Adhyaya 101

Verse 1

सूत उवाच । एवं तां रजनीं तत्र स उषित्वा रघूत्तमः । उपास्यमानः सर्वैस्तैः सद्भक्त्या वानरोत्तमैः

စူတက မိန့်သည်။ ထိုသို့ ရဃူတ္တမသည် ထိုနေရာ၌ တစ်ညနေထိုင်ပြီးနောက်၊ သဒ္ဓါစစ်မှန်ဖြင့် ဗာနရအထွဋ်အမြတ်တို့အားလုံးက ရိုသေစွာ ဆောင်ရွက်ပူဇော်ကာ အနီးကပ်စောင့်ရှောက်ကြ၏။

Verse 2

ततः प्रभाते विमले प्रोद्गते रविमण्डले । कृत्वा प्राभातिकं कर्म समाहूयाथ पुष्पकम्

ထို့နောက် သန့်ရှင်းတောက်ပသော မနက်အရုဏ်၌ နေရောင်ဝိုင်း ထွက်ပေါ်လာသောအခါ၊ မနက်ခင်းဝတ္တရားများကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် ပုဿပက (လေယာဉ်ရထား) ကို ခေါ်ယူလေ၏။

Verse 3

सुग्रीवेण सुषेणेन तारेण कुमुदेन च । अंगदेनाथ कुण्डेन वायुपुत्रेण धीमता

သုဂရీవ၊ သုရှေဏ၊ တာရာ၊ ကုမုဒ နှင့်အတူ၊ ထို့ပြင် အင်္ဂဒ၊ ကုဏ္ဍ နှင့် လေဘုရား၏ ပညာရှိသား (ဟနုမာန်) တို့နှင့်အတူ…

Verse 4

गवाक्षेण नलेनेव तथा जांबवतापि च । दशभिर्वानरैः सार्धं समारूढः स पुष्पके

ဂဝာက္ရှ၊ နလ နှင့် ဂျာမ္ဘဝန်တို့ပါဝင်ကာ၊ ဝါနရ စစ်သည် ဆယ်ယောက်နှင့်အတူ ပုෂ္ပကာပျံယာဉ်ပေါ်သို့ တက်ရောက်စီးနင်း하였다။

Verse 5

ततः संप्रस्थितः काले लंकामुद्दिश्य राघवः । मनोजवेन तेनैव विमानेन सुवर्चसा

ထို့နောက် အချိန်တော်မီသော် ရာဃဝသည် လင်္ကာသို့ ဦးတည်ကာ ထိုတောက်ပသော ဗိမာန်တော်တည်းဟူသော ပျံယာဉ်ဖြင့် စိတ်မြန်သကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာ하였다။

Verse 6

संप्राप्तस्तत्क्षणादेव लंकाख्यां च महापुरीम् । वीक्षयंस्तान्प्रदेशांश्च यत्र युद्धं पुराऽभवत्

ထိုခဏချင်းပင် လင်္ကာဟုခေါ်သော မဟာမြို့တော်သို့ ရောက်ရှိကာ၊ ယခင်က စစ်ပွဲဖြစ်ပွားခဲ့သည့် နေရာဒေသများကို ကြည့်ရှုလေ၏။

Verse 7

ततो विभीषणो दृष्ट्वा प्रोद्द्योतं पुष्पकोद्भवम् । रामं विज्ञाय संप्राप्तं प्रहृष्टः सम्मुखो ययौ । मंत्रिभिः सकलैः सार्धं तथा भृत्यैः सुतैरपि

ထို့နောက် ဝိဘီရှဏသည် ပုෂ္ပကာမှ ထွန်းလင်းသော အလင်းရောင်ကို မြင်၍ ရာမရောက်လာသည်ကို သိသဖြင့် ဝမ်းမြောက်ကာ ရှေ့သို့ ထွက်ကြိုဆိုလေ၏—မန်တရိများအားလုံးနှင့်အတူ၊ ထို့ပြင် အမှုထမ်းများနှင့် သားများပါလည်း အတူတကွ။

Verse 8

अथ दृष्ट्वा सुदूरात्तं रामदेवं विभीषणः । पपात दण्डवद्भूमौ जयशब्दमुदीरयन्

ထို့နောက် အဝေးမှ မြတ်စွာသော ရာမဒေဝကို မြင်သော် ဝိဘီရှဏသည် တုတ်တံကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ် လဲကျ၍ «အောင်မြင်ပါစေ» ဟု အောင်ပွဲသံ ကြွေးကြော်လေ၏။

