Adhyaya 85

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र नर्मदायाः पुरातनम् । ब्रह्महत्याहरं तीर्थं वाराणस्या समं हि तत्

သီရိ မားကဏ္ဍေယ မဟာရိရှီက မိန့်တော်မူသည်။ ထို့နောက် အို မင်းကြီး၊ နရမဒါမြစ်၏ ရှေးဟောင်း တီရ္ထသို့ သွားရမည်။ ထိုတီရ္ထသည် ဗြာဟ္မဏသတ်မှု (ဗြဟ္မဟတ္ယာ) ၏ အပြစ်ကို ဖယ်ရှားပေးပြီး ဝါရာဏသီနှင့် တကယ်တမ်း တူညီသည်။

Verse 2

युधिष्ठिर उवाच । आश्चर्यं कथ्यतां ब्रह्मन्यद्वृत्तं नर्मदातटे । वाराणस्या समं कस्मादेतत्कथय मे प्रभो

ယုဓိဋ္ဌိရ မင်းက မေးလေသည်။ အို ဗြာဟ္မဏကြီး၊ ဤအံ့ဩဖွယ်ကို ပြောပြပါ—နရမဒါကမ်းပါး၌ မည်သို့ ဖြစ်ပွားခဲ့သနည်း။ အဘယ်ကြောင့် ဝါရာဏသီနှင့် တူညီသည်ဟု ဆိုသနည်း။ အို အရှင်၊ ကျွန်ုပ်အား ရှင်းပြပါ။

Verse 3

निमग्नो दुःखसंसारे हृतराज्यो द्विजोत्तम । युष्मद्वाणीजलस्नातो निर्दुःखः सह बान्धवैः

အို ဒွိဇောတ္တမ၊ ဒုက္ခပြည့်သော သံသာရလောက၌ နစ်မြုပ်၍ မိမိ၏ နိုင်ငံကိုပါ ဆုံးရှုံးခဲ့သူတစ်ဦးသည် သင်၏ သန့်ရှင်းသော ဝဏီ၏ ရေ၌ စနာန်ချိုးပြီးနောက် ဆွေမျိုးများနှင့်အတူ ဒုက္ခကင်းစင်သွားလေ၏။

Verse 4

श्रीमार्कण्डेय उवाच । साधु साधु महाबाहो सोमवंशविभूषण । पृष्टोऽस्मि दुर्लभं तीर्थं गुह्याद्गुह्यतरं परम्

သီရိမာရကဏ္ဍေယ ရှင်က မိန့်ကြားသည်– “ကောင်းလှ၏၊ ကောင်းလှ၏၊ မဟာဗာဟု၊ စောမဝంశ၏ အလှဆင်တော်! သင်သည် အလွန်ရှားပါးသော တီရ္ထကို မေးမြန်းခဲ့သည်—အမြင့်မြတ်ဆုံးဖြစ်၍ ‘လျှို့ဝှက်’ ဟုခေါ်သည့်အရာထက်ပင် ပိုမိုလျှို့ဝှက်၏။”

Verse 5

आदौ पितामहस्तावत्समस्तजगतः प्रभुः । मनसा तस्य संजाता दशैव ऋषिपुंगवाः

အစဦး၌ ပိတామဟ—လောကအပေါင်း၏ အရှင်—သည် မိမိ၏ စိတ်တော်တစ်ပါးတည်းဖြင့် အထွတ်အထိပ် ရှင်ရသီ ဆယ်ပါးကို ပေါ်ထွန်းစေ하였다။

Verse 6

मरीचिमत्र्यङ्गिरसौ पुलस्त्यं पुलहं क्रतुम् । प्रचेतसं वसिष्ठं च भृगुं नारदमेव च

မရီချိ၊ အတြီ၊ အင်္ဂိရသ၊ ပုလஸ္တျ၊ ပုလဟ၊ ကရတု၊ ပရချေတသ (ဒက္ခ)၊ ဝသိဋ္ဌ၊ ဘೃဂု နှင့် နာရဒ—ဤအပေါင်းသည် ပူဇော်ထိုက်သော မဟာရသီတို့ဟူ၍ ရေတွက်ဖော်ပြထားသည်။

Verse 7

जज्ञे प्राचेतसं दक्षं महातेजाः प्रजापतिः । दक्षस्यापि तथा जाताः पञ्चाशद्दुहिताः किल

ပရချေတသမှ တေဇောဓာတ်ကြီးမားသော ပရဇာပတိ ဒက္ခ ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ထို့ပြင် ဒက္ခ၌လည်း သမီးငါးဆယ်ပါး မွေးဖွားခဲ့သည်ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 8

ददौ स दश धर्माय कश्यपाय त्रयोदश । तथैव स महाभागः सप्तविंशतिमिन्दवे

သူသည် သမီးဆယ်ပါးကို ဓမ္မသို့၊ သမီးတစ်ဆယ်သုံးပါးကို ကശ്യပသို့ ပေးအပ်하였다။ ထို့အတူ ကံကောင်းမြတ်သူသည် သမီးနှစ်ဆယ်ခုနှစ်ပါးကို လမင်းသခင် (ဆိုမ) ထံ အပ်နှံတော်မူ၏။

Verse 9

रोहिणी नाम या तासामभीष्टा साभवद्विधोः । शेषासु करुणां कृत्वा शप्तो दक्षेण चन्द्रमाः

သူတို့အနက် ရိုဟိဏီဟူသော နာမရှိသူမသည် လ (ဝိဓု) ၏ အချစ်တော်အဖြစ် ဖြစ်လာ၏။ အခြားသူတို့ကို ကရုဏာထား၍ ဒက္ခရှ်က လကို ကျိန်စာတင်လေ၏။

Verse 10

क्षयरोग्यभवच्चन्द्रो दक्षस्यायं प्रजापतेः । स च शापप्रभावेण निस्तेजाः शर्वरीपतिः

ဒက္ခရှ် ပရဇာပတိ၏ ကျိန်စာကြောင့် လသည် ချယရောဂ (ခန္ဓာပျက်ယွင်းရောဂါ) ခံစားရလေ၏။ ကျိန်စာအာနုဘော်ကြောင့် ည၏အရှင်သည် တောက်ပမှု ပျောက်ကွယ်သွား၏။

Verse 11

गतः पितामहं सोमो वेपमानोऽमृतांशुमान् । पद्मयोने नमस्तुभ्यं वेदगर्भ नमोऽस्तु ते । शरणं त्वां प्रसन्नोऽस्मि पाहि मां कमलासन

အမృతကဲ့သို့ ရောင်ခြည်ရှိသော ဆိုမသည် တုန်လှုပ်ကာ ပိတామဟ ဘြဟ္မာထံ သွားရောက်၏။ “ပဒ్మယောနိ အရှင်၊ နမസ്കာရပါ၏; ဝေဒဂರ್ಭ အရှင်၊ နမস্কာရပါ၏။ အရှင်ထံ၌ ကျွန်ုပ် ခိုလှုံပါ၏—ကြည်နူးတော်မူ၍ ကျွန်ုပ်ကို ကာကွယ်ပါ၊ ကမလာသန အရှင်” ဟု လျှောက်၏။

Verse 12

ब्रह्मोवाच । निस्तेजाः शर्वरीनाथ कलाहीनश्च दृश्यसे । उद्विग्नमानसस्तात संजातः केन हेतुना

ဘြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်– “ည၏အရှင်၊ သင်သည် တောက်ပမှုမရှိဘဲ ကလာ (လဆန်းလဆုတ် အဆင့်များ) မရှိသကဲ့သို့ မြင်ရသည်။ သားရေ၊ စိတ်လှုပ်ရှားပူပန်နေသည်—အကြောင်းရင်း မည်သည်နည်း?”

