Adhyaya 39

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेच्च राजेन्द्र कपिलातीर्थमुत्तमम् । स्नानमात्रान्नरो भक्त्या मुच्यते सर्वकिल्बिषैः

သီရိ မာရ္ကဏ္ဍေယ မိန့်ကြားသည်– “ထို့နောက် အို မင်းတကာမင်း၊ အထူးမြတ်သော ကပိလာ တီရ္ထသို့ သွားလော့။ ထိုနေရာ၌ ရေချိုးခြင်းသာဖြင့်ပင် ဘက္တိရှိသူသည် အပြစ်အနာအဆာ အားလုံးမှ လွတ်မြောက်၏။”

Verse 2

युधिष्ठिर उवाच । आश्चर्यभूतं लोकेषु कथितं द्विजसत्तम । नर्मदेश्वरमाहात्म्यं कापिलं कथयस्व मे

ယုဓိဋ္ဌိရ မိန့်သည်– “အို ဒွိဇမြတ်၊ ဤအကြောင်းကို လောကများတွင် အံ့ဩဖွယ်ဟု ဆိုကြ၏။ ကျေးဇူးပြု၍ ကပိလာနှင့် ဆက်နွယ်သော နရမဒေရှွရ၏ မဟာတ္မယကို ကျွန်ုပ်အား ပြောပြပါ။”

Verse 3

यस्मिन् कालेऽथ सम्बन्धे उत्पन्नं तीर्थमुत्तमम् । सर्वपापहरं पुण्यं तीर्थं जातं कथं प्रभो

ဤအထူးမြတ်သော တီရ္ထသည် မည်သည့်အချိန်၌၊ မည်သည့်အကြောင်းဆက်နွယ်မှုကြောင့် ပေါ်ပေါက်လာသနည်း။ အို အရှင်၊ အပြစ်အားလုံးကို ဖယ်ရှားနိုင်သော ဤပုဏ္ဏတီရ္ထသည် မည်သို့ ဖြစ်ပေါ်လာသနည်း။

Verse 4

मार्कण्डेय उवाच । शृणु वक्ष्येऽद्य ते राजन्कपिलातीर्थमुत्तमम् । येन ते विस्मयः सर्वः श्रुत्वा गच्छति भारत

မာရကဏ္ဍေယက ဆိုသည်— “နားထောင်ပါ၊ အို မင်းကြီး။ ယနေ့ ငါသည် အထူးမြတ်သော ကပိလာ တီရ္ထကို သင်အား ပြောကြားမည်။ အို ဘာရတ၊ ထိုကို ကြားနာလျှင် သင်၏ အံ့ဩမှုအားလုံးသည် ငြိမ်းချမ်း၍ ပြေလည်သွားမည်”။

Verse 5

पुरा कृतयुगस्यादौ ब्रह्मा लोकपितामहः । उत्पादयित्वा सकलं भूतग्रामं चतुर्विधम्

“ရှေးကာလ၊ ကృతယုဂ၏ အစတွင် လောကပိတামဟ ဘြဟ္မာသည် သတ္တဝါအစုအဝေး အလုံးစုံကို လေးမျိုးသော အစီအစဉ်အတိုင်း ဖန်ဆင်းပြီး…”

Verse 6

जपहोमपरो भक्त्या क्षणं ध्यात्वा च तिष्ठति । ज्वलमानात्तु कपिला तावत्कुण्डात्समुत्थिता

“သူသည် ဘက္တိဖြင့် ဇပနှင့် ဟိုးမ၌ အာရုံစိုက်နေ၍ ခဏတစ်လောက် ရပ်တန့်ကာ သမာဓိဝင်၏။ ထို့နောက် အလင်းရောင်တောက်လောင်သော ကပိလာသည် ကုဏ္ဍ (ပူဇော်အ坑) မှ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာ၏။”

Verse 7

अग्निज्वालोज्ज्वलैः शृङ्गैस्त्रिनेत्रा सुपयस्विनी । अग्निपूर्णा ह्यग्निमुखा अग्निघ्राणाग्निलोचना

