Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 7
अब्भक्षैर्वायुभक्षैश्च शीर्णपर्णाशिभिस्तथा । दन्तोलूखलिभिर्विप्रैः सेवितं चाश्मकुट्टकैः
abbhakṣairvāyubhakṣaiśca śīrṇaparṇāśibhistathā | dantolūkhalibhirvipraiḥ sevitaṃ cāśmakuṭṭakaiḥ
ထိုသန့်ရှင်းသော တောအုပ်ကို ကတိကဝတ်ပြင်းထန်သော ဗြာဟ္မဏတို့ လာရောက်နေထိုင်ကြ၏။ အချို့သည် ရေတစ်မျိုးတည်းဖြင့်၊ အချို့သည် လေတစ်မျိုးတည်းဖြင့်၊ အချို့သည် ကျသွားသော ရွက်ပင်ရွက်များကိုသာ စားသောက်ကြ၏။ အချို့သည် သွားဖြင့် အိုလူခလကဲ့သို့ ကြိတ်ကာ၊ အချို့သည် ကျောက်ပေါ်တွင် ထောင်းထားသော စပါးသီးနှံဖြင့် အသက်မွေးကြသဖြင့် ထိုနေရာသည် တပသီအကြမ်းတမ်းတို့၏ ဝန်ဆောင်မှုဖြင့် ပြည့်ဝ၏။
Sūta (Lomaharṣaṇa) — deductive attribution from Purāṇic narrative style in Māhātmya passages
Type: kshetra
Scene: A ring of ascetics in a forest: one sipping only water, another in breath-control austerity, others gathering fallen leaves; a few grind grains on stone; faces lean, eyes bright, bodies disciplined.
FAQs
A tīrtha’s greatness is shown by the caliber of tapas practiced there—purity, restraint, and renunciation sanctify the land.
A sacred forest-āśrama within the Nāgarakhaṇḍa’s Tīrthamāhātmya (the precise named tīrtha appears later in the narrative).
Not a ritual act but ascetic disciplines: living on water, air, fallen leaves, and minimal food prepared by stone-pounding.