Adhyaya 1

Verse 1

। ओंनमः पुरुषोत्तमाय । अथ स्कान्दे महापुराणे षष्ठनागरखण्डप्रारम्भः । व्यास उवाच । स धूर्जटि जटाजूटो जायतां विजयाय वः । यत्रैकपलितभ्रांतिं करोत्यद्यापि जाह्नवी

အိုံ—ပုရုရှောတ္တမအား နမောနမတ်။ ယခု စကန္ဒ မဟာပုရာဏ၏ ဆဋ္ဌမ အပိုင်းဖြစ်သော နာဂရခဏ္ဍ စတင်၏။ ဗျာသက ပြော၏—ဇဋာတောင်တန်းကို ဆောင်ထားသော ဓူရ္ဇဋိသည် သင်တို့၏ အောင်မြင်ခြင်းအတွက် ဖြစ်ပါစေ။ သူ၏ ရှေ့တွင် ယနေ့တိုင် ဂျာဟ္နဝီ (ဂင်္ဂါ) သည် ဆံပင်ဖြူတစ်ချောင်းတည်းဟု ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်စေတတ်၏။

Verse 2

ऋषय ऊचुः । हरस्य पूज्यते लिंगं कस्मादतन्महामते । विशेषात्संपरित्यज्य शेषांगानि सुरासुरैः

ရိရှီတို့က ပြောကြ၏—အို မဟာမတိ၊ စိတ်ဓာတ်ကြီးမြတ်သူ၊ ဟရ (ရှီဝ) ၏ လင်္ဂကို ဘာကြောင့် ကိုးကွယ်ပူဇော်ကြသနည်း။ အထူးသဖြင့် ဒေဝနှင့် အသူရတို့က အခြားအင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများကို ချန်ထား၍ပင် ကိုးကွယ်ကြသနည်း။

Verse 3

तस्मादेतन्महाबाहो यथावद्वक्तुमर्हसि । सांप्रतं सूत कार्त्स्न्येन परं कौतूहलं हि नः

ထို့ကြောင့် အို မဟာဗာဟု၊ လက်တန်ခိုးကြီးသူ၊ ဤအကြောင်းကို မှန်ကန်စွာ ရှင်းပြသင့်၏။ ယခုအခါ အို စူတ၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် အပြည့်အစုံကို ကြားလိုသည့် စူးစမ်းလိုစိတ် အလွန်ပြင်းထန်လှ၏။

Verse 4

सूत उवाच । प्रश्नभारो महानेष यो भवद्भिरुदाहृतः । कीर्तयिष्ये तथाप्येनं नमस्कृत्य स्वयंभुवे

စူတက ပြော၏—သင်တို့က မေးမြန်းထားသော ဤမေးခွန်းသည် အလွန်လေးနက်ကြီးမား၏။ သို့သော်လည်း ကိုယ်တိုင်ပေါ်ထွန်းတော်မူသော သွယံဘူ (Svayambhū) အား ဦးညွတ်နမောနမတ် ပြုပြီးနောက်၊ ငါသည် ထိုအကြောင်းကို ရှင်းလင်းဖော်ပြမည်။

Verse 5

आनर्तविषये चास्ति वनं मुनिजनाश्रयम् । मनोज्ञं सर्वसत्त्वानां सर्वर्तुफलितद्रुमम्

အာနရတဒေသ၌ မုနိတို့ ခိုလှုံရာ သစ်တောတစ်ခု ရှိ၏။ သတ္တဝါအပေါင်းတို့အတွက် သာယာလှပ၍ ရာသီတိုင်း သီးပွင့်ဖွားသော သစ်ပင်များဖြင့် ပြည့်စုံ၏။

Verse 6

तत्राश्रमपदं रम्यं सौम्यसत्त्वनिषेवितम् । अस्ति तापससंकीर्णं वेदध्वनिविराजितम्

ထိုနေရာ၌ သာယာလှပသော အာရှရမပဒ တည်ရှိ၍ သဘောနူးညံ့သော သတ္တဝါတို့ လာရောက်နေထိုင်ကြ၏။ တပသီများဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ ဝေဒသံတော်ရွတ်ဖတ်သံဖြင့် တောက်ပလှ၏။

Verse 7

अब्भक्षैर्वायुभक्षैश्च शीर्णपर्णाशिभिस्तथा । दन्तोलूखलिभिर्विप्रैः सेवितं चाश्मकुट्टकैः

ထိုသန့်ရှင်းသော တောအုပ်ကို ကတိကဝတ်ပြင်းထန်သော ဗြာဟ္မဏတို့ လာရောက်နေထိုင်ကြ၏။ အချို့သည် ရေတစ်မျိုးတည်းဖြင့်၊ အချို့သည် လေတစ်မျိုးတည်းဖြင့်၊ အချို့သည် ကျသွားသော ရွက်ပင်ရွက်များကိုသာ စားသောက်ကြ၏။ အချို့သည် သွားဖြင့် အိုလူခလကဲ့သို့ ကြိတ်ကာ၊ အချို့သည် ကျောက်ပေါ်တွင် ထောင်းထားသော စပါးသီးနှံဖြင့် အသက်မွေးကြသဖြင့် ထိုနေရာသည် တပသီအကြမ်းတမ်းတို့၏ ဝန်ဆောင်မှုဖြင့် ပြည့်ဝ၏။

Verse 8

स्नानहोमपरैश्चैव जपस्वाध्यायतत्परैः । वानप्रस्थैस्त्रिदण्डैश्च हंसैश्चापि कुटीचरैः

