Adhyaya 40

Verse 1

अगस्त्य उवाच । पार्वतीहृदयानंद पार्वतीश समुद्भवम् । कथयेह यदुद्दिष्टं भवता प्रागघापहम्

အဂஸ္တျက ပြောသည်– «ပါရဝတီ၏ နှလုံးကို ပျော်ရွှင်စေသော အရှင်၊ ပါရဝတီ၏ အရှင်တော်၊ အရင်က သင်ညွှန်ပြခဲ့သော အပြစ်ဖယ်ရှားသော ကထာကို ဤနေရာ၌ ပြောကြားပါ»။

Verse 2

स्कंद उवाच । शृण्वगस्ते यदा मेना हिमाचलपतिव्रता । गिरींद्रजां सुतामाह पुत्रि तेस्य महेशितुः

စ్కန္ဒက ပြောသည်– «နားထောင်ပါ အဂஸ္တေ။ တစ်ခါက ဟိမာချလ၏ သစ္စာရှိသော ဇနီး မေနာသည် မိမိသမီး ဂိရိန္ဒြဇာအား ပြောလေသည်– ‘သမီးရေ၊ ထို မဟေဿဝရ မဟာသခင်အကြောင်း…’»။

Verse 3

किं स्थानं वसतिर्वा का को बंधुर्वेत्सि किंचन । प्रायो गृहं न जामातुरस्य कोपि च कुत्रचित्

«သူ၏ နေရာက ဘယ်မှာလဲ၊ နေထိုင်ရာက ဘယ်လိုလဲ။ သူ၏ ဆွေမျိုးဘယ်သူတွေ—သင် တစ်စုံတစ်ရာ သိသလား။ အများအားဖြင့် သမက်၏ အိမ်ကို မည်သူမျှ မည်သည့်နေရာတွင်မဆို မသိကြတတ်»။

Verse 4

निशम्येति वचो मातुरतिह्रीणा गिरींद्रजा । आसाद्यावसरं शंभुं नत्वा गौरी व्यजिज्ञपत्

မိခင်၏ စကားကို ကြားသော် ဂိရိန္ဒြဇာ (ဂေါရီ) သည် အလွန်ရှက်ကြောက်ကာ အခွင့်အရေးတစ်ခါ ရှာ၍ သမ္ဘုထံ သွားရောက်ပြီး နမಸ್ಕာရပြုကာ မိမိတောင်းဆိုချက်ကို လျှောက်တင်လေသည်။

Verse 5

मया श्वश्रूगृहं कांत गम्यमद्य विनिश्चितम् । नाथात्र नैव वस्तव्यं नय मां स्वं निकेतनम्

အချစ်တော်၊ ယနေ့ မိခင်ယောက္ခမအိမ်သို့ သွားမည်ဟု ငါ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ။ အရှင်၊ ဤနေရာ၌ မနေသင့်ပါ—သင်၏ ကိုယ်ပိုင် နေရာတော်သို့ ငါ့ကို ခေါ်ဆောင်ပါ။

Verse 6

गिरींद्रजागिरं श्रुत्वा गिरीश इति तत्त्ववित् । हित्वा हिमगिरिं प्राप्तो निजमानंदकाननम्

တောင်တို့၏ အရှင်၏ ခေါ်သံကို ကြားသော်၊ သစ္စာကို သိမြင်သူ—တောင်အရှင် ရှိဝ—ဟိမာလယကို စွန့်၍ မိမိ၏ အာနန္ဒကာနန၊ အာနန္ဒဝန (ကာသီ) သို့ ရောက်လာ၏။

Verse 7

प्राप्यानंदवनं देवी परमानंदकारणम् । विस्मृत्य पितृसंवासं जाता चानंदरूपिणी

ဒေဝီသည် အာနန္ဒဝန—အမြင့်ဆုံး အာနန္ဒ၏ အကြောင်းရင်း—သို့ ရောက်လျှင် ဖခင်အိမ်၌ နေထိုင်ခဲ့သမျှကိုတောင် မေ့လျော့ကာ အာနန္ဒ၏ ကိုယ်တိုင်ရုပ်သဏ္ဍာန် ဖြစ်လာ၏။

Verse 8

अथ विज्ञापयांचक्रे गौरी गिरिशमेकदा । अच्छिन्नानंदसंदोहः कुतः क्षेत्रेऽत्र तद्वद

ထို့နောက် တစ်ခါတလေ ဂေါရီသည် ဂိရိရှကို မေးလျှောက်၏—“ပြောပြပါ၊ ဤပူဇော်သန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರ၌ အာနန္ဒ၏ စုဝေးမှု မပြတ်မတောက် ဖြစ်နေသည်မှာ အဘယ်ကြောင့်နည်း?”