“မီးလျှံကဲ့သို့ တောက်ပသော ချိုများရှိ၍ သုံးမျက်စိနှင့် နို့ရည်ကြွယ်ဝ၏။ မီးဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ မီးမျက်နှာ၊ မီးနှာခေါင်း၊ မီးမျက်လုံးတို့ရှိသော…”

Verse 8

अग्निखुरा ह्यग्निपृष्ठा अग्निसर्वाङ्गसंस्थितिः । सर्वलक्षणसम्पूर्णा घण्टाललितनिःस्वना

“ခြေခွာသည် မီးဖြစ်၍ ကျောသည် မီးဖြစ်ကာ မီးသည် ကိုယ်အင်္ဂါအလုံးစုံ၌ စိမ့်ဝင်တည်ရှိ၏။ မင်္ဂလာလက္ခဏာ အစုံအလင်ပြည့်စုံပြီး ခေါင်းလောင်း၏ နူးညံ့သော ဂျင်ဂျင်သံက မధురစွာ မြည်ဟည်း၏…”

Verse 9

दृष्ट्वा तु तां महाभागां कपिलां कुण्डमध्यगाम् । ब्रह्मा लोकगुरुस्तात प्रणम्येदमुवाच ह

ကুণ္ဍအလယ်၌ ရပ်နေသော မဟာကံကောင်းရှင် ကပိလာကို မြင်သော်၊ လောကတို့၏ ဆရာတော် ဘြဟ္မာသည် ဦးညွှတ်ပူဇော်ကာ ထိုစကားများကို ဆို하였다။

Verse 10

नमस्ते कपिले पुण्ये सर्वलोकनमस्कृते । मङ्गल्ये मङ्गले देवि त्रिषु लोकेष्वनुपमे

အို ပုဏ္ဏမြတ် ကပိလာရေ၊ လောကအားလုံးက ဦးညွှတ်နမಸ್ಕာရပြုသော မိခင်တော်၊ သင့်အား နမസ്കာရ။ အို မင်္ဂလာမယ၊ မင်္ဂလာ၏ မူရတိဖြစ်သော ဒေဝီ၊ သုံးလောက၌ မတူမယှဉ်။

Verse 11

त्वं लक्ष्मीस्त्वं स्मृतिर्मेधा त्वं धृतिस्त्वं वरानने । उमादेवीति विख्याता त्वं सती नात्र संशयः

သင်သည် လက္ခမီ; သင်သည် ကျွန်ုပ်၏ မှတ်ဉာဏ်နှင့် ဉာဏ်ပညာ; သင်သည် တည်ကြည်မှု၊ အို မျက်နှာလှရှင်။ သင်သည် အုမာဒေဝီဟု ထင်ရှားပြီး၊ အမှန်တကယ် သင်သည် စတီ—သံသယမရှိ။

Verse 12

वैष्णवी त्वं महादेवी ब्रह्माणी त्वं वरानने । कुमारी त्वं महाभागे भक्तिः श्रद्धा तथैव च

အို မဟာဒေဝီ၊ သင်သည် ဝိုင်ရှ္ဏဝီ; အို မျက်နှာလှရှင်၊ သင်သည် ဘြဟ္မာဏီ။ အို မဟာကံကောင်းရှင်၊ သင်သည် ကုမာရီ; ထို့ပြင် သင်သည် ဘက္တိနှင့် သဒ္ဓါလည်း ဖြစ်သည်။

Verse 13

कालरात्रिस्तु भूतानां कुमारी परमेश्वरी । त्वं लवस्त्वं त्रुटिश्चैव मुहूर्तं लक्षमेव च

သတ္တဝါတို့အတွက် သင်သည် ကာလရာတြီ၊ အို ပရမေရှ္ဝရီ၊ အနန္တ ကုမာရီဒေဝီ။ သင်သည် လဝ၊ သင်သည် တြုတိ; သင်သည် မုဟူရတ၊ အချိန်၏ တိုင်းတာချက်လည်း သင်ပင် ဖြစ်သည်။