ထိုနေရာ၌ သန့်စင်ရေချိုးခြင်းနှင့် ဟောမမီးပူဇော်ခြင်းကို အလေးထားသူများ၊ ဂျပနှင့် ဝေဒသွာဓျာယကို အာရုံစိုက်သူများလည်း နေထိုင်ကြ၏။ တောနေ ဝါနပရಸ್ಥများ၊ တြိဒဏ္ဍင် သံဃာပျက်သူများ၊ ဟံသမုနိများနှင့် ကုဋီနေ ရဟန်းတော်များလည်း ရှိကြ၏။

Verse 9

स्नातकैर्यतिभिर्दान्तैस्तथा पंचाग्निसाधकैः । कस्यचित्त्वथ कालस्य भगवांस्त्रिपुरांतकः

ထိုနေရာ၌ စနာတက (ဝေဒပညာပြီးမြောက်သူ) များ၊ ကိုယ်ထိန်းချုပ်သော ယတိများနှင့် ပဉ္စာဂ္နိ সাধက (မီးငါးပါးကျင့်သူ) များဖြင့် ပြည့်နှက်၏။ ထို့နောက် အချိန်အနည်းငယ် ကုန်လွန်သော် ဘဂဝန် တြိပုရာန္တက—မြို့သုံးမြို့ကို ဖျက်ဆီးသူ—ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 10

सतीवियोगसंतप्तो भ्रममाण इतस्ततः । तस्मिन्वने समायातः सौम्यसत्त्वनिषेविते

သတီနှင့် ခွဲခွာရသော ဝေဒနာကြောင့် မီးလောင်သကဲ့သို့ ပူပန်ကာ ဒီတစ်နေရာ ဟိုတစ်နေရာ လှည့်လည်နေပြီးနောက်၊ သဘောနူးညံ့၍ ငြိမ်းချမ်းသော သတ္တဝါတို့ နေထိုင်လေ့ရှိသည့် ထိုတောအတွင်းသို့ ရောက်လာ하였다။

Verse 11

क्रीडंति नकुला यत्र सार्धं सर्पैःप्रहर्षिताः । पञ्चाननाश्च मातंगैर्वृषदंशास्तथाखुभिः । काकाः कौशिकसंघैश्च वैरभावविवर्जिताः

ထိုနေရာ၌ မင်ဂုစ်များသည် မြွေများနှင့်အတူ ပျော်ရွှင်စွာ ကစားကြ၏။ ခြင်္သေ့တို့သည် ဆင်တို့နှင့်အတူ၊ ပုံမှန်အားဖြင့် ကိုက်ခဲအန္တရာယ်ပြုတတ်သော သတ္တဝါတို့သည် ကြွက်တို့နှင့်အတူ၊ ထို့ပြင် ကော်များသည် ငှက်အုတ်အုပ်စုများနှင့်အတူ—အားလုံး ရန်ငြိုးကင်းစင်လျက်ရှိကြ၏။

Verse 12

ततश्च भगवान्रुद्रो दृष्ट्वाश्रमपदं तदा । नग्नः कपालमादाय भिक्षार्थं प्रविवेश सः

ထို့နောက် ဘုရားရုဒ္ဒရသည် အာရှရမ်နေရာကို မြင်သဖြင့်၊ ကိုယ်တုံးလုံးဖြင့် လက်ထဲတွင် ခေါင်းခွံပန်းကန်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဆွမ်းခံရန် ထိုနေရာသို့ ဝင်ရောက်하였다။

Verse 13

अथ तस्य समालोक्य रूपं गात्रसमुद्भवम् । अदृष्टपूर्वं तापस्यः सर्वाः कामवशं गताः

ထို့နောက် သူ၏ ကိုယ်ကာယမှ ပေါ်ထွန်းသော အလှအပကို—ယခင်က မမြင်ဖူးသည့် အလှတရားကို—မြင်ကြသော်၊ တပသီမိန်းမတို့ အားလုံးသည် ကာမဆန္ဒ၏ အာဏာအောက်သို့ ကျရောက်သွားကြ၏။

Verse 14

गृहकर्म परित्यज्य गुरुशुश्रूषणानि च । मिथः संभाषणं चक्रुः स्थानेस्थाने च ताः स्थिताः

အိမ်မှုကိစ္စများကို စွန့်ပစ်ကာ၊ အကြီးအကဲနှင့် ဆရာဂုရုတို့ကို ပြုစုဝတ်ပြုခြင်းကိုပါ လျစ်လျူရှု၍၊ သူတို့သည် နေရာနေရာတွင် ရပ်လျက် အချင်းချင်း စကားပြောဆိုကြ하였다။

Verse 15

एका सा कापि धन्या या चक्रे तस्यावगूहनम् । विश्रब्धा सर्वगात्रेषु तापसस्य महात्मनः

ထိုမိန်းမတို့အနက် တစ်ယောက်သည် မိမိကိုယ်ကို အလွန်ကံကောင်းသူဟု ထင်ကာ မဟာတပသီ မဟာတ္မာကို ယုံကြည်စိတ်ဖြင့် ကိုယ်အင်္ဂါအစုံကို နီးကပ်စွာ ဖက်လှုပ်ကာ ပွေ့ဖက်하였다။

Verse 16

तथान्याः कौतुकाविष्टा धावंत्यः सर्वतोदिशम् । दृश्यंते तं समुद्दिश्य विस्तारितविलोचनाः

ထို့အပြင် အခြားမိန်းမတို့လည်း စူးစမ်းလိုစိတ်ကြောင့် လှုပ်ရှားကာ အရပ်ရပ်သို့ ပြေးလွှားကြသည်။ သူ့ကို ဦးတည်၍ မျက်လုံးကျယ်ကျယ်ဖြင့် အလျင်အမြန် လာကြသည်ဟု မြင်ရသည်။

