ဤအধ্যာယာတွင် ယမမင်းက Hari-bhakti ၏အထက်မြတ်မှုကို အသိအမှတ်ပြုသည်။ ဟရီကို သတိရ၍ ဥပုသ်စောင့်ကာ ချီးမွမ်းသူတို့ကို ယမမင်း မချုပ်ကိုင်နိုင်၊ မတော်တဆ “Hari” ဟု ဆိုမိခြင်းတောင် ပြန်လည်မွေးဖွားမှုကို ဖြတ်တောက်ပြီး ယမ၏စာရင်းမှ ဖယ်ရှားစေသည်။ စောတိက ဗြဟ္မာ၏ စဉ်းစားမှု—ယမ၏တာဝန်ကို ဂုဏ်ပြုရမည်ဟု—ကို ပြောပြီး Mohinī ကဲ့သို့ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မိန်းကလေး ပေါ်ထွန်းလာကာ ကာမတဏှာကို သင်ခန်းစာပေးသည်။ တားမြစ်ထားသော ဆက်ဆံရေးအပေါ် စိတ်ထဲကတောင် လိုလားခြင်းသည် နရကသို့ ဆွဲချပြီး စုဆောင်းထားသော ကုသိုလ်ကို ပျက်စီးစေသည်။ ဗြဟ္မာက ကိုယ်ခန္ဓာကို အရိုး၊ အသား၊ အညစ်အကြေးဟု သဘောပေါက်စေသော အာရုံစူးစိုက်မှုဖြင့် မောဟကို ဖယ်ရှားကာ မိန်းကလေး၏ မစ်ရှင်ကို ညွှန်ကြားသည်။ ထို့နောက် ရုက္မာင်္ဂဒ မင်းနှင့် သားတော် ဓမ္မာင်္ဂဒ တို့၏ စွန့်လွှတ်မှုနှင့် သစ္စာတရားကို ဥပမာပြု၍ ဆက်လက်ဖော်ပြသည်။ ဗြဟ္မာ၏ အစီအစဉ်မှာ မိန်းကလေးက မင်းကို ကတိသစ္စာများဖြင့် ချည်နှောင်ကာ Harivāsara ဥပုသ်ကို စွန့်ခိုင်းပြီး နောက်ဆုံးတွင် သားကို ကိုယ်တိုင် ခေါင်းဖြတ်ရန် တောင်းဆိုခြင်းဖြစ်၍ satya-dharma စမ်းသပ်မှုကြီးတစ်ရပ်ဖြစ်သည်။ သစ္စာမပြတ်သူသည် ဗိဿနု၏ နေရာသို့ ရောက်မည်ဟု ကတိပေးထားသည်။
Verse 1
यम उवाच । प्राप्तं तात मया सार्द्धं वेदांघ्रिनमने हितम् । नाहं गच्छामि योगांतं पुनरेव जगत्पते ॥ १ ॥
ယမမင်းက မိန့်တော်မူသည်။ «ချစ်သားရေ၊ ငါနှင့်အတူ သင်သည် အကျိုးရှိသောအရာကို ရရှိပြီးပြီ—ဝေဒ၏ခြေတော် (ဝေဒ၏အရှင်) ထံ ဦးညွှတ်ပူဇော်ခြင်းပင်။ လောကအရှင်တော်၊ ငါသည် ယောဂ၏ အဆုံးတိုင်ရာသို့ မသွားဘဲ ထပ်မံ ပြန်လာမည်»။
Verse 2
प्रशासति महीं भूपेहाटकांगदसंज्ञके । तमेकं देवताश्रेष्ठं संप्राप्ते हरिवासरे ॥ २ ॥
ဟာဋကာင်္ဂဒ အမည်ရှိသော ဘုရင်သည် မြေကြီးကို အုပ်စိုးနေစဉ်၊ ဟရိ၏ သန့်ရှင်းသော နေ့ရက် ရောက်လာသောအခါ၊ သူသည် တစ်ပါးတည်းသော အမြင့်မြတ်ဆုံး အရှင်—ဒေဝတားတို့အနက် အကောင်းဆုံးကို ချဉ်းကပ်၍ ပူဇော်ဝတ်ပြု하였다။
Verse 3
यदि चालयसे धैर्यात्ततोऽहं तव किंकरः । स मे शत्रुर्महान्देव तेन लुप्तः पटो मम ॥ ३ ॥
သင်သည် ငါ၏ တည်ကြည်သော သတ္တိကို လှုပ်ခါနိုင်လျှင်၊ ထိုအခါ ငါသည် သင်၏ အစေခံ ဖြစ်မည်။ သို့သော် ငါ၏ မဟာရန်သူသည်၊ အို မဟာဒေဝ၊ သူကြောင့် ငါ၏ အဝတ်အစား ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သည်။
Verse 4
तमेकं भोजयित्वा तु कार्ष्णेऽहनि महीपतिम् । कृतकृत्यो भविष्यामि गयापिंडप्रदो यथा ॥ ४ ॥
သို့သော် ကာရ္ရှ္ဏ နေ့၌ မြေကြီး၏ မင်းတော်တစ်ပါးတည်းကို ငါက ကျွေးမွေးနိုင်လျှင်၊ ငါသည် လုပ်ငန်းပြီးမြောက်သူ ဖြစ်လာမည်—ဂယာ၌ ပိဏ္ဍ ပူဇော်သူကဲ့သို့ပင်။
Verse 5
अद्य प्रभृति देवेशोयैर्नरैः संस्मृतो हरिः । उपोषितः स्तुत्वोपि न नियम्या मया हि ते ॥ ५ ॥
ယနေ့မှစ၍၊ ဒေဝတို့၏ အရှင်တော်၊ ဟရိကို သတိရသော လူတို့—အစာရှောင်၍ (ဥပောသထ) ကျင့်သုံးကာ ချီးမွမ်းပူဇော်သောသူတို့ကို ငါသည် အမှန်တကယ် မတားဆီးနိုင်တော့။
Verse 6
हरिरिति सहसा ये संगृणंतिच्छलेन जननिजठरमार्गात्ते विमुक्ते विमुक्ता हि मर्त्याः । मम पटविलिपिं ते नो विशंति प्रवीणा दिविचरवरसंघैस्ते नमस्या भवन्ति ॥ ६ ॥
မတော်တဆစိတ်ထက်သန်၍ «ဟရီ» ဟူသောနာမကို လှည့်ကွက်အဖြစ်ပင် အသံထွက်သူ မရဏလူသားတို့သည် မိခင်ဝမ်းလမ်းကြောင်းမှ လွတ်မြောက်ကာ အမှန်တကယ် မောက္ခရရှိကြသည်။ ထိုပညာရှိတို့သည် ငါ၏ မှတ်တမ်းနှင့် စာရင်းရေးရာအာဏာနယ်ပယ်သို့ မဝင်ကြဘဲ၊ ကောင်းမြတ်သော ကောင်းကင်သတ္တဝါအစုအဖွဲ့တို့ကလည်း ဂုဏ်ပြုကန်တော့ကြသည်။
Verse 7