Verse 14

संवत्सरस्त्वं मासस्त्वं कालस्त्वं च क्षणस्तथा । नास्ति किंचित्त्वया हीनं त्रैलोक्ये सचराचरे

သင်သည် နှစ်ဖြစ်၏၊ သင်သည် လဖြစ်၏၊ သင်သည် ကာလ(အချိန်)ဖြစ်၏၊ ထို့အတူ ခဏလည်းဖြစ်၏။ တ్రိလောက၌—လှုပ်ရှားသောနှင့် မလှုပ်ရှားသော အရာအားလုံးတွင်—သင်မရှိသောအရာ မရှိပါ။

Verse 15

एवं स्तुता तु मानेन कपिला परमेष्ठिना । तमुवाच महाभागं प्रहृष्य पद्मसम्भवम्

ဤသို့ ပရမေဋ္ဌိန် (ဗြဟ္မာ)၏ ဂုဏ်ပြုကာ စတုတိဖြင့် ချီးမွမ်းခံရသော ကပီလာသည် စိတ်နှလုံးပျော်ရွှင်လျက် မဟာဘဂ္ဂဝန်၊ ပဒ္မမှ ပေါ်ထွန်းသူအား ပြောဆို하였다။

Verse 16

प्रसन्ना तव वाक्येन देवदेव जगद्गुरो । किं करोमि प्रियं तेऽद्य ब्रूहि सर्वं पितामह

သင်၏စကားကြောင့် ကျွန်မသည် ပျော်ရွှင်ကြည်နူးပါ၏၊ ဒေဝတို့၏ဒေဝ၊ လောကဂုရုတော်။ ယနေ့ သင်နှစ်သက်ရာကို ကျွန်မ ဘာလုပ်ပေးရမည်နည်း။ အားလုံးကို မိန့်ကြားပါ၊ ပိတာမဟာ။

Verse 17

ब्रह्मोवाच । जगद्धिताय जनिता मया त्वं परमेश्वरि । स्वर्गान्मर्त्यं ततो याहि लोकानां हितकाम्यया

ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်– လောက၏အကျိုးအတွက် သင့်ကို ငါဖန်ဆင်းပေါ်ထွန်းစေခဲ့သည်၊ ပရမေဿဝရီ။ ထို့ကြောင့် သတ္တဝါအားလုံး၏ကောင်းကျိုးကို လိုလားလျက် ကောင်းကင်ဘုံမှ မရ္တလောကသို့ သွားလော့။

Verse 18

सर्वदेवमयी त्वं तु सर्वलोकमयी तथा । विधिना ये प्रदास्यन्ति तेषां वासस्त्रिविष्टपे

သင်သည် ဒေဝအားလုံးပါဝင်သော သဘောတရားဖြစ်ပြီး၊ လောကအားလုံးကိုလည်း ကိုယ်စားပြု၏။ စည်းကမ်းတော်အတိုင်း သင့်အား ပူဇော်အလှူပေးသူတို့သည် တြိဝိဋ္ဌပ (ကောင်းကင်ဘုံ) တွင် နေထိုင်ခွင့်ရမည်။

Verse 19

एवमुक्त्वा ततो देवी ब्रह्माणं परमेश्वरी । वन्द्यमाना सुरैः सिद्धैराजगाम धरातलम्

ဤသို့ဆိုပြီးနောက် ပရမေရှွရီ ဒေဝီသည် ဘြဟ္မာကို မိန့်ကြားကာ၊ ဒေဝတားများနှင့် စိဒ္ဓများ၏ ပူဇော်ချီးမွမ်းခြင်းခံလျက် မြေပြင်သို့ ဆင်းသက်လာ၏။

Verse 20

युधिष्ठिर उवाच । यदायातेह सा तात ब्राह्मणो वचनाच्छुभा । तदा देवाश्च लोकाश्च कथमङ्गेषु संस्थिताः

ယုဓိဋ္ဌိရက မေးလေသည်— “အဖေကြီးရေ၊ ဘြဟ္မာ၏ မိန့်တော်အရ မင်္ဂလာရှိသော ထိုဒေဝီ ဤနေရာသို့ ရောက်လာသောအခါ၊ ဒေဝတားများနှင့် လောကများသည် သူမ၏ ကိုယ်အင်္ဂါများအတွင်း မည်သို့ တည်ရှိခဲ့ပါသနည်း?”