Verse 17

काश्चिदर्द्धानुलिप्तांग्यः काश्चिदेकांजितेक्षणाः । अर्धसंयमितैः कैशैस्तथान्यास्त्यक्तबालकाः

မိန်းမအချို့သည် ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ဝက်သာ အဆီနံ့သာလိမ်းထားကြပြီး၊ အချို့သည် မျက်စိတစ်ဖက်သာ ကာဇ္ဇလ် (အန်ဂျန) လိမ်းထားကြသည်။ အချို့သည် ဆံပင်ကို တစ်ဝက်သာ ချည်ထား၍၊ အခြားအချို့ကတော့ ထိတ်လန့်ကာ ကလေးများကို ထားခဲ့ပြီး အပြင်သို့ ပြေးထွက်လာကြသည်။

Verse 18

एवमालोक्यमानः स कामिनीभिर्महेश्वरः । बभ्राम राजमार्गेण भिक्षां देहीति कीर्तयन्

ဤသို့ မိန်းမတို့၏ မျက်စိများက စိုက်ကြည့်နေစဉ် မဟေရှဝရသည် မင်းလမ်းကြီးအတိုင်း လှည့်လည်သွားလာကာ “ဘိက္ခာပေးပါ” ဟု ကြွေးကြော်하였다။

Verse 19

अथ ते मुनयो दृष्ट्वा तं तथा विगतांबरम् । कामोद्भवकरंस्त्रीणां प्रोचुः कोपारुणेक्षणाः

ထို့နောက် မုနိတို့သည် ထိုသို့ အဝတ်အစားမရှိဘဲ ရှိနေသောသူကို မြင်ကြ၍—မိန်းမတို့တွင် ကာမစိတ်ကို ထွန်းကားစေသူ—ဒေါသကြောင့် မျက်လုံးနီရဲကာ စကားဆိုကြသည်။

Verse 20

यस्मात्पाप त्वयास्माकमाश्रमोऽयं विडंबितः । तस्माल्लिंगं पतत्वाशु तवैव वसुधातले

“အို အပြစ်ရှိသူ၊ သင်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ အာရှရမ်ကို လှောင်ပြောင်၍ အရှက်ခွဲခဲ့သဖြင့်၊ ထို့ကြောင့် သင်၏ လင်္ဂ သည် ချက်ချင်း မြေမျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်ပါစေ!”

Verse 21

एतस्मिन्नंतरे भूमौ लिंगं तस्य पपात तत् । भित्त्वाथ धरणीपृष्ठं पातालं प्रविवेश ह

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်ပင် သူ၏ လင်္ဂ သည် မြေပေါ်သို့ ကျရောက်၍ မြေမျက်နှာပြင်ကို ခွဲဖောက်ကာ ပာတားလ (အောက်လောက) သို့ ဝင်ရောက်သွား하였다။

Verse 22

सोऽपि लिंगपरित्यक्तो लज्जायुक्तो महेश्वरः । गर्तां गुर्वीं समाश्रित्य भ्रूणरूपः समाविशत्

မဟေရှ္ဝရလည်း လင်္ဂကို ဆုံးရှုံး၍ အရှက်တရားဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ နက်ရှိုင်းသော အပေါက်ကြီးကို အားကိုး၍ သန္ဓေကလေးပုံသဏ္ဌာန်ဖြင့် ထိုအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွား하였다။

Verse 23

अथ लिंगस्य पातेन त्रैलोक्यभयशंसिनः । उत्पाता दारुणास्तस्थुः सर्वत्र द्विजसत्तमाः

ထို့နောက် လင်္ဂ ကျရောက်ခြင်းကြောင့် သုံးလောကအတွက် ကြောက်ရွံ့ဖွယ်ကို ကြိုတင်ညွှန်ပြသော ကြမ်းတမ်းသည့် အနိမိတ်ဆိုးများသည် အရပ်ရပ်၌ ပေါ်ထွန်းလာကြ၏၊ အို ဒွိဇတို့အနက် အမြတ်ဆုံးရေ။

Verse 24

शीर्यते गिरिशृङ्गाणि पतंत्युल्का दिवापि च । त्यजंति सागराः सर्वे मर्यादां च शनैः शनैः

တောင်ထိပ်များ ပြိုကွဲသွား၍ နေ့ခင်းတောင်မှ မီးလုံးကျောက်များ ကျရောက်လာသည်။ သမုဒ္ဒရာအပေါင်းတို့လည်း တဖြည်းဖြည်း မိမိတို့၏ ကန့်သတ်နယ်နိမိတ်ကို စွန့်လွှတ်လာကြသည်။

Verse 25

अथ देवगणाः सर्वे भयसंत्रस्तमानसाः । शक्रविष्णुमुखा जग्मुर्यत्र देवः पितामहः

ထို့နောက် ကြောက်ရွံ့ခြင်းကြောင့် စိတ်နှလုံးတုန်လှုပ်နေသော နတ်အစုအဝေးအားလုံးသည်—သက္ကရာနှင့် ဗိဿနုတို့ ဦးဆောင်၍—နတ်ဘိုးဘွား ပိတామဟ (ဗြဟ္မာ) ရှိရာသို့ သွားကြ၏။

Verse 26

प्रोचुश्च प्रणताः स्तुत्वा स्तोत्रैः सुश्रुतिसंभवैः । त्रैलोक्ये सृष्टिरूपं यत्कमलासनसंस्थितम्