Verse 9

तथागतं परिष्वज्य सादरं स विभीषणम् । तेनैव सहितः पश्चाल्लंकां तां प्रविवेश ह

ထို့သို့ ရောက်လာသော ဝိဘီရှဏကို ဂုဏ်ပြုချစ်ခင်စွာ ပွေ့ဖက်ပြီးနောက်၊ သူနှင့်အတူ လင်္ကာမြို့သို့ ဝင်ရောက်လေ၏။

Verse 10

विभीषणगृहं प्राप्य तत्र सिंहासने शुभे । निविष्टो वानरैस्तैश्च समन्तात्परिवारितः

ဝိဘီရှဏ၏ အိမ်တော်သို့ ရောက်သော် ထိုနေရာ၌ မင်္ဂလာရှိသော စင်္ဟာသနပေါ်၌ ထိုင်တော်မူပြီး၊ အနားအဝိုင်းတွင် ထိုဝါနရတို့က လေးဘက်လုံး ဝန်းရံလေ၏။

Verse 11

ततो निवेदयामास तस्मै सर्वं विभीषणः । राज्यं पुत्रकलत्रादि यच्चान्यदपि किंचन

ထို့နောက် ဝိဘီရှဏသည် အရာအားလုံးကို ထိုသခင်ထံ တင်ပြပူဇော်လေ၏—နိုင်ငံတော်၊ သားသမီးနှင့် ဇနီးမယားတို့အပါအဝင်၊ အခြားရှိသမျှအရာများပါ။

Verse 12

ततः प्रोवाच विनयात्कृतांजलिपुटः स्थितः । आदेशो दीयतां देव ब्रूहि कृत्यं करोमि किम्

ထို့နောက် လက်အုပ်ချီ၍ နှိမ့်ချစွာ ရပ်နေကာ ပြောလေ၏—«အရှင်ဘုရား၊ အမိန့်တော် ပေးတော်မူပါ။ လုပ်ဆောင်ရမည့် ကိစ္စကို မိန့်ကြားပါ၊ ကျွန်ုပ် ဘာကို လုပ်ရမည်နည်း»။

Verse 14

सूत उवाच । निवेद्य राघवस्तस्मै सर्वं गद्गदया गिरा । वाष्पपूरप्रतिच्छन्नवक्त्रो भूयो विनिःश्वसन्

သုတက ပြောသည်။ အရာအားလုံးကို ထိုသူအား တင်ပြပြီးနောက် ရာဃဝသည် အသံတုန်ယင်၍ ပြောလေ၏။ မျက်နှာသည် မျက်ရည်လှိုင်းဖြင့် ဖုံးလွှမ်းကာ ထပ်တလဲလဲ အနက်ရှိုင်းစွာ သက်ပြင်းချလေ၏။

Verse 15

ततः प्रोवाच सत्यार्थं विभीषणकृते हितम् । तं चापि शोकसंतप्तं संबोध्य रघुनंदनः

ထို့နောက် ရဃုဝంశ၏ ဂုဏ်ရောင်တောက်ပသူသည် ဝိဘီရှဏအတွက် အကျိုးရှိသော အမှန်တရားစကားကို ဆိုလေ၏။ ထို့ပြင် ဝမ်းနည်းပူလောင်နေသူကိုလည်း သက်သာစေကာ နှစ်သိမ့်ပေးလေ၏။

Verse 16

अहं राज्यं परित्यज्य सांप्रतं राक्षसोत्तम । यास्यामि त्रिदिवं तूर्णं लक्ष्मणो यत्र संस्थितः

အို ရက္ခသတို့အထွတ်အမြတ်၊ ယခု ငါသည် နန်းစံကို စွန့်လွှတ်၍ လက္ခမဏ ရှိနေရာ သုံးလောက၏ ဒေဝဘုံသို့ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာမည်။

Verse 17

न तेन रहितो मर्त्ये मुहूर्तमपि चोत्सहे । स्थातुं राक्षसशार्दूल बांधवेन महात्मना

သူမရှိလျှင် လူ့လောက၌ တစ်ခဏမျှပင် ငါမနေနိုင်။ အို ရက္ခသတို့၏ ကျားကြီး၊ ထို မဟာစိတ်ရှိသော ဆွေမျိုးမရှိဘဲ မတည်နိုင်။