सौतिरुवाच । वैवस्वतस्य कार्येण तत्सम्मानचिकीर्षया । चिंतयामास देवेशो विरिंचिः कुशलांछनः ॥ ७ ॥
ဆောတိက ပြောသည်။ ဝိုင်ဝသ္ဝတ၏ တာဝန်ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ သူ့ကို ဂုဏ်ပြုလိုသောကြောင့် မင်္ဂလာလက္ခဏာရှိသော ဒေဝတို့၏ အရှင် ဝိရိဉ္စိ (ဗြဟ္မာ) သည် စဉ်းစားတော်မူလေ၏။
Verse 8
चिंतयित्वा क्षणं देवः सर्वभूतैश्च भूषितः । भूतत्रासनमात्रं तु रूपं स जगृहे विभुः ॥ ८ ॥
ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သတ္တဝါအပေါင်းတို့ဖြင့် အလှဆင်တော်မူသော အရှင်သည် သတ္တဝါတို့ကို ကြောက်လန့်စေရန်သာ ရည်ရွယ်သည့် ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ခံယူတော်မူ၏။ ထိုသို့ အလုံးစုံပြန့်နှံ့သော အရှင်က ထိုပုံသဏ္ဌာန်ကို ယူဆောင်တော်မူလေ၏။
Verse 9
तस्मिन्नुत्पादयामास प्रमदां लोकमोहिनीम् । सर्वयोषिद्वरा देवीमनसा निर्भिता बभौ ॥ ९ ॥
ထိုနေရာ၌ပင် လောကတို့ကို မောဟစေသော ဆွဲဆောင်မှုအပြည့်ရှိသည့် အပျိုတစ်ဦးကို သူမက ဖန်ဆင်းပေါ်ထွန်းစေ하였다။ အမျိုးသမီးအပေါင်းတို့ထဲ၌ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဒေဝီသည် စိတ်အတွင်း၌ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်သကဲ့သို့ ထင်ရှားလာ၏။
Verse 10
सा बभूवाग्रतस्तस्य सर्वालंकारभूषिता । दृष्ट्वा पितामहस्तां तु रूपद्रविणसंयुताम् ॥ १० ॥
အလှဆင်အလှတန်ဆာ အစုံအလင်ဖြင့် သူမသည် သူ့ရှေ့၌ ရပ်တည်လာ၏။ ရုပ်အလှနှင့် စည်းစိမ်ဓနတို့ဖြင့် ပြည့်စုံသော သူမကို ပိတామဟ (ဗြဟ္မာ) မြင်တော်မူလေ၏။
Verse 11
प्राहेमान् पश्यतो ह्येतां स्वकान्वै काममोहितान् । प्रत्यवायभयाद्ब्रह्या चक्षुषी संन्यमीलयत् ॥ ११ ॥
မိမိ၏သူများကို ကာမမောဟဖြင့် မူးယစ်လှည့်စားနေသည်ကို မြင်၍ ထိုအမျိုးသမီးမြတ်က ပြောကြား၏။ ထို့နောက် ပရတ္ယဝါယ (အပြစ်အကျိုးဆက်) ကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် မျက်စိနှစ်ဖက်ကို ပိတ်လိုက်၏။
Verse 12
सरागेणेह मनसा सरागेणेह चक्षुषा । चिंतयेद्वीक्षयेद्वापि जननीं वा सुतामपि ॥ १२ ॥
ဤလောက၌ ရာဂကပ်နေသောစိတ်နှင့် ရာဂကပ်နေသောမျက်စိဖြင့် စဉ်းစားခြင်း သို့မဟုတ် ကြည့်ရှုခြင်း—မိမိ၏မိခင် သို့မဟုတ် မိမိ၏သမီးကိုပင်—ပြုလျှင် အပြစ်ဖြစ်၏၊ အကြောင်းမှာ ကာမသည် မြင်ကွင်းကို မစင်ကြယ်စေသောကြောင့်။
Verse 13
वधूं वा भ्रातृजायां वा गुरोभार्यां नृपस्त्रियम् । स याति नरकं घोरं संचिंत्य श्वपचीमपि ॥ १३ ॥
မင်္ဂလာသမီး (ချွေးမ) သို့မဟုတ် အစ်ကို/ညီကို၏ဇနီး၊ ဆရာ၏ဇနီး၊ မင်း၏ဇနီးတို့ကို စိတ်ထဲကပင် ကာမဖြင့် စဉ်းစားသူသည် ကြောက်မက်ဖွယ် နရကသို့ သွားရ၏။ အနိမ့်ဆုံး အပြင်ပန်းအမျိုးသမီးကိုပင် စိတ်ကူးမိလျှင်တောင် ထိုသို့ပင်။
Verse 14
दृष्ट्वा हि प्रमदा ह्येता यः क्षोभं व्रजते नरः । तस्य जन्मकृतं पुण्यं वृथा भवति नान्यथा ॥ १४ ॥
အမှန်တကယ်ပင် ဤအမျိုးသမီးတို့ကို မြင်၍ စိတ်လှုပ်ရှားကာ တုန်လှုပ်သွားသော ယောက်ျား၏ တစ်ဘဝလုံး စုဆောင်းထားသော ကုသိုလ်သည် အလဟသ ဖြစ်သွား၏။ ထိုမှတပါး မဖြစ်နိုင်။
Verse 15
प्रसंगे दशसाहस्रं पुण्यमायाति संक्षयम् । पुण्यस्य संक्षयात्पापी पाषाणाखुर्भवेद्ध्रुवम् ॥ १५ ॥
မသင့်လျော်သောပေါင်းသင်းမှုနှင့် ကာမပတ်သက်မှုကြောင့် ကုသိုလ်တစ်သောင်းပင် ပျက်စီးကုန်၏။ ကုသိုလ်ကုန်ခမ်းသွားလျှင် အပြစ်ရှိသူသည် သေချာပေါက် “ကျောက်ကြွက်” ဟူသော နိမ့်ကျသောဘဝသို့ မွေးဖွားရ၏။
Verse 16
तस्मान्न चिंतयेत्प्राज्ञो ह्येता रागेण चक्षुषा । जनन्या अपि पादौ तु नादेयौ द्वादशाब्दिकैः ॥ १६ ॥
