထိုအခါ နာရာယဏ နတ်ဘုရားသည် ဇဋာဆံထုံးနှင့် သစ်ခေါက်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်လျက်၊ သူ၏ ဒုတိယအမှုထမ်းလည်း လက်ထဲတွင် အသီးများကို ကိုင်ဆောင်ကာ ထိုနေရာသို့ ရောက်လာ၏။

Verse 2

तौ दृष्ट्वा स्मरदूती सा विललाप मृगेक्षणा । तच्छ्रुत्वा वचनं तस्याः प्रोचतुस्तां च तावुभौ

သူတို့နှစ်ပါးကို မြင်သော် မျက်လုံးက မုဆိုးမကဲ့သို့သော မိန်းကလေးသည် ကာမဒေဝ၏ သတင်းပို့သူကဲ့သို့ ငိုကြွေးလျက် ဝမ်းနည်းမြည်တမ်း၏။ သူမ၏စကားကို ကြားသော် ထိုနှစ်ပါးလုံးက သူမအား ပြန်လည်မိန့်ကြားကြ၏။

Verse 3

भयं मा गच्छ कल्याणि त्वामावां त्रातुमागतौ । वने घोरे प्रविष्टासि कथं दुष्टनिषेविते

မကြောက်ပါနှင့်၊ မင်္ဂလာရှိသောသူမ။ သင့်ကို ကယ်တင်ကာကွယ်ရန် ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ဦး လာကြသည်။ လူဆိုးများ လှည့်လည်နေသော ကြောက်မက်ဖွယ် တောကြီးထဲသို့ သင် ဘယ်လို ဝင်လာခဲ့သနည်း။

Verse 4

एवमाश्वास्य तां तन्वीं राक्षसं प्राह माधवः । मुंचेमामधमाचार मृद्वंगीं चारुहासिनीम्

ထိုသို့ သေးသွယ်သော မိန်းကလေးကို သက်သာစေပြီးနောက် မာဓဝက ရက္ခသကို မိန့်တော်မူသည်— “အကျင့်ဆိုးသောသူ၊ ဤနူးညံ့လက်ကောင်း၍ အပြုံးလှသော မိန်းမကို လွှတ်ပေးလော့။”

Verse 5

रेरे मूर्ख दुराचार किं कर्तुं त्वं व्यवस्थितः । सर्वस्वं लोकनेत्राणामाहारं कर्तुमुद्यतः

«ဟေ့ အကျင့်ဆိုးသော မိုက်မဲသူ—မင်း ဘာလုပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားသလဲ။ လောက၏ မျက်စိတို့၏ အဖိုးတန်ရတနာကို စားသောက်ဖို့ ပြင်ဆင်နေတာလား»

Verse 6

भव पुण्यप्रभावेयं हंस्येतां मंडनं भुवः । अद्यलोकं निरालोकं कंदर्पं दर्पवर्जितम्

«သူမ၏ ကုသိုလ်အာနုဘော်ကြောင့် ဤမြေကြီး၏ အလှဆင်တန်ဆာသည် မင်းကို ဖျက်ဆီးလိမ့်မည်။ ယနေ့ လောကကို အလင်းမဲ့အပျော်မဲ့စေပြီး ကန္ဒർပ (ကာမदेဝ) ကိုတောင် မာန်ကင်းစေမည်»

Verse 7

करिष्यस्यधुना त्वं च हत्वा वृंदारिकां वने । तस्मादिमां विमुंचाशु सुखप्रासाददेवताम्

«အခု မင်းက တောထဲမှာ ဝೃန္ဒာရိကာကို သတ်မယ့် အပြစ်ကြီးကို လုပ်တော့မလား။ ထို့ကြောင့် ချက်ချင်း လွှတ်လိုက်—သူမသည် ဒေဝတားတူသော မိန်းမမြတ်၊ မင်္ဂလာနှင့် ပျော်ရွှင်မှု၏ နန်းတော်တည်း»

Verse 8

इति श्रुत्वा हरेर्वाक्यं राक्षसः कुपितोऽब्रवीत् । समर्थस्त्वं यदि तदा मोचयाद्यैव मत्करात्

«ဟရိ၏ စကားကို ကြားသော် ရာක්ෂသက ဒေါသထွက်၍ ပြော၏—“မင်း တကယ်တမ်း စွမ်းနိုင်လျှင် ငါ့လက်ကနေ ယခုပဲ သူမကို လွှတ်ပေးစေ!”»

Verse 9

इत्युक्तमात्रे वचने माधवेन क्रुधेक्षितः । पपात भस्मसाद्भूतस्त्यक्त्वा वृंदां सुदूरतः

«အဲဒီစကား ပြောပြီးချင်း မာဓဝက ဒေါသမျက်စိဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်; ရာක්ෂသက လဲကျ၍ ပြာဖြစ်သွားပြီး ဝೃန္ဒာလည်း လွတ်မြောက်ကာ သူ့ထံမှ အလွန်ဝေးဝေးသို့ ပစ်ခွာခံရသည်»

Verse 10

अथोवाच प्रमुग्धा सा मायया जगदीशितुः । कस्त्वं कारुण्यजलधिर्येनाहमिह रक्षिता

ထို့နောက် လောက၏အရှင်၏ အံ့ဖွယ်မాయာတန်ခိုးကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှား၍ မောဟဖြစ်သွားသော မိန်းမက ပြောသည်— «ကရုဏာ၏ သမုဒ္ဒရာတော်၊ ဤနေရာ၌ ကျွန်မကို ကာကွယ်ပေးသူ သင်သည် မည်သူနည်း?»