Verse 9

इति गौरीरितं श्रुत्वा प्रत्युवाच पिनाकधृक् । पंचक्रोशपरीमाणे क्षेत्रेस्मिन्मुक्तिसद्मनि

ဂေါရီ၏ စကားကို ကြားသော် ပိနာကကို ကိုင်ဆောင်သူသည် ပြန်လည် မိန့်၏—“ပဉ္စကရိုးရှ အတိုင်းအတာရှိသော ဤကွက်သန့် (kṣetra) သည် မုက္ခတိအိမ်တော် ဖြစ်၏…”

Verse 10

तिलांतरं न देव्यस्ति विना लिंगं हि कुत्रचित् । एकैकं परितो लिंगं क्रोशं क्रोशं च यावनिः

အို ဒေဝီ၊ ဤနေရာ၌ လင်္ဂမရှိသော နေရာသည် နှမ်းစေ့အရွယ်တောင် မရှိပါ။ ပတ်လည်တွင် လင်္ဂတို့သည် တစ်ခုနောက်တစ်ခု ဆက်တိုက်တည်၍ မြေပြင်အဆုံးတိုင်အောင် ကရိုးသကာလျှင် ကရိုးသကာလျှင် ပြန့်နှံ့နေ၏။

Verse 11

अन्यत्रापि हि सा देवि भवेदानंदकारणम् । अत्रानंदवने देवि परमानंदजन्मनि

အခြားနေရာများတွင်လည်း အို ဒေဝီ၊ ထိုအရာသည် အာနန္ဒ၏ အကြောင်းရင်း ဖြစ်နိုင်၏။ သို့သော် ဤ အာနန္ဒဝန၌ အို ဒေဝီ၊ အမြင့်ဆုံး အာနန္ဒ ပေါက်ဖွားရာ အရင်းအမြစ်တည်း။

Verse 12

परमानंदरूपाणि संति लिंगान्यनेकशः । चतुर्दशसु लोकेषु कृतिनो ये वसंति हि

အမြင့်ဆုံး အာနန္ဒ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြစ်သော လင်္ဂတို့သည် မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိ၏။ အမှန်တကယ်ပင် လောက ဆယ့်လေးပါးအတွင်း၌ ကုသိုလ်ရှိသူတို့ နေထိုင်ကြ၏…

Verse 13

तैः स्वनाम्नेह लिंगानि कृत्वाऽपि कृतकृत्यता । अत्र येन महादेवि लिंगं संस्थापितं मम

သူတို့သည် ဤနေရာ၌ မိမိတို့၏ နာမဖြင့် လင်္ဂတို့ကို ပြုလုပ်ကာ ထိုကြောင့် ပြည့်စုံခြင်းကို ရရှိကြ၏။ သို့ရာတွင် အို မဟာဒေဝီ၊ ဤနေရာ၌ ငါ၏ လင်္ဂကို တည်ထောင်သူ မည်သူမဆို…

Verse 14

वेत्ति तच्छ्रेयसः संख्यां शेषोपि न विशेषवित्

ထိုကုသိုလ်၏ အတိုင်းအတာ၊ ၎င်း၏ အရေအတွက်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်; ရှေသ (Śeṣa) ပင်လျှင် အပြည့်အဝ မသိသူတည်း။

Verse 15

परिच्छेदव्यतीतस्यानंदस्य परकारणम् । अतस्त्विदं परं क्षेत्रं लिर्गैर्भूयोभिरद्रिजे

ဤသည်မှာ ကန့်သတ်မှုအားလုံးကို ကျော်လွန်သော အာနန္ဒ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး အကြောင်းရင်း ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် တောင်သမီးရေ၊ ဤနေရာသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး သန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರ ဖြစ်ပြီး လိင်္ဂများဖြင့် ပိုမိုစုံလင်လျက် ရှိ၏။

Verse 16

निशम्येति महादेवी पुनः पादौ प्रणम्य च । देह्यनुज्ञां महादेव लिंगसंस्थापनाय मे

ဤသို့ ကြားသိပြီးနောက် မဟာဒေဝီသည် ထပ်မံ၍ (ရှီဝ၏) ခြေတော်တို့ကို ပဏာမပြုကာ ဆို၏— “အို မဟာဒေဝ၊ လိင်္ဂကို တည်ထောင်ရန် အကျွန်မအား ခွင့်ပြုတော်မူပါ။”

Verse 17

पत्युराज्ञां समासाद्य यच्छेच्छ्रेयः पतिव्रता । न तस्याः श्रेयसो हानिः संवर्तेपि कदाचन

ပတိဝြတာဖြစ်သော သစ္စာရှိဇနီးသည် ခင်ပွန်း၏ ခွင့်ပြုချက်ကို ရရှိပြီးနောက် ဓမ္မအကျိုးရှိသမျှကို လိုသလို ဆောင်ရွက်နိုင်၏။ သူမ၏ ကုသိုလ်ကောင်းမှုသည် ကမ္ဘာပျက်ကာလ၌ပင် မည်သည့်အခါမျှ မလျော့နည်း။

Verse 18

इति प्रसाद्य देवेशमाज्ञां प्राप्य महेशितुः । लिंगं संस्थापितं गौर्या महादेव समीपतः