သူတို့သည် ဦးညွတ်ပျပ်ဝပ်ကာ သန့်ရှင်းသော ဝေဒမှ ပေါက်ဖွားသည့် စတုတ္တရားသီချင်းများဖြင့် ချီးမွမ်းပြီးနောက်၊ တြိလောက၌ ဖန်ဆင်းခြင်း၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်တော်ဖြစ်၍ ကြာပလ္လင်ပေါ် ထိုင်နေသော (ဗြဟ္မာ) ထံသို့ ပြောကြ၏။

Verse 27

किमिदं किमिदं देव वर्तते ह्यधरोत्तरम् । त्रैलोक्यं सकलं येन व्याकुलत्वमुपागतम्

«ဤအရာက ဘာလဲ၊ ဘာလဲ အရှင်ဘုရား၊ အောက်အပေါ် ပြောင်းပြန်သကဲ့သို့ မသဘာဝအဖြစ် ဖြစ်ပေါ်နေသည်မှာ? ထိုအကြောင်းကြောင့် တြိလောက အလုံးစုံသည် လှုပ်ရှားကာ စိတ်ရှုပ်ထွေးလာ၏» ဟုဆိုကြ၏။

Verse 28

प्रलयस्येव चिह्नानि दृश्यंते पद्मसंभव । किं सांप्रतमकालेऽपि भविष्यति परिक्षयः

«အို ပဒ္မသံဘဝ (ကြာပွင့်မှ မွေးဖွားသော ဗြဟ္မာ)၊ ပရလယကဲ့သို့ အမှတ်လက္ခဏာများ မြင်တွေ့ရသည်။ အချိန်မတိုင်မီ၊ မသင့်ကာလ၌ပင် ပျက်စီးခြင်း ဖြစ်လာမလား?»

Verse 29

सर्वेषां सुरमर्त्यानां दैत्यानां मन्त्रकोविदः । गतिर्भयार्तदेहानां सर्वलोकपितामहः

«နတ်နှင့် လူတို့အပါအဝင် ဒೈတျယတို့အတွက်ပင်၊ အရှင်သည် မန္တရားနှင့် အကြံဉာဏ်သန့်ရှင်းကို ကျွမ်းကျင်သိမြင်သူဖြစ်၏။ ကြောက်ရွံ့၍ ဒုက္ခရောက်နေသော ကိုယ်ခန္ဓာတို့အတွက်လည်း၊ လောကအပေါင်း၏ ပိတామဟ (ဗြဟ္မာ) သည် အားကိုးရာနှင့် သွားရာလမ်းဖြစ်၏»။

Verse 30

तेषां तद्वचनं श्रुत्वा देवानां चतुराननः । उवाच सुचिरं ध्यात्वा ज्ञात्वा दिव्येन चक्षुषा

နတ်တို့၏စကားကို ကြားသိပြီးနောက် မျက်နှာလေးပါးရှင် (ဗြဟ္မာ) သည် အချိန်ကြာကြာ သမาธိပြု၍ ဒိဗ္ဗစက္ခုဖြင့် အကြောင်းကို မြင်သိကာ မိန့်တော်မူ하였다။

Verse 31

प्रलयस्य न कालोऽयं सांप्रतं सुरसत्तमाः । शृणुध्वं यन्निमित्तोत्था महोत्पाता भवन्त्यमी

ဤအချိန်သည် ပရလယ (ကမ္ဘာပျက်ကာလ) မဟုတ်သေးပါ၊ အမြတ်ဆုံးသော နတ်တို့ရေ။ နားထောင်ကြပါ—ဤမဟာအပတ်အတားများသည် အကြောင်းရင်းတစ်ခုကြောင့် ပေါ်ထွန်းလာခြင်းဖြစ်သည်။

Verse 32

ऋषिभिः पातितं लिंगं देवदेवस्य शूलिनः । शापेनानर्तके देशे कलत्रार्थे महात्मभिः

ဒေဝဒေဝ (နတ်တို့၏နတ်) ဖြစ်သော ရှူလင် (သီဝ) ၏ လင်္ဂကို ရှိသီတို့က ပစ်ချခဲ့ကြသည်။ မဟာတမရှိသီတို့၏ ကျိန်စာကြောင့် အနရတက ဒေသ၌ မယားရေးအကြောင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။

Verse 33

तेनैतद्व्याकुलीभूतं त्रैलोक्यं सचराचरम् । तस्माद्गच्छामहे तत्र यत्र देवो महेश्वरः

ထိုအကြောင်းကြောင့် လောကသုံးပါးလုံး—လှုပ်ရှားသောအရာနှင့် မလှုပ်ရှားသောအရာတို့အပါအဝင်—အလွန်ပူပန်သွားသည်။ ထို့ကြောင့် မဟေရှ္ဝရ (မဟာဒေဝ) ရှိရာသို့ ကျွန်ုပ်တို့ သွားကြစို့။

Verse 34

येनास्मद्वचनाच्छीघ्रं तल्लिंगं निदधाति सः । नो चेद्भविष्यति व्यक्तमकाले चापि संक्षयः । त्रैलोक्यस्यापि कृत्स्नस्य सत्यमेतन्मयोदितम्

ကျွန်ုပ်တို့၏စကားကို လိုက်နာ၍ ထိုလင်္ဂကို အမြန် ပြန်လည်တည်ထောင်သူသည် အန္တရာယ်ကို တားဆီးနိုင်လိမ့်မည်။ မဟုတ်လျှင် အချိန်မတိုင်မီပင် လောကသုံးပါးလုံးအတွက် ပျက်စီးမှုသည် ထင်ရှားစွာ ဖြစ်လာမည်။ ဤသည်မှာ ကျွန်ုပ် ကြေညာသော သစ္စာတရားဖြစ်သည်။

Verse 35

अथ देवगणाः सर्वे ब्रह्मविष्णुपुरःसराः । आदित्या वसवो रुद्रा विश्वेदेवास्तथाश्विनौ