Verse 11

शारीरं मानसं दुःखं सतापं तपसां निधे । त्वया मधुरया वाचा हृतं राक्षसनाशनात्

«အို တပဿာ၏ خزန်တော်၊ ကျွန်မ၏ ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် စိတ်၏ ဒုက္ခတို့နှင့်အတူ လောင်ကျွမ်းသော နာကျင်မှုသည် သင်၏ နူးညံ့ချိုမြိန်သော စကားနှင့် ရက္ခသကို ဖျက်ဆီးခြင်းကြောင့် ပျောက်ကင်းသွားပြီ»

Verse 12

तवाश्रमे तपः सौम्य करिष्यामि तपोधन

«အို နူးညံ့သိမ်မွေ့သူ၊ သင်၏ အာရှရမ်၌ ကျွန်မသည် တပဿာကို ဆောင်ရွက်မည်၊ အို တပဿာတန်ခိုး၏ خزန်တော်»

Verse 13

तापस उवाच । भरद्वाजात्मजश्चाहं देवशर्मेति विश्रुतः । विहाय भोगानखिलान्वनं घोरमुपागतः

တပသက ပြောသည်— «ကျွန်ုပ်သည် ဘရဒ္ဝာဇ၏ သားဖြစ်၍ ဒေဝရှర్మာ ဟူသော အမည်ဖြင့် ကျော်ကြား၏။ အပျော်အပါးအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ကာ ဤကြောက်မက်ဖွယ် တောအုပ်သို့ ရောက်လာခဲ့သည်»

Verse 14

अनेन बटुनासार्धं मम शिष्येण कामगाः । बहुशः संति चान्येऽपि मच्छिष्याः कामरूपिणः

«ဤငယ်ရွယ်သော တပည့်နှင့်အတူ ဆန္ဒအတိုင်း သွားလာနိုင်သော သတ္တဝါများ ရှိကြသည်။ ထို့ပြင် အခြားတပည့်များလည်း များစွာရှိ၍ ဆန္ဒအတိုင်း ရုပ်သဏ္ဌာန် ပြောင်းလဲနိုင်ကြသည်»

Verse 15

त्वं चेन्ममाश्रमे स्थित्वा चिकीर्षसि तपः शुभे । एहि राज्ञ्यपरं यामो वनं दूरस्थितं यतः

«မင်္ဂလာရှိသော မိဖုရားရေ၊ သင်သည် ကျွန်ုပ်၏ အာရှရမ်၌ နေထိုင်၍ တပဿာကျင့်လိုပါက လာပါ—အဝေးတစ်နေရာရှိသော တောသို့ ထပ်မံသွားကြစို့»။

Verse 16

इत्युक्त्वा राजपत्नीं तां ययौ प्राचीं दिशं हरिः । वनं प्रेतपिशाचाढ्यं मंदगत्या नराधिप

ထိုသို့ မင်း၏မိဖုရားအား မိန့်ကြားပြီးနောက် ဟရီသည် အရှေ့ဘက်သို့ ထွက်ခွာသွား၏။ အို လူတို့၏ အရှင်၊ သူသည် နှေးနှေးကွေးကွေး လှမ်းကာ ပရေတနှင့် ပိသာချာများ ပြည့်နှက်သော တောထဲသို့ ဝင်သွား၏။

Verse 17

वृंदारिकाश्रुपूर्णाक्षी तस्य पृष्ठानुगा ययौ । स्मरदूती च तत्पृष्ठे मां प्रतीक्षेति वादिनी

မျက်ရည်ပြည့်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ဝೃန္ဒာရိကာသည် သူ၏နောက်ကျောကို နီးနီးကပ်ကပ် လိုက်သွား၏။ ထို့နောက် စ္မရဒူတီလည်း နောက်မှ လိုက်လာကာ “ကျွန်မကို စောင့်ပါ” ဟု အော်ဟစ်၏။

Verse 18

अत्रांतरे दुराचारः कोपि पापाकृतिर्वने । जालं प्रसारयामास तद्यदा जीवपूरितम्

ထိုအချိန်အတွင်း တောထဲ၌ အကျင့်ဆိုးသော လူတစ်ယောက်—အပြစ်၏ရုပ်သဏ္ဌာန်တည်းဟူသောသူ—ကွန်ယက်တစ်ခုကို ဖြန့်ချလိုက်၏။ ထိုကွန်ယက်သည် အသက်ရှိသတ္တဝါများဖြင့် ပြည့်လာသောအခါ—

Verse 19

ततः संकोचयामास तज्जालं पापनायकः । जालस्थांस्तु तदा जीवानुपाहृत्य मुमोच ह

ထို့နောက် အပြစ်သားတို့၏ ခေါင်းဆောင်သည် ထိုကွန်ယက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆွဲချုပ်၏။ ထိုကွန်ယက်ထဲတွင် ဖမ်းမိသော သတ္တဝါများကို ယူဆောင်ပြီးနောက် ကွန်ယက်ကို ပြန်လွှတ်လိုက်၏။

Verse 20

स च व्याधः स्त्रियौ दृष्ट्वा स्मरदूती जगाद ताम् । देवि मामत्तुमायाति करे गृह्णातु मां सखी

မုဆိုးသည် မိန်းမနှစ်ယောက်ကို မြင်လျှင် စမရဒူတီအား ပြော၏— «အရှင်မ၊ သူသည် ကျွန်ုပ်ကို စားသောက်ရန် လာနေပြီ၊ သင်၏ မိတ်ဆွေက ကျွန်ုပ်ကို လက်ထဲသို့ ယူပါစေ»။

Verse 21

वृंदा तयोक्तं श्रुत्वैनं विकृतास्यं व्यलोकयत् । वीक्ष्यतं भयवातेन निर्धूता सिंधुजप्रिया