Verse 13

सोम उवाच । दक्षशापेन मे ब्रह्मन्निस्तेजस्त्वं जगत्पते । निर्हारश्चास्य शापस्य कथ्यतां मे पितामह

ဆိုမက လျှောက်သည်– “ဘြဟ္မန် အရှင်၊ ဇဂတ်ပတိ အရှင်၊ ဒက္ခရှ်၏ ကျိန်စာကြောင့် ကျွန်ုပ် တောက်ပမှုမရှိတော့ပါ။ ပိတామဟ အရှင်၊ ဤကျိန်စာမှ လွတ်မြောက်ရာ နည်းလမ်းကို ကျွန်ုပ်အား မိန့်ကြားပါ။”

Verse 14

ब्रह्मोवाच । सर्वत्र सुलभा रेवा त्रिषु स्थानेषु दुर्लभा । ओङ्कारेऽथ भृगुक्षेत्रे तथा चैवौर्वसंगमे

ဗြဟ္မာမင်းက မိန့်တော်မူသည်– “ရေဝါမြစ်သည် နေရာတိုင်းတွင် လွယ်ကူစွာ တွေ့ရသော်လည်း သုံးနေရာတွင်တော့ ရှားပါးသည်– အိုင်္ကာရ၌၊ ဘೃဂု၏ သန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರ၌၊ ထို့ပြင် ဩရဝါနှင့် ဆုံရာ စင်္ဂမ၌။”

Verse 15

तत्र गच्छ क्षपानाथ यत्र रेवान्तरं तटम् । त्वरितोऽसौ गतस्तत्र यत्र रेवौर्विसंगमः

“အဲဒီကို သွားပါ၊ ည၏အရှင်၊ ရေဝါ၏ အတွင်းပိုင်းကမ်း (ရေဝါန္တရ) ရှိရာကမ်းသို့ သွားပါ။ သူသည် ချက်ချင်း ထိုနေရာသို့ သွားခဲ့သည်—ရေဝါနှင့် ဩရဝါ ဆုံရာ စင်္ဂမသို့။”

Verse 16

काष्ठावस्थः स्थितः सोमो दध्यौ त्रिपुरवैरिणम् । यावद्वर्षशतं पूर्णं तावत्तुष्टो महेश्वरः

ဆိုမမင်းသည် သစ်တုံးတစ်တုံးကဲ့သို့ မလှုပ်မယှက် နေ၍ တြိပုရ၏ ရန်သူ (ရှီဝ) ကို ဓ్యာနပြု하였다။ နှစ်တစ်ရာ ပြည့်စုံသွားသောအခါ မဟေရှဝရသည် ကျေနပ်တော်မူ၏။

Verse 17

प्रत्यक्षः सोमराजस्य वृषासन उमापतिः । साष्टाङ्गं प्रणिपत्योच्चैर्जय शम्भो नमोऽस्तु ते

ဆိုမရာဇာရှေ့တွင် နွားပေါ်၌ အာසနထိုင်သော ဥမာပတိသည် တိုက်ရိုက် ပေါ်ထွန်းတော်မူ၏။ ဆိုမသည် စာဋ္ဌာင်္ဂ ပရဏာမဖြင့် လဲကျကန်တော့ပြီး အသံမြင့်စွာ “ဇယ သမ္ဘု! နမောအસ્તુတေ” ဟု ကြွေးကြော်하였다။

Verse 18

जय शङ्कर पापहराय नमो जय ईश्वर ते जगदीश नमः । जय वासुकिभूषणधार नमो जय शूलकपालधराय नमः

ဇယ သင်္ကရ၊ အပြစ်ပယ်ရှားတော်မူသောအရှင်၊ နမော။ ဇယ ဣရှဝရ၊ ဇဂဒီရှ၊ နမော။ ဇယ ဝါသုကိကို အလင်္ကာရအဖြစ် ဆင်မြန်းတော်မူသောအရှင်၊ နမော။ ဇယ သုံးချွန် (သူလ) နှင့် ကပာလကို ကိုင်ဆောင်တော်မူသောအရှင်၊ နမော။

Verse 19

जय अन्धकदेहविनाश नमो जय दानववृन्दवधाय नमः । जय निष्कलरूप सकलाय नमो जय काल कामदहाय नमः

အန္ဓက၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို ဖျက်ဆီးတော်မူသော အရှင်အား ဇယနှင့် နမော; ဒါနဝအုပ်စုတို့ကို သတ်ဖြတ်တော်မူသော အရှင်အား ဇယနှင့် နမော။ ရုပ်မဲ့သော်လည်း အရာအားလုံးအဖြစ် ပေါ်ထွန်းတော်မူသော အရှင်အား ဇယနှင့် နမော; ကာလတော်မူ၍ ကာမကို လောင်ကျွမ်းစေသော အရှင်အား ဇယနှင့် နမော။

Verse 20

जय मेचककण्ठधराय नमो जय सूक्ष्मनिरञ्जनशब्द नमः । जय आदिरनादिरनन्त नमो जय शङ्कर किंकरमीश भज

အမဲရောင်လည်ချောင်းကို ဆောင်ထားတော်မူသော အရှင်အား ဇယနှင့် နမော; သေးငယ်နူးညံ့၍ အညစ်အကြေးကင်းသော အရှင်ကို—သန့်ရှင်းသော သဗ္ဒဖြင့် သိမြင်ရသော—ဇယနှင့် နမော။ အစဦးဖြစ်သော်လည်း အစမရှိ အဆုံးမရှိသော အရှင်အား ဇယနှင့် နမော; ဇယ၊ ရှင်ကရာ၊ အို အီရှ! ကျွန်ုပ်ကို သင်၏ အစေခံအဖြစ် လက်ခံတော်မူပါ—ကျွန်ုပ် သင့်ကို ဘဇနာပြုပါ၏။

Verse 21

एवं स्तुतो महादेवः सोमराजेन पाण्डव । तुष्टस्तस्य नृपश्रेष्ठ शिवया शङ्करोऽब्रवीत्

ပাণ্ডဝရေ၊ ဆိုမရာဇာက ဤသို့ မဟာဒေဝကို စတုတ္ထီတော်မူသဖြင့် မဟာဒေဝသည် ပီတိတော်မူ၏။ ထို့နောက် ရှင်ကရာသည် ရှီဝါ (ဦမာ) နှင့်အတူ ထိုမင်းမြတ်ထံ သာသနာတော်စကား ပြောကြားတော်မူ၏။

Verse 22

ईश्वर उवाच । वरं प्रार्थय मे भद्र यत्ते मनसि वर्तते । साधु साधु महासत्त्व तुष्टोऽहं तपसा तव

အီရှဝရက မိန့်တော်မူသည်– “မင်္ဂလာရှိသူရေ၊ သင်၏စိတ်ထဲ၌ တည်ရှိသော ဆုတောင်းအလိုကို ငါထံမှ တောင်းလော့။ ကောင်း၏ ကောင်း၏၊ မဟာစိတ်ဓာတ်ရှိသူရေ—သင်၏ တပဿာကြောင့် ငါ ပီတိတော်မူ၏။”

Verse 23

सोम उवाच । दक्षशापेन दग्धोऽहं क्षीणसत्त्वो महेश्वर । शापस्योपशमं देव कुरु शर्म मम प्रभो

ဆိုမက မိန့်လျှောက်သည်– “မဟေရှဝရရေ၊ ဒက္ခ၏ ကျိန်စာကြောင့် ကျွန်ုပ် လောင်ကျွမ်းနေရပြီး အင်အားလည်း လျော့နည်းသွားပါပြီ။ ဒေဝရေ၊ ထိုကျိန်စာကို သက်သာစေတော်မူပါ; ပရဘုရေ၊ ကျွန်ုပ်အား ချမ်းသာသုခ ပေးသနားတော်မူပါ။”

Verse 24

ईश्वर उवाच । तव भक्तिगृहीतोऽहमुमया सह तोषितः । निष्पापः सोमनाथस्त्वं संजातस्तीर्थसेवनात्

ဣශ්ဝရက မိန့်တော်မူသည်– “သင်၏ ဘက္တိကြောင့် ငါသည် အနိုင်ယူခံရပြီး၊ ဥမာနှင့်အတူ ငါသည် ပီတိဖြစ်၏။ တီရ္ထကို ဆည်းကပ်စေဝါပြုခြင်းကြောင့် သင်သည် အပြစ်ကင်းစင်လာ၍—အမှန်တကယ် ‘ဆိုမနာထ’ ဖြစ်လာ၏။”