ထို့နောက် ဗြဟ္မာနှင့် ဗိဿဏုတို့ ဦးဆောင်သော နတ်တော်အစုအဝေးအားလုံး—အာဒိတျများ၊ ဝသုများ၊ ရုဒြများ၊ ဝိශ්ဝေဒေဝများနှင့် အရှွင်နှစ်ပါးတို့ပါဝင်၍…

Verse 36

प्रजग्मुस्त्वरितास्तत्र यत्र देवो महेश्वरः । गर्तामध्यगतः सुप्तो लज्जया परया वृतः

သူတို့သည် အလျင်အမြန် ထိုနေရာသို့ သွားကြ၏—အဲဒီမှာ မဟေရှွရဘုရားသည် တွင်းအလယ်၌ အိပ်ပျော်နေပြီး အလွန်နက်ရှိုင်းသော အရှက်တရားဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားလေ၏။

Verse 37

देवा ऊचुः । नमस्ते देवदेवेश भक्तानामभयप्रद । नमस्ते जगदाधार शशिराजितशेखर

နတ်တော်တို့က ဆိုကြသည်– နတ်တို့၏နတ်အရှင်၊ भक्तတို့အား အကြောက်ကင်းစေသူ၊ သင့်အား နမസ്കာရ။ ကမ္ဘာလောကကို ထောက်တည်သူ၊ လမင်းကို မျက်နှာဖုံးအဖြစ် ဆောင်ထားသူ၊ သင့်အား နမস্কာရ။

Verse 38

त्वं यज्ञस्त्वं वषट्कारस्त्वमापस्त्वं मही विभो । त्वया सृष्टमिदं सर्वं त्रैलोक्यं सचराचरम्

သင်သည် ယဇ္ဉဖြစ်၏၊ သင်သည် ဝෂတ်ခေါ်သံဖြစ်၏၊ သင်သည် ရေဖြစ်၏၊ သင်သည် မြေဖြစ်၏၊ အလုံးစုံကို ဖြန့်ကျက်တော်မူသော အရှင်။ သင့်ကြောင့်ပင် လောကသုံးပါးနှင့် လှုပ်ရှားသမျှ မလှုပ်ရှားသမျှ အားလုံးကို ဖန်ဆင်းထားလေ၏။

Verse 39

त्वं पासि च सुरश्रेष्ठ तथा नाशं नयिष्यसि । त्वं विष्णुस्त्वं चतुर्वक्त्रस्त्वं चंद्रस्त्वं दिवाकरः

နတ်တို့အနက် အမြတ်ဆုံးအရှင်၊ သင်သည် ကာကွယ်တော်မူသကဲ့သို့ ပျက်စီးခြင်းသို့လည်း ဦးဆောင်တော်မူ၏။ သင်သည် ဗိဿဏုဖြစ်၏၊ သင်သည် မျက်နှာလေးပါးရှိသော ဗြဟ္မာဖြစ်၏၊ သင်သည် လဖြစ်၏၊ သင်သည် နေဖြစ်၏။

Verse 40

त्वया विना महादेव न किंचिदिह विद्यते । अपि कृत्वा महत्पापं नरो देव धरातले

အို မဟာဒေဝ၊ သင်မရှိလျှင် ဤလောက၌ အရာတစ်စုံတစ်ရာမျှ မရှိပါ။ အို ဘုရားရှင်၊ မြေပြင်ပေါ်ရှိ လူတစ်ယောက်က အကြီးမားဆုံး အပြစ်ကို ပြုခဲ့သော်လည်း—

Verse 41

तव नामापि संकीर्त्य प्रयाति त्रिदिवालयम् । महादेव महादेव महादेवेति कीर्तनात्

သင်၏ နာမတော်ကိုပင် သီဆိုကာ ချီးမွမ်းလျှင် သုံးထပ်ကောင်းကင်၏ နေရာသို့ ရောက်နိုင်သည်။ «မဟာဒေဝ၊ မဟာဒေဝ၊ မဟာဒေဝ» ဟု ကီရ္တနာပြု၍ ရွတ်ဆိုခြင်းကြောင့်—

Verse 42

कोटयो ब्रह्महत्यानामगम्यागमकोटयः । सद्यः प्रलयमायांति महादेवेति कीर्तनात्

ဗြဟ္မဟတ္ယာကဲ့သို့ အလွန်ကြီးမားသော အပြစ်များ ကုဋေကုဋေ၊ ထို့ပြင် မနီးကပ်နိုင်လောက်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ် အပြစ်များ ကုဋေကုဋေတို့သည် «မဟာဒေဝ» ဟု ရွတ်ဆိုကီရ္တနာပြုခြင်းကြောင့် ချက်ချင်း ပျက်စီးသွားသည်။

Verse 43

विप्रो यथा मनुष्याणां नदीनां वा महार्णवः । तथा त्वं सर्वदेवानामाधिपत्ये व्यवस्थितः

လူတို့အနက် ဗြာဟ္မဏသည် အထွဋ်အမြတ်ဖြစ်သကဲ့သို့၊ မြစ်တို့အနက် မဟာသမုဒ္ဒရာသည် အထွဋ်အမြတ်ဖြစ်သကဲ့သို့၊ ထိုနည်းတူ သင်သည် ဘုရားအားလုံးအပေါ် အာဏာပိုင်အဖြစ် တည်ရှိနေ၏။

Verse 44

नक्षत्राणां यथा चंद्रः प्रदीप्तानां दिवाकरः । तथा त्वं सर्वदेवानामाधिपत्ये व्यवस्थितः