Verse 21

कथं वा संस्थितागत्य कपिला सा द्विजोत्तम । तीर्थे वा ह्यूषरे क्षेत्र एतन्मे कथय द्विज

“ဒွိဇအထူးမြတ်ရေ၊ ကပိလာသည် ဤနေရာသို့ မည်သို့ ရောက်လာ၍ တည်နေခဲ့သနည်း—ဤတီရ္ထ၌လား၊ သို့မဟုတ် ဤသန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರ၌လား? ဗြာဟ္မဏရေ၊ ငါ့အား ပြောပြပါ။”

Verse 22

मार्कण्डेय उवाच । सा तदा ब्रह्मणा चोक्ता धात्रा लोकस्य भारत । ब्रह्मलोकाद्गता पुण्यां नर्मदां लोकपावनीम्

မာရ္ကဏ္ဍေယက ဆိုသည်— “ဟေ ဘာရတ၊ ထိုအခါ လောကတို့၏ ဓာတာဖြစ်သော ဘြဟ္မာ၏ အမိန့်တော်အရ သူမသည် ဘြဟ္မလောကမှ ထွက်ခွာ၍ လောကပဝနီဖြစ်သော ပုဏ္ဏမြတ် နရ္မဒါသို့ ဆင်းလာ၏။”

Verse 23

तपः कृत्वा सुविपुलं नर्मदातटमाश्रिता । चचार पृथिवीं सर्वां सशैलवनकाननाम्

တပဿာကို အလွန်ကြီးမားစွာ ပြုလုပ်ပြီး နရ္မဒါမြစ်ကမ်းကို အားကိုးရာယူကာ၊ တောင်တန်းများ၊ တောအုပ်များနှင့် တောရိုင်းတောကန်များပါဝင်သည့် မြေကမ္ဘာတစ်လုံးလုံးကို လှည့်လည်သွားလာခဲ့၏။

Verse 24

तदाप्रभृति राजेन्द्र कपिलातीर्थमुत्तमम् । सर्वपापहरं ख्यातमृषिसङ्घैर्निषेवितम्

ထိုအချိန်မှစ၍ မင်းကြီးအရှင်၊ ကပိလာ-တီရ္ထသည် အထွတ်အမြတ်ဆုံး ဖြစ်လာ၏။ အပြစ်အားလုံးကို ဖယ်ရှားပေးသောအဖြစ် နာမည်ကြီးပြီး ရှင်သန်သော ရိရှီအစုအဝေးတို့က အမြဲတမ်း လာရောက်သုံးဆောင်ကြ၏။

Verse 25

तत्तीर्थे विधिवत्स्नात्वा कपिलायाः प्रयच्छति । पृथ्वी तेन भवेद्दत्ता सशैलवनकानना

ထိုတီရ္ထ၌ စည်းကမ်းတကျ ရေချိုးပြီးနောက် ကပိလာအား ဒါနကို ပူဇော်လှူဒါန်း၏။ ထိုကောင်းမှုကြောင့် တောင်တန်းများ၊ တောအုပ်များ၊ တောရိုင်းကန်နာများနှင့်တကွ မြေကြီးတစ်လုံးလုံးကို လှူဒါန်းသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 26

तां तु पश्यति यो भक्त्या दीयमानां द्विजोत्तमे । तस्य वर्षशतं पापं नश्यते नात्र संशयः