သူတို့ပြောသမျှကို ကြားပြီးနောက် ဝೃန္ဒာသည် သူ့ကို ကြည့်ရာ မျက်နှာသည် ကြောက်လန့်၍ ပုံပျက်နေသည်ကို မြင်၏။ ထိုသူကို မြင်လျှင် စင်ဓုမှ မွေးဖွားသူ၏ ချစ်သူသည် ကြောက်ရွံ့ခြင်းလေကြောင့် တုန်လှုပ်သွား၏။

Verse 22

दुद्राव विकलं शुभ्रं स्मरदूत्या समं वने । विद्रवंती समं सख्या तापसाश्रममागता

တုန်လှုပ်၍ စိတ်ပျက်ကာ တောက်ပသော မိန်းမသည် တောထဲတွင် ကာမ၏ သံတမန်နှင့်အတူ ပြေးလွှားသွား၏။ မိတ်ဆွေနှင့်အတူ အပြေးအလွှားဖြင့် တပသီတို့၏ အာရှရမ်သို့ ရောက်လာ၏။

Verse 23

सा तापसवने तस्मिन्ददर्शात्यंतमद्भुतम् । पक्षिणः कांचनीयांगान्नानाशब्दसमाकुलान्

ထိုတပသီတို့၏ တောအတွင်း၌ နာရီမထင်သော အံ့ဩဖွယ်ရာကို နာင်းမြင်၏။ ရွှေရောင်အင်္ဂါများရှိသော ငှက်များသည် အမျိုးမျိုးသော အသံများဖြင့် နေရာကို ပြည့်နှက်စေ၏။

Verse 24

सापश्यद्धेमपद्माढ्यां वापीं तु स्वर्णभूमिकाम् । क्षीरं वहंति सरितः स्रवंति मधु भूरुहः

နာင်းသည် ရွှေပဒ္မများဖြင့် ပြည့်နှက်သော ရေကန်တစ်ကန်ကို မြင်၏၊ ကမ်းပါးများလည်း ရွှေကဲ့သို့ တောက်ပ၏။ ထိုနေရာ၌ မြစ်များသည် နို့ရည်ကို စီးဆင်းစေပြီး သစ်ပင်များကပင် ပျားရည်ကို ယိုစီးစေ၏။

Verse 25

शर्कराराशयस्तत्र मोदकानां च संचयाः । भक्ष्याणि स्वादुसर्वाणि बहून्याभरणानि च

ထိုနေရာ၌ သကြားတောင်ပုံများနှင့် ချိုမြိန်သော မိုဒကာများကို စုဆောင်းထားရာများရှိ၍၊ အရသာကောင်းသော အစားအစာမျိုးစုံနှင့် အလှဆင်အဆင်တန်ဆာများလည်း များစွာရှိ하였다။

Verse 26

बहुशस्त्राणि दिव्यानि नभसः संपतंति च । क्रीडंति हरयस्तृप्ता उत्पतंति पतंति च

ကောင်းကင်မှလည်း ဒေဝတော်ဆန်သော လက်နက်များ များစွာ ဆင်းသက်လာ၏။ အစာပြည့်ဝသော ခြင်္သေ့များက ကစားလျက် ခုန်တက်ကာ ပြန်ကျလျက်ရှိ၏။

Verse 27

मठेति सुंदरं वृंदा तं ददर्श तपस्विनम् । व्याघ्रचर्मासनगतं भासयंतं जगत्त्रयम्

ဗြင်္ဒါက “အာရှရမ်၏ လှပသူရေ!” ဟု ခေါ်လျက်၊ တပသီကို မြင်၏။ သူသည် ကျားအရေထိုင်ခုံပေါ် ထိုင်ကာ သုံးလောကကို ထွန်းလင်းစေသကဲ့သို့ တောက်ပနေ하였다။

Verse 28

तमुवाच विभो पाहि पाहि पापर्द्धिकादथ । तपसा किं च धर्मेण मौनेन च जपेन च

နာမည်ကြီးသော အရှင်အား နာမည်ကြီးသော အရှင်အား နာမည်ကြီးသော အရှင်အား နာမည်ကြီးသော အရှင်အား နာမည်ကြီးသော အရှင်အား နာမည်ကြီးသော အရှင်အား နာမည်ကြီးသော အရှင်အား နာမည်ကြီးသော အရှင်အား နာမည်ကြီးသော အရှင်အား နာမည်ကြီးသော အရှင်အား

Verse 29

भीतत्राणात्परं नान्यत्पुण्यमस्ति तपोधन । एवमुक्तवती भीता सालसांगी तपस्विनम्

“တပဓနရေ၊ ကြောက်ရွံ့သူကို ကယ်တင်ခြင်းထက် မြင့်မားသော ကုသိုလ်မရှိ” ဟု ကြောက်လန့်နေသော မိန်းမသည် နီးကပ်စွာကပ်လျက် ထိုတပသီအား ပြော하였다။

Verse 30

तावत्प्राप्तः सदुष्टात्मा सर्वजीवप्रबंधकः । वृंदादेवी भयत्रस्ता हरिकंठे समाश्लिषत्

ထိုခဏ၌ အလွန်ဆိုးယုတ်သောသူ—သတ္တဝါအားလုံးကို ဖိနှိပ်ညှဉ်းပန်းသူ—ရောက်လာ၏။ ကြောက်လန့်သွားသော ဝೃန္ဒာဒေဝီသည် ဟရီ၏ လည်ပင်းကို ဖက်ကပ်လေ၏။