ဤသို့ဖြင့် ဒေဝတို့၏ အရှင်ကို ပျော်ရွှင်စေကာ မဟေရှဝရ၏ အမိန့်ခွင့်ကို ရရှိပြီးနောက် ဂေါရီသည် မဟာဒေဝ၏ အနီး၌ လိင်္ဂကို တည်ထောင်လေ၏။

Verse 19

तल्लिंगदर्शनात्पुंसां ब्रह्महत्यादिपातकम् । विलीयेत न संदेहो देहबंधोपि नो पुनः

ထိုလိင်္ဂကို မြင်ရုံမျှဖြင့်ပင် လူတို့၏ ဗြဟ္မဟတ္တျာ စသည့် အပြစ်များသည် ပျော်ကွယ်သွား၏—သံသယမရှိ။ ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် ချည်နှောင်မှုတောင်မှ ထပ်မံ မပြန်လာတော့။

Verse 20

तत्र लिंगे वरो दत्तो देवदेवेन यः पुनः । निशामय मुने तं तु भक्तानां हितकाम्यया

ထိုနေရာ၌ ဒေဝဒေဝ (ဘုရားတို့၏ဘုရား) သည် လိင်္ဂတော်၌ မင်္ဂလာအပေးအယူကို ပေးတော်မူ၏။ မုနိအရှင်၊ သဒ္ဓါရှင်တို့၏ အကျိုးချမ်းသာကို မျှော်မှန်း၍ ပြောသော ထိုကောင်းချီးကို နားထောင်ပါ။

Verse 21

लिंगं यः पार्वतीशाख्यं काश्यां संपूजयिष्यति । तद्देहावसितिं प्राप्य काशीलिंगं भविष्यति

ကာသီမြို့၌ «ပါရဝတီဤశ» ဟုခေါ်သော လိင်္ဂတော်ကို မည်သူမဆို ပူဇော်ကန်တော့လျှင်၊ ထိုကိုယ်ခန္ဓာ၏ အဆုံးသို့ ရောက်သောအခါ «ကာသီ-လိင်္ဂ» ဖြစ်လာ၏။

Verse 22

काशीलिंगत्वमासाद्य मामेवानुप्रवेक्ष्यति । चैत्रशुक्लतृतीयायां पार्वतीशसमर्चनात्

«ကာသီ-လိင်္ဂ» အဖြစ်ကို ရောက်ပြီးနောက်၊ ငါတစ်ပါးတည်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လိမ့်မည်။ ဤအရာသည် ချိုင်တြလ၏ လပြည့်ဘက် တတိယနေ့ (သုက္လ တရိတိယာ) တွင် ပါရဝတီဤశ ကို ပူဇော်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်၏။

Verse 23

इह सौभाग्यमाप्नोति परत्र च शुभां गतिम् । पार्वतीश्वरमाराध्य योषिद्वा पुरुषोपि वा

ပါရဝတီဤશ્વရ ကို အာရాధနာပြုလျှင် မိန်းမဖြစ်စေ ယောက်ျားဖြစ်စေ ဤလောက၌ ကံကောင်းခြင်းကို ရရှိပြီး နောက်လောက၌လည်း မင်္ဂလာရှိသော လမ်းခရီးကို ရရှိ၏။

Verse 24

न गर्भमाविशेद्भूयो भवेत्सौभाग्यभाजनम् । पार्वतीशस्य लिंगस्य नामापि परिगृह्णतः

ပါရဝတီဤశ ၏ လိင်္ဂတော်၏ နာမတော်ကိုပင် သဒ္ဓါဖြင့် ကိုင်စွဲ (သို့) ရွတ်ဆိုသူသည် ထပ်မံ ဝမ်းထဲသို့ မဝင်ရတော့ဘဲ ကံကောင်းခြင်း၏ ခံယူရာ ဖြစ်လာ၏။

Verse 25

अपि जन्मसहस्रस्य पापं क्षयति तत्क्षणात् । पार्वतीशस्य माहात्म्यं यः श्रोष्यति नरोत्तमः । ऐहिकामुष्मिकान्कामान्स प्राप्स्यति महामतिः

မွေးဖွားမှုတစ်ထောင်လုံး စုဆောင်းလာသော အပြစ်ပင် ခဏချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ပာဝတီဣရှ (ရှီဝ) ၏ မဟာတန်ခိုးကို နားထောင်သော လူကောင်းမြတ်သည် ဉာဏ်ပညာရှိ၍ ယခုလောကနှင့် နောက်လောက ဆိုင်ရာ ဆန္ဒများကို ရရှိမည်။

Verse 90

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां चतुर्थे काशीखंड उत्तरार्धे पार्वतीशवर्णनं नाम नवतितमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သန့်ရှင်းသော စကန္ဒ မဟာပုရာဏ၌—ဧကာရှီတိ-သာဟသရီ သံဟိတာအတွင်း၊ စတုတ္ထပိုင်း၊ ကာရှီခဏ္ဍ၏ ဥတ္တရာဓ၌—“ပာဝတီဣရှ (ရှီဝ) ၏ ဖော်ပြချက်” ဟူသော ကိုးဆယ်မြောက် အခန်း ပြီးဆုံး၏။