ကြယ်တို့အနက် လသည် အထွဋ်အမြတ်ဖြစ်သကဲ့သို့၊ တောက်ပသော အလင်းတို့အနက် နေသည် အထွဋ်အမြတ်ဖြစ်သကဲ့သို့၊ ထိုနည်းတူ သင်သည် ဘုရားအားလုံးအပေါ် အာဏာပိုင်အဖြစ် တည်ရှိနေ၏။

Verse 45

धातूनां कांचनं यद्वद्गंधर्वाणां च नारदः । तथा त्वं सर्वदेवानामाधिपत्ये व्यवस्थितः

သတ္တုတို့အနက် ရွှေသည် အမြင့်မြတ်ဆုံးဖြစ်သကဲ့သို့၊ ဂန္ဓဗ္ဗတို့အနက် နာရဒသည် ထင်ရှားသကဲ့သို့၊ ထိုနည်းတူ သင်သည် နတ်အားလုံးအပေါ် အုပ်စိုးမှု၌ တည်ရှိတော်မူ၏။

Verse 46

ओषधीनां यथा सस्यं नगानां हेमपर्वतः । तथा त्वं सर्वदेवानामाधिपत्ये व्यवस्थितः

ဆေးပင်တို့အနက် စပါးသီးနှံသည် အမြင့်မြတ်ဆုံးဖြစ်သကဲ့သို့၊ တောင်တို့အနက် ရွှေတောင်သည် ထင်ရှားသကဲ့သို့၊ ထိုနည်းတူ သင်သည် နတ်အားလုံးအပေါ် အုပ်စိုးမှု၌ တည်ရှိတော်မူ၏။

Verse 47

तस्मात्कुरु प्रसादं नः सर्वेषां च नृणां विभो । संधारय पुनर्लिंगं स्वकीयं सुरसत्तम

ထို့ကြောင့် အရှင်ကြီး၊ ကျွန်ုပ်တို့နှင့် လူသားအားလုံးအပေါ် ကရုဏာတော်ပြုပါ။ နတ်တို့အနက် အမြတ်ဆုံးသောအရှင်၊ မိမိ၏ သန့်ရှင်းသော လင်္ဂကို ထပ်မံယူဆောင်၍ ပြန်လည်ထိန်းသိမ်းတော်မူပါ။

Verse 48

नोचेज्जगत्त्रयं देव नूनं नाशममुपेष्यति । यद्येतद्भूतले लिङ्गं पतति स्थास्यति प्रभो

မဟုတ်လျှင် အို နတ်ဘုရား၊ လောကသုံးပါးသည် အမှန်တကယ် ပျက်စီးသွားလိမ့်မည်၊ အရှင်ကြီး—ဤလင်္ဂသည် မြေပြင်သို့ ကျသွားပြီး ထိုနေရာ၌ တည်နေပါက။

Verse 49

सूत उवाच । तेषां तद्वचनं श्रुत्वा भगवान्बृषभध्वजः । प्रोवाच प्रणतान्सर्वांस्तान्देवान्व्रीडयान्वितः

စူတက ပြောသည်။ သူတို့၏ စကားကို ကြားပြီးနောက်၊ နွားအလံတော်ကို ဆောင်သော ဘဂဝန်သည် မိမိရှေ့၌ ဦးညွှတ်နေကြသော နတ်အားလုံးထံသို့ အနည်းငယ် ရှက်သိမ့်သကဲ့သို့သော စိတ်ဖြင့် မိန့်တော်မူ하였다။

Verse 50

मया सतीवियोगार्तियुक्तेन सुरसत्तम । लिंगमेतत्परित्यक्तं शापव्याजाद्द्विजन्मनाम्

အို နတ်တို့အထဲမှ အမြတ်ဆုံး၊ စတီနှင့် ခွဲခွာရသော ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုကြောင့် ငါသည် ဤလင်္ဂကို စွန့်ပစ်ခဲ့၏—နှစ်ကြိမ်မွေးသော ဘြာဟ္မဏတို့၏ ကျိန်စာဟု အကြောင်းပြ၍။

Verse 51

कोऽलं पातयितुं लिंगं ममैतद्भुवनत्रये । देवो वा ब्राह्मणो वापि वेत्थ यूयमपि स्फुटम्

လောကသုံးပါးအတွင်း ငါ၏ ဤလင်္ဂကို ကျစေနိုင်သူ မည်သူရှိသနည်း—နတ်ဖြစ်စေ၊ ဘြာဟ္မဏဖြစ်စေ? သင်တို့ကိုယ်တိုင်လည်း ထင်ရှားစွာ သိကြ၏။

Verse 52

तस्मान्नैव धरिष्यामि लिंगमेतद्धरातलात् । किमनेन करिष्यामि भार्यया परिवर्जितः

ထို့ကြောင့် ငါသည် ဤလင်္ဂကို မြေပြင်ပေါ်တွင် မထောက်မထားတော့။ ဇနီးမရှိသည့် ငါအတွက် ဤအရာကို ဘာလုပ်ရမည်နည်း။

Verse 53

देवा ऊचुः । तव कांता सती नाम या मृता प्राक्सुरोत्तम । सा जाता मेनकागर्भे गौरी नाम हिमाचलात्

နတ်တို့က ပြောကြသည်– အို နတ်တို့အထဲမှ အမြတ်ဆုံး၊ ယခင်က သေဆုံးခဲ့သော သင်၏ချစ်သူ စတီသည် မေနကာ၏ ဝမ်း၌ ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီး ဟိမာချလ၏ သမီး «ဂေါရီ» ဟူ၍ ဖြစ်လာ၏။

Verse 54

भविष्यति पुनर्भार्या तवैव त्रिपुरांतक । तस्माल्लिंगं समादाय कुरु क्षेमं दिवौकसाम्

