Skanda Purana — Brahma Khanda, Shloka 8
अंबुभक्षो वायुभक्षः शीर्णपर्णाशनस्तथा । दिव्यं वर्षशतं साग्रं यदा तेपे महत्तपः । ततस्तुतोष भगवांस्त्रिशूलवरधारकः
aṃbubhakṣo vāyubhakṣaḥ śīrṇaparṇāśanastathā | divyaṃ varṣaśataṃ sāgraṃ yadā tepe mahattapaḥ | tatastutoṣa bhagavāṃstriśūlavaradhārakaḥ
ရေကို အာဟာရပြု၍၊ ထို့နောက် လေကို အာဟာရပြု၍၊ ထို့ပြင် ခြောက်သွေ့သော ရွက်များကို စားသုံးကာ၊ တန်ခိုးကြီးသော တပကို ဒိဗ္ဗနှစ်တစ်ရာနှင့် ထို့ထက်ပို၍ ဆောင်ရွက်하였다။ ထိုအခါ အမြတ်တန် တြိရှူးလ်ကို ကိုင်ဆောင်သော ဘဂဝန်သည် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်တော်မူ၏။
Sūta
Tirtha: Dharmāraṇya (contextual)
Type: kshetra
Scene: Sequence-like depiction of the Daitya’s austerity: first sipping only water, then surviving on air, then eating withered leaves; time passes (celestial years). Finally Śiva appears, trident in hand, pleased.
FAQs
Steadfast austerity and restraint, sustained over time, is depicted as capable of drawing divine grace—even from the trident-bearing Lord.
No named tīrtha appears in this verse; it focuses on ascetic practice and Śiva’s satisfaction.
Ascetic disciplines are described: subsisting on water, air, and withered leaves, sustained for ‘divine years’ as a form of tapas.