Verse 31

सुखस्पर्शं भुजाभ्यां सा शोकवल्लीव लिंगिता । तवालिंगनभावेन पुनरेव भविष्यति

သူမသည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဖက်ကပ်ကာ သက်သာစေသော ထိတွေ့မှုဖြင့် ဝမ်းနည်းခြင်း၏ နွယ်ပင်ကဲ့သို့ ကပ်လျက်နေ၏။ သို့သော် သင်၏ ဖက်ကပ်ခြင်း၏ အာနုဘော်ကြောင့် သူမသည် မူလအဖြစ်သို့ ပြန်လည်ဖြစ်လာမည်။

Verse 32

शिरः सर्वांगसंपन्नं त्वद्भर्तुरधिकं गुणैः । अथ त्वं प्रमदे गच्छ पत्यर्थे चित्रशालिकाम्

«ဤခေါင်းသည် အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းအားလုံး ပြည့်စုံပြီး သင်၏ခင်ပွန်းထက်ပင် ဂုဏ်သတ္တိဖြင့် သာလွန်၏။ ထို့ကြောင့် အလှမယ်ရေ၊ ခင်ပွန်းအတွက် စိတြရှာလာသို့ ချက်ချင်းသွားလော့»။

Verse 33

सा चित्रशालामित्युक्ता विवेश मुनिना तदा । दिव्यपर्यंकमारूढा गृह्य कांतस्य तच्छिरः

မုနိက ထိုသို့ညွှန်ကြားသဖြင့် သူမသည် စိတြရှာလာသို့ ဝင်ရောက်၏။ ဒိဗ္ဗပရျင်ကပေါ် တက်ထိုင်ကာ ချစ်သူ၏ ခေါင်းကို ယူဆောင်လေ၏။

Verse 34

चकाराधरपानं सा मीलिताक्ष्यतिलोलुपा । यावत्तावदभूद्राजन्रूपं जालंधराकृति

သူမသည် မျက်စိပိတ်ကာ ဆန္ဒပြင်းထန်လျက် သူ၏ နှုတ်ခမ်းမှ အမృతကို သောက်လေ၏။ ထိုအချိန်အတွင်းပင် အရှင်ဘုရားရေ၊ ဇာလန္ဓရ၏ ပုံသဏ္ဌာန်တူသော ရုပ်သဏ္ဌာန်တစ်ခု ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 35

तत्कांतसदृशाकारस्तद्वक्षस्तद्वदुन्नतिः । तद्वाक्यस्तन्मनोभावस्तदासीज्जगदीश्वरः

ထိုအခါ လောက၏အရှင်သည် သူမ၏ချစ်သူနှင့်တူသောရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြစ်လာ၍ ရင်ဘတ်၊ အရပ်အမြင့်၊ စကားသံနှင့် စိတ်နေစိတ်ထားတိုင်တူညီကာ ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 36

अथ संपूर्णकायं तं प्रियं वीक्ष्य जगाद सा । तव कुर्वे प्रियं स्वामिन्ब्रूहि त्वं स्वरणं च मे

သူမသည် ကိုယ်ခန္ဓာပြည့်စုံလာသော ချစ်သူကိုမြင်၍ ပြော၏—“အရှင်ချစ်သူ၊ သင်နှစ်သက်ရာကို ကျွန်မပြုမည်။ ကျွန်မအတွက် မှတ်သားစွဲမြဲရမည့် အဓိဋ္ဌာန်ကိုလည်း ပြောပါ။”

Verse 37

वृंदावचनमाकर्ण्य प्राह मायासमुद्रजः । शृणु देवि यथा युद्धं वृत्तं शंभोर्मया सह

ဗೃန္ဒာ၏စကားကို ကြားသော် မာယာ၏သားက ပြော၏—“ဒေဝီ၊ နားထောင်ပါ။ ရှမ္ဘူနှင့် ကျွန်ုပ်အကြား စစ်ပွဲ မည်သို့ဖြစ်ပွားခဲ့သည်ကို ပြောမည်။”

Verse 38

प्रिये रुद्रेण रौद्रेण छिन्नं चक्रेण मे शिरः । तावत्वत्सिद्धियोगाच्च त्वद्गतेन ममात्मना

“ချစ်သူရေ၊ ရောဒြရုဒြာသည် ကြောက်မက်ဖွယ် စက်ရဖြင့် ကျွန်ုပ်၏ခေါင်းကို ဖြတ်တောက်ခဲ့သည်။ သို့သော် သင်၏ စိဒ္ဓိယောဂ အာနုဘော်ကြောင့် ကျွန်ုပ်၏အတ္တသည် သင်ထံသို့သာ ဦးတည်ကာ တည်တံ့နေခဲ့၏။”

Verse 39

छिन्नं तदत्र चानीतं जीवितं तेंगसंगतः । प्रिये त्वं मद्वियोगेन बाले जातासि दुःखिता

“ဖြတ်တောက်ထားသော ခေါင်းကို ဤနေရာသို့ ယူဆောင်လာပြီး အသက်ကို ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် ပြန်လည်ပေါင်းစည်းစေခဲ့သည်။ ချစ်သူကလေးရေ၊ ကျွန်ုပ်နှင့် ခွဲကွာရခြင်းကြောင့် သင်သည် ဝမ်းနည်းဒုက္ခရောက်ခဲ့၏။”

Verse 40

क्षंतव्यं विप्रियं मह्यं यत्त्वां त्यक्त्वा रणं गतः । इत्यादि वचनैस्तेन वृंदा संस्मारिता तदा

“ကျွန်ုပ်ဘက်မှ မနှစ်သက်ဖွယ် ဖြစ်ခဲ့သမျှကို ခွင့်လွှတ်ပါ—သင့်ကိုထားခဲ့ပြီး စစ်မြေသို့ သွားခဲ့ခြင်းကြောင့်ပါ” ဟူသော စကားများနှင့် အခြားစကားများဖြင့် ထိုအခါ ဝೃန္ဒာကို နှစ်သိမ့်ကာ သတိပြန်လည်စေ하였다။