ထို့ကြောင့် ပညာရှိသောသူသည် တပ်မက်သောမျက်စိဖြင့် ဤအရာများကို တွေးတောခြင်းမပြုသင့်ပေ။ အသက်တစ်ဆယ်နှစ်နှစ်ပြည့်သော သားသည် မိခင်၏ခြေတော်ကိုပင် (တပ်မက်သောစိတ်ဖြင့်) မထိတွေ့သင့်ပေ။
Verse 17
सुतैस्त्वभ्यंगकरणे पुनर्यौवनसंस्थितैः । षष्ट्यतीतां सुतोऽभ्यंगे नियुञ्जीत विचक्षणः ॥ १७ ॥
သားတို့သည် ၎င်းတို့၏ ယောက်ျားပျိုအရွယ်သို့ ရောက်သောအခါ ဆီလိမ်းနှိပ်နယ်ခြင်း (abhyaṅga) ကို ပြုလုပ်သင့်သည်။ ဉာဏ်ပညာရှိသော သားသည် အသက်ခြောက်ဆယ်ကျော်သော မိခင်အား နှိပ်နယ်ပေးရာတွင် ကူညီသင့်သည်။
Verse 18
वृद्धो वापि युवा वापि न पादौ धावयेद्वधूम् । उभयोः पतनं प्रोक्तं रौरवेऽङ्गारसंचये ॥ १८ ॥
အိုမင်းသည်ဖြစ်စေ၊ ငယ်ရွယ်သည်ဖြစ်စေ သတို့သမီး (ချွေးမ) အား ခြေဆေးစေခြင်း မပြုရ။ ထိုသူနှစ်ဦးစလုံးသည် မီးခဲပုံများရှိရာ Raurava ငရဲသို့ ကျရောက်ရလိမ့်မည်ဟု ဆိုထားသည်။
Verse 19
या वधूर्दर्शयेदंगं विवृतं श्वशुरस्य हि । पाणिपादाहता राजन् क्रिमिभक्ष्या भवेत्तु सा । वधूहस्तेन यः पापः पादशौचं करोति हि ॥ १९ ॥
အို မင်းကြီး၊ ယောက္ခမရှေ့တွင် မိမိခန္ဓာကိုယ်ကို ဖွင့်ပြသော ချွေးမသည် လက်ခြေတို့၌ ရိုက်နှက်ခံရပြီး ပိုးကောင်တို့၏ အစာဖြစ်ရလိမ့်မည်။ ချွေးမ၏လက်ဖြင့် ခြေဆေးခြင်းကို ခံယူသော အပြစ်ရှိသူသည်လည်း (အကုသိုလ် ရောက်ရ၏)။
Verse 20
स्नानं वाप्यथवाभ्यंगं तस्याप्येवंविधा गतिः । सूचीमुखैः कृष्णवक्रैःर्भुज्यते कल्पसंस्थितिम् ॥ २० ॥
ရေချိုးခြင်း သို့မဟုတ် ဆီလိမ်းခြင်းမျှသာ ပြုလုပ်လျှင်လည်း ထိုကဲ့သို့သော ကံကြမ္မာမျိုးပင် ဖြစ်ရ၏။ ထိုသူသည် ကမ္ဘာကုန်သည်အထိ အပ်ကဲ့သို့သော မျက်နှာနှင့် မည်းနက်သော ပါးစပ်ရှိသော ဘီလူးတို့၏ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခြင်းကို ခံရလေသည်။
Verse 21
तस्मान्न वीक्षयेन्नारीं सुतां वापि वधूं नरः । साभिलाषेण मनसा तत्क्षणात्पतते नरः ॥ २१ ॥
ထို့ကြောင့် ယောက်ျားသည် မိမိသမီးဖြစ်စေ၊ ချွေးမဖြစ်စေ၊ မိန်းမတစ်ဦးကို တပ်မက်သောစိတ်ဖြင့် မကြည့်ရှုသင့်ပေ။ ထိုခဏ၌ပင် သူသည် တရားမှ လျှောကျလေ၏။
Verse 22
एवं संचिंतयित्वा च सूक्ष्मां दृष्टिं चकार ह । यदिदं वर्तुलं वक्त्रं सोन्नतं दृश्यते शुभम् ॥ २२ ॥
ဤသို့ ဆင်ခြင်ပြီးနောက် သူသည် သိမ်မွေ့သော အမြင်ဖြင့် ကြည့်ရှုလေသည်။ "ပြည့်ဖြိုးသော အင်္ဂါရပ်များနှင့် ဤမျက်နှာဝိုင်းသည် ကျက်သရေရှိပုံရသည်။"
Verse 23
अस्थिपंजरमेतद्धि चर्ममांसावृतं त्विति । वसा मेदोऽथ नयने सोज्वले स्त्रीषु संस्थिते ॥ २३ ॥
အမှန်စင်စစ် ဤအရာသည် အရိုးအိမ်မျှသာဖြစ်ပြီး အရေပြားနှင့် အသားတို့ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။ အတွင်း၌ အဆီနှင့် ရိုးတွင်းခြင်ဆီရှိပြီး တောက်ပသော မျက်လုံးနှစ်လုံးသည် အမျိုးသမီးများ၌ တည်ရှိသည်။
Verse 24
अत्युच्छ्रितमिदं मांसं स्तनयोः समवस्थितम् । निम्नांशतां दर्शयति त्रिवली जठरस्थिता ॥ २४ ॥
ရင်သားကြားတွင် ညီညာစွာ တည်ရှိပြီး မြင့်မားစွာ ကြွတက်နေသော ဤအသားနှင့် ဝမ်းဗိုက်ပေါ်ရှိ အရေးအကြောင်း သုံးခုတို့သည် ခါးအလယ်ပိုင်း သိမ်သွယ်မှုကို ပြသနေသည်။
Verse 25
पुनरेवाधिकं क्षिप्तं मांसं जघनवत्मनि । मूत्रद्वारमिदं गुह्यं यत्र मुग्धं जगत्त्रयम् ॥ २५ ॥
တစ်ဖန် တင်ပါးလမ်းကြောင်းပေါ်တွင် အသားပိုတစ်덩ုံး ရှိနေသည် - ဤလျှို့ဝှက်သော အပေါက်၊ ဆီးသွားရာ အင်္ဂါ - ဤအရာဖြင့် လောကသုံးပါးသည် တွေဝေမိုက်မဲကြရသည်။
Verse 26
अपानवायुना जुष्टं सदैव प्रतिकुत्सितम् । भस्त्रावर्गाधिकं क्षिप्तं मांसं जघनवर्त्मनि ॥ २६ ॥
အပာနလေဖြင့် ဆက်နွယ်၍ အမြဲတမ်း ရွံရှာဖွယ်၊ အစဉ်အမြဲ မထီမဲ့မြင်ပြုဖွယ်—မီးဖိုဖောင်း၏ အလေးတင်ကဲ့သို့—ဤအသားတုံးကို တင်ပါးလမ်းကြောင်း (အောက်ပိုင်းလမ်း) ပေါ်သို့ ပစ်ချထားသည်။