Verse 25

इत्यूचे देवदेवेशः क्षणं ध्यात्वेन्दुना ततः । स्थापितं परमं लिङ्गं कामदं प्राणिनां भुवि । सर्वदुःखहरं तत्तु ब्रह्महत्याविनाशनम्

ထိုသို့ မိန့်တော်မူပြီးနောက် ဒေဝတို့၏ ဒေဝရှင်သည် ခဏတာ သမาธိဝင်တော်မူ၏။ ထို့နောက် အိန္ဒု/ဆိုမအားဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် အမြင့်မြတ်ဆုံး လင်္ဂကို တည်ထောင်စေတော်မူရာ၊ သတ္တဝါတို့၏ ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးပြီး ဒုက္ခအားလုံးကို ဖယ်ရှားကာ ဘြဟ္မဟတ္တျာ၏ အပြစ်တောင် ပျက်စီးစေသည်။

Verse 26

युधिष्ठिर उवाच । सोमनाथप्रभावं मे संक्षेपात्कथय प्रभो । दुःखार्णवनिमग्नानां त्राता प्राप्तो द्विजोत्तम

ယုဓိဋ္ဌိရက မေးလျှောက်သည်– “အရှင်ဘုရား၊ ဆိုမနာထ၏ မဟိမကို အကျဉ်းချုပ်၍ မိန့်ကြားပါ။ ဒွိဇတို့တွင် အမြတ်ဆုံးအရှင်၊ ဒုက္ခသမုဒ္ဒရာ၌ နစ်မြုပ်သူတို့အတွက် ကယ်တင်ရှင်အဖြစ် သင်ရောက်လာပါပြီ။”

Verse 27

श्रीमार्कण्डेय उवाच । शृणु तीर्थप्रभावं ते संक्षेपात्कथयाम्यहम् । यद्वृत्तमुत्तरे कूले रेवाया उरिसंगमे

သီရိမာရ္ကဏ္ဍေယက မိန့်သည်– “နားထောင်လော့။ ဤတီရ္ထ၏ အာနုဘော်ကို အကျဉ်းချုပ်၍ ငါပြောမည်။ ရေဝါ (နರ್ಮဒါ) မြစ်၏ မြောက်ဘက်ကမ်းတွင် ‘ဥရိသင်္ဂမ’ ဟုခေါ်သော ဆုံရာ၌ ဖြစ်ပွားခဲ့သမျှကိုပင်။”

Verse 28

शम्बरो नाम राजाभूत्तस्य पुत्रस्त्रिलोचनः । त्रिलोचनसुतः कण्वः स पापर्द्धिपरोऽभवत्

ရှမ္ဗရ အမည်ရှိသော မင်းတစ်ပါးရှိ၏။ သူ၏သားမှာ တြိလိုချန ဖြစ်၏။ တြိလိုချန၏သား ကဏ္ဝသည်—အပြစ်ဖြစ်သော အကျိုးအမြတ်နှင့် တိုးပွားမှုကိုသာ လိုလားတပ်မက်သူ ဖြစ်လာ၏။

Verse 29

वने नित्यं भ्रमन्सोऽथ मृगयूथं ददर्श ह । मृगयूथं हतं तत्तु त्रिलोचनसुतेन च

ထို့နောက် သူသည် နေ့စဉ်တောအတွင်း လှည့်လည်သွားလာရင်း သမင်အုပ်တစ်အုပ်ကို မြင်하였다။ ထိုသမင်အုပ်သည် တြိလိုစန၏ သား (ကဏ္ဝ) ကြောင့် အမှန်တကယ် သတ်ဖြတ်ခံထားရသည်။

Verse 30

मृगरूपी द्विजो मध्ये चरते निर्जने वने । स हतस्तेन सङ्गेन कण्वेन मुनिसत्तम

ထိုတောအလွန်တိတ်ဆိတ်သောနေရာတွင် ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) တစ်ဦးသည် သမင်ရုပ်ကို ယူဆောင်ကာ အုပ်အတွင်း လှုပ်ရှားနေ하였다။ ထိုပေါင်းသင်းမှုကြောင့် ကဏ္ဝသည် သူ့ကို သတ်လိုက်သည်—အို မုနိအထွတ်အမြတ်။

Verse 31

ब्रह्महत्यान्वितः कण्वो निस्तेजा व्यचरन्महीम् । व्यचरंश्चैव सम्प्राप्तो नर्मदामुरिसंगमे

ဗြဟ္မဏသတ်မှု၏ အပြစ် (ဗြဟ္မဟတ္တျာ) ကြောင့် ကဏ္ဝသည် တောက်ပမှုမရှိဘဲ မြေပြင်တစ်လျှောက် လှည့်လည်နေ하였다။ လှည့်လည်သွားလာရင်း သူသည် ဥရိသင်္ဂမ၌ နရ္မဒါမြစ်သို့ ရောက်လာ하였다။

Verse 32

किंशुकाशोकबहले जम्बीरपनसाकुले । कदम्बपाटलाकीर्णे बिल्वनारङ्गशोभिते

ထိုတောသည် ကိံရှုကနှင့် အရှိုက သစ်ပင်များ ထူထပ်၍၊ ဇမ္ဗီရ (သံပုရာမျိုး) နှင့် ပနသ (နံ့သာသီး/နံ့သာပင်—jackfruit) များဖြင့် ပြည့်နှက်နေ하였다။ ကဒမ္ဗနှင့် ပါဋလာ သစ်ပင်များ ပျံ့နှံ့၍၊ ဘိလွနှင့် လိမ္မော်သစ်ပင်များကြောင့် လှပတင့်တယ်하였다။

Verse 33

चिञ्चिणीचम्पकोपेते ह्यगस्तितरुछादिते । प्रभूतभूतसंयुक्तं वनं सर्वत्र शोभितम्

ထိုတောသည် ချဉ်ပင် (ciñcinī—တမာရင်) နှင့် စမ္ပက သစ်ပင်များ ပေါများ၍၊ အဂஸ္တိ သစ်ပင်များ၏ အရိပ်အောက်တွင် ဖုံးလွှမ်းနေ하였다။ သတ္တဝါများစွာဖြင့် ပြည့်နှက်သော ထိုတောသည် အရပ်ရပ်၌ လှပတင့်တယ်하였다။

Verse 34

चित्रकैर्मृगमार्जारैर्हिंस्रैः शम्बरशूकरैः । शशैर्गवयसंयुक्तैः शिखण्डिखरमण्डितम्

ထိုနေရာသည် အစက်အပြောက်ရှိသော တောမိဂ္ဂနှင့် တောကြောင်များ၊ ရက်စက်သော သမ္ဗရ-မိဂ္ဂနှင့် တောဝက်များဖြင့် ပြည့်နှက်၍၊ ယုန်များနှင့် ဂယာလ်တို့ပါဝင်ကာ၊ မော်ရ်နှင့် မြည်းတို့ဖြင့်လည်း အလှဆင်ထားသည်။

Verse 35

प्रविष्टस्तु वने कण्वस्तृषार्तः श्रमपीडितः । स्नातो रेवाजले पुण्ये सङ्गमे पापनाशने

ထိုတောထဲသို့ ဝင်ရောက်သောအခါ ကဏ္ဝသည် ရေငတ်၍ နာကျင်ကာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လည်း ဖြစ်၏။ ထို့နောက် ပာပနာရှန ဖြစ်သော စင်္ဂမ၌ ရေဝါမြစ်၏ ပုဏ္ဏျရေတွင် ရေချိုးသန့်စင်하였다။