Verse 41

तांबूलैश्च विनोदैश्च वस्त्रालंकरणैः शुभैः । अथ वृंदारिका देवी सर्वभोगसमन्विता

တံဘူလ် (ကွမ်း) နှင့် ပျော်ရွှင်စရာများ၊ မင်္ဂလာဝတ်စုံနှင့် အလှဆင်အဆင်တန်ဆာကောင်းများဖြင့် ထို့နောက် ဝೃန္ဒာရိကာ ဒေဝီသည် အပျော်အပါးနှင့် သက်သာချမ်းသာမှု အစုံအလင် ပြည့်စုံလာ하였다။

Verse 42

प्रियं गाढं समालिंग्य चुचुंब रतिलोलुपा । मोक्षादप्यधिकं सौख्यं वृंदा मोहनसंभवम्

ရတိ၌ လောဘကြီးသော ချစ်မြတ်နိုးမှုဖြင့် ဝೃန္ဒာသည် ချစ်သူကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်လှမ်းကာ နမ်းရှိုက်하였다။ ထိုမောဟဖြစ်စေသော ပေါင်းစည်းမှုမှ နတ်လွတ်မြောက်ခြင်း (မောက္ခ) ထက်ပင် မြင့်သော သုခကို သူမ ခံစား하였다။

Verse 43

मेने नारायणो देवो लक्ष्मीप्रेमरसाधिकम् । वृंदां वियोगजं दुःखं विनोदयति माधवे

နာရာယဏ ဒေဝသည် “ဤချိုမြိန်မှုသည် လက္ခမီ၏ ပရေမ-ရသ (ချစ်ခြင်းရသာ) ထက်ပင် လွန်ကဲသည်” ဟု ထင်မြင်하였다။ ထို့ကြောင့် မာဓဝအဖြစ် ဝೃန္ဒာ၏ ခွဲခွာခြင်းမှ ပေါက်ဖွားသော ဝမ်းနည်းမှုကို ဖယ်ရှားရန် ကြိုးပမ်း하였다။

Verse 44

तत्क्रीडाचारुविलसद्वापिका राजहंसके । तद्रूपभावात्कृष्णोऽसौ पद्मायां विगतस्पृहः

သူတို့၏ ကစားပွဲက အလှတရားဖြင့် တောက်ပနေသော ရေကန်ချိုမြိန်၌—မင်းဟံသာတို့ နေရာကဲ့သို့—သူမ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်နှင့် ဘာဝ (စိတ်အနေအထား) ထဲသို့ စိမ့်ဝင်နေသော ကృష్ణသည် ပဒ္မာ (လက္ခမီ) အပေါ် ဆန္ဒကင်းမဲ့လာ하였다။

Verse 45

अभूद्वृंदावने तस्मिंस्तुलसीरूप धारिणी । वृंदांगस्वेदतो भूम्यां प्रादुर्भूताति पावनी

ထို ဝೃန္ဒာဝန၌ သူမသည် တုလသီ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ခံယူ하였다။ ဝೃန္ဒာ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှ ချွေးစက်များကြောင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် အလွန်သန့်စင်စေသော တုလသီ ပေါ်ထွန်းလာ하였다။

Verse 46

वृंदांग संगजं चेदमनुभूय सुंखं हरिः । दिनानि कतिचिन्मेने शिवकार्यं जगत्पतिः

ဝೃန္ဒာ၏ ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် ထိတွေ့ခြင်းမှ ဖြစ်သော သာယာမှုကို ခံစားပြီးနောက်၊ ဟရိ—လောက၏ အရှင်—သည် ရှိဝအတွက် လုပ်ဆောင်ရမည့် ကိစ္စကို မလုပ်သေးဘဲ နေ့အချို့ကြာ သာယာစွာ နေထိုင်하였다။

Verse 47

एकदा सुरतस्यांते सा स्वकंठे तपस्विनम् । वृंदा ददर्श संलग्नं द्विभुजं पुरुषोत्तमम्

တစ်နေ့တွင် ချစ်ကြည်ရင်းနှီးမှု အဆုံး၌၊ ဝೃန္ဒာသည် မိမိလည်ပင်း၌ ကပ်လျက်ရှိသော နှစ်လက်ပါ အမြင့်မြတ်ဆုံး ပုရုရှ—တပသီ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့်—ကို မြင်하였다။

Verse 48

तं दृष्ट्वा प्राह सा कंठाद्विमुच्य भुजबंधनम् । कथं तापसरूपेण त्वं मां मोहितुमागतः

သူကို မြင်သော် ဝೃန္ဒာသည် လည်ပင်းမှ လက်ပတ်ချုပ်ကို ဖြုတ်၍ ပြော하였다—“တပသီ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဝတ်ဆင်ကာ ငါ့ကို လှည့်ဖြားရန် သင် ဘယ်လိုလာခဲ့သနည်း?”