Verse 18

अहं शिक्षापणार्थाय तव प्राप्तो विभीषण । तस्मादव्यग्रचित्तेन संशृणुष्व कुरुष्व च

ဝိဘီရှဏာ၊ သင်ကို သင်ကြားပေးရန်အတွက် ငါလာရောက်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် စိတ်မပျံ့လွင့်ဘဲ ကောင်းစွာ နားထောင်၍ ထိုအတိုင်း လုပ်ဆောင်လော့။

Verse 19

एषा राज्योद्भवा लक्ष्मीर्मदं संजनयेन्नृणाम् । मद्यवत्स्वल्पबुद्धीनां तस्मात्कार्यो न स त्वया

ဤမင်းအာဏာမှ ပေါက်ဖွားသော လက္ခမီစည်းစိမ်သည် လူတို့၌ မာနမူးယစ်မှုကို ဖြစ်စေ၏။ ဉာဏ်နည်းသူတို့အတွက် စပျစ်ရည်ကဲ့သို့ ဖြစ်သဖြင့် ထိုအရာကြောင့် သင် မလှုပ်ရှားမိစေပါနှင့်။

Verse 20

शक्राद्या अमराः सर्वे त्वया पूज्याः सदैव हि । मान्याश्च येन ते राज्यं जायते शाश्वतं सदा

သက္ကရာ (Śakra) မှစ၍ အမရဒေဝတားအားလုံးကို သင်သည် အမြဲတမ်း ပူဇော်ကန်တော့၍ ဂုဏ်ပြုရမည်။ ထိုကဲ့သို့ ရိုသေမှုကြောင့် သင်၏ အာဏာပိုင်မှုသည် ပေါ်ထွန်းကာ အစဉ်တည်မြဲလိမ့်မည်။

Verse 21

मम सत्यं भवेद्वाक्य मेतस्मादहमागतः । प्राप्तराज्यप्रतिष्ठोऽपि तव भ्राता महाबलः

ငါ၏စကားသည် သစ္စာဖြစ်ပါစေ—ဤအကြောင်းကြောင့် ငါလာရခြင်းဖြစ်၏။ သင်၏ အင်အားကြီးသော အစ်ကိုသည် မင်းအာဏာကို ရရှိ၍ တည်မြဲနေသော်လည်း မာနကို မတက်စေဘဲ ဓမ္မအညှာအတာဖြင့် ထိန်းသိမ်းလော့။

Verse 22

विनाशं सहसा प्राप्तस्तस्मान्मान्याः सुराः सदा । यदि कश्चित्समायाति मानुषोऽत्र कथंचन । मत्काय एव द्रष्टव्यः सर्वैरेव निशाचरैः

မာနထောင်သူတို့အပေါ် ပျက်စီးမှုသည် ချက်ချင်းကျရောက်တတ်၏။ ထို့ကြောင့် ဒေဝတားတို့ကို အမြဲတမ်း ဂုဏ်ပြုရမည်။ ထို့ပြင် မည်သို့မဆို လူတစ်ယောက်ယောက် ဤနေရာသို့ ရောက်လာပါက၊ ညဉ့်သွားသတ္တဝါများအားလုံးက သူ့ကို ငါ၏ ကိုယ်ခန္ဓာတည်းဟူ၍ မြင်ကာ မထိခိုက်စေဘဲ ရိုသေကာကွယ်ရမည်။

Verse 23

तथा निशाचराः सर्वे त्वया वार्या विभीषण । मम सेतुं समुल्लंघ्य न गंतव्यं धरातले

ထို့အတူ ဗိဘီရှဏ (Vibhīṣaṇa) ရေ၊ ညဉ့်သွားသတ္တဝါများအားလုံးကို သင် ထိန်းချုပ်တားဆီးရမည်။ ငါ၏ တံတားကို ကျော်လွန်ပြီးနောက် မြေပြင်လောကသို့ ဆင်းမသွားစေရ။

Verse 24

विभीषण उवाच । एवं विभो करिष्यामि तवादेशमसंशयम् । परं त्वया परित्यक्ते मर्त्ये मे जीवितं व्रजेत्

ဝိဘီရှဏက ပြောသည်။ “အရှင်ဘုရား၊ သင်၏အမိန့်ကို မသံသယဘဲ အတိအကျ လိုက်နာပါမည်။ သို့သော် သင်သည် လူ့လောကကို စွန့်ခွာသွားလျှင် ကျွန်ုပ်၏အသက်လည်း ထွက်ခွာသွားမည်။”