Verse 36

अर्चितः परया भक्त्या सोमनाथो युधिष्ठिर । पपौ सुविमलं तोयं सर्वपापक्षयंकरम्

အို ယုဓိဋ္ဌိရ၊ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဘက္တိဖြင့် ဆိုမနာထကို ပူဇော်အာရ္စနာပြုပြီးနောက်၊ သူသည် အလွန်ကြည်လင်သန့်ရှင်းသော ရေကို သောက်하였다—ထိုရေသည် ပာပအားလုံးကို ချေဖျက်စေသည်။

Verse 37

फलानि च विचित्राणि चखाद सह किंकरैः । सुप्तः पादपच्छायायां श्रान्तो मृगवधेन च

သူသည် အမှုထမ်းများနှင့်အတူ အမျိုးမျိုးသော သစ်သီးများကို စားသောက်ပြီးနောက်၊ မိဂ္ဂသတ်လိုက်ခြင်းကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ကာ သစ်ပင်အရိပ်အောက်၌ အိပ်ပျော်သွားသည်။

Verse 38

तावत्तीर्थवरं विप्रः स्नानार्थं सङ्गमं गतः । मार्गगो ब्राह्मणो हर्षोद्युक्तस्तद्गतमानसः

ထိုအခိုက်တွင်ပင် ဗိပရ ဘြာဟ္မဏတစ်ဦးသည် ရေချိုးရန် အထူးမြတ်သော တီရ္ထ—စင်္ဂမသို့ သွား၏။ လမ်းပေါ်တွင် သွားလာစဉ် သူသည် ဝမ်းမြောက်ရွှင်လန်းကာ စိတ်သည် ထိုသန့်ရှင်းရာဌာန၌ တည်မြဲနေ하였다။

Verse 39

अबला तमुवाचेदं तिष्ठ तिष्ठ द्विजोत्तम । त्रस्तो निरीक्षते यावद्दिशः सर्वा नरेश्वर

အားနည်းသော မိန်းမက “ရပ်ပါ၊ ရပ်ပါ၊ ဒွိဇိုတ္တမ (ဗြာဟ္မဏအမြတ်) ရေ” ဟုဆို၍၊ ကြောက်လန့်ကာ မဟာရာဇာ၊ အရပ်အားလုံးသို့ လှည့်ကြည့်နေ하였다။

Verse 40

तावद्वृक्षसमारूढां स्त्रियं रक्ताम्बरावृताम् । रक्तमाल्यां तदा बालां रक्तचन्दनचर्चिताम् । रक्ताभरणशोभाढ्यां पाशहस्तां ददर्श ह

ထို့နောက် သူသည် သစ်ပင်ပေါ်တက်နေသော မိန်းမတစ်ဦးကို မြင်၏—အနီရောင်ဝတ်စုံဖြင့်ဖုံးလွှမ်းထားပြီး၊ အနီပန်းမော်လီပတ်ထားသော မိန်းကလေးငယ်၊ အနီစန္ဒနဖြင့်လိမ်းထားကာ၊ အနီအလှဆင်ပစ္စည်းများ၏ တောက်ပမှုဖြင့်လှပ၍ လက်ထဲတွင် ပာရှ (ကြိုးဖမ်း) ကို ကိုင်ထားသည်။

Verse 41

स्त्र्युवाच । संदेशं श्रूयतां विप्र यदि गच्छसि सङ्गमे । मद्भर्ता तिष्ठते तत्र शीघ्रमेव विसर्जय

မိန်းမက “ဟေ ဝိပရ (ဗြာဟ္မဏ) ရေ၊ ငါ့သတင်းစကားကို နားထောင်ပါ။ သင် သန့်ရှင်းသော သင်္ဂမသို့ သွားမည်ဆိုလျှင် ငါ့ခင်ပွန်းသည် အဲဒီမှာရှိသည်—ချက်ချင်းပင် သွားပို့ပေးပါ” ဟုဆိုသည်။

Verse 42

एकाकिनी च ते भार्या तिष्ठते वनमध्यगा । इत्याकर्ण्य गतो विप्रः सङ्गमं सुरदुर्लभे

“သင်၏ ဇနီးသည် တောအလယ်၌ တစ်ယောက်တည်း နေသည်” ဟုဆိုသည်ကို ကြားသဖြင့်၊ ထိုဗြာဟ္မဏသည် နတ်တို့အတွက်ပင် ရောက်ရန်ခက်သော သင်္ဂမသို့ ထွက်ခွာသွားသည်။

Verse 43

वृक्षच्छायान्वितः कण्वो ब्राह्मणेनावलोकितः । उवाच तं प्रति तदा वचनं ब्राह्मणोत्तमः

သစ်ပင်အရိပ်အောက်၌ ထိုင်နေသော ကဏ္ဝကို ထိုဗြာဟ္မဏက မြင်လေ၏။ ထို့နောက် ဗြာဟ္မဏအမြတ်သည် သူ့အား ရည်ညွှန်း၍ စကားဆို하였다။

Verse 44

ब्राह्मण उवाच । वनान्तरे मया दृष्टा बाला कमललोचना । रक्ताम्बरधरा तन्वी रक्तचन्दनचर्चिता

ဗြာဟ္မဏက ပြောသည်—“တောအတွင်းနက်ရှိုင်းရာ၌ ငါသည် ကြာပန်းမျက်လုံးရှိသော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးကို တွေ့မြင်ခဲ့၏။ ကိုယ်လုံးပါးလျား၍ အနီရောင်ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ကာ အနီရောင်စန္ဒကူးလိမ်းထား၏။”

Verse 45

रक्तमाल्या सुशोभाढ्या पाशहस्ता मृगेक्षणा । वृक्षारूढावदद्वाक्यं मद्भर्ता प्रेष्यतामिति

အနီရောင်ပန်းမော်လီဖြင့် တင့်တယ်လှပ၍ အလှအပပြည့်စုံ၊ လက်တွင်ကြိုးဖမ်း (ပာရှ) ကိုင်ထားပြီး မုဆိုးမျက်လုံးကဲ့သို့ မျက်လုံးရှိသောသူမသည် သစ်ပင်ပေါ်တက်ထိုင်ကာ ပြော၏—“ငါ့ခင်ပွန်းထံသို့ ဤသတင်းစကားကို ပို့ပေးပါ။”

Verse 46

कण्व उवाच । कस्मिन्स्थाने तु विप्रेन्द्र विद्यते मृगलोचना । कस्य सा केन कार्येण सर्वमेतद्वदाशु मे

ကဏ္ဝက ပြောသည်—“အို ဗိပရေန္ဒြ (ဗြာဟ္မဏတို့အထဲမှ အမြတ်ဆုံး)၊ မုဆိုးမျက်လုံးရှိသော မိန်းကလေးသည် မည်သည့်နေရာ၌ ရှိသနည်း။ သူမသည် မည်သူ၏သူနည်း၊ မည်သည့်ကိစ္စကြောင့် ဤနေရာသို့ ရောက်လာသနည်း။ အားလုံးကို ချက်ချင်း ငါ့အား ပြောလော့။”

Verse 47

ब्राह्मण उवाच । सङ्गमादर्धक्रोशे सा उद्यानान्ते हि विद्यते । वचनाद्ब्रह्मणस्यैषा न ज्ञाता पार्थिवेन तु

ဗြာဟ္မဏက ပြောသည်—“ဆုံရာ (သင်္ဂမ) မှ ကရိုးရှ်တစ်ဝက်အကွာ၊ ဥယျာဉ်အစွန်း၌ သူမရှိ၏။ ဗြဟ္မာ၏ အမိန့်တော်အရ သူမကို မင်းကြီးက မသိမမြင်နိုင်။”

Verse 48

तदा स कण्वभूपालः स्वकं दूतं समादिशत् कण्व उवाच । गच्छ त्वं पृच्छतां तां क्वागता क्वच गमिष्यसि । प्रेषितस्त्वरितो दूतो गतो नारीसमीपतः

ထိုအခါ ကဏ္ဝမင်းကြီးသည် မိမိ၏ သံတမန်ကို အမိန့်ပေး၏။ ကဏ္ဝက ပြောသည်—“သွား၍ သူမကို မေးလော့—‘သင် ဘယ်ကလာသနည်း၊ ဘယ်သို့ သွားမည်နည်း’” အမိန့်ခံသံတမန်သည် အလျင်အမြန် ထွက်ခွာ၍ ထိုမိန်းမအနီးသို့ ရောက်လာ၏။

