
ဗျာသက ဒွာရဝတီနှင့် ဆက်နွယ်သော ဗိဿဏုတီရ္ထအပေါ် အခြေခံသည့် သာသနာရေး “ကောင်းမှုစီးပွားရေး” ကို ဖော်ပြသည်။ အစတွင် မာရကဏ္ဍေယက “ကောင်းကင်တံခါးကို ဖွင့်ပေးခဲ့သည်” ဟုဆိုပြီး၊ ဗိဿဏုကို ရည်မှန်းကာ ကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်လွှတ်သူတို့သည် ဗိဿဏု၏ နီးကပ်ပေါင်းစည်းခြင်း (သာယုဇျ) ကို ရရှိမည်ဟု ကြေညာသည်။ ထို့နောက် ကိုယ်တိုင်ထိန်းချုပ်မှု၏ နည်းလမ်းများကို စာရင်းပြုကာ အထူးသဖြင့် အစာမစားခြင်း/ဥပဝါသကို အလွန်အစွမ်းထက်သော တပစ်အဖြစ် ချီးမြှောက်သည်။ တီရ္ထတွင် ရေချိုးခြင်း၊ ကေရှဝကို ပူဇော်ခြင်း၊ ပိဏ္ဍနှင့် ရေတင်ပူဇော်ကာ ရှရဒ္ဓပြုခြင်းတို့သည် ဘိုးဘွားများကို ကာလရှည်ကြာ၊ ကောသမစ်အတိုင်းအတာဖြင့် စိတ်ကျေနပ်စေသည်ဟု ဆိုသည်။ ဟရီသည် “အဲဒီနေရာတွင် ရှိနေသောကြောင့်” အပြစ်ကို ဖယ်ရှားပေးသည်ဟု တီရ္ထ၏ သန့်ရှင်းမှုကို ထောက်ပြပြီး၊ မောက္ခကို လိုသူအတွက် လွတ်မြောက်မှု၊ စည်းစိမ်ကို လိုသူအတွက် ဥစ္စာ၊ ယုံကြည်သူအတွက် အသက်ရှည်ချမ်းသာကို ပေးသော နေရာဟု သတ်မှတ်သည်။ ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ထိုနေရာတွင် ပေးသော ဒါနသည် အက္ခယ (မပျက်မယွင်း) ဖြစ်ပြီး၊ ယဇ္ဉကြီးများ၊ ဒါနများ၊ တပစ်များ၏ အကျိုးနှင့်တူသကဲ့သို့ ရေချိုးခြင်းတစ်ခုပင်ဖြင့် ရနိုင်သည်ဟုဆိုကာ၊ လူမှုအဆင့်နိမ့်သော်လည်း ဘက်တိရှိသူများအထိ လွယ်ကူစွာ ရရှိနိုင်ကြောင်းကို အလေးပေးသည်။
Verse 1
व्यास उवाच । मार्कंडेयोद्धाटितं वै स्वर्गद्वारमपावृतम् । तत्र ये देहसंत्यागं कुर्वंति फलकांक्षया
ဗျာသ မိန့်တော်မူသည်– မာရကဏ္ဍေယက ဖွင့်လှစ်ထားသော ကောင်းကင်ဘုံတံခါးသည် အမှန်တကယ် အတားအဆီးမရှိ ပွင့်လင်းနေသည်။ ထိုနေရာ၌ အကျိုးဖလကို မျှော်လင့်၍ ကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်လွှတ်သူတို့သည်—
Verse 2
लभंते तत्फलं ह्यंते विष्णोः सायुज्यमाप्नुयुः । अतः किं बहुनोक्तेन द्वारवत्यां सदा नरैः
သူတို့သည် အသက်ဆုံးချိန်၌ ထိုအကျိုးဖလကို ရရှိကြပြီး အမှန်တကယ် ဗိဿဏုနှင့် စာယုဇ္ဇ (ပေါင်းစည်းခြင်း) ကို ရောက်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် အများကြီးပြောရန် ဘာလိုသေးသနည်း။ ဒွာရာဝတီ၌ လူတို့သည် အမြဲ— (ဤအရာကို ရှာဖွေကျင့်သုံးသင့်သည်)။
Verse 3