သို့သော် ဒွိဇအထွတ်အမြတ်ဖြစ်သော ဘြာဟ္မဏာကြီး၊ လှူဒါန်းနေစဉ်၌ ဘက္တိဖြင့် သူမကို မြင်တွေ့သူ၏ နှစ်တစ်ရာစာ အပြစ်တို့ ပျက်စီးသွားသည်—ဤအကြောင်း၌ သံသယမရှိ။

Verse 27

भूर्भुवः स्वर्महश्चैव जनः सत्यं तपस्तथा । ते तत्पृष्ठं समाश्रित्य स्थिता लोका नृपोत्तम

ဘူရ်၊ ဘုဝဟ်၊ စွဝရ်၊ မဟစ်၊ ဇန၊ သတ္တျ၊ ထပ်စ်—ဤလောကတို့သည် သူမ၏ ကျောပေါ်ကို အားကိုး၍ တည်ရှိကြ၏၊ မင်းတော်အထွတ်အမြတ်။

Verse 28

मुखे ह्यग्निः स्थितो देवो दन्तेषु च भुजङ्गमाः । धाता विधाता ह्योष्ठौ च जिह्वायां तु सरस्वती

သူမ၏ ပါးစပ်၌ ဒေဝ အဂ္နိ တည်ရှိ၏။ သွားများ၌ နာဂ (မြွေသတ္တဝါ) တို့ရှိ၏။ နှုတ်ခမ်းပေါ်၌ ဓာတာနှင့် ဝိဓာတာ တို့ရှိပြီး လျှာပေါ်၌ ဆရஸဝတီ ဒေဝီ တည်ရှိ၏။

Verse 29

सहस्रकिरणौ देवौ चन्द्रादित्यौ सुलोचनौ । नासिकामध्यगश्चैव मारुतो नृपसत्तम

ရောင်ခြည်တစ်ထောင်ပိုင်သော နတ်တော်များ—စန္ဒြနှင့် အာဒಿತ್ಯ—သည် သူမ၏ လှပသော မျက်စိများ ဖြစ်ကြ၏; နှာခေါင်းအပေါက်နှစ်ဖက်၏ အလယ်၌ မာရုတ (ဝါယု) တည်ရှိ၏၊ အို မင်းမြတ်။

Verse 30

ललाटे तु महादेवो ह्यश्विनौ कर्णसंस्थितौ । नरनारायणौ शृङ्गे शृङ्गमध्ये पितामहः

သူမ၏ နဖူးပေါ်၌ မဟာဒေဝ တည်ရှိ၏; အရှွင်နှစ်ပါးသည် နား၌ နေထိုင်၏။ ချိုပေါ်၌ နရ နှင့် နာရာယဏ၊ ချိုအလယ်၌ ပိတာမဟ (ဗြဟ္မာ) ရှိ၏။

Verse 31

कम्बलोऽधिगतस्तात पाशधृग्वरुणस्तथा । यमश्च भगवान्देव आश्रित्य चोदरं श्रितः

အို ချစ်သူ၊ ထိုနေရာ၌ ကမ္ဗလ သည် မိမိနေရာကို ယူထား၏; ပာရှ (ကြိုးချည်) ကို ကိုင်ဆောင်သော ဝရုဏ နှင့် ကောင်းမြတ်သော ယမဒေဝ—ထိုအရာကို အားကိုး၍—သူမ၏ ဝမ်းအတွင်း၌ တည်ရှိကြ၏။

Verse 32

खुरेषु पन्नगाश्चैवं पुच्छाग्रे सूर्यरश्मयः । एवम्भूतां हि कपिलां सर्वदेवमयीं नृप

ဤသို့ပင် သူမ၏ ခြေခွာများပေါ်၌ နာဂများ ရှိကြ၏; သူမ၏ အမြီးအဖျား၌ နေရောင်ခြည်များ ရှိ၏။ အို မင်းကြီး၊ ဤကဲ့သို့သော ကပိလာနွားမသည် နတ်အားလုံးပါဝင်သော စರ್ವဒေဝမယီ ဖြစ်၏။