Verse 49

वृक्षस्थां ददृशो बालामुवाच नृपसत्तम । मन्नाथः पृच्छति त्वां तु कासि त्वं क्व गमिष्यसि

သစ်ပင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော မိန်းကလေးငယ်ကို မြင်၍ သံတမန်က ပြောသည်– “အို မင်းမြတ်ကြီး၊ ကျွန်ုပ်၏ အရှင်က မေးပါသည်– သင်သည် မည်သူနည်း၊ မည်သို့ရာသို့ သွားမည်နည်း”

Verse 50

कन्योवाच । गुरुरात्मवतां शास्ता राजा शास्ता दुरात्मनाम् । इह प्रच्छन्न पापानां शास्ता वैवस्वतो यमः

မိန်းကလေးက ပြောသည်– “ကိုယ်ကိုထိန်းသိမ်းသူတို့အတွက် ဂုရုသည် စည်းကမ်းတင်သူဖြစ်၏; မကောင်းစိတ်ရှိသူတို့အတွက် မင်းသည် စည်းကမ်းတင်သူဖြစ်၏။ သို့ရာတွင် ဤနေရာ၌ ဖုံးကွယ်ထားသော အပြစ်တို့၏ တကယ့်ဒဏ်ပေးသူမှာ ဝိဝස්ဝန်၏ သား ယမမင်းဖြစ်၏”

Verse 51

ब्रह्महत्या च संजाता मृगरूपधरद्विजात् । मया युक्तोऽपि ते राजा मुक्तस्तीर्थप्रभावतः

“သမင်ရုပ်ကို ဆောင်ယူထားသော ဒွိဇတစ်ဦးကြောင့် ဘြဟ္မဟတ္ယာအပြစ် ပေါ်ပေါက်ခဲ့၏။ သို့သော် သင်တို့၏ မင်း—ကျွန်မနှင့် ဆက်နွယ်နေသော်လည်း—ဤတီရ္ထ၏ အာနုဘော်ကြောင့် လွတ်မြောက်ခဲ့၏”

Verse 52

अर्धक्रोशान्तरान्मध्ये ब्रह्महत्या न संविशेत् । सोमनाथप्रभावोऽयं वाराणस्याः समः स्मृतः

“ကရိုးရှာ တစ်ဝက်အကွာအဝေးအတွင်း၌ ဘြဟ္မဟတ္ယာအပြစ် မဝင်ရောက်နိုင်။ ဤသည်မှာ သောမနာထ၏ အာနုဘော်ဖြစ်၍ ဝါရာဏသီနှင့် တူညီဟု မှတ်ယူကြသည်”

Verse 53

गच्छ त्वं प्रेष्यतां राजा शीघ्रमत्र न संशयः । गतो भृत्यस्ततः शीघ्रं वेपमानः सुविह्वलः

“သွားလော့—မင်းကို ဤနေရာသို့ အမြန်ခေါ်လာစေ၊ သံသယမရှိ” ဟုဆိုပြီးနောက် အမှုထမ်းသည် တုန်လှုပ်ကာ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှား၍ အမြန်ထွက်သွား၏။

Verse 54

समस्तं कथयामास यद्वृत्तं हि पुरातनम् । तस्य वाक्यादसौ राजा पतितो धरणीतले

ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ရှေးဟောင်းအကြောင်းအရာကို အပြည့်အစုံ ပြောကြားလေ၏။ ထိုစကားကို ကြားသော် ရာဇာသည် မြေပေါ်သို့ လဲကျသွားလေ၏။

Verse 55

भृत्य उवाच । कस्मात्त्वं शोचसे नाथ पूर्वोपात्तं शुभाशुभम् । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य राजा वचनमब्रवीत्

အမှုထမ်းက ပြောသည်— “အရှင်နာထ၊ အတိတ်က စုဆောင်းရရှိခဲ့သော ကုသိုလ်နှင့် အကုသိုလ်ကြောင့် အဘယ်ကြောင့် ဝမ်းနည်းနေသနည်း?” ထိုစကားကို ကြားသော် ရာဇာက ပြန်လည်ဆိုလေ၏။

Verse 56

प्राणत्यागं करिष्यामि सोमनाथसमीपतः । शीघ्रमानीयतां वह्निरिन्धनानि बहूनि च

ရာဇာက ဆိုသည်— “ငါသည် ဆိုမနာထ၏ အနီး၌ အသက်ကို စွန့်လွှတ်မည်။ မီးနှင့် မီးဖိုထိုးရန် သစ်သားအများအပြားကို အမြန်ယူလာကြ”။

Verse 57

आनीतं तत्क्षणात्सर्वं भृत्यैस्तद्वशवर्तिभिः । स्नानं कृत्वा शुभे तोये सङ्गमे पापनाशने

အမိန့်ကို လိုက်နာသော အမှုထမ်းတို့က အရာအားလုံးကို ချက်ချင်း ယူလာကြသည်။ ထို့နောက် ပာပနာရှန စင်္ဂမ၏ မင်္ဂလာရေ၌ ရေချိုးသန့်စင်ပြီး (ရှေ့သို့ ဆက်လက်သွားလေ၏)။

Verse 58

अर्चितः परया भक्त्या सोमनाथो महीभृता । त्रिःप्रदक्षिणतः कृत्वा ज्वलन्तं जातवेदसम्

မဟီဘృတ ရာဇာသည် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဘက္တိဖြင့် ဆိုမနာထကို ပူဇော်အာရဓနာ ပြုလေ၏။ ထို့နောက် လောင်ကျွမ်းနေသော ဇာတဝေဒသ မီးကို သုံးကြိမ် ပရဒက္ခိဏာ လှည့်ပတ်၍ (သစ္စာဝတ်အတိုင်း ဆက်လက်ပြုလေ၏)။

Verse 59

प्रविष्टः कण्वराजासौ हृदि ध्यात्वा जनार्दनम् । पीताम्बरधरं देवं जटामुकुटधारिणम्

ကဏ္ဝမင်းသည် မီးထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ၊ နှလုံးအတွင်း၌ ဇနာရဒနကို သမาธိပြုလျက်—အဝါရောင်ဝတ်စုံတော်ဆင်မြန်း၍ ဇဋာမုကুটတော်ဆောင်သော ဘုရားသခင်ကို ဉာဏ်တော်ဖြင့် ရှုမြင်하였다။

Verse 60

श्रिया युक्तं सुपर्णस्थं शङ्खचक्रगदाधरम् । सुरारिसूदनं दध्यौ सुगतिर्मे भवत्विति

သူသည် သုရတို့၏ ရန်သူများကို နှိမ်နင်းသော ဗိဿဏုကို သမาธိပြု하였다—သရီနှင့် ပေါင်းစည်း၍ ဂရုဍာပေါ်၌ ထိုင်တော်မူကာ သင်္ခ၊ စက္ကရ၊ ဂဒါကို ကိုင်ဆောင်၍ “ကျွန်ုပ်အား သုဂတိ ဖြစ်ပါစေ” ဟု စိတ်တွင် ဆုတောင်း하였다။

Verse 61

पपात पुष्पवृष्टिस्तु साधु साधु नृपात्मज । आश्चर्यमतुलं दृष्ट्वा निरीक्ष्य च परस्परम्

ပန်းမိုးသည် ကျလာပြီး “သာဓု သာဓု!” ဟူသော ချီးမွမ်းသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်၊ မင်းသားရေ။ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော အံ့ဩဖွယ်ကို မြင်ကြသဖြင့် အချင်းချင်း အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်ကြသည်။

Verse 62

मृतं तैः पावके भृत्यैर्हृदि ध्यात्वा गदाधरम् । विमानस्थास्ततः सर्वे संजाताः पाण्डुनन्दन

