Skanda Purana — Kashi Khanda, Shloka 62
प्रयत्नेन मया सृष्टा सा सृष्टिस्त्वदनुज्ञया । अवृष्ट्या षष्टिहायिन्या तत्र नष्टाऽप्रजा भुवि
prayatnena mayā sṛṣṭā sā sṛṣṭistvadanujñayā | avṛṣṭyā ṣaṣṭihāyinyā tatra naṣṭā'prajā bhuvi
“ကျွန်ုပ်သည် ကြိုးပမ်း၍ ထိုဖန်ဆင်းမှုကို ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး၊ သင်၏ ခွင့်ပြုချက်ဖြင့်သာ အောင်မြင်ခဲ့ပါသည်။ သို့သော် မိုးမရွာသည့် နှစ်ခြောက်ဆယ်ကြာသဖြင့် မြေပြင်ပေါ်ရှိ သတ္တဝါတို့ ပျက်စီးကုန်၍ လောကသည် ပြည်သူမဲ့ ဖြစ်သွားပါသည်။”
Brahmā
Scene: Brahmā describes a parched earth: cracked ground, withered trees, empty rivers; the sorrow of a world without subjects is conveyed as he petitions Śiva for a remedy.
FAQs
Creation depends on sustaining order (like timely rains); when balance fails, life collapses—prompting appeal to the divine source of restoration.
The narrative is embedded in Kāśī/Avimukta’s theological frame, though the verse describes a cosmic-earthly crisis rather than a local tīrtha.
None directly; it narrates drought and loss of beings.