Verse 33

ये धारयन्ति च गृहे धन्यास्ते नात्र संशयः । प्रातरुत्थाय यस्तस्याः कुरुते तु प्रदक्षिणाम्

သူမကို မိမိအိမ်၌ ထိန်းသိမ်းထားသူတို့သည် အမှန်တကယ် ကံကောင်းသူများ ဖြစ်ကြသည်—ဤတွင် သံသယမရှိ။ ထို့ပြင် မနက်စောစော ထ၍ သူမကို ပရဒက္ခိဏာ (ဝိုင်းလှည့်ပူဇော်) ပြုသူမည်သူမဆို…

Verse 34

प्रदक्षिणा कृता तेन सशैलवनकानना । कपिलापञ्चगव्येन यः स्नापयति शङ्करम्

သူပြုသော ပရဒက္ခိဏာကြောင့် တောင်တန်း၊ တောအုပ်၊ ဥယျာဉ်များနှင့်တကွ ကမ္ဘာမြေကို လှည့်ပတ်သကဲ့သို့ ပုဏ္ဏာတူ၏။ ထို့ပြင် ကပိလာနွား၏ ပဉ္စဂဝျဖြင့် ရှင်ကရကို ရေချိုးပူဇော်သူသည်…

Verse 35

उपवासपरो यस्तु तस्मिंस्तीर्थे नराधिप । स्नात्वा ह्युक्तविधानेन तर्पयेत्पितृदेवताः

သို့ရာတွင် ထိုတီရ္ထ၌ ဥပဝါသကို အလေးထားသူ၊ လူတို့၏အရှင်မင်းကြီး၊ ညွှန်ကြားထားသောနည်းလမ်းအတိုင်း ရေချိုးပြီးနောက် ပိတೃများနှင့် ဒေဝတားတို့အား တර්ပဏ ပူဇော်စေ။

Verse 36

तस्य ते वंशजाः सर्वे दश पूर्वे दशापरे । तृप्ता रोहन्ति वै स्वर्गे ध्यायन्तोऽस्य मनोरथान्

သူ၏ မျိုးဆက်အားလုံး—ရှေ့ဘက် ဆယ်မျိုးဆက်နှင့် နောက်ဘက် ဆယ်မျိုးဆက်—စိတ်ကျေနပ်တင်းတိမ်ကြပြီး အမှန်တကယ် ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်ရောက်ကြသည်၊ သူ၏ ပုဏ္ဏာသင်္ကల్పကို သတိရလျက်။

Verse 37

एष ते विधिरुद्दिष्टः सम्भवो नृपसत्तम । तीर्थस्य च फलं पुण्यं किमन्यत्परिपृच्छसि

အို မင်းမြတ်ကြီး၊ ဤနည်းလမ်းကို သင့်အား ရှင်းလင်းပြောကြားပြီးပြီ၊ ၎င်း၏ ဖြစ်ပေါ်လာပုံနှင့် တီရ္ထ၏ သန့်ရှင်းသော ပုဏ္ဏာဖလလည်း ပါဝင်သည်။ ထပ်မံ မည်သည်ကို မေးလိုသနည်း။

Verse 38

धन्यं यशस्यमायुष्यं सर्वदुःखघ्नमुत्तमम् । यच्छ्रुत्वा सर्वपापेभ्यो मुच्यते नात्र संशयः

ဤသည်မှာ ကောင်းချီးမင်္ဂလာဖြစ်၍ ဂုဏ်သတင်းပေးကာ အသက်တိုးစေပြီး အမြင့်မြတ်ဆုံး—ဒုက္ခအားလုံးကို ဖျက်ဆီးသည်။ ၎င်းကို ကြားနာသူသည် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်သည်၊ သံသယမရှိ။

Verse 39

अध्याय

“အဓျာယ” — လက်ရေးမူရင်းအစဉ်အလာတွင် အခန်းပိုင်းပြီးဆုံးကြောင်း သာသနာရေးအမှတ်အသား။