မီးထဲ၌ သူက ကွယ်လွန်သွားပြီး—အမှုထမ်းများလည်း နှလုံးအတွင်း၌ ဂဒါဓရကို သမาธိပြုကြသည်။ ထို့နောက် အားလုံးသည် ကောင်းကင်ဗိမာန်များပေါ်၌ ထိုင်နေကြသည်ကို တွေ့ရသည်၊ ပाण्डုနန္ဒနရေ။

Verse 63

निष्पापास्ते दिवं याताः सोमनाथप्रभावतः । ब्राह्मणे सङ्गमे तत्र ध्यायमाने वृषध्वजम्

ဆိုမနာထ၏ အာနုභာဝကြောင့် သူတို့သည် အပြစ်ကင်းစင်ကာ ကောင်းကင်သို့ သွားကြသည်။ ထိုနေရာ စင်္ဂမ၌ ဘြာဟ္မဏတစ်ဦးက ဝೃಷဓွဇ (ရှီဝ) ကို သမาธိပြုနေစဉ် ဖြစ်သည်။

Verse 64

श्रीमार्कण्डेय उवाच । सोमनाथप्रभावोऽयं शृणुष्वैकमना विधिम् । अष्टम्यां वा चतुर्दश्यां सर्वकालं रवेर्दिने

သီရိမာရကဏ္ဍေယ မိန့်တော်မူသည်– “ဤသည်မှာ ဆိုမနာထ၏ အာနုဘော်ဖြစ်၏။ စိတ်တစ်ချက်တည်းဖြင့် နည်းလမ်းကို နားထောင်လော့—အဋ္ဌမီ သို့မဟုတ် စတုဒ္ဒသီ တိထီတွင်၊ အချိန်မရွေး၊ တနင်္ဂနွေနေ့၌…”

Verse 65

विशेषाच्छुक्लपक्षे चेत्सूर्यवारेण सप्तमी । उपोष्य यो नरो भक्त्या रात्रौ कुर्वीत जागरम्

အထူးသဖြင့် သုက္လပက္ခ (လင်းပတ်) တွင် တနင်္ဂနွေနေ့နှင့် သတ္တမီ တိထီ တိုက်ဆိုင်လျှင်—ဘက္တိဖြင့် ဥပုသ်ဆောင်၍ ညအခါ ဂါရဏ် (ညလုံးနိုး) ပြုသူသည်…

Verse 66

पञ्चामृतेन गव्येन स्नापयेत्परमेश्वरम् । श्रीखण्डेन ततो गुण्ठ्य पुष्पधूपादिकं ददेत्

နွားမှရသော ပဉ္စာမృతဖြင့် ပရမေရှ్వరကို ရေချိုးပူဇော်ရမည်။ ထို့နောက် စန္ဒန်လိမ်းကာ ပန်း၊ မီးခိုး (ဓూప) စသည့် ပူဇော်ပစ္စည်းများ ဆက်ကပ်ရမည်။

Verse 67

घृतेन बोधयेद्दीपं नृत्यं गीतं च कारयेत् । सोमवारे तथाष्टम्यां प्रभाते पूजयेद्द्विजान्

ဂျီ (ထောပတ်ဆီ) ဖြင့် မီးအိမ်ထွန်း၍ အကနှင့် သီချင်းကို စီစဉ်စေ။ တနင်္လာနေ့၌လည်းကောင်း၊ အဋ္ဌမီ တိထီ၌လည်းကောင်း၊ မနက်ခင်းတွင် ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) များကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 68

जितक्रोधानात्मवतः परनिन्दाविवर्जितान् । सर्वाङ्गरुचिराञ्छस्तान् स्वदारपरिपालकान्

သူတို့သည် ဒေါသကို အနိုင်ယူပြီး ကိုယ်တိုင်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်သူ၊ အခြားသူကို အပြစ်တင်ပြောဆိုခြင်းမှ ကင်းသူ ဖြစ်ရမည်—အကျင့်သီလကောင်း၊ အမူအရာလှပ၍ မိမိ၏ တရားဝင်ဇနီးကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူများ။

Verse 69

गायत्रीपाठमात्रांश्च विकर्मविरतान् सदा । पुनर्भूवृषलीशूद्री चरेयुर्यस्य मन्दिरे

ဂါယတြီမန္တရကို ရွတ်ဖတ်ခြင်းသာ ပြုသော်လည်း မကောင်းသော တားမြစ်ကမ္မ (ဝိကမ္မ) များကို အမြဲရှောင်ကြဉ်သူတို့—ထိုသူ၏ အိမ်တွင် ပြန်လည်လက်ထပ်သော မိန်းမ (ပုနర్భူ)၊ အပြင်ပန်းထုတ်ပယ်ခံ မိန်းမနှင့် ရှူဒြ မိန်းမတို့ပင် မသင့်လျော်မှုမရှိဘဲ သွားလာနိုင်၏။

Verse 70

दूरतोऽसौ द्विजस्त्याज्य आत्मनः श्रेय इच्छता । हीनाङ्गानतिरिक्ताङ्गान् येषां पूर्वापरं न हि

ကိုယ့်အကျိုးကောင်းကို လိုလားသူသည် ထိုသို့သော ‘ဒွိဇ’ ကို အဝေးကတည်းက ရှောင်ကြဉ်ရမည်—ကိုယ်အင်္ဂါချို့ယွင်းသူ သို့မဟုတ် အင်္ဂါပို/မမှန်သူများ၊ ထို့ပြင် မတော်တဆမှုမရှိစေရန် ရှေ့နောက်အစဉ်အလာနှင့် မရိုသေမလေးစားမှုကို မသိသူများဖြစ်သည်။

Verse 71

व्रते श्राद्धे तथा दाने दूरतस्तान् विवर्जयेत् । आयसी तरुणी तुल्या द्विजाः स्वाध्यायवर्जिताः

ဝရတ (သစ္စာကတိ)၊ ရှရာဒ္ဓ နှင့် ဒါန (လှူဒါန်း) အခါ၌ ထိုသူတို့ကို အဝေးကနေ ရှောင်ရှားရမည်။ ဝေဒ စွာဓျာယ မရှိသော ဒွိဇသည် သံဖြင့်လုပ်ထားသော အရွယ်ရောက်မိန်းကလေးကဲ့သို့—ပုံသဏ္ဍာန်လှသော်လည်း အမှန်တကယ် အကျိုးမရှိ။

Verse 72

आत्मानं सह याज्येन पातयन्ति न संशयः । शाल्मलीनावतुल्याः स्युः षट्कर्मनिरता द्विजाः

သူတို့သည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုလည်းကောင်း၊ ယဇ္ဉကို ခံယူသူကိုလည်းကောင်း ကျဆုံးစေသည်—သံသယမရှိ။ ခြောက်ကမ္မ (ṣaṭkarma) များတွင်သာ မူးမောနေသော ဒွိဇတို့သည် ရှာလ္မလီပင်၏ ပိုးမွှားကဲ့သို့—အပြင်ပန်းဖောင်းပွသော်လည်း အလေးချိန်မရှိ။

Verse 73

दातारं च तथात्मानं तारयन्ति तरन्ति च । श्राद्धं सोमेश्वरे पार्थ यः कुर्याद्गतमत्सरः

သူတို့သည် လှူဒါန်းသူကိုလည်းကောင်း၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုလည်းကောင်း ကယ်တင်တော်မူစေပြီး၊ ကိုယ်တိုင်လည်း ကူးမြောက်ကြသည်။ ဟေ ပါර්ഥ! မတဆရ (မနာလိုမှု) ကို ပယ်ဖျက်၍ ဆိုမေရှ္ဝရ၌ ရှရာဒ္ဓ ပြုသူသည် ဤကယ်တင်သော ပုဏ္ဏကို ရရှိ၏။

Verse 74

प्रेतास्तस्य हि सुप्रीता यावदाभूतसम्प्लवम् । अन्नं वस्त्रं हिरण्यं च यो दद्यादग्रजन्मने