Verse 49

निशम्य वचनं तस्याः सांत्वयन्प्राह तां हरिः । शृणु वृंदारिके त्वं मां विद्धि लक्ष्मीमनोहरम्

သူမ၏ စကားကို ကြားသော် ဟရိသည် သက်သာစေလို၍ ပြော하였다—“နားထောင်ပါ၊ ဝೃန္ဒာရိကာ၊ ငါ့ကို လက္ရှမီတောင် စိတ်လှုပ်ရှားစေသောသူဟု သိမှတ်ပါ။”

Verse 50

तव भर्ता हरं जेतुं गौरीमानयितुं गतः । अहं शिवः शिवश्चाहं पृथक्त्वे न व्यवस्थितौ

“သင်၏ခင်ပွန်းသည် ဟရကို အနိုင်ယူ၍ ဂေါရီကို ပြန်ခေါ်လာရန် ထွက်သွားပြီ။ ငါသည် ရှိဝဖြစ်၏၊ ရှိဝသည်လည်း ငါပင်ဖြစ်၏။ အမှန်တကယ်အားဖြင့် ငါတို့သည် ခွဲခြားသီးခြား မတည်ရှိကြ”။

Verse 51

जालंधरो हतः संख्ये भज मामधुनानघे । नारद उवाच । इति विष्णोर्वचः श्रुत्वा विषण्णवदनाभवत् । ततो वृंदारिका राजन्कुपिता प्रत्युवाच ह

“စစ်မြေ၌ ဇာလန္ဓရ သေဆုံးပြီးပြီ။ ယခု အပြစ်ကင်းသူမ၊ ငါ့ကို လက်ခံပါ” ဟုဆို၏။ နာရဒက ပြောသည်—ဗိဿနု၏ ဤစကားကို ကြားသော် မျက်နှာညှိုးနွမ်းသွား၏။ ထို့နောက် မင်းကြီးရေ၊ ဝೃန္ဒာရိကာသည် ဒေါသထွက်၍ ပြန်လည်ဖြေကြားလေ၏။

Verse 52

रणे बद्धोऽसि येन त्वं जीवन्मुक्तः पितुर्गिरा । विविधैः सत्कृतो रत्नैर्युक्तं तस्य हृता वधूः

စစ်ပွဲ၌ သင့်ကို ချည်နှောင်ခဲ့သူ—သင့်အဖ၏ အမိန့်ကြောင့် အသက်ရှင်လျက် လွတ်မြောက်ခဲ့သော်လည်း—နောက်တစ်ခါတွင် ရတနာမျိုးစုံဖြင့် ဂုဏ်ပြုခံရ၏။ သို့ရာတွင် သူ၏ မင်္ဂလာဇနီးကိုပင် လုယူသွားကြ၏။

Verse 53

पतिर्धर्मस्य यो नित्यं परदाररतः कथम् । ईश्वरोऽपि कृतं भुंक्ते कर्मेत्याहुर्मनीषिणः

ဓမ္မကို အမြဲတမ်း ထိန်းသိမ်းသူသည် အခြားသူ၏ ဇနီးကို မည်သို့ လိုလားနိုင်မည်နည်း။ ပညာရှိတို့က “အရှင်တော်ပင်လျှင် မိမိပြုခဲ့သော ကံ၏ အကျိုးကို ခံစားရသည်” ဟုဆိုကြ၏—ဤသည် ကံ၏ ဥပဒေတည်း။

Verse 54

अहं मोहं यथानीता त्वया माया तपस्विना । तथा तव वधूं माया तपस्वीकोऽपि नेष्यति

သင်သည် တပသ၏ အသွင်ကို ဆောင်ထားသော်လည်း မာယာဖြင့် ငါ့ကို မောဟထဲသို့ ခေါ်ဆောင်ခဲ့သကဲ့သို့၊ ထိုနည်းတူ မာယာသည် သင်၏ ဇနီးကိုလည်း ခေါ်ယူသွားမည်—သူမသည် တပသကျင့်သူမဖြစ်စေကာမူ။

Verse 55

इति शप्तस्तथा विष्णुर्जगामादृश्यतां क्षणात् । सा चित्रशालापर्यंकः स च तेऽथप्लवंगमाः

ဤသို့ ကျိန်စာခံရသော ဗိဿဏုသည် ခဏချင်း မျက်စိမှောက်ကွယ်သွား၏။ ထို့နောက် အလှဆင်ခန်းမနှင့် အိပ်ရာတင်ခုံ၊ ထိုအမှုထမ်းတို့ပါ အားလုံးလည်း ပျောက်ကွယ်သွားကြ၏။

Verse 56

नष्टं सर्वं हरौ याते वनं शून्यं विलोक्य सा । वृंदा प्राह सखीं प्राप्य जिह्मं तद्विष्णुना कृतम्

ဟရီ ထွက်ခွာသွားသော် အရာအားလုံး ပျက်စီးပျောက်ကွယ်သွား၏။ တောအလွတ်ကို မြင်၍ ဗြင်ဒါသည် မိတ်ဆွေမကို တွေ့ကာ “ဤကောက်ကျစ်သော အမှုကို ဗိဿဏုက ပြုခဲ့သည်” ဟု ဆို၏။

Verse 57

त्यक्तं पुरं गतं राज्यं कांतः संदेहतां गतः । अहं वने विदित्वैतत्क्व यामि विधिनिर्मिता

မြို့ကို စွန့်ပစ်လိုက်ရပြီ၊ နိုင်ငံတော်လည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီ၊ ချစ်သူခင်ပွန်းသည်လည်း သံသယနှင့် ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်သွားပြီ။ ဤအရာကို တောထဲတွင် သိပြီးနောက် ကံကြမ္မာက ဖန်ဆင်းထားသော ငါသည် ဘယ်သို့ သွားရမည်နည်း။

Verse 58

मनोरथानां विषयमभून्मे प्रियदर्शनम् । प्राह निःश्वस्य चैवोष्णं राज्ञी वृंदातिदुःखिता

ငါ့နှလုံးဆန္ဒတို့၏ အရာဖြစ်ခဲ့သော ချစ်သူ၏ မျက်နှာမြင်ခြင်းသည် ယခု ဒုက္ခဖြစ်လာ၏။ အလွန်ဝမ်းနည်းသော မိဖုရား ဗြင်ဒါသည် ပူပူနွေးနွေး သက်ပြင်းချကာ ပြောဆို၏။

