Adhyaya 131

Verse 1

देव उवाच । एषा रात्रिः समादिष्टा दानवानां सुरेश्वरि । पिशाचानां च भूतानां राक्षसानां विशेषतः

ဘုရားက မိန့်တော်မူသည်—နတ်တို့၏မိဖုရား စုရေရှွရီ၊ ဤညသည် ဒာနဝတို့အတွက် ခွဲဝေပေးထားသောည ဖြစ်ပြီး၊ အထူးသဖြင့် ပိသာချာ၊ ဘူတ၊ ရာක්ෂသတို့အတွက် ဖြစ်သည်။

Verse 2

यत्किंचित्क्रियते कर्म तत्र स्नानादिकं शुभम् । तत्सर्वं जायते तेषां पुरा दत्तं स्वयंभुवा

ထိုအချိန်၌ ပြုလုပ်သမျှ ကမ္မ—ရေချိုးခြင်းစသည့် မင်္ဂလာကမ္မများပါဝင်သော်လည်း—အားလုံးသည် သူတို့အတွက် အကျိုးသက်ရောက်လာသည်။ အကြောင်းမှာ ရှေးကာလ၌ ကိုယ်တိုင်ပေါ်ထွန်းသော ဘြဟ္မာ (စွဝယံဘူ) က သူတို့အား ပေးအပ်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 3

मर्यादा तैः समं येन देवानां च यदा कृता । अर्हाणां यज्ञभागस्य काश्यपानामथाग्रजाम्

ထို့ပြင်၊ နတ်တို့နှင့်ပတ်သက်၍ သူတို့နှင့်အတူ သဘောတူညီထားသော စည်းကမ်း/ကန့်သတ်ချက်ကို ချမှတ်ခဲ့သည့်အခါ—ယဇ္ဉာအပိုင်းကို ခံယူထိုက်သူများ၊ အထူးသဖြင့် ကာရှျပတို့အနက် အရှေ့ဆုံး (အဂ္ရဇ) တို့အကြောင်း—

Verse 4

तदर्थं दशसाहस्रा दानवा युद्ध दुर्मदाः । कुंतप्रासकरा भानुं रुंधन्त्युद्गतकार्मुकाः

ထိုအကြောင်းအတွက် စစ်ပွဲမူးယစ်နေသော ဒာနဝါ တစ်သောင်းသည် လှံနှင့် ပစ်လှံကိုင်ကာ လေးကို မြှောက်၍ နေမင်းကို တားဆီးကြ၏။

Verse 5

तमुद्दिश्य सहस्रांशुं यज्जलं परिक्षिप्यते । सावित्रेण च मन्त्रेण तेषां तज्जायते फलम्

ထိုထောင်ရောင်ခြည်ရှိသော နေမင်းကို ရည်ညွှန်း၍ ပက်ချသည့် ရေသည် စာဝိတြီ မန္တရနှင့်အတူ ဖြစ်လျှင် ထို၏ အကျိုးသည် သူတို့ထံသို့ ရောက်လာ၏။

Verse 6

ते हतास्तेन तोयेन वज्रतुल्येन तत्क्षणात् । प्रमुंचंति सहस्रांशुं नित्यमेव सुरेश्वरि

ထိုရေသည် ဝဇ္ဇရတူသော အင်အားဖြင့် ခဏချင်း ထိုးနှက်သဖြင့် သူတို့သည် ချက်ချင်း သေဆုံးကြ၏၊ အို နတ်ဘုရားမ မဟာမိခင်ရေ; ထောင်ရောင်ခြည်ရှိသော နေမင်းသည် အမြဲတမ်း လွတ်မြောက်၍ ဆက်လက်သွားလာ၏။

Verse 7

एतस्मात्कारणात्तोयमस्त्ररूपं क्षिपाम्यहम् । संध्या कालं समुद्दिश्य भानुं संध्यां न पार्वति

ထို့ကြောင့်ပင် ငါသည် ဤရေကို လက်နက်သဏ္ဌာန်ဖြင့် ပက်ချ၏၊ စန္ဓျာကာလကို ရည်ညွှန်း၍—အို ပါర్వတီ၊ ဤသည် စန္ဓျာကို မိန်းမတစ်ဦးအဖြစ် ဦးညွှတ်ခြင်းမဟုတ်၊ နေမင်းကို ကာကွယ်ခြင်းဖြစ်၏။