देहत्यागः प्रकर्तव्यो विष्णोर्लोकजिगीषया । अनाशके जले वाग्नौ ये च संति नरोत्तमाः । सर्वपापविनिर्मुक्ता यांति विष्णोः पुरीं सदा
ဗိဿဏု၏ လောကကို ရောက်လိုသော ရည်မှန်းချက်ဖြင့် ကိုယ်ခန္ဓာစွန့်လွှတ်ခြင်းကို ပြုသင့်သည်။ ထိုနေရာ၌ရှိသော နရောတ္တမတို့သည်—မခန်းမနား ရေထဲ၌ဖြစ်စေ မီးထဲ၌ဖြစ်စေ—အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်ကင်း၍ အမြဲ ဗိဿဏု၏ ပူရီ (မြို့တော်) သို့ သွားရောက်ကြသည်။
Verse 4
अन्योपि व्याधिरहितो गच्छेदनशनं तु यः । सर्वपाप विनिर्मुक्तो याति विष्णोः पुरीं नरः
ရောဂါကင်းသော အခြားသူတစ်ဦးပင် အူပဝါသ (အစာရှောင်) ကိုကျင့်ရန် ထွက်ခွာသော်၊ အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်ကာ ဗိဿဏု၏ ပူရီ (မြို့တော်) သို့ ရောက်သည်။
Verse 5
शतवर्षसहस्राणां वसेदंते दिवि द्विजः । ब्राह्मणेभ्यः परं नास्ति पवित्रं पावनं भुवि
ဒွိဇသည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ သောင်းသောင်းနှစ်ရာစုများတိုင်အောင် နေနိုင်သော်လည်း၊ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဗြာဟ္မဏများထက် ပို၍ သန့်စင်ပေး၍ ပဝါနစေသော အရာမရှိ။
Verse 6
उपवासै स्तथा तुल्यं तपः कर्म्म न विद्यते । नास्ति वेदात्परं शास्त्रं नास्ति मातृसमो गुरु
အူပဝါသ (အစာရှောင်) နှင့်တူညီသော တပဿာကမ္မ မရှိ၊ ဝေဒထက် မြင့်သော သာသနာကျမ်း မရှိ၊ မိခင်နှင့်တူသော ဂုရုလည်း မရှိ။
Verse 7
न धर्मात्परमस्तीह तपो नानशनात्परम् । स्नात्वा यः कुरुते ऽत्रापि श्राद्धं पिंडोदकक्रियाम्
ဤနေရာ၌ ဓမ္မထက် မြင့်သောအရာ မရှိ၊ အူပဝါသ (အစာရှောင်) ထက် မြင့်သော တပဿာလည်း မရှိ။ ထို့ပြင် ဤနေရာ၌ ရေချိုးပြီး ရှရဒ္ဓကို ပြုကာ ပိဏ္ဍနှင့် ရေကရိယာကို ဆက်ကပ်သူသည် မဟာပုဏ္ဏကို ရရှိသည်။
Verse 8
तृप्यंति पितरस्तस्य यावद्ब्रह्मदिवानिशम् । तत्र तीर्थे नरः स्नात्वा केशवं यस्तु पूजयेत्
သူ၏ ပိတရ် (ဘိုးဘွား) များသည် ဗြဟ္မာ၏ တစ်နေ့တစ်ညနှင့် တူညီသမျှ ကာလတိုင်အောင် စိတ်ကျေနပ်တော်မူကြသည်။ ထို့ပြင် ထိုတီရ္ထ၌ ရေချိုးပြီး ကေရှဝကို ပူဇော်သူသည် ထိုတည်မြဲသော အကျိုးကို ရရှိသည်။
Verse 9
स मुक्तपातकैः सर्वेर्विष्णुलोकमवाप्नुयात् । तीर्थानामुत्तमं तीर्थं यत्र संनिहितो हरिः
အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်ကင်းသူသည် ဗိဿဏုလောကကို ရောက်ရှိ၏။ တီရ္ထများအနက် အမြတ်ဆုံးတီရ္ထမှာ ဟရီဘုရား ကိုယ်တိုင် စံနိဟိတရှိရာနေရာဖြစ်၏။
Verse 10
हरते सकलं पापं तस्मिंस्तीर्थे स्थितस्य सः । मुक्तिदं मोक्षकामानां धनदं च धनार्थिनाम् । आयुर्दं सुखद चैव सर्वकामफलप्रदम्
ထိုတီရ္ထ၌ နေထိုင်သူ၏ အပြစ်အားလုံးကို ဟရီဘုရား ဖယ်ရှားပေး၏။ မောက္ခကိုလိုလားသူတို့အား မုက္တိကို ပေးတော်မူ၍၊ ငွေကြေးလိုသူတို့အား ဓနကို ပေးတော်မူကာ၊ အသက်ရှည်ခြင်းနှင့် ချမ်းသာခြင်းကိုလည်း ပေးတော်မူပြီး၊ သမ္မာကာမနာအားလုံး၏ အကျိုးကို ချီးမြှင့်တော်မူ၏။
Verse 11
किमन्येनात्र तीर्थेन यत्र देवो जनार्द्दनः । स्वयं वसति नित्यं हि सर्वेषामनुकम्पया
ဒီနေရာ၌ အခြားတီရ္ထတစ်ခုခု လိုအပ်မည်နည်း၊ အကြောင်းမူကား ဒေဝ Janārdana သည် အားလုံးအပေါ် ကရုဏာဖြင့် နိစ္စတမ်း ကိုယ်တိုင် ဤနေရာ၌ စံတော်မူသောကြောင့် ဖြစ်၏။
Verse 12
तत्र यद्दीयते किचिद्दानं श्रद्धासमन्वितम् । अक्षयं तद्भवेत्सर्वमिह लोके परत्र च
ထိုနေရာ၌ ယုံကြည်သဒ္ဓာဖြင့် ပေးလှူသမျှ ဒါနသည် အကုန်လုံး အခ္ဓယ (မပျက်မယွင်း) ဖြစ်လာ၍ ဤလောက၌လည်း၊ ပရလောက၌လည်း အကျိုးမခွဲမပြတ် ပေးတော်မူ၏။
Verse 13
यज्ञैर्दानैस्तपो भिश्च यत्फलं प्राप्यते बुधैः । तदत्र स्नानमात्रेण शूद्रैरपि सुसेवकैः
ယဇ္ဉ၊ ဒါန၊ တပဿာတို့ဖြင့် ပညာရှိတို့ ရရှိသော အကျိုးဖလကို ဤနေရာ၌ စနာန်တစ်ခါသာဖြင့်ပင်—စိတ်ရင်းမှန်ကန်စွာ ဝန်ဆောင်သော Śūdra များတောင်—ရရှိနိုင်၏။
Verse 14
तत्र श्राद्धं च यः कुर्यादेकादश्यामुपोषितः । स पितॄनुद्धरे त्सर्वान्नरकेभ्यो न संशयः
ဧကာဒသီနေ့တွင် ဥပဝါသ (အစာရှောင်) ပြု၍ ထိုသန့်ရှင်းသောနေရာ၌ ရှရဒ္ဓ (Śrāddha) ကို ဆောင်ရွက်သူသည် မသံသယဘဲ မိမိ၏ ပိတೃများအားလုံးကို နရကလောကများမှ ကယ်တင်ပေးနိုင်သည်။
Verse 15
अक्षय्यां तृप्तिमाप्नोति परमात्मा जनार्द्दनः । दीयतेऽत्र यदुद्दिश्य तदक्षय्यमुदाहृतम्
ဤနေရာ၌ ပရမာတ္မာ ဖြစ်သော ဇနာရ္ဒန (Janārdana) သည် မကုန်ခန်းသော စိတ်ကျေနပ်မှုကို ရရှိတော်မူသည်။ ဤနေရာတွင် သန့်ရှင်းသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ပေးလှူသမျှသည် ထို့ကြောင့် ‘အက္ခယျ’ (akṣayya) ဟူ၍ မလျော့မနည်းသော အလှူဟု ကြေညာထားသည်။