Verse 59

मम प्राप्तं हि मरणं त्वया हि स्मरदूतिके । इत्युक्ता सा तया प्राह मम त्वं प्राणरूपिणी

“အို ကာမ၏ သတင်းပို့သူမ၊ သင်ကြောင့်ပင် ငါ့ထံသို့ သေခြင်း ရောက်လာပြီ” ဟု သူမက ပြော၏။ ထိုသို့ ပြောခံရသော အခြားသူမက “သင်သည် ငါ့အသက်ရှူသက်ကဲ့သို့ပင်” ဟု ပြန်ဆို၏။

Verse 60

तस्यास्तथोक्तमाकर्ण्य इतिकर्त्तव्यतां ततः । वने निश्चित्य सा वृंदा गत्वा तत्र महत्सरः

ထိုစကားကို ကြားသိရသောအခါ ဗြိန္ဒာသည် ပြုဖွယ်ကိစ္စကို ဆုံးဖြတ်လေ၏။ တောအုပ်၌ ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် ထိုနေရာရှိ ကြီးမြတ်သော ရေကန်သို့ သွားလေ၏။

Verse 61

विहाय दुःखमकरोद्गात्रक्षालनमंबुना । तीरे पद्मासनं बद्ध्वा कृत्वा निर्विषयं मनः

ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုကို ပယ်စွန့်၍ ရေဖြင့် ကိုယ်လက်သန့်စင်လေ၏။ ကမ်းပါးပေါ်တွင် ပဒုမ္မာကြာဖူးဟန် ထိုင်လျက် အာရုံခံစားမှုတို့မှ ကင်းဝေးအောင် စိတ်ကို ထားလေ၏။

Verse 62

शोषयामास देहं स्वं विष्णुसंगेन दूषितम् । तपश्चचारसात्युग्रं निराहारा सखीसमम्

ဗိဿနိုးနှင့် ပတ်သက်မိသဖြင့် ညစ်ညူးသည်ဟု ယူဆကာ မိမိခန္ဓာကိုယ်ကို ခြောက်သွေ့စေခဲ့၏။ အစာမစားဘဲ အလွန်ပြင်းထန်သော ခြိုးခြံမှုအကျင့်ကို အဖော်နှင့်အတူ ကျင့်ကြံလေ၏။

Verse 63

गंधर्वलोकतो वृंदामथागत्याप्सरोगणः । प्राह याहीति कल्याणि स्वर्गं मा त्यज विग्रहम्

ထို့နောက် ဂန္ဓဗ္ဗလောကမှ အဆာရာနတ်သမီးအပေါင်းတို့သည် ဗြိန္ဒာထံသို့ ရောက်လာပြီး "လာပါလော့၊ ကျက်သရေရှိသော အရှင်မ၊ နတ်ပြည်သို့ ကြွပါလော့၊ သင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မစွန့်လွှတ်ပါနှင့်" ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 64

गांधर्वं शस्त्रमेतत्त्रिभुवनविजयं श्रीपतिस्तोषमग्र्यं । नीतो येनेह वृंदे त्यजसि कथमिदं तद्वपुः प्राप्तकामम् । कांतं ते विद्धि शूलिप्रवरशरहतं पुण्यलाभस्य भूषास्वर्गस्य त्वं । भवाद्य द्रुतममरवनं चंडिभद्रे भज त्वम्

"ဤဂန္ဓဗ္ဗမန္တန်သည် လောကသုံးပါးကို အောင်နိုင်ပြီး သီရိပတိဘုရားရှင်ကို နှစ်သက်စေသော အမြတ်ဆုံးနည်းလမ်းဖြစ်သည်။ အို ဗြိန္ဒာ၊ ဤအရာဖြင့် သင့်ကို ဤနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည် မဟုတ်လော။ ရည်ရွယ်ချက် ပြည့်မြောက်ပြီးသော ဤခန္ဓာကိုယ်ကို အဘယ်ကြောင့် စွန့်လွှတ်မည်နည်း။ သင့်ခင်ပွန်းသည် ကြီးမြတ်သော နှက်ဖြန်သုံးခွကို ကိုင်ဆောင်သော အရှင်၏ မြားချက်ဖြင့် ကျဆုံးခဲ့ပြီဟု သိမှတ်လော့။ သင်သည် ကုသိုလ်ကောင်းမှုနှင့် နတ်ပြည်၏ တန်ဆာဆင်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အို စန္ဒီဘဒြာ၊ နတ်တို့၏ ဥယျာဉ်သို့ အမြန်သွားရောက်လော့။"

Verse 65

श्रुत्वा शास्त्रं वधूनां जलधिजदयिता वाक्यमाह प्रहस्य । स्वर्गादाहृत्य मुक्तात्रिदशपति वधूश्चातिवीरेण पत्या । आदौ पात्रं सुखानामहममरजिता प्रेयसा तद्वियुक्तानिर्दुष्टा तद्य । तिष्ये प्रियममृतगतं प्राप्नुयां येन चैव

နတ်မိန်းမတို့၏ အကြံဉာဏ်ကို ကြားသိပြီးနောက် သမုဒ္ဒရာမှ ပေါ်ထွန်းသော သခင်၏ ချစ်သူမက အပြုံးဖြင့် ပြောလေသည်— «ကောင်းကင်မှ ခေါ်ယူလာသော နတ်ဘုရင်၏ မယားများပင်လျှင် အလွန်ရဲရင့်သော ခင်ပွန်းကြောင့် လွတ်မြောက်ခဲ့ကြသည်။ ငါသည် အရင်က ပျော်ရွှင်မှု၏ အိုးအိမ်ဖြစ်၍ အမရတို့ မနိုင်ခဲ့သော်လည်း ချစ်သူနှင့် ခွဲခွာနေရသော်လည်း သန့်ရှင်းမညစ်မထွေး။ ထို့ကြောင့် ငါသည် ဤသို့တည်နေမည်၊ အမရဖြစ်ရာသို့ သွားသော ငါ့ချစ်သူကို ရရှိနိုင်စေရန်»။