အမှန်တကယ်ပင် သူ၏ ပိတೃ (ဘိုးဘွားဝိညာဉ်) တို့သည် ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ပရလယ (ပျက်ကွက်ခြင်း) မရောက်မချင်း အလွန်ပျော်ရွှင်တော်မူကြသည်။ အဂ္ဂဇန್ಮန် ဘြာဟ္မဏအား အစာ၊ အဝတ်အထည်နှင့် ရွှေကို ဒါနပြုသူသည် ထိုသူတို့အတွက် တည်မြဲသော ကျေနပ်မှုကို ဖြစ်စေသည်။

Verse 75

स याति शाङ्करे लोक इति मे सत्यभाषितम् । हयं यो यच्छते तत्र सम्पूर्णं तरुणं सितम्

သူသည် ရှင်ကရ (Śaṅkara) ၏ လောကသို့ ရောက်မည်—ဤသည်မှာ ငါ၏ သစ္စာစကား ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ထိုနေရာ၌ ပြည့်စုံ၍ နုပျိုသော အဖြူရောင် မြင်းကို ဒါနပြုသူသည်လည်း ထိုမြင့်မြတ်သော အကျိုးကို ရရှိသည်။

Verse 76

रक्तं वा पीतवर्णं वा सर्वलक्षणसंयुतम् । कुङ्कुमेन विलिप्ताङ्गावग्रजन्महयावपि

ပူဇော်အလှူသည် အနီရောင်ဖြစ်စေ အဝါရောင်ဖြစ်စေ ကောင်းမြတ်သော လက္ခဏာအားလုံးနှင့် ပြည့်စုံရမည်။ ထို့ပြင် အဂ္ဂဇန್ಮန် ဘြာဟ္မဏနှင့် မြင်းတို့၏ ကိုယ်အင်္ဂါများကို ကုင်ကူမ (ဆာဖရွန်) ဖြင့် လိမ်းပေးရမည်။

Verse 77

स्रग्दामभूषितौ कार्यौ सितवस्त्रावगुण्ठितौ । अङ्घ्रिः प्रदीयतां स्कन्धे मदीये हयमारुह

သူတို့နှစ်ဦးကို ပန်းကုံးနှင့် ပန်းကြိုးများဖြင့် အလှဆင်စေကာ အဖြူရောင်အဝတ်ဖြင့် ဖုံးအုပ်စေပါ။ ငါ၏ ပခုံးပေါ်သို့ ခြေတင်၍ မြင်းပေါ်သို့ တက်စီးလော့။

Verse 78

आरूढे ब्राह्मणे ब्रूयाद्भास्करः प्रीयतामिति । स याति शांकरं लोकं सर्वपापविवर्जितः

ဘြာဟ္မဏက မြင်းပေါ်တက်စီးပြီးသောအခါ ‘ဘ္ဟာစ్కရ (နေဒေဝ) ပျော်ရွှင်တော်မူပါစေ’ ဟု ဆိုရမည်။ သူသည် အပြစ်အားလုံးမှ ကင်းလွတ်၍ ရှင်ကရ၏ လောကသို့ ရောက်သည်။

Verse 79

उपरागे तु सोमस्य तीर्थं गत्वा जितेन्द्रियः । सत्यलोकाच्च्युतश्चापि राजा भवति धार्मिकः

လ၏ ဂြိုဟ်ကွယ်ချိန်၌ အင်္ဒြိယတို့ကို ထိန်းချုပ်ကာ တီရ္ထသို့ သွားလျှင်၊ သတ္တယလောကမှ ကျဆင်းသူပင် ဓမ္မရှိသော မင်းဖြစ်လာသည်။

Verse 80

तस्य वासः सदा राजन्न नश्यति कदाचन । दीर्घायुर्जायते पुत्रो भार्या च वशवर्तिनी

အို မင်းကြီး၊ သူ၏ နေအိမ်သည် မည်သည့်အခါမျှ မပျက်စီး; အသက်ရှည်သော သားကို ရရှိပြီး မယားလည်း သဟဇာတ၍ သစ္စာရှိလာသည်။

Verse 81

जीवेद्वर्षशतं साग्रं सर्वदुःखविवर्जितः । सोपवासो जितक्रोधो धेनुं दद्याद्द्विजन्मने

သူသည် ဒုက္ခအားလုံးကင်း၍ နှစ်တစ်ရာပြည့် အသက်ရှင်၏။ ဥပဝါသ်ကို ထိန်းသိမ်းကာ အမျက်ကို အနိုင်ယူပြီး ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) ထံ နွားကို ဒါနပေးရမည်။

Verse 82

सवत्सां क्षीरसंयुक्तां श्वेतवस्त्रावलोकिताम् । शबलां पीतवर्णां च धूम्रां वा नीलकर्बुराम्

နွားကလေးနှင့်အတူ နို့ပြည့်သော နွားကို အဖြူရောင်အဝတ်ဖြင့် ပူဇော်တင်လှူရမည်—အပြောက်အပြား၊ အဝါရောင်၊ မီးခိုးမဲမဲ၊ သို့မဟုတ် အပြာစက်စက် ဖြစ်စေ လှူဒါန်းနိုင်သည်။

Verse 83

कपिलां वा सवत्सां च घण्टाभरणभूषिताम् । रूप्यखुरां कांस्यदोहां स्वर्णशृङ्गीं नरेश्वर

သို့မဟုတ် လူတို့၏အရှင်မင်းကြီး၊ ကပိလာ (အညိုရွှေရောင်) နွားကို နွားကလေးနှင့်အတူ ခေါင်းလောင်းနှင့် အလှဆင်ပစ္စည်းများဖြင့် တန်ဆာဆင်၍—ငွေကပ်ခွာ၊ ကြေးဝါနို့ညှစ်အိုး၊ ရွှေကပ်ချိုင့်ရှိသော—ဒါနပေးရမည်။

Verse 84

श्वेतया वर्धते वंशो रक्ता सौभाग्यवर्धिनी । शबला पीतवर्णा च दुःखघ्न्यौ संप्रकीर्तिते

အဖြူရောင်နွားကို ဒါနပြုလျှင် မျိုးရိုးဝంశတိုးတက်သည်။ အနီရောင်နွားသည် ကံကောင်းခြင်းကို တိုးပွားစေသည်။ အစက်အပြောက်နွားနှင့် အဝါရောင်နွားတို့ကိုလည်း ဒုက္ခကို ဖျက်ဆီးသူဟု ကြေညာထားသည်။

Verse 85

। अध्याय

အဓ್ಯಾಯပြီးဆုံး—ဤနေရာတွင် အခန်းဆုံးသည်။

Verse 86

पक्षान्तेऽथ व्यतीपाते वै धृतौ रविसंक्रमे । दिनक्षये गजच्छायां ग्रहणे भास्करस्य च

လပြည့်လကွယ်အပိုင်း၏ အဆုံးတွင်၊ ဗျတီပာတ ယောဂ၌၊ ဓြတိ ယောဂ၌၊ နေမင်း၏ သင်္ကြမ (ရာသီကူး) အခါ၌၊ နေ့ကုန်ချိန်၌၊ ‘ဆင်အရိပ်’ ဟုခေါ်သော အချိန်၌၊ ထို့ပြင် နေကြတ်ချိန်၌လည်း—ဤအချိန်များသည် တီရ္ထ၌ ပုဏ္ဏကမ္မများအတွက် အထူးအာနုဘော်ကြီးသော ကာလများဖြစ်သည်။

Verse 87

ये व्रजन्ति महात्मानः सङ्गमे सुरदुर्लभे । मृदावगुण्ठयित्वा तु चात्मानं सङ्गमे विशेत्

ဒေဝတော်တို့အတွက်တောင် ရောက်ရန်ခက်ခဲသော သန့်ရှင်းသည့် ဆုံရာ (သင်္ဂမ) သို့ သွားကြသော မဟာတ္မာတို့သည်၊ နှိမ့်ချမှုနှင့် သန့်စင်မှုအတွက် မြေမှုန့်ဖြင့် ကိုယ်ကိုဖုံးလွှမ်းပြီးနောက် ဆုံရာသို့ ဝင်ရောက်၍ သန့်စင်ရေချိုးကြစေ။

