မိုဟိနီ–ရုက္မာင်္ဂဒါ ဇာတ်ဝန်းအတွင်း ယမမင်းသည် မိမိ၏ကွက်ကွင်းမအောင်မြင်ကြောင်း ဝမ်းနည်းလျက်၊ ဗိဿနုဝရတကို အနည်းငယ်သာ စောင့်ထိန်းသော်လည်း သတ္တဝါများကို ဝိုင်ကుంఠသို့ ပို့ဆောင်နိုင်ကြောင်းကို ညည်းညူသည်။ ဘြဟ္မာနှင့် ဒေဝတားတို့ ဆင်းလာကာ မိုဟိနီကို နှိုးဆော်နှစ်သိမ့်ကြပြီး၊ အရှက်ရ၍ အားနည်းသွားသော နေရာကို တွေ့ကြသည်။ ဥပမာတန်းရှည်များဖြင့် ဓမ္မ၊ ဉာဏ်ပညာ၊ စကားနှင့် ယဇ်ပူဇော်မှုတို့သည် သန့်စင်ပြုပြင်မှု၊ နည်းလမ်းမှန်ကန်မှု၊ ကရုဏာ၊ အကြံဉာဏ်နှင့် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းမှန်ကန်မှု မရှိလျှင် အကျိုးမရှိကြောင်း သင်ကြားသည်။ ဒေဝတားတို့သည် ဝိုင်သာခ လဆန်းဘက် မိုဟိနီ ဧကာဒသီကိုလည်းကောင်း၊ ဘုရင်၏ မလျော့မတင်း သစ္စာတရားကိုလည်းကောင်း ချီးမွမ်းကြပြီး နောက်ဆုံး ဗိဿနုသည် သုံးဦးကို မိမိ၏ အဘောဒ်သို့ ခေါ်ဆောင်သည်။ ထို့နောက် လုပ်ခလစာ၊ တာဝန်ဝတ္တရားနှင့် အစာအဟာရကို တားဆီးမပေးခြင်း၏ အပြစ်အကြောင်း သီလသင်ခန်းစာများ ထပ်မံဖော်ပြသည်။ မိုဟိနီသည် ဝမ်းနည်းကာ ဗိဿနုကို မြင့်မြတ်သော စတုတိဖြင့် ချီးမွမ်းသည်။ ပြန်လာသော သာသနာ့သူ/ပုရောဟိတ်သည် အဓမ္မဟု ထင်မြင်သည့်အရာနှင့် လူထုအပြစ်တင်မှုကြောင့် ဒေါသထွက်ကာ မိုဟိနီကို ရှုတ်ချပြီး၊ ဘြာဟ္မဏ၏ စကားအာဏာနှင့် ရေဖြင့် ကျိန်စာကြောင့် နောက