အို တ్రိပုရကို သတ်ဖြတ်သူ၊ သူမသည် သင်၏ ဇနီးအဖြစ် ထပ်မံဖြစ်လာမည်။ ထို့ကြောင့် လင်္ဂကို ယူဆောင်ကာ ကောင်းကျိုးချမ်းသာကို ကောင်းကင်နေထိုင်သူတို့အတွက် ပြုလုပ်ပေးပါ။

Verse 55

देवदेव उवाच । अद्यप्रभृति मे लिंगं यदि देवा द्विजातयः । पूजयंति प्रयत्नेन तर्हीदं धारयाम्यहम्

ဒေဝဒေဝက မိန့်တော်မူသည်။ ယနေ့မှစ၍ နတ်တို့နှင့် ဒွိဇာတို့က ငါ၏ လိင်္ဂကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ပူဇော်ကြလျှင် ငါသည် ထိုကို ထိန်းတင်ထားမည်။

Verse 56

ब्रह्मोवाच । अहं तव स्वयं लिंगं पूजयिष्यामि शंकर । तथान्ये विबुधाः सर्वे किं पुनर्भुवि मानवाः

ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်။ အို ရှင်ကရာ၊ ငါသည် သင်၏ လိင်္ဂကို ကိုယ်တိုင်ပင် ပူဇော်မည်။ အခြားနတ်အားလုံးလည်း ထိုနည်းတူ—မြေပြင်ပေါ် လူသားတို့ကတော့ ပို၍ပင် ပူဇော်ကြမည်မဟုတ်လော။

Verse 57

ततः प्रविश्य पातालं देवैः सार्धं पितामहः । स्वयमेवाकरोत्पूजां तस्य लिंगस्य भक्तितः

ထို့နောက် ပိတာမဟ (ဗြဟ္မာ) သည် နတ်တို့နှင့်အတူ ပာတာလာသို့ ဝင်ရောက်ကာ ထိုသန့်ရှင်းသော လိင်္ဂကို ကိုယ်တိုင်ပင် ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်ပြုလုပ်하였다။

Verse 58

तस्मादनंतरं विष्णुः श्रद्धापूतेन चेतसा । तथान्ये विबुधाः सर्वे शक्राद्याः श्रद्धयान्विताः

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် ဗိෂ္ဏုသည် သဒ္ဓါကြောင့် စင်ကြယ်သည့် စိတ်ဖြင့် ပူဇော်하였다။ ထို့အတူ ရှက္ကရာ (အိန္ဒြာ) မှစ၍ အခြားနတ်အားလုံးလည်း သဒ္ဓါပြည့်ဝစွာ ပူဇော်ကြ하였다။

Verse 59

ततस्तुष्टो महादेवः पितामहमिदं वचः । प्रोवाच वासुदेवं च विनयावनतं स्थितम्

ထို့နောက် မဟာဒေဝသည် ပျော်ရွှင်တော်မူ၍ ပိတာမဟ (ဗြဟ္မာ) ထံသို့ ဤစကားကို မိန့်တော်မူပြီး၊ နှိမ့်ချစွာ ဦးညွှတ်ရပ်နေသော ဝါစုဒေဝ (ဗိෂ္ဏု) ထံသို့လည်း မိန့်ကြားတော်မူ하였다။

Verse 60

भवद्भ्यां परितुष्टोऽस्मि तस्मान्मत्तः प्रगृह्यताम् । वरमिष्टं महाभागौ यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्

သင်တို့နှစ်ဦးအပေါ် ငါအလွန်ကျေနပ်၏။ ထို့ကြောင့် ကံကောင်းသူတို့ရေ၊ ငါထံမှ သင်တို့လိုချင်သော ကောင်းချီးတော်ကို လက်ခံကြလော့—အလွန်ရှားပါးခက်ခဲသော်လည်း။

Verse 61

तावूचतुः । यदि तुष्टोसि देवेश त्रिभागेन समाश्रयम् । आवाभ्यां देहि लिंगेन येनैकत्राश्रयो भवेत्

သူတို့နှစ်ဦးက ပြောကြသည်—“သင်သည် ကျေနပ်ပါက၊ ဒေဝတို့၏အရှင်၊ လင်္ဂအားဖြင့် သုံးပိုင်းခွဲ၍ မျှဝေသော အာသ్రယကို ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ဦးအား ပေးတော်မူပါ။ ထိုသို့ဖြင့် တစ်နေရာတည်းတွင် တစ်စည်းတစ်လုံးသော ခိုလှုံရာ ဖြစ်စေပါစေ။”

Verse 62

सूत उवाच । स तथेति प्रतिज्ञाय लिंगमादाय च प्रभुः । स्थाने नियोजयामास सर्वदेवाधिपूजितम्

စူတက ပြောသည်—အရှင်သည် “အဲဒီအတိုင်း” ဟု ကတိပြု၍ လင်္ဂကို ယူဆောင်ကာ သင့်လျော်သော နေရာ၌ တင်သွင်းတည်ထားလေ၏—ထိုလင်္ဂသည် ဒေဝအားလုံး၏ အုပ်စိုးရှင်တို့က ပူဇော်ကြသည့် အရာဖြစ်၏။

Verse 63

ततो हाटकमादाय तदाकारं पितामहः । कृत्वा लिंगं स्वयं तत्र स्थापयामास हर्षितः

ထို့နောက် ပိတာမဟ (ဗြဟ္မာ) သည် ရွှေကို ယူ၍ ထိုပုံစံအတိုင်း လင်္ဂကို ကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်ကာ ဝမ်းမြောက်လျက် ထိုနေရာ၌ မိမိလက်ဖြင့် တင်သွင်းတည်ထားလေ၏။