Verse 88

हृदयान्तर्जले जाप्या प्राणायामोऽथवा नृप । गायत्री वैष्णवी चैव सौरी शैवी यदृच्छया । तेऽपि पापैः प्रमुच्यन्त इत्येवं शङ्करोऽब्रवीत्

အို မင်းကြီး၊ နှလုံးအတွင်းရှိ ‘အတွင်းရေ’ ဖြင့် ပြုသော ဂျပ် (japa) သို့မဟုတ် ပရာဏာယာမ; ထို့ပြင် ဂါယတရီ—ဝိုင်ရှ္ဏဝီ၊ ဆော်ရီ၊ သိုင်ဝီ မည်သည့်ပုံစံမဆို—ယုံကြည်သဒ္ဓါဖြင့် သဘာဝကျကျ ပြုလုပ်လျှင် ထိုသူတို့ပင် ပာပမှ လွတ်မြောက်ကြသည်ဟု သင်္ကရက မိန့်ကြား하였다။

Verse 89

जगतीं सोमनाथस्य यस्तु कुर्यात्प्रदक्षिणाम् । प्रदक्षिणीकृता तेन सप्तद्वीपा वसुंधरा

ဆိုမနာထ၏ သန့်ရှင်းသော ဇဂတီကို ပရဒက္ခိဏာ လှည့်ပတ်သူသည်၊ ခုနစ်ဒွီပပါဝင်သော ကမ္ဘာမြေတစ်လုံးလုံးကို လှည့်ပတ်ပြီးသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 90

ब्रह्महत्या सुरापानं गुरुदारनिषेवणम् । भ्रूणहा स्वर्णहर्ता च मुच्यन्ते नात्र संशयः

ဗြဟ္မဏကို သတ်ခြင်း၊ အရက်သောက်ခြင်း၊ ဆရာ၏ အိပ်ရာကို မလေးစားလွန်ကျူးခြင်း၊ သန္ဓေကလေးကို သတ်ခြင်းနှင့် ရွှေခိုးခြင်းတို့၏ အပြစ်ဘေးတင်သူများပင် ဤနေရာ၌ အပြစ်မှ လွတ်မြောက်ကြသည်—သံသယမရှိ။

Verse 91

तीर्थाख्यानमिदं पुण्यं यः शृणोति जितेन्द्रियः । व्याधितो मुच्यते रोगी चारोगी सुखमाप्नुयात्

အင်္ဂါရုံကို ထိန်းချုပ်ထား၍ ဤတီရ္ထ၏ ပုဏ္ဏကထာကို နားထောင်သူသည်၊ နာမကျန်းသူဖြစ်လျှင် ရောဂါမှ လွတ်ကင်းပြီး၊ ကျန်းမာသူဖြစ်လျှင် သုခကို ရရှိ၏။

Verse 92

यत्ते संदह्यते चेतः शृणु तन्मे युधिष्ठिर । नैकापि नृप लोकेऽस्मिन् भ्रूणहत्या सुदुस्त्यजा

သင်၏နှလုံးကို လောင်ကျွမ်းစေသော အကြောင်းကို ငါ့ထံမှ နားထောင်လော့၊ ယုဓိဋ္ဌိရ။ မင်းကြီးရေ၊ ဤလောက၌ သန္ဓေကလေးသတ်ခြင်း (ဘ္ရူဏဟတ်ယာ) ကဲ့သို့ စွန့်လွှတ်ရန် အလွန်ခက်သော အပြစ် မရှိ။

Verse 93

किमु षड्विंशतिं पार्थ प्राप याः क्षणदाकरः । सोऽपि तीर्थमिदं प्राप्य तपस्तप्त्वा सुदुश्चरम्

ပಾರ್ಥရေ၊ ‘ညကို ဖန်ဆင်းသူ’ (စန္ဒြ) ရရှိခဲ့သော အညစ်အကြေး ၂၆ ပါးကို ဘာကြောင့် ထပ်ပြောရမည်နည်း။ သူတောင် ဤတီရ္ထသို့ ရောက်ပြီး အလွန်ခက်ခဲသော တပဿကို ကျင့်သုံးကာ သန့်စင်သွား၏။

Verse 94

विमुक्तः सर्वपापेभ्यः शीतरश्मिरभूत्सुखी । श्रूयते नृप पौराणी गाथा गीता महर्षिभिः

အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်ပြီးနောက် အေးမြသောရောင်ခြည်ရှိသည့် လမင်းသည် ပျော်ရွှင်သွား၏။ အို မင်းကြီး၊ မဟာရိရှီတို့ သီဆိုခဲ့သော ရှေးပူရာဏဂါထာကို ကြားရသည်။

Verse 95

लिङ्गं प्रतिष्ठितं ह्येकं दशभ्रूणहनं भवेत् । अतो लिङ्गत्रयं सोमः स्थापयामास भारत

အမှန်တကယ်ပင် ပရတိဋ္ဌာဖြင့် တည်ထောင်ထားသော လင်္ဂတစ်ပါးသည် သန္ဓေကလေးသတ်ခြင်း အပြစ် ဆယ်ကြိမ်၏ ပြစ်ဖြေ ဖြစ်နိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် အို ဘာရတ၊ ဆိုမသည် လင်္ဂသုံးပါးကို တည်ထောင်하였다။

Verse 96

रेवौरिसंगमे ह्याद्यं द्वितीयं भृगुकच्छके । ततः सिद्धिं परां प्राप्य प्रभासे तु तृतीयकम्

ပထမ (ပုဏ္ဏကမ္မ/အကျင့်သန့်) သည် ရေဝါမြစ်နှင့် ပင်လယ် ဆုံရာ၌ရှိ၏။ ဒုတိယသည် ဘೃဂုကச்ச၌ရှိ၏။ ထို့နောက် အမြင့်ဆုံး စိဒ္ဓိကို ရရှိပြီး တတိယသည် ပရဘာသ၌ရှိ၏။

Verse 97

इति ते कथितं सर्वं तीर्थमाहात्म्यमुत्तमम् । धर्म्यं यशस्यमायुष्यं स्वर्ग्यं संशुद्धिकृन्नृणाम्

ဤသို့ဖြင့် သင်အား တီရ္ထ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး မဟာတ္မယကို အကုန်လုံး ပြောကြားပြီးပြီ။ ၎င်းသည် ဓမ္မကို ပေးစွမ်း၍ ယశကို ပေးကာ အသက်ရှည်စေပြီး သုခတိ(ကောင်းကင်)ကို ပေးသကဲ့သို့ လူတို့၏ အတွင်းစိတ်ကို သန့်စင်စေသည်။

Verse 98

पुत्रार्थी लभते पुत्रान्निष्कामः स्वर्गमाप्नुयात् । मुच्यते सर्वपापेभ्यस्तीर्थं कृत्वा परं नृप

သားကို လိုလားသူသည် သားကို ရရှိ၏။ လိုအင်မရှိသူသည် သုခတိ(ကောင်းကင်)သို့ ရောက်၏။ အို မင်းကြီး၊ ဤအမြင့်မြတ်ဆုံး တီရ္ထယာထရာကို နည်းလမ်းမှန်ကန်စွာ ပြုလုပ်ပြီးနောက် လူသည် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်သည်။

Verse 99

एतत्ते सर्वमाख्यातं सोमनाथस्य यत्फलम् । श्रुत्वा पुत्रमवाप्नोति स्नात्वा चाष्टौ न संशयः

ဤအရာအားလုံးကို သင်အား ဆိုမနာထ၏ အကျိုးဖလအဖြစ် ရှင်းလင်းပြောကြားပြီးပြီ။ ကြားရုံဖြင့်ပင် သားရရှိနိုင်ပြီး၊ ထိုနေရာ၌ သန့်စင်ရေချိုးလျှင် အကျိုးပုဏ္ဏာ အဆရှစ်ဆ တိုးပွားသည်—သံသယမရှိ။