Verse 66

इत्युक्त्वा ससखी वृंदा विससर्जाप्सरोगणान् । तत्प्रीतिपाशबद्धास्ता नित्यमायांति यांति च

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် မိတ်သဟာယနှင့်အတူ ဝೃန္ဒာသည် အပ္စရာတို့၏ အစုအဝေးကို ပြန်လွှတ်လိုက်သည်။ သူမအပေါ် ချစ်ခင်မှု၏ ကြိုးပတ်ဖြင့် ချည်နှောင်ခံရသဖြင့် သူတို့သည် အမြဲတမ်း လာလည်းလာ၊ သွားလည်းသွား နေကြသည်။

Verse 67

योगाभ्यासेन वृंदाथ दग्ध्वा ज्ञानाग्निना गुणान् । विषयेभ्यः समाहृत्य मनः प्राप ततः परम्

ထို့နောက် ဝೃန္ဒာသည် ယောဂကျင့်စဉ်ဖြင့် ဉာဏ်မီးဖြင့် ဂုဏ်သုံးပါးကို လောင်ကျွမ်းစေ하였다။ အာရုံခံအရာဝတ္ထုများမှ စိတ်ကို ပြန်လည်စုဆောင်းကာ ထို့ထက်လွန်သော အမြင့်ဆုံးကို ရောက်ရှိ하였다။

Verse 68

दृष्ट्वा वृंदारिकां तत्र महांतश्चाप्सरोगणाः । तुष्टुवुर्नभसस्तुष्टा ववृषुः पुष्पवृष्टिभिः

ထိုနေရာ၌ ဝೃန္ဒာကို မြင်ကြသော အပ္စရာတို့၏ မြင့်မြတ်သော အစုအဝေးသည် သူမကို ချီးမွမ်းကြသည်။ ကောင်းကင်၌ ပျော်ရွှင်လျက် ပန်းမိုးကို များစွာ ရွာချကြသည်။

Verse 69

शुष्ककाष्ठचयं कृत्वा तत्र वृंदाकलेवरम् । निधायाग्निं च प्रज्वाल्य स्मरदूती विवेश तम्

ထိုနေရာ၌ သစ်ခြောက်များကို စုပုံကာ ဝೃန္ဒာ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို ထိုပုံပေါ် တင်ထားသည်။ ထို့နောက် မီးကို မီးထွန်းလောင်စေပြီး စမရ (ကာမဒေဝ) ၏ သံတမန်မက ထိုမီးလောင်ရာထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

Verse 70

दग्धं वृंदांगरजसां बिंबं तद्गोलकात्मकम् । कृत्वा तद्भस्मनः शेषं मंदाकिन्यां विचिक्षिपुः

ဗြင်ဒါ၏ ကိုယ်အင်္ဂါများမှ မီးလောင်ကျွမ်းသွားသော ဖုန်မှုန့်ကို စုစည်း၍ လုံးဝိုင်းသော အလုံးတစ်လုံးအဖြစ် ပြုလုပ်ကြ၏။ ကျန်ရစ်သော ပြာကို မန္ဒာကိနီ မြစ်ထဲသို့ ပစ်ချကြ၏။

Verse 71

यत्र वृंदा परित्यज्य देहं ब्रह्मपथं गता । आसीद्वृंदावनं तत्र गोवर्द्धनसमीपतः

ဗြင်ဒါသည် ကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်လွှတ်၍ ဘြဟ္မန်သို့ သွားရာ လမ်းကြောင်းကို လျှောက်သွားသော နေရာ၌—ဂోవර්ဓန တောင်အနီးတွင်—ဗြင်ဒါဝန ဟူသော သန့်ရှင်းသော တောဝန်း ပေါ်ပေါက်လာ၏။

Verse 72

देव्योऽथ स्वर्गमेत्य त्रिदशपतिवधूसत्त्वसंपत्तिमाहुर्देवीभ्यस्तन्निशम्य प्रमुदितमनसो निर्जराद्याश्च सर्वे । शत्रोर्दैत्यस्य हित्वा प्रबलतरभयं भीमभेर्यो निजघ्नुः श्रुत्वा तत्रासनस्थः । परिजननिवहोवापशोभां शुभस्य

ထို့နောက် ဒေဝီတို့သည် ကောင်းကင်သို့ တက်ရောက်ကာ အိန္ဒြာ၏ ဒေဝီမဟာမိဖုရားများထံ မိမိတို့၏ သတ္တိနှင့် အောင်မြင်မှု အကြောင်းအရာကို ပြည့်စုံစွာ တင်ပြကြ၏။ ထိုသတင်းကို ကြားသော် အမရဒေဝတားတို့နှင့် အခြားသူအားလုံး စိတ်နှလုံးပျော်ရွှင်ကြ၏။ ရန်သူ ဒೈတျာအပေါ်ရှိ အလွန်ပြင်းထန်သော ကြောက်ရွံ့မှုကို စွန့်ပစ်ကာ ကြောက်မက်ဖွယ် စစ်တီးတံပိုးနှင့် စစ်ဒရမ်များကို တီးခတ်ကြ၏။ ထိုအော်ဟစ်သံကို ကြားသော် ထိုနေရာ၌ ထိုင်နေသူသည် အပေါင်းအပါများ၏ မင်္ဂလာတောက်ပမှုနှင့် တောက်ပသော ရေကန်၏ အလှကို မြင်လေ၏။