Verse 64

प्रोवाच चाथ भो विप्राः साधुनादेन नादयन् । लोकत्रयं समस्तानां शृण्वतां त्रिदिवौकसाम्

ထို့နောက် သူသည် “အို ဗိပရတို့” ဟု ကြေညာကာ “သာဓု!” ဟု သံမြည်စေ၍ ကမ္ဘာသုံးလောကလုံး တုန်လှုပ်သံထွက်စေ၏၊ ကောင်းကင်ဘုံနေသူတို့ အားလုံး နားထောင်နေကြစဉ်။

Verse 65

मया ह्याद्यं त्विदं लिंगं हाटकेन विनिर्मितम् । ख्यातिं यास्यति सर्वत्र पाताले हाटकेश्वरम्

ယနေ့ ငါသည် ဤလင်္ဂကို ရွှေဖြင့် ဖန်တီး하였다; ပာတာလာအနှံ့၌ «ဟာဋကေရှဝရ» ဟူ၍ ကျော်ကြားလိမ့်မည်။

Verse 66

तथान्ये मनुजा ये च हाटकादीनि भक्तितः । मणिमुक्तासुरत्नैश्च कृत्वा लिंगानि कृत्स्नशः

ထိုနည်းတူ အခြားလူသားတို့လည်း ဘက္တိဖြင့် ရွှေနှင့် အခြားပစ္စည်းများ၊ ထို့ပြင် ရတနာ၊ ပုလဲနှင့် အဖိုးတန်ကျောက်မျက်တို့ဖြင့် လင်္ဂများကို ပြည့်စုံစွာ ဖန်တီးကြသည်။

Verse 67

त्रिकालं पूजयिष्यंति ते यास्यंति परां गतिम् । मृन्मयं संपरित्यज्य नीचधातुमयं तथा

နေ့၏ သုံးချိန် (မနက်၊ မွန်း၊ ည) တွင် ဤသင်္ကေတကို ပူဇော်သူတို့သည် အမြင့်ဆုံးသော အခြေအနေသို့ ရောက်ကြမည်။ မြေဖြင့်လုပ်သော လင်္ဂနှင့် အနိမ့်သတ္တုဖြင့်လုပ်သော လင်္ဂကို စွန့်လွှတ်၍ (ဤနေရာ၌ အမြတ်ဆုံးသော ပူဇော်မှုကို ဆောင်ရွက်ကြသည်)။

Verse 68

एवमुक्त्वा चतुर्वक्त्रः सह सर्वैर्दिवालयैः । जगाम त्रिदिवं सोऽपि कैलासं शशिशेखरः

ဤသို့ မိန့်ပြီးနောက် မျက်နှာလေးပါးရှိသော ဘြဟ္မာသည် ဒေဝတားအပေါင်းနှင့်အတူ သုဂတိ (ကောင်းကင်) သို့ ထွက်ခွာသွား၏။ လမောက်တော်ဆောင်သော သခင် (ရှီဝ) လည်း ကైలားသို့ သွားတော်မူ၏။

Verse 69

एतस्मात्कारणाल्लिंगं पूज्यतेऽत्र सुरासुरैः । हरस्य चोत्तमांगानि परित्यज्य विशेषतः

ဤအကြောင်းကြောင့်ပင် ဤနေရာရှိ လင်္ဂကို ဒေဝတားနှင့် အသူရတို့က ပူဇော်ကြသည်။ အထူးသဖြင့် ဟရ (ရှီဝ) ၏ အမြင့်မြတ်သော အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများကို ခဏထား၍ ဤလင်္ဂကိုသာ ဦးတည်ပူဇော်ကြသည်။

Verse 70

ततः प्रभृति तल्लिंगं स्वयं ब्रह्मा व्यवस्थितः । भगवान्वासुदेवश्च तेन पूज्यं शिवं हि तत्

ထိုအချိန်မှစ၍ ထိုလိင်္ဂ၌ ဘြဟ္မာ (Brahmā) ကိုယ်တိုင် တည်မြဲစွာ အခြေချနေ၏။ ဘဂဝန် ဝါစုဒေဝ (Vāsudeva/Viṣṇu) လည်း ထိုလိင်္ဂကိုပင် အလေးအနက် ပူဇော်၏။ ထို့ကြောင့် ထိုလိင်္ဂသည် သီဝ (Śiva) အဖြစ် အမှန်တကယ် ပူဇော်ထိုက်၏။

Verse 71

यस्तु पूजयते नित्यं श्रद्धायुक्तेन चेतसा । त्र्यंबकाच्युतब्रह्माद्यास्तेन स्युः पूजितास्त्रयः

သို့သော် ယုံကြည်ခြင်းပြည့်ဝသော စိတ်ဖြင့် နေ့စဉ် ပူဇော်သူမည်သူမဆို—ထိုသူကြောင့် တြျမ်ဗက (Tryambaka/Śiva)၊ အချျုတ (Acyuta/Viṣṇu) နှင့် ဘြဟ္မာ တို့ သုံးပါးလုံး ပူဇော်ခံရပြီးသား ဖြစ်၏။

Verse 72

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन शिवलिंगं प्रपूजयेत् । स्पर्शयेदीक्षयेन्नित्यं कीर्तयेच्च द्विजोत्तमाः

ထို့ကြောင့် အားလုံးသော ကြိုးပမ်းမှုဖြင့် သီဝ-လိင်္ဂကို ပူဇော်သင့်၏။ အို ဒွိဇအထွတ်အမြတ်တို့၊ နေ့စဉ် ထိုကို ထိတွေ့၍ မြင်ရှု၍ ထို့ပြင် အသံထွက် ချီးမွမ်းသင့်၏။