Verse 27
कृतं यद्विद्द्विधा काष्ठं तद्वज्जंघा द्विधा ध्रुवम् । शुक्रास्थिपूरितं मांसैः कथं सुन्दरतां व्रजेत् ॥ २७ ॥
တစ်ခါ ခွဲပြီးသော သစ်တုံးက အမှန်တကယ် နှစ်ပိုင်းဖြစ်သကဲ့သို့၊ ကိုယ်၏ ခြေတံ (ရှင်) လည်း အမှန်တကယ် နှစ်ဖက်ဖြစ်သည်။ သုက်နှင့် အရိုးတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်၍ အသားဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသည့်အရာသည် ဘယ်လိုနည်းဖြင့် စစ်မှန်သော အလှသို့ ရောက်နိုင်မည်နည်း။
Verse 28
मांसमेदोवसासारे किं सारं देहिनां वद । विष्ठामूत्रमलैः पुष्टे को देहे रज्यते नरः ॥ २८ ॥
ကိုယ်ခန္ဓာရှိသူတို့အတွက် အသား၊ အဆီနှင့် အရိုးမြစ်သာ အနှစ်သာရဖြစ်သော ကိုယ်ခန္ဓာထဲတွင် စစ်မှန်သော အနှစ်သာရ ဘာရှိသနည်း၊ ပြောပါ။ အညစ်အကြေး၊ ဆီးနှင့် မသန့်ရှင်းမှုတို့ဖြင့် ပျိုးထောင်ထားသော ဤကိုယ်ကို မည်သူက တကယ်တမ်း စွဲလမ်းနိုင်မည်နည်း။
Verse 29
एवं विचार्य बहुधा विरिंचिर्ज्ञानचक्षुषा । धैर्यं कृत्वा च नारीं तामुवाच गजगामिनीम् ॥ २९ ॥
ဤသို့ အမျိုးမျိုး စဉ်းစားသုံးသပ်၍ စစ်မှန်သော ဉာဏ်မျက်စိဖြင့် မြင်ကာ၊ ဝိရိဉ္စိ (ဗြဟ္မာ) သည် သတ္တိကို တည်ငြိမ်စေပြီး ဆင်လျှောက်သကဲ့သို့ လှပသည့် လျှောက်လှမ်းပုံရှိသော ထိုမိန်းမအား ပြောဆို하였다။
Verse 30
यथाहि मनसा सृष्टा मया त्वं वरवर्णिनी । तथा भूतासि चार्वंगि मानसोन्मादकारिणी ॥ ३० ॥
“အို အရောင်အဆင်း အလွန်လှပသော မိန်းမရေ၊ သင်ကို ငါသည် စိတ်ထဲ၌ ဖန်ဆင်းခဲ့၏။ ထိုသို့ပင်၊ အို ကိုယ်အင်္ဂါလှပသူရေ၊ သင်သည် စိတ်ကို မူးယစ်လှုပ်ရှားစေသောသူအဖြစ် ဖြစ်လာခဲ့၏။”
Verse 31
तमुवाच तदा सा तु प्रणम्य चतुराननम् । पश्य मूर्छान्वत्नांथ जगत्स्थावरजंगमम् ॥ ३१ ॥
ထိုအခါ သူမသည် မျက်နှာလေးပါးရှင် (ဗြဟ္မာ) ကို ဦးချကန်တော့ပြီး ပြောသည်။ «ကြည့်ပါ—လောကတစ်လောကလုံး၊ မလှုပ်မရှားနှင့် လှုပ်ရှားသတ္တဝါတို့သည် မောဟကြောင့် မူးမေ့လဲကျနေပြီ»။
Verse 32
मोहितं मम रूपेण सयोगि यदकल्मषम् । स नास्ति त्रिषु लोकेषु यः पुमान्मम दर्शनात् ॥ ३२ ॥
ငါ၏ရုပ်သဏ္ဌာန်ကြောင့် မောဟိတဖြစ်သွားသော ယောဂီသည် အပြစ်ကင်းစင်သွား၏။ လောကသုံးပါးအတွင်း ငါကို မြင်ပြီးနောက် ထိုသို့မပြောင်းလဲသူဟူ၍ လူတစ်ယောက်မျှ မရှိ။
Verse 33
भवंतमादितः कृत्वा न क्षोभं याति पद्मज । आत्मस्तुतिर्न कर्तव्या केनचिच्छुभमिच्छता ॥ ३३ ॥
အို ပဒ္မဇ (ဗြဟ္မာ)၊ အမြတ်တန်ခိုးရှင်ကို အစဉ်အလာအဖြစ် အရင်တင်ထားလျှင် စိတ်မလှုပ်ရှား မတုန်လှုပ်။ ထို့ကြောင့် မင်္ဂလာအမှန်ကို လိုလားသူ မည်သူမျှ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ချီးမွမ်းခြင်း မပြုသင့်။
Verse 34
स्तवनान्नरकं याति विशुद्धोऽपि च मानवः । तथापि स्तवनं ब्रह्मन् कर्तव्यं कार्यहेतुना ॥ ३४ ॥
ချီးမွမ်းကာ အလွန်အကျွံတင်မြှောက်ခြင်းကြောင့် သန့်ရှင်းသူတစ်ဦးပင် နရကသို့ ကျရောက်နိုင်သည်။ သို့သော် အို ဘြာဟ္မဏ၊ တရားသော ရည်ရွယ်ချက်အတွက်ဆိုလျှင် ချီးမွမ်းခြင်းကို ပြုလုပ်သင့်သည်။
Verse 35
साहं सृष्टा त्वया ब्रह्मन् कस्यचित्क्षोभणाय वै । तमादिश जगन्नाथ क्षोभयिष्ये न संशयः ॥ ३५ ॥
«အို ဘြာဟ္မဏ၊ ကျွန်မကို သင်ဖန်ဆင်းထားခြင်းသည် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို လှုပ်ရှားစေဖို့ပင် ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် အို လောကနာထ (ကမ္ဘာ့အရှင်)၊ ထိုသူအကြောင်း ငါ့ကို အမိန့်ပေးပါ; သေချာပေါက် ငါသည် သူ့ကို လှုပ်ရှားစေမည်—သံသယမရှိ»။
Verse 36
मां दृष्ट्वापि क्षितौ देव भूधरश्चापि मुह्यति । किं पुनश्चेतनोपेतः श्वासोच्छासी नरस्त्विति ॥ ३६ ॥