Verse 8

यद्यदाचरति श्रेष्ठस्तत्तदुत्तरतः स्थितः । उदयार्थं रविं यान्तं निरुन्धन्ति च दारुणाः

အမြတ်ဆုံးသူ ပြုကျင့်သမျှကို နောက်မှ ရပ်နေသူတို့သည် ထိုအတိုင်းလိုက်နာကြ၏။ နေထွက်ရန် သွားလာသော နေမင်းကိုလည်း ကြမ်းတမ်းသော သတ္တဝါတို့က တားဆီးကြ၏။

Verse 9

तेऽपि संध्याजलैर्देवि निहता ब्राह्मणोत्तमैः । मया च तं विमुञ्चंति मूर्च्छिता निपतन्ति च

အို မဟာဒေဝီ၊ သူတို့လည်း ဗြာဟ္မဏအမြတ်တို့က သန္ဓျာရေကို ကိုင်ဆောင်၍ ထိုးနှက်သဖြင့် ကျဆုံးကြ၏။ ထို့ပြင် ငါ၏အာနုဘော်ကြောင့်လည်း သူတို့သည် ထိုသူကို လွှတ်ပေးပြီး မူးလဲကာ မြေပြင်သို့ လဲကျကြ၏။

Verse 10

एतस्मात्कारणाद्देवि सन्ध्ययोरुभयोरपि । अहं चान्ये च विप्रा ये ते नमंति दिवाकरम्

အို မဟာဒေဝီ၊ ထိုအကြောင်းကြောင့် မနက်နှင့်ညနေ သန္ဓျာနှစ်ခါလုံးတွင် ငါနှင့် အခြားဗြာဟ္မဏတို့သည် နေမင်း—နေ့ကို ဖန်ဆင်းသူ—အား ဦးညွှတ်ပူဇော်ကြ၏။

Verse 11

तस्मात्त्वं गृहमागच्छ त्यक्त्वेर्ष्यां पर्वतात्मजे । प्रशस्यां त्वां परित्यक्त्वा नान्यास्ति हृदये मम

ထို့ကြောင့် အိမ်သို့ ပြန်လာပါ၊ တောင်၏သမီးတော်ရေ၊ မနာလိုမှုကို စွန့်လွှတ်ပါ။ ချီးမွမ်းထိုက်သော သင်ကို စွန့်ပစ်လျှင် ငါ့နှလုံး၌ အခြားသူ မရှိပါ။

Verse 12

देव्युवाच । निष्कामो वा सकामो वा संध्यां स्त्रीसंज्ञितामिमाम् । यत्त्वं नमसि देवेश तन्मे दुःखं प्रजायते

ဒေဝီက မိန့်တော်မူသည်—အလိုဆန္ဒမရှိသော်လည်း၊ အလိုဆန္ဒရှိသော်လည်း၊ မိန်းမဟု ခေါ်ဆိုကြသော ဤသန္ဓျာကို သင်က ဦးညွှတ်နမസ്കာရပြုသည့်အခါ၊ အို နတ်တို့၏အရှင်၊ ငါ့အတွင်း၌ ဝမ်းနည်းခြင်း ပေါ်ပေါက်လာ၏။

Verse 13

तस्माद्गङ्गापरित्यागं सन्ध्यायाश्च विशेषतः । यावन्न कुरुषे देव तावत्तुष्टिर्न मे भवेत्

ထို့ကြောင့် အို ဘုရား၊ သင်သည် ဂင်္ဂါကိုလည်း—အထူးသဖြင့် သန္ဓျာကိုလည်း—စွန့်လွှတ်မပြုသရွေ့၊ ထိုအချိန်အထိ ငါ မကျေနပ်နိုင်ပါ။

Verse 14

एवमुक्त्वाऽथ सा देवी विशेषव्रतमास्थिता । अवमन्य महादेवं प्रार्थयानमपि स्वयम्

ဤသို့ဆိုပြီးနောက် ဒေဝီသည် အထူးဝရတကို ခံယူတည်မြဲလေ၏။ မဟာဒေဝကို မလေးစားဘဲ၊ ကိုယ်တိုင်တောင်းပန်နေသော်လည်း မနားထောင်လေ၏။

Verse 16

न च साम्ना व्रजेत्तुष्टिं कथंचिदपि पार्वती । मृषेर्ष्यांधारिणी देवी नैतत्स्वल्पं हि कारणम्

ထို့ပြင် ပါဝတီသည် မည်သို့ပင် သာမနာဖြင့် ချော့မော့သော်လည်း စိတ်ကျေနပ်မှု မရနိုင်ခဲ့။ အကြောင်းမဲ့ မနာလိုစိတ်ကို ထမ်းဆောင်သော ဒေဝီသည် ဤအရာကို သေးငယ်သော အကြောင်းမဟုတ်ဟု ထင်လေ၏။

Verse 17

ततो मन्त्रप्रभावं तं विज्ञाय परमेश्वरः । ध्यानं धृत्वा सुसूक्ष्मेण ज्ञानेनाथ स्वयं ततः

ထို့နောက် ပရမေရှွရသည် ထိုမန္တရ၏ အာနုဘော်ကို သိမြင်၍ နက်ရှိုင်းသော ဓ్యာနသို့ ဝင်ရောက်ကာ အလွန်သိမ်မွေ့သော ဉာဏ်ပညာဖြင့် ကိုယ်တိုင် ဆက်လက်ပြုလေ၏။

Verse 18

तमेव मन्त्रं मन्त्रेण न्यासेन च विशेषतः । सम्यगाराधयामास संपूज्यात्मानमात्मना

ထိုမန္တရကို မန္တရစဉ်ဆက်ကျင့်သုံးခြင်းနှင့် အထူးသဖြင့် နျာသ (nyāsa) ဖြင့် မှန်ကန်စွာ အာရాధနာပြုလေ၏။ ကိုယ်တိုင်၏ အတ္တကို ကိုယ်တိုင်ဖြင့် ပူဇော်ကာ—အတ္တကို အတ္တဖြင့် ဂုဏ်ပြုလေ၏။

Verse 19

ततः स चिन्तयामास किमेतत्कारणं स्थितम् । विरक्ताऽपि ममोत्कण्ठां येनैषा प्रकरोति न

ထို့နောက် သူသည် စဉ်းစားလေ၏—“ဤနေရာ၌ မည်သည့်အကြောင်းတရားက တည်ရှိနေသနည်း။ အဘယ်ကြောင့် နာင်းသည် ဝိရာဂရှိသော်လည်း ငါ့အတွင်း၌ တမ်းတမှုကို မလှုံ့ဆော်နိုင်သနည်း?”

Verse 21

तस्मान्नास्ति परः कश्चित्पूज्यपूज्यः स एव च । ऐश्वर्यात्सर्वदेवानामीशानस्तेन निर्मितः

ထို့ကြောင့် ထိုသူထက် မြင့်မားသူ မရှိ။ သူတစ်ပါးတည်းသာ အမြတ်ဆုံး ကိုးကွယ်ထိုက်သူ ဖြစ်၏။ သူ၏ အာဏာတော်ကြောင့် Īśāna သည် နတ်အားလုံး၏ အရှင်အဖြစ် တည်ထောင်ခံရ၏။

Verse 22

एवं यावत्स ईशानः समाराधयति प्रभुः । तावद्देवी समायाता मन्त्राकृष्टा च यत्र सः

အရှင် Īśāna သည် ထိုသို့ပင် ဆက်လက်ပူဇော်နေစဉ်၊ မန္တရား၏ ဆွဲခေါ်မှုကြောင့် ဒေဝီသည် သူရှိရာ နေရာတိုင်အောင် ရောက်လာ၏။

Verse 23

ततः प्रोवाच तं देवं प्रणिपत्यकृतांजलिः । ज्ञातं मया विभो सर्वं न मां त्यज तव प्रियाम्

ထို့နောက် သူမသည် ထိုဘုရားကို လက်အုပ်ချီ၍ ဦးညွှတ်ကာ ပြော၏—“အရှင်မြတ်၊ အရာအားလုံးကို ကျွန်မ သိမြင်ပြီးပါပြီ။ သင်၏ချစ်သူမကို မစွန့်ပစ်ပါနှင့်။”

Verse 24

तस्मादागच्छ गच्छावो यत्र त्वं वाञ्छसि प्रभो । क्षम्यतां देव मे सर्वं न कृतं यद्वचस्तव

“ထို့ကြောင့် လာပါ—အရှင်လိုရာ နေရာသို့ ကျွန်မတို့ သွားကြစို့၊ အရှင်။ အို ဘုရား၊ အရာအားလုံးအတွက် ခွင့်လွှတ်ပါ။ သင်ပြောခဲ့သော စကားကို ကျွန်မ မလိုက်နာခဲ့ပါ။”

Verse 25

ततस्तुष्टो महादेवस्तामालिङ्ग्य शुचिस्मिताम् । इदमूचे विहस्योच्चैर्मेघगम्भीरया गिरा

ထို့နောက် မဟာဒေဝသည် ဝမ်းမြောက်တော်မူ၍ သန့်ရှင်းနူးညံ့စွာ ပြုံးနေသော သူမကို ဖက်လှုပ်ကာ၊ မိုးတိမ်ကြီးကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းသော အသံဖြင့် ရယ်မောလျက် ဤစကားများကို မြင့်မြင့် ပြောတော်မူ၏။

Verse 26

यैषा त्वयाऽत्मभूतोत्था निर्मिता परमा तनुः । एतां या कामिनी काचित्पूजयिष्यति भक्तितः । अनेनैव विधानेन तस्या भर्ता भविष्यति

«သင်၏ကိုယ်တိုင်မှ ပေါ်ထွန်းလာ၍ သင်က ဖန်ဆင်းထားသော အမြင့်မြတ်ဆုံး ရုပ်သဏ္ဌာန်ဤတစ်ပါးကို မည်သည့်မိန်းမမဆို ယုံကြည်သဒ္ဓါဖြင့် ဤနည်းတူပင် ပူဇော်ပါက သူမသည် ခင်ပွန်းကို ရရှိလိမ့်မည်»။

Verse 27

तृतीयायां विशेषेण यावत्संवत्सरं शुभे । सा लभिष्यति सत्कान्तं पुत्रदं सर्वकामदम्

«အထူးသဖြင့် တတိယတိသီ (Tṛtīyā) တွင် မင်္ဂလာရှိသူရေ—တစ်နှစ်ပတ်လုံး ထိုသို့ပြုလျှင် သူမသည် သာယာမြတ်သော ခင်ပွန်း၊ သားပေးသူ၊ ဆန္ဒအားလုံးကို ဖြည့်ဆည်းပေးသူကို ရရှိလိမ့်မည်»။

Verse 28

तथैतां मामकीं मूर्तिमीशानाख्यां च ये नराः । तेषां दुष्टापि या कान्ता सौम्या चैव भविष्यति

«ထို့အတူ ‘ဣရှာနာ’ ဟုခေါ်သော ငါ၏ဤရုပ်တော်ကို ပူဇော်သော ယောကျာ်းတို့အတွက်—သူတို့၏ချစ်သူမိန်းမသည် ဆိုးသွားသော်လည်း မလွဲမသွေ နူးညံ့သိမ်မွေ့၍ သာယာလှပလာလိမ့်မည်»။

Verse 29

ये पुनः कन्यकाहेतोः पूजयिष्यंति भक्तितः । यां कन्यां मनसि स्थाप्य तां लभिष्यन्त्यसंशयम्

«ထို့ပြင် သတို့သမီး (ကညာ) ကိုလိုလား၍ ယုံကြည်သဒ္ဓါဖြင့် ပူဇော်သူတို့သည်—မိမိစိတ်ထဲတွင် လိုချင်သောကညာကို တည်ထားလျက်—မသံသယဘဲ ထိုကညာကို ရရှိလိမ့်မည်»။

Verse 30

निष्कामाश्चापि ये मर्त्या पूजयिष्यंति सर्वदा । ते यास्यंति परां सिद्धिं जरामरणवर्जिताम्

«ထို့ပြင် ကိုယ်ကျိုးလိုစိတ်ကင်း၍ အမြဲတမ်း ပူဇော်သော လူသားတို့သည်—အိုမင်းခြင်းနှင့် သေခြင်းကင်းသော အမြင့်မြတ်ဆုံး စိဒ္ဓိကို ရောက်ရှိလိမ့်မည်»။

Verse 31

एवमुक्त्वा महादेवो वृषमारोप्य तां प्रियाम् । स्वयमारुह्य पश्चाच्च कैलासं पर्वतं गतः

ဤသို့ မဟာဒေဝသည် မိန့်တော်မူပြီးနောက် ချစ်မြတ်နိုးသော မယ်တော်ကို နန္ဒီနွားပေါ်၌ ထိုင်စေတော်မူ၏။ ထို့နောက် ကိုယ်တော်တိုင်လည်း စီးနင်း၍ ကైలាសတောင်သို့ ကြွသွားတော်မူ၏။

Verse 32

नारद उवाच तस्मात्तव सुतेयं या तामाराधयतु द्रुतम् । पञ्चपिण्डमया गौरीं यावत्संवत्सरं शुभाम्

နာရဒ မိန့်သည်—ထို့ကြောင့် သင်၏သမီးသည် ထိုဂေါရီကို အလျင်အမြန် အာရాధနာ ပြုပါစေ။ သန့်ရှင်းသော ပိဏ္ဍ ၅ ခုဖြင့် ဖန်ဆင်းထားသော မင်္ဂလာဂေါရီကို တစ်နှစ်ပြည့်အောင် ပူဇော်ပါစေ။

Verse 33

तृतीयायां विशेषेण ततः प्राप्स्यति सत्पतिम् । मुखप्रेक्षमतिप्रीतं रूपादिभिर्गुणैर्युतम्

ထို့နောက် အထူးသဖြင့် တတိယတိထီ (တೃတီယာ) တွင် သူမသည် သင့်တော်သော ခင်ပွန်းကို ရရှိလိမ့်မည်။ မျက်နှာမြင်ရုံနှင့်ပင် စိတ်ပျော်ရွှင်စေသော၊ အလှအပနှင့် အခြားဂုဏ်ရည်တို့ ပြည့်စုံသူ ဖြစ်လိမ့်မည်။

Verse 34

शांडिल्युवाच । एवमुक्त्वा मुनिश्रेष्ठो नारदः प्रययौ ततः । तीर्थयात्रां प्रति प्रीत्या मम मात्रा विसर्जितः

ရှာဏ္ဍိလျ မိန့်သည်—ဤသို့ ပြောပြီးနောက် မုနိအထွတ်အမြတ် နာရဒသည် ထွက်ခွာသွား၏။ အမိတော်သည် ချစ်ခင်စွာ နှုတ်ဆက်ပို့ဆောင်ကာ၊ သူသည် တီရ္ထယာထရာ (သန့်ရှင်းရာဖို့ဒ်များသို့ ဘုရားဖူးခရီး) သို့ ပျော်ရွှင်စွာ ထွက်သွားလေ၏။

Verse 35

मयापि च तदादेशात्कौमार्येपि च संस्थया । पूजया वत्सरं यावत्पूजिता पतिकाम्यया

ကျွန်မလည်း ထိုညွှန်ကြားချက်အတိုင်း၊ မိန်းကလေးအပျိုဘဝ၌ပင် စည်းကမ်းတကျ အကျင့်ထိန်းသိမ်းကာ၊ ခင်ပွန်းရလိုသော ဆန္ဒဖြင့် ဂေါရီကို တစ်နှစ်ပြည့်အောင် ပူဇော်ပွဲ (ပူဇာ) ဖြင့် ပူဇော်ခဲ့၏။

Verse 36

तृतीयायां विशेषेण मार्गमासादितः शुभे । नैवेद्यैर्विविधैर्दानैर्गंधमाल्यानुलेपनैः

အထူးသဖြင့် မာရ္ဂ (မာရ္ဂရှီရ္ෂ) မင်္ဂလာလတွင် စတင်သော တြိတီယာနေ့၌၊ အမျိုးမျိုးသော နైవေဒျ (အာဟာရပူဇာ) များ၊ ဒါန (လှူဒါန်းမှု) များ၊ အနံ့သာ၊ ပန်းကုံးနှင့် လိမ်းဆေးတို့ဖြင့် ပူဇော်ခဲ့သည်။

Verse 37

तत्प्रभावादयं प्राप्तो जैमिनिर्नाम सद्द्विजः । कात्यायनि यथा दृष्टस्त्वया किं कीर्तितैः परैः

ထိုဝတ်ပြုမှု၏ အာနုဘော်ကြောင့် “ဇိုင်မိနိ” ဟု အမည်ရသော မြတ်သော ဗြာဟ္မဏ (သဒ္ဒွိဇ) သည် ရောက်လာခဲ့သည်။ အို ကာတျာယနီ၊ သင်ကိုယ်တိုင် မြင်ပြီးသားဖြစ်ရာ အခြားသူတို့၏ ဖော်ပြချက်များ ဘာလိုသေးသနည်း။

Verse 38

तस्मात्त्वमपि कल्याणि पूजयैनां समाहिता । संप्राप्स्यसि सुसौभाग्यं मैत्रेय्या सदृशं शुभे

ထို့ကြောင့် အို မင်္ဂလာရှိသော မိန်းမရေ၊ စိတ်တည်ငြိမ်၍ အာရုံစိုက်ကာ ဤဒေဝီကို ပူဇော်လော့။ အို ကောင်းမြတ်သူရေ၊ မૈထ္ရေယျာကဲ့သို့ အလွန်ကောင်းသော အိမ်ထောင်ကံကောင်းခြင်းကို သင်ရရှိလိမ့်မည်။

Verse 39

त्वया न पूजिता चेयं कौमार्ये वर्तमानया । यावत्संवत्सरं गौरी तृतीयायां न चाधिकम्

သင်သည် မိန်းကလေးအရွယ်၌ ရှိစဉ်၊ တြိတီယာနေ့တိုင်း တစ်နှစ်ပတ်လုံး ဤဂေါရီကို မပူဇော်ခဲ့သဖြင့်—ထို့ထက်ပို၍လည်း မပြုခဲ့သဖြင့်—

Verse 40

सापत्न्यं तेन संजातं सौभाग्येपि निरर्गले । यथोक्तविधिना देवी सत्यमेतन्मयोदितम्

ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင်၊ ကံကောင်းခြင်း မတားဆီးဘဲရှိသော်လည်း “အိမ်ထောင်ဖက်တစ်ဦးထက်ပို” (စပတ္နျ) အခြေအနေ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ အို ဒေဝီသဖွယ် မိန်းမရေ၊ ငါပြောသောစကားသည် အဆိုပါနည်းလမ်းအတိုင်း အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်သည်။

Verse 41

सूत उवाच । श्रुत्वा कात्यायनी सर्वं शांडिल्या यत्प्रकीर्तितम् । ततः प्रणम्य तां पृष्ट्वा स्वमेव भवनं ययौ

သုတက ပြော၏။ ရှာဏ္ဍိလျာ မဟာသီလရှင်က ရှင်းလင်းပြောကြားသမျှကို ကာတ်ယာယနီ ကြားနာပြီးနောက် ထိုသီလရှင်အား ဦးချကန်တော့ကာ ထပ်မံမေးမြန်း၍ မိမိအိမ်သို့ ပြန်သွားလေ၏။

Verse 42

मार्गशीर्षेऽथ संप्राप्ते तृतीयादिवसे सिते । तां देवीं पूजयामास वर्षं यावकृतक्षणा

ထို့နောက် မာရ္ဂရှီရ္ෂ လရောက်လာသောအခါ၊ လင်းပက္ခ၏ တတိယနေ့တွင် ထိုဒေဝီကို ပူဇော်ကန်တော့ခြင်းကို စတင်၍ ဝတ်ပြုကာလ သတ်မှတ်ထားသည့် အချိန်များကို လိုက်နာလျက် တစ်နှစ်ပြည့်အောင် ဆက်လက်ပြုလုပ်လေ၏။

Verse 43

गौरिणीर्भोजयामास मृष्टान्नैर्भोजनै रसैः । तैलक्षारपरित्यक्तैर्गन्धैः कुंकुमपूर्वकैः

နាងသည် ဂေါရီကို ပူဇော်သော မိန်းမများအား သန့်ရှင်းသပ်ရပ်သော ထမင်းဟင်းများ၊ အာဟာရပြည့်ဝသော အစားအစာများ၊ အရသာကောင်းသော ဟင်းလျာများဖြင့် ဧည့်ခံကျွေးမွေးလေ၏။ ထို့ပြင် ဆီနှင့် အယ်လ်ကလီဓာတ်ကင်းသော အနံ့သာများကို သုံးကာ ကုင်ကူမ (ကေသရ) ပူဇော်ခြင်းကို အစပြု하였다။

Verse 44

ततस्तु वत्सरे पूर्णे याज्ञवल्क्यस्तदन्तिकम् । गत्वा प्रोवाच किं कष्टं त्वं करोषि शुचिस्मिते

ထို့နောက် တစ်နှစ်ပြည့်သည့်အခါ ယာဇ္ဉဝလ္က്യသည် သူမထံသို့ သွားရောက်ကာ “သန့်ရှင်းသော အပြုံးရှိသူမ၊ သင်သည် မည်သည့် ခက်ခဲမှုကို ဆောင်ရွက်နေသနည်း” ဟု မေးလေ၏။

Verse 45

मया कांतेन रक्तेन कामदेन सदैव तु । तस्मादागच्छ गच्छाव स्वमेव भवनं शुभे

“ငါသည် သင်၏ ချစ်သူ—အမြဲတမ်း သင်အပေါ် ချစ်မြတ်နိုးကပ်လျက်ရှိပြီး ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးသူ—ဤနေရာတွင် ရှိ၏။ ထို့ကြောင့် လာပါ၊ အို မင်္ဂလာရှိသူမ၊ ငါတို့၏ အိမ်သို့ ပြန်သွားကြစို့” ဟု ဆိုလေ၏။

Verse 46

एवमुक्त्वा तु तां हृष्टां गृहीत्वा दक्षिणे करे । जगाम भवनं पश्चात्पुलकांकितगात्रजाम्

ဤသို့ဆိုပြီးနောက်၊ ဝမ်းမြောက်နေသော သူမ၏ ညာလက်ကို ကိုင်ကာ၊ ထို့နောက် အိမ်သို့ သွားလေ၏။ သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ အားရဝမ်းမြောက်မှုကြောင့် ဆံပင်ထောင်ထနေ၏။

Verse 47

ततः परं तया सार्धं वर्तते हर्षिताननः । मैत्रेय्या सहितो यद्वदविशेषेण सर्वदा

ထို့နောက် သူသည် သူမနှင့်အတူ နေထိုင်လေ၏။ မျက်နှာအမြဲဝမ်းမြောက်၍ မိုင်တရေယျာနှင့် ပြုမူသကဲ့သို့ ခွဲခြားမှုမရှိဘဲ အစဉ်တစိုက် ဆက်ဆံလေ၏။

Verse 48

ततः संजनयामास तस्यां पुत्रं गुणान्वितम् । कात्यायनाभिधानं च यज्ञ विद्याविचक्षणम्

ထို့နောက် သူသည် သူမထံ၌ ဂုဏ်သတ္တိပြည့်ဝသော သားတစ်ဦးကို မွေးဖွားစေ၏။ အမည်မှာ ကာတျယာယန (Kātyāyana) ဟူ၍၊ ဝေဒယဇ္ဈပညာ၌ ကျွမ်းကျင်သိမြင်သူ ဖြစ်လေ၏။

Verse 49

पुत्रो वररुचिर्यस्य बभूव गुणसागरः । सर्वज्ञः सर्वकृत्येषु वेदवेदांगपारगः

သူ၏သားမှာ ဝရရုချိ (Vararuci) ဖြစ်၍ ဂုဏ်သတ္တိပင်လယ်တစ်စင်းကဲ့သို့ ဖြစ်လေ၏။ လောကကိစ္စအပေါင်း၌ အရာရာသိသူ၊ ဝေဒနှင့် ဝေဒအင်္ဂတို့ကို ကျွမ်းကျင်ပြီးဆုံးသို့ ရောက်သူ ဖြစ်လေ၏။

Verse 50

स्थापितोऽत्र शुभे क्षेत्रे येन विद्यार्थिनां कृते । समाराध्य विशेषेण चतुर्थ्यां शुक्लवासरे

ဤနေရာရှိ မင်္ဂလာသန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರ၌၊ ကျောင်းသားများအတွက် အထူးရည်ရွယ်၍ (ဒေဝတားကို) တည်ထောင်လေ၏။ လပြည့်ဘက်၏ စတုရ္ထီနေ့တွင် အထူးသဒ္ဓါဖြင့် ပူဇော်ပြီးနောက် ဖြစ်လေ၏။

Verse 51

महागणपतिर्भक्त्या सर्वविद्याप्रदायकः । यस्तस्य पुरतो विप्राः शांतिपाठविधानतः

မဟာဂဏပတိကို ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်လျှင် ဗိဒ္ဓာအမျိုးမျိုးအားလုံးကို ပေးတော်မူ၏။ ထို့အရှေ့တွင် ဗြာဟ္မဏများသည် သတ်မှတ်ထားသော ရိတိအတိုင်း ငြိမ်းချမ်းရေးပဋ္ဌာန်းစာတမ်း (śānti-pāṭha) ကို ရွတ်ဆိုကြ၏။

Verse 52

गृह्णाति पुष्पमालां यः पठेच्छक्त्या द्विजोत्तमाः । वेदांतकृत्स विप्रः स्यात्सदा जन्मनिजन्मनि

အို ဒွိဇအထွတ်အမြတ်တို့၊ ပန်းမော်လီကို ကိုင်ယူ၍ စွမ်းအားရှိသမျှ စိတ်အားထက်သန်စွာ ဤသီချင်းများကို ရွတ်ဆိုသူသည် မွေးဘဝတိုင်းတွင် ဝေဒာန္တကို ပြီးမြောက်သိကျွမ်းသော ဗြာဟ္မဏ ဖြစ်လာမည်။

Verse 53

अशक्त्या चाथ पाठस्य यो गृह्णाति धनेन च । स विशेषाद्भवेद्विप्रो वेदवेदांगपारगः

ထို့ပြင် ရွတ်ဆိုရန် မစွမ်းနိုင်သူက ငွေကြေးဖြင့် ထောက်ပံ့ကာ အမှုကို ပြုလုပ်လျှင်၊ ထိုသူလည်း အထူးသဖြင့် ဝေဒနှင့် ဝေဒာင်္ဂတို့ကို ကျွမ်းကျင်ပြီးမြောက်သော ဗြာဟ္မဏ ဖြစ်လာမည်။

Verse 54

विदुषां स गृहे जन्म याज्ञिकानां सदा लभेत् । न कदाचित्तु मूर्खार्णां निन्दितानां कथञ्चन

ထိုသူသည် ပညာရှိတို့၏ အိမ်ထောင်နှင့် ယဇ္ဉာကို အမြဲတမ်း ဆောင်ရွက်သူတို့၏ အိမ်ထောင်တွင် အမြဲမွေးဖွားရမည်။ မည်သည့်အခါမျှ မိုက်မဲသူများနှင့် အပြစ်တင်ခံရသူများအကြားတွင် မမွေးဖွားရ။

Verse 131

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्य ईशानोत्पत्तिपंचपिंडिकागौरीमाहात्म्य वररुचिस्थापितगणपतिमाहात्म्यवर्णनं नामैकत्रिंशदुत्तरशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «သီရိ စ္ကန္ဒ မဟာပုရာဏ» အရှစ်ဆယ့်တစ်ထောင် သံဟိတာအတွင်း၊ ဆဋ္ဌမခဏ္ဍဖြစ်သော နာဂရခဏ္ဍ၌၊ «ဟာဋကေရှ္ဝရက்னေတရ မဟာတ္မယ; ဣရှာနမှ ပေါ်ထွန်းသော ပဉ္စပိဏ္ဍိကာ-ဂေါရီ မဟာတ္မယ; နှင့် ဝရရုချိ တည်ထောင်သော ဂဏပတိ မဟာတ္မယ အကြောင်းဖော်ပြခြင်း» ဟူသော ခေါင်းစဉ်ဖြင့် အခန်း ၁၃၁ ပြီးဆုံး၏။