Verse 25

तस्मान्मामपि तत्रैव त्वं विभो नेतुमर्हसि । आत्मना सह यत्रास्ते प्राग्गतो लक्ष्मणस्तव

ထို့ကြောင့် အရှင်ဘုရား၊ ကျွန်ုပ်ကိုလည်း ထိုနေရာသို့ သင်နှင့်အတူ ခေါ်ဆောင်ပေးပါ။ သင်၏ လက္ခမဏသည် အရင်သွားနှင့်ပြီး ယခု နေထိုင်ရာနေရာသို့ပင် ဖြစ်သည်။

Verse 26

श्रीराम उवाच । मया तेऽक्षयमादिष्टं राज्यं राक्षससत्तम । तस्मान्नार्हसि मां कर्तुं मिथ्याचारं कथंचन

သီရိရာမက မိန့်တော်မူသည်။ “ရက္ခသတို့အထဲမှ အကောင်းဆုံးရေ၊ ငါသည် သင့်အတွက် မပျက်စီးသော မင်းအာဏာကို ချမှတ်ပေးပြီးပြီ။ ထို့ကြောင့် မည်သို့မျှ ငါ့ကို မမှန်ကန်သကဲ့သို့ ထင်မြင်စေမည့် အပြုအမူ မလုပ်သင့်။”

Verse 27

अहमस्मिन्स्वके सेतौ शंकरत्रितयं शुभम् । स्थापयिष्यामि कीर्त्यर्थं तत्पूज्यं भवता सदा । भक्तिमान्प्रतिसंधाय यावच्चंद्रार्कतारकम्

“ဤသည် ငါ၏ကိုယ်ပိုင်တံတားပေါ်တွင် ကောင်းမြတ်သော ရှင်ကရ လင်္ဂ သုံးပါးကို ဂုဏ်သတင်းတည်တံ့စေရန် တည်ထောင်မည်။ သင်သည် ဘက္တိဖြင့် စိတ်ကိုတည်စေကာ အမြဲတမ်း ပူဇော်ရမည်—လ၊ နေ၊ ကြယ်တို့ တည်ရှိသမျှကာလပတ်လုံး။”

Verse 28

एवमुक्त्वा रघुश्रेष्ठो राक्षसेन्द्रं विभीषणम् । दशरात्रं तत्र तस्थौ लंकायां वानरैः सह

ထိုသို့ မိန့်တော်မူပြီးနောက် ရဂုဝంశ၏ အထွတ်အမြတ်သည် ရက္ခသတို့၏ မင်းဖြစ်သော ဝိဘီရှဏအား ပြောကြားကာ လင်္ကာမြို့၌ ဝါနရတို့နှင့်အတူ ဆယ်ညတိုင်တိုင် နေထိုင်တော်မူ၏။

Verse 29

कुर्वन्युद्धकथाश्चित्रा याः कृताः पूर्वमेव हि । पश्यन्युद्धस्य सर्वाणि स्थानानि विविधानि च

သူတို့သည် ယခင်က ဖြစ်ပွားခဲ့သော စစ်ပွဲအကြောင်း အရောင်အသွေးပြည့်ဝသော ပုံပြင်များကို ပြန်လည်ပြောကြားကာ၊ တိုက်ပွဲဖြစ်ခဲ့သည့် နေရာမျိုးစုံအားလုံးကိုလည်း ကြည့်ရှုကြသည်။

Verse 30

शंसमानः प्रवीरांस्तान्राक्षसान्बलवत्तरान् । कुम्भकर्णेन्द्रजित्पूर्वान्संख्ये चाभिमुखागतान्

သူသည် အင်အားကြီး၍ သတ္တိပြောင်သော ရာක්ෂသတို့ကို ချီးမွမ်းပြောဆိုရာတွင်၊ အထူးသဖြင့် ကုမ္ဘကာဏနှင့် အိန္ဒြဇစ်တို့ကဲ့သို့ စစ်မြေပြင်၌ မျက်နှာချင်းဆိုင် ရင်ဆိုင်လာသူများကို ထင်ရှားစွာ ဆိုခဲ့သည်။

Verse 31

ततश्चैकादशे प्राप्ते दिवसे रघुनंदनः । पुष्पकं तत्समारुह्य प्रस्थितः स्वपुरीं प्रति

ထို့နောက် တစ်ဆယ့်တစ်ရက်မြောက်နေ့ ရောက်လာသော်၊ ရဃုဝంశ၏ အလှတရားဖြစ်သော ရာမသည် ပုෂ္ပကယာဉ်ကို စီးနင်း၍ မိမိမြို့တော်သို့ ထွက်ခွာသွားသည်။

Verse 32

वानरैस्तैः समोपेतो विभीषणपुरःसरः । ततः संस्थापयामास सेतुप्रांते महेश्वरम्

ထိုဝါနရတို့နှင့်အတူ လိုက်ပါလာပြီး၊ ဝိဘီရှဏကို ရှေ့တန်းထားလျက်၊ သူသည် စေတု၏ အဆုံးဘက်၌ မဟေရှ్వరကို တည်ထောင်ပူဇော်하였다။

Verse 33

मध्ये चैव तथादौ च श्रद्धापूतेन चेतसा । रामेश्वरत्रयं राम एवं तत्र विधाय सः

ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် စိတ်နှလုံး သန့်စင်လျက်၊ ရာမသည် ထိုနေရာ၌ ရာမေရှ್ವರ သုံးပါးကို စီမံတည်ထောင်하였다—အလယ်၌ တစ်ပါး၊ အစပိုင်း၌လည်း တစ်ပါး—ထိုသို့ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

Verse 34

सेतुबंधं तथासाद्य प्रस्थितः स्वगृहं प्रति । तावद्विभीषणेनोक्तः प्रणिपत्य मुहुर्मुहुः

ထို့နောက် စေတုဗန္ဓသို့ ရောက်ရှိပြီး မိမိအိမ်သို့ ပြန်လည်ထွက်ခွာလေ၏။ ထိုခဏတွင် ဝိဘီရှဏက မကြာခဏ ဦးချ၍ ပြောကြားလေ၏။

Verse 35

विभीषण उवाच । अनेन सेतुमार्गेण रामेश्वरदिदृक्षया । मानवा आगमिष्यंति कौतुकाच्छ्रद्धयाविताः

ဝိဘီရှဏက ဆို၏— “ဤစေတုလမ်းကြောင်းအတိုင်း ရာမေရှွရကို မြင်လိုသောစိတ်ဖြင့် လူတို့သည် လာရောက်ကြလိမ့်မည်။ သန့်ရှင်းသော အံ့ဩမှုနှင့် ယုံကြည်ခြင်းတို့ကြောင့် စိတ်အားထက်သန်လာကြလိမ့်မည်။”

Verse 36

राक्षसानां महाराज जातिः क्रूरतमा मता । दृष्ट्वा मानुषमायांतं मांसस्येच्छा प्रजायते

အို မဟာဘုရင်၊ ရာක්ෂသတို့၏ အမျိုးအနွယ်သည် အကြမ်းတမ်းဆုံးဟု သတ်မှတ်ကြ၏။ လူတစ်ဦး နီးကပ်လာသည်ကို မြင်လျှင် အသားကို လိုချင်သည့် ဆန္ဒသည် သူတို့အတွင်း ပေါ်ပေါက်လာ၏။

Verse 37

यदा कश्चिज्जनं कश्चिद्राक्षसो भक्षयिष्यति । आज्ञाभंगो ध्रुवं भावी मम भक्तिरतस्य च

အချိန်မရွေး ရာක්ෂသတစ်ဦးက လူတစ်ဦးကို စားသောက်မိလျှင်၊ ငါ၏ အမိန့်ကို ချိုးဖောက်ခြင်းသည် မလွဲမသွေ ဖြစ်လာလိမ့်မည်—ငါ့ဘက္တိ၌ စိတ်နှလုံးတင်မြှောက်သူအတွက်တောင် ဖြစ်လိမ့်မည်။

Verse 38

भविष्यंति कलौ काले दरिद्रा नृपमानवाः । तेऽत्र स्वर्णस्य लोभेन देवतादर्शनाय च

ကလိယုဂကာလ၌ အို မဟာဘုရင်၊ လူသားတို့သည် ဆင်းရဲနွမ်းပါးလာကြလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း သူတို့သည် ဤနေရာသို့ လာကြလိမ့်မည်—ရွှေကို လိုလားသော လောဘကြောင့်လည်းကောင်း၊ ဒေဝတাকে ဖူးမြင်လိုသော ဆန္ဒကြောင့်လည်းကောင်း။

Verse 39

नित्यं चैवागमिष्यन्ति त्यक्त्वा रक्षःकृतं भयम् । तेषां यदि वधं कश्चिद्राक्षसात्प्रापयिष्यति

သူတို့သည် ရက္ခသတို့ကြောင့် ဖြစ်သော ကြောက်ရွံ့မှုကို စွန့်ပစ်ကာ အမြဲမပြတ် လာကြလိမ့်မည်။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က ရက္ခသ၏ လက်ဖြင့် သူတို့ကို သေစေခဲ့လျှင်…

Verse 40

भविष्यति च मे दोषः प्रभुद्रोहोद्भवः प्रभो । तस्मात्कंचिदुपायं त्वं चिन्तयस्व यथा मम । आज्ञाभंगकृतं पापं जायते न गुरो क्वचित्

အရှင်ဘုရား၊ ကျွန်ုပ်အပေါ် အပြစ်တစ်ရပ် ကျရောက်လိမ့်မည်—မိမိသခင်ကို သစ္စာဖောက်ခြင်းမှ ပေါက်ဖွားသော အပြစ်ပင် ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် ဂုရုရှင်၊ အမိန့်ချိုးဖောက်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သော အပြစ် မကျရောက်စေရန် နည်းလမ်းတစ်ရပ်ကို စဉ်းစားပေးပါ။

Verse 41

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा ततः स रघुसत्तमः । बाढमित्येव चोक्त्वाथ चापं सज्जीचकार सः

ထိုစကားကို ကြားသော် ရဂုဝంశ၏ အမြတ်ဆုံးသူသည် “ကောင်းပြီ” ဟု ဆိုကာ ထို့နောက် မိမိ၏ လေးကို အသင့်ပြင်ဆင်လေ၏။

Verse 42

ततस्तं कीर्तिरूपं च मध्यदेशे रघूत्तमः । अच्छिनन्निशितैर्बाणैर्दशयोजनविस्तृतम्

ထို့နောက် ရဂုဩတ္တမသည် အလယ်ဒေသ၌ ထင်ရှားကျော်ကြားသော ထိုဖွဲ့စည်းမှုကို မျက်နှာပြင်တစ်လျှောက် တစ်ဆယ်ယောဇနာ ကျယ်ပြန့်သမျှကို မြှားမောင်းမြှားထက်ဖြင့် ဖြတ်တောက်လေ၏။

Verse 43

तेन संस्थापितो यत्र शिखरे शंकरः स्वयम् । शिखरं तत्सलिंगं च पतितं वारिधेर्जले

သူက တောင်ထိပ်တစ်ခုပေါ်၌ ရှင်ကရကို ကိုယ်တိုင် တည်ထောင်ထားသော နေရာ၌—ထိုတောင်ထိပ်နှင့် ထိုပေါ်ရှိ လင်္ဂတော်တို့သည် ပင်လယ်ရေထဲသို့ ကျသွားလေ၏။

Verse 44

एवं मार्गमगम्यं तं कृत्वा सेतुसमुद्भवम् । वानरै राक्षसैः सार्धं ततः संप्रस्थितो गृहम्

ဤသို့ မသွားနိုင်ခဲ့သော လမ်းကို ပင်လယ်မှ ပေါ်ထွန်းသည့် စေတုတံတားအဖြစ် ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ ဝါနရတို့နှင့် ရာက္ခသတို့နှင့်အတူ အိမ်သို့ ပြန်လည်ထွက်ခွာတော်မူ၏။

Verse 101

इति श्रीस्कांदे महापुराणएकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये सेतुमध्ये श्रीरामकृतरामेश्वरप्रतिष्ठावर्णनंनामैको त्तरशततमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သီရိစ్కန္ဒ မဟာပုရာဏ၏ အခန်းပေါင်း ရှစ်သောင်းတစ်ထောင် ပါဝင်သော သံဟိတ၌၊ ဆဋ္ဌမ နာဂရခဏ္ဍ၏ ဟာဋကေရှ్వర က్షೇತ್ರမဟာတ္မ్యంలో «စေတုအလယ်၌ သီရိရာမက ပြုလုပ်သော ရာမေရှ్వర ပရတိဋ္ဌာပနာ ဖော်ပြချက်» ဟူသော ခေါင်းစဉ်ဖြင့် အခန်း ၁၀၁ ပြီးဆုံး၏။