အရှင်ဘုရား၊ မြေပြင်ပေါ်ရှိ တောင်တစ်လုံးတောင် ကျွန်ုပ်ကို မြင်ရုံနဲ့ လှုပ်ယမ်းမူးဝေမည်။ သတိရှိ၍ အသက်ရှူထုတ်ရှူသွင်းနေသော လူသားကတော့ ဘယ်လောက်ပို၍ မောဟဖြစ်မလဲ။
Verse 37
तथा चोक्तं पुराणेषु नारीवीक्षणवर्णनम् । उन्मादकरणं नॄणां दुश्चरव्रतनाशनम् ॥ ३७ ॥
ထို့ကြောင့် ပုရာဏများတွင်လည်း ဆိုထားသည်—မိန်းမကို ကြည့်ရှုခြင်းကို ဖော်ပြခြင်းသည် ယောက်ျားတို့၌ အရူးအမူးဖြစ်စေပြီး ခက်ခဲစွာ ထိန်းသိမ်းထားသော တပဿာဝရတများကိုပင် ဖျက်ဆီးတတ်သည်။
Verse 38
सन्मार्गे तावदास्ते प्रभवति पुरुषस्तावदेवेंद्रियाणां लज्जां तावद्विधत्ते विनयमपि समालंबते तावदेव । भ्रूचापाक्षेपयुक्ताः श्रवणपथगता नीलपक्ष्माण एते यावल्लीलावतीनां न हृदि धृतिमुषो दृष्टिबाणाः पतंति ॥ ३८ ॥
ယောက်ျားသည် သမ္မာလမ်း၌ တည်မြဲနေသမျှ၊ အင်္ဒြိယများကို ထိန်းနိုင်သမျှ၊ ရှက်ကြောက်မှုနှင့် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့မှုကို ဆောင်နိုင်သမျှ—လှုပ်ရှားကစားတတ်သော မိန်းမတို့၏ “မျက်လုံးမြား” များ၊ မျက်ခုံးကို ဓနုကဲ့သို့တင်၍ နားလမ်းကြောင်းမှ ဝင်လာကာ အပြာမဲရောင် မျက်တောင်များဖြင့် နှလုံးထဲသို့ ကျရောက်ပြီး သတ္တိတည်ငြိမ်မှုကို ခိုးယူသွားသရွေ့သာ ဖြစ်သည်။
Verse 39
धिक्तस्य मूढमनसः कुकवेः कवित्वं यः स्त्रीमुखं च शशिनं च समीकरोति । भ्रूक्षेपविस्मितकटाक्षनिरीक्षनिरीक्षितानि कोपप्रसादहसितानि कुतः शशांके ॥ ३९ ॥
စိတ်မိုက်သော ကဗျာဆိုး၏ “ကဗျာပညာ” ကို အရှက်တင်ရ၏—မိန်းမမျက်နှာကို လနှင့် တူညီစေသူပင်။ အို လမင်းရေ၊ သင်၌ ဘယ်မှာရှိသနည်း—ထပ်ခါထပ်ခါ ကြည့်မိစေသော မျက်ဝန်းကြည့်ချက်များ၊ မျက်ခုံးလှုပ်ရှားမှုများ၊ အံ့သြစေသော ဘေးမျက်စောင်းများ၊ ဒေါသ၊ ကျေးဇူးတရား၊ ရယ်မောမှုတို့?
Verse 40
पीतं हि मद्यं मनुजेन नाथ करोति मोहं सुविचक्षणस्य । स्मृता च दृष्टा युवती नरेण विमोहयेदेव सुराधिका हि ॥ ४० ॥
အရှင်ဘုရား၊ လူသားက အရက်မူးသောက်လျှင် ပညာရှိသူတောင် မောဟဖြစ်စေတတ်သည်။ ထို့ပြင် ယောက်ျားက မိန်းမငယ်ကို သတိရခြင်းသာဖြစ်စေ၊ မြင်ရုံသာဖြစ်စေ၊ အရက်ထက်ပင် ပို၍ မူးမောစေတတ်သည်။
Verse 41
मोहनार्थं त्वया सृष्टा नराणां प्रपितामह । तमादिशजगन्नाथ त्रैलोक्यं मोहयाम्यहम् ॥ ४१ ॥
အို ပရပိတာမဟာ၊ လူသားတို့ကို မောဟဖြစ်စေရန် သင်က ငါကို ဖန်ဆင်းခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် အို ကမ္ဘာလောက၏ အရှင်၊ ငါကို အမိန့်ပေးပါ—သုံးလောကကို မောဟဖြစ်စေမည်။
Verse 42
ब्रह्मोवाच । सत्यमुक्तं त्वया देवि नासाध्यं भुवनत्रये । नागनासोरु सुभगे मत्तमातंगगामिनि ॥ ४२ ॥
ဗြဟ္မာမိန့်တော်မူသည်– “ဒေဝီရေ၊ သင်ပြောသောစကားသည် အမှန်တကယ်ပင် မှန်ကန်၏။ သုံးလောက၌ သင်မဆောင်ရွက်နိုင်သော အရာမရှိ။ ကံကောင်းမြတ်သောသူ၊ ဆင်နှာမောင်းကဲ့သို့သော ပေါင်နှင့် မူးယစ်ဆင်မ၏ လျှောက်လှမ်းသကဲ့သို့ လျှောက်လှမ်းသူရေ။”
Verse 43
या त्वं दूषयसे चेतो ममापि वरवर्णिनि । तन्मया सुगृहीतं तु कृतं ज्ञानांकुशेन हि ॥ ४३ ॥
အို အရောင်လှသော မိန်းမရေ၊ သင်က ဖျက်ဆီးလိုသော ငါ၏စိတ်ကို ငါသည် ဓမ္မဉာဏ်၏ ချွန်တံ (အင်ကူရှ) ဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ဖမ်းဆီး၍ ထိန်းချုပ်ထားပြီးပြီ။
Verse 44
सा त्वं कथं न लोकानां चेतांस्यपहरिष्यसि । सत्यमेतद्विशालाक्षि तव रूपं विमोहनम् ॥ ४४ ॥
သင်သည် လူတို့၏စိတ်ကို မဖမ်းစားဘဲ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မည်နည်း။ အမှန်တကယ်ပင်၊ မျက်လုံးကျယ်သောသူရေ၊ သင်၏ရုပ်သဏ္ဌာန်သည် ဆွဲဆောင်၍ မောဟဖြစ်စေ၏။
Verse 45
सामरं हि जगत्सर्वं निश्चेष्टमपि लक्षये । यन्निमित्तं मया सृष्टा तत्साधय वरानने ॥ ४५ ॥
အမှန်တကယ်ပင် ငါသည် ကမ္ဘာလောကတစ်လောကလုံးကို ပဋိပက္ခဖြစ်နေသော်လည်း လှုပ်ရှားမှုမရှိသကဲ့သို့ မြင်ရသည်။ အို မျက်နှာလှသောသူရေ၊ ငါက သင်ကို ဖန်ဆင်းခဲ့သော ရည်ရွယ်ချက်ကို ပြီးမြောက်စေပါ။
Verse 46
वैदिशे नगरे राजा नाम्ना रुक्मांगदः क्षितौ । यस्य सन्ध्यावली भार्या तव रूपोपमा शुभे ॥ ४६ ॥
မြေပြင်ပေါ်ရှိ ဝိုင်ဒိရှာ မြို့တွင် ရုက္မာင်္ဂဒ အမည်ရှိသော မင်းတစ်ပါး ရှိ၏။ သူ၏ မဟာမိဖုရား သန္ဓျာဝလီ သည် မင်္ဂလာရှိသူဖြစ်၍ သင်၏ ရုပ်ရည်နှင့် တူညီလှ၏။
Verse 47
यस्यां धर्मांगदो जातो पितुरत्यधिकः सुतः । दशनागायु तबलः प्रतापेन रविर्यथा ॥ ४७ ॥
ထိုမိဖုရားထံမှ ဓမ္မာင်္ဂဒ အမည်ရှိသော သားတော် မွေးဖွားလာ၍ အဖထက်ပင် ထူးချွန်၏။ ဆင်တစ်သောင်း၏ အင်အားကို ပိုင်ဆိုင်ကာ၊ ထက်မြက်သော ဂုဏ်တန်ခိုးသည် နေမင်းကဲ့သို့ တောက်ပ၏။
Verse 48
यः क्षांत्या धरया तुल्यो गांभीर्ये सांगरोपमः । तेजसा वह्निवद्द्वीप्तः क्रोधे वैवस्वतोपमः ॥ ४८ ॥
သူသည် သည်းခံမှု၌ မြေကြီးကဲ့သို့၊ နက်ရှိုင်းမှု၌ သမုဒ္ဒရာကဲ့သို့၊ တေဇော၌ မီးကဲ့သို့ တောက်လောင်၏။ အမျက်ထွက်သော် ဝိုင်ဝသ္ဝတ (ယမ) ကဲ့သို့ တင်းကြပ်ခိုင်မာ၏။
Verse 49
त्यागे वैरौचनिर्यद्वद्गतौ हि पवनोपमः । सौम्यत्वे शशितुल्यस्तु रूपवान् मन्मथो यथा ॥ ४९ ॥
စွန့်လွှတ်ခြင်း၌ ဝိရောစန၏ သား (ဗလိ) ကဲ့သို့၊ လှုပ်ရှားသွားလာခြင်း၌ လေကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ နူးညံ့သိမ်မွေ့မှု၌ လကဲ့သို့၊ ရုပ်ရည်အလှ၌ မန္မထ (ချစ်ခြင်း၏ နတ်) ကဲ့သို့ ဖြစ်၏။
Verse 50
जीवभार्गवयोस्तुल्यो यो नीतौ राजनन्दनः । पित्रा भुक्तं समस्तैकं जंबूद्वीपं वरानने ॥ ५० ॥
အို မျက်နှာလှသောသူမ၊ နိုင်ငံကို ပျော်ရွှင်စေသော ထိုမင်းသားသည် နိုင်ငံရေးနီတိ၌ ဇီဝနှင့် ဘာရ္ဂဝ တို့နှင့် တူညီ၏။ ထို့ပြင် သူ၏အဖသည် ဇမ္ဗူဒွီပ အားလုံးကို တစ်ခုတည်းသော အင်ပါယာအဖြစ် အုပ်စိုးခဲ့၏။
Verse 51
धर्मांगदेन द्वीपानि संजितान्यपराण्यपि । पित्रोस्तु व्रीडया येन न ज्ञातं प्रमदासुखम् ॥ ५१ ॥
ဓမ္မာင်္ဂဒသည် အခြားကျွန်းများကိုလည်း အနိုင်ယူခဲ့သော်လည်း မိဘတို့ကို ရိုသေကြောက်ရွံ့၍ အရှက်သဘောဖြင့် မိန်းမတို့နှင့် ကာမပျော်ရွှင်မှုကို မခံစားခဲ့ပါ။
Verse 52
स्वयं प्राप्ताः परित्यक्ता येन भार्याः सहस्रशः । यो न वाक्याद्विचलते सहैव हि पितुर्गृहे ॥ ५२ ॥
မိမိထံသို့ ကိုယ်တိုင်လာရောက်သော မယားထောင်ပေါင်းများစွာကိုပင် သူသည် စွန့်လွှတ်ခဲ့သည်; ထို့ပြင် မိမိပေးထားသော စကားမှ မလွဲမသွေ တည်ကြည်စွာ ဖခင်၏အိမ်၌ပင် နေထိုင်သူဖြစ်သည်။
Verse 53
यस्य वै त्रीणि सुभगे मातॄणां चारुहासिनि । शतानि कनकाभासे त्वविशेषेण पश्यति ॥ ५३ ॥
အို ကံကောင်းသူမ၊ အို ချိုမြိန်စွာ ပြုံးသော မိန်းမ၊ အို ရွှေရောင်တောက်ပသူမ—သူသည် မာတೃ (မိခင်ဒေဝီ) သုံးရာကို ခွဲခြားမထားဘဲ တူညီစွာ မြင်တတ်သူ ဖြစ်၏။
Verse 54
तस्य धर्मप्रधानस्य पुत्ररत्नांचितस्य च । समीपं गच्छ चार्वंगि मंदरे पर्वतोत्तमे ॥ ५४ ॥
အို ကိုယ်အင်္ဂါလှပသူမ၊ ဓမ္မကို အဓိကထား၍ ရတနာတန်ဖိုးရှိသော သားတော်များဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသူ ထိုသူထံသို့ မန္ဒရ တောင်မြတ်ပေါ်တွင် သွားနီးကပ်လော့။
Verse 55
तत्र वत्स्यति राजा वै तुरगेणातिवाहितः । तव गीतेन चार्वंगि मोहितोऽश्वं विहाय च ॥ ५५ ॥
အဲဒီနေရာ၌ ဘုရင်သည် မြင်းဖြင့် အလွန်လျင်မြန်စွာ သယ်ဆောင်ခံရကာ နေထိုင်လိမ့်မည်; သို့သော် အို ကိုယ်အင်္ဂါလှပသူမ၊ သင်၏ သီချင်းသံကြောင့် မောဟိတဖြစ်၍ မြင်းကိုပါ စွန့်ပစ်လိမ့်မည်။
Verse 56
अधिरुह्य गिरेः पृष्ठं स संगं यास्यति त्वया । तत्र देवि त्वयावाच्यं मिलित्वा भूभुजा त्विह ॥ ५६ ॥
တောင်၏ကျောပေါ်သို့ တက်စီးပြီးနောက်၊ သူသည် သင်နှင့်အတူ ချိန်းထားသော တွေ့ဆုံရာသို့ သွားလိမ့်မည်။ ထိုနေရာတွင် အို ဒေဝီ၊ ဤနေရာ၌ မင်းကြီးနှင့် တွေ့ဆုံပြီးနောက် ဤသတင်းစကားကို မင်းကြီးထံ ပြောကြားပါ။
Verse 57
अहं भार्या भविष्यामि तव राजन्न संशयः । यद्ब्रवीमि ह्यहं नाथ तत्कार्यं हि त्वया ध्रुवम् ॥ ५७ ॥
အို မင်းကြီး၊ သံသယမရှိဘဲ ငါသည် သင်၏ မိဖုရား ဖြစ်လာမည်။ အို အရှင်၊ ငါပြောသမျှကို သင်က မဖြစ်မနေ အကောင်အထည်ဖော်ရမည်။
Verse 58
मोहितस्तव रूपेण तथैव प्रतिपद्यते । यतस्तं शपथैर्धृत्वा दक्षिणेन करेण वै ॥ ५८ ॥
သင်၏ရုပ်သွင်ကြောင့် မောဟဖြစ်သွားသူသည် ထိုအတိုင်း ပြုမူလေသည်။ ထို့ကြောင့် သစ္စာကတိအခိုင်အမာများဖြင့် သူ့ကို ချည်နှောင်ကာ အမှန်တကယ် ညာလက်ကို ကိုင်ယူလေသည်။
Verse 59
वाच्यः कतिपयैः सुभ्रु दिनैरपगतैस्त्विति । सुरते तव चार्वंगि यदा मुग्धो हि लक्ष्यते ॥ ५९ ॥
“ရက်အနည်းငယ် ကုန်လွန်ပြီးနောက်၊ အို မျက်ခုံးလှသူ၊ ဤသို့ ပြောပါ— ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ အပျော်အပါး၌ သင်အပေါ် အလွန်မက်မောနေသည်ဟု ထင်ရှားစွာ မြင်ရသောအခါ၊ အို ကိုယ်အင်္ဂါလှပသူ…”
Verse 60
तदा प्रहस्य राज्ञो वै स्मारणीयं पुरा वचः । यस्त्वया शपथो राजन्कृतो मद्वाक्यपालने ॥ ६० ॥
ထို့နောက် ပြုံးလျက် သူသည် မင်းကြီးအား ယခင်က ပြောခဲ့သောစကားကို သတိပေးလေသည်— “အို မင်းကြီး၊ ငါ့စကားကို လိုက်နာမည်ဟု သင် သစ္စာပြုခဲ့သည်။”
Verse 61
तत्पालयमहीपाल मन्येऽहं समयस्त्विति । एवमुक्ते त्वया मुग्धो राजा वै सत्यगौरवात् ॥ ६१ ॥
ထို့ကြောင့် မြေကြီး၏ဘုရင်တော်၊ ထိုအရာကို ကာကွယ်ပါ—ဤသည်ကို ငါသည် သဘောတူညီထားသော တာဝန်တရားဟု ထင်မြင်၏။ သင်ဤသို့ဆိုသောအခါ စိတ်ရိုးသားသော ဘုရင်သည် သစ္စာကို လေးစားသဖြင့် သဘောတူလက်ခံ하였다။
Verse 62
पालयामि न संदेहो ब्रूहि किं ते ददाम्यहम् । एवमुक्ते तु वचने त्वया वाच्यो वरानने ॥ ६२ ॥
ငါကာကွယ်မည်—သံသယမရှိ။ ပြောပါ၊ သင်အတွက် ငါဘာပေးရမည်နည်း။ ဤစကားကို ပြောပြီးနောက်၊ မျက်နှာလှသောသူမ၊ သင်၏ ဆုတောင်းချက်ကို ထိုအခါ ပြောရမည်။
Verse 63
रुक्मांगदो महीपालो धर्मांगदपिता शुभे । नोपवासस्त्वया कार्यो जातु वै हरिवासरे ॥ ६३ ॥
မင်္ဂလာရှိသောသူမ၊ ဓမ္မာင်္ဂဒ၏ဖခင် မြေကြီး၏ဘုရင် ရုက္မာင်္ဂဒက ဆို၏—«ဟရီ၏သန့်ရှင်းသောနေ့ (ဟရိဝါသရ) တွင် သင်သည် အစာရှောင်ခြင်းကို မည်သည့်အခါမျှ မပြုရ»။
Verse 64
सुरतस्रं सकारी मे ह्युपवासो भवेत्प्रिय । सुमुग्धां यौवनोपेतां स्वभार्यां यो न सेवते ॥ ६४ ॥
«ချစ်သူရေ၊ ငါ့အတွက် အိမ်ထောင်ရေးအနီးကပ်မှုကို ရှောင်ခြင်းပင် အစာရှောင်ခြင်းတစ်မျိုး ဖြစ်လာသည်။ ကိုယ့်ဇနီးကို—လှပ၍ ယောဝနပြည့်ဝသောသူမကို—မေတ္တာဖြင့် မနီးကပ်မပြုစုသူသည် အိမ်ထောင်ဓမ္မကို ချိုးဖောက်သူ ဖြစ်၏»။
Verse 65
पर्वापेक्षी दुराचारः स याति नरकं ध्रुवम् । त्रिरात्रमपविद्धाहं त्वया भूप उपोषणात् ॥ ६५ ॥
ပွဲနေ့များကိုသာ မျှော်လင့်၍ အစာရှောင်သူ အကျင့်ပျက်သည် နరకသို့ မလွဲမသွေ သွားရ၏။ အို ဘုရင်တော်၊ သင်၏ အစာရှောင်ခြင်းကြောင့် ငါသည် သုံးညတိုင်တိုင် အဝေးထားခံရ၍ မလေးစားခံရ하였다။
Verse 66
नाहं निमेषमप्येकं स्थातुं शक्ता त्वया विना । श्राद्धकाले तु संप्राप्ते उपाविष्टैर्द्विजैः किल ॥ ६६ ॥
အသင်မရှိဘဲ မျက်တောင်တစ်ခတ်စာမျှပင် ကျွန်ုပ်မနေနိုင်ပါ။ ဧကန်စင်စစ် ဘိုးဘွားကန်တော့ပွဲ (Shraddha) အချိန်ကျရောက်၍ ပုဏ္ဏားတို့သည် နေရာယူကြသောအခါ...
Verse 67
याचते संगमं भार्या यदि भोग्या तदैव सा । एवं संबोध्यमानोऽपि यदा राजा वचस्तव ॥ ६७ ॥
ဇနီးသည်က ပေါင်းဖက်ရန် တောင်းဆိုပြီး သူမသည် ချဉ်းကပ်ရန် သင့်လျော်ပါက၊ ထိုအချိန်တွင်ပင် သူမထံ ချဉ်းကပ်သင့်ပေသည်။ ဤသို့ ညွှန်ကြားသော်လည်း မင်းကြီးက သင့်စကားကို ပြောဆိုလျှင်...
Verse 68
न करिष्यति चार्वंगि तदा वाच्यं परं वचः । यदि न त्यजसे राजन्नुपवासं हरेर्दिने ॥ ६८ ॥
အို အဆင်းလှသော အမျိုးသမီး၊ အကယ်၍ သူသည် မလိုက်နာပါက၊ ပိုမိုပြင်းထန်သော စကားကို ဆိုသင့်သည်မှာ - 'အို မင်းကြီး၊ အသင်သည် ဟရိဘုရားရှင်၏ နေ့မြတ်တွင် ဤဥပုသ်စောင့်ခြင်းကို မစွန့်လွှတ်ပါက...'
Verse 69
स्वहस्तेन शिरश्च्छित्वा स्वपुत्रस्य वरासिना । धर्मांगदस्य राजेंद्र ममोत्संग्क्षिप स्वयम् ॥ ६९ ॥
အို မင်းကြီး၊ ဤအမြတ်ဆုံးသော ဓားဖြင့် သင့်သားတော် ဓမ္မင်္ဂဒ ၏ ဦးခေါင်းကို သင့်လက်ဖြင့် ကိုယ်တိုင် ဖြတ်၍ ကျွန်ုပ်၏ ပေါင်ပေါ်သို့ ကိုယ်တိုင် တင်ပါလော့။
Verse 70
यद्येतन्मत्प्रियं त्वं हि न करोषि महीपते । धर्मक्षीणो भवान् गंता नरके नात्र संशयः ॥ ७० ॥
အို မင်းကြီး၊ ကျွန်ုပ်နှစ်သက်သော ဤအမှုကို အသင်မပြုလုပ်ပါက၊ သင့်တရားဓမ္မ ဆုတ်ယုတ်ပျက်စီးလိမ့်မည်၊ ထို့ပြင် သင်သည် ငရဲသို့ ကျရောက်လိမ့်မည် - ဤအရာ၌ သံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိပါ။
Verse 71
श्रुत्वा त्वदीयं वचनं वरांगने न हिंस्यते प्राणसमं च पुत्रम् । संगृह्य वाक्यं वसुधामराणां सम्भोक्ष्यते माधववासंरेऽसौ ॥ ७१ ॥
အလှတင့်တယ်သော မိန်းမရေ၊ သင်၏စကားကို ကြားပြီးနောက် သူမသည် အသက်တန်ဖိုးတူ ချစ်မြတ်နိုးသော သားကို မသတ်မိမည်။ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ဒေဝတাদের အမိန့်အကြံကို လက်ခံကာ မာဓဝ၏ နေရာတော်၌ နေထိုင်၍ ဒေဝီယကောင်းချီးကို ခံစားမည်။
Verse 72
ततो जनो यास्यति पूर्ववच्च यमांतिकं किंकरपाशबद्धः । लिपिप्रमाणं नरकाधिवासी भविष्यते साधु कृतं त्वया हि ॥ ७२ ॥
ထို့နောက် ထိုသူသည် ယခင်ကဲ့သို့ ယမမင်း၏ ရှေ့သို့ ယမ၏ အမှုထမ်းတို့၏ ကြိုးကွင်းဖြင့် ချည်နှောင်ခံကာ ခေါ်ဆောင်ခံရမည်။ နရက၌ နေထိုင်ရင်း လုပ်ရပ်တို့၏ သက်သေဖြစ်သော စာရင်းမှတ်တမ်းကို ရင်ဆိုင်ရမည်—အမှန်ပင် သင်ပြောသည်မှာ မှန်ကန်၏။
Verse 73
अथ यदि निहंति तनयं राजा सत्येन संयुतः श्रीमान् । निःशेषामरपूज्यं व्रजति पदं पद्मनाभस्य ॥ ७३ ॥
အကယ်၍ ဂုဏ်သရေရှိသော ဘုရင်တစ်ပါးသည် သစ္စာတရား၌ တည်ကြည်၍ မိမိသားကိုပင် သတ်မိသော်လည်း၊ ပဒ္မနာဘ (ဗိဿနု) ၏ နေရာတော်သို့ ရောက်ကာ ဒေဝတားအပေါင်းတို့က လေးစားပူဇော်သော အမြင့်မြတ်သော အခြေအနေကို ရရှိမည်။
Verse 74
इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणोत्तरभागे मोहिनीं प्रति ब्रह्मवाक्यं नाम सप्तमोऽध्यायः ॥ ७ ॥
ဤသို့ဖြင့် သန့်ရှင်းမြတ်သော ဘೃಹန်နာရဒီယ ပုရာဏ၏ အုတ္တရဘားဂ (နောက်ပိုင်း) တွင် «မောဟိနီအား ဘြဟ္မာ၏ ဟောကြားချက်» ဟူသော အမည်ရှိ သတ္တမအခန်း ပြီးဆုံး၏။
The chapter frames Hari-smaraṇa and vrata-observance as a grace-based jurisdictional shift: devotees who fast and praise Hari are said to move beyond Yama’s karmic accounting (his ‘records’), indicating bhakti’s power to nullify or transcend punitive karmic pathways.
It functions as a classical vairāgya technique (aśubha-bhāvanā): by seeing the body as bones, flesh, fat, impurities, and transient parts, the mind is pulled away from kāma-delusion and anchored in discriminative knowledge (jñāna) and self-restraint.
By setting up Rukmāṅgada’s oath-bound dilemma—abandon Harivāsara or commit an unthinkable act—the text dramatizes dharma’s hierarchy and the cost of truth-vows; the promised resolution is that unwavering satya, aligned with Viṣṇu’s purpose, culminates in attaining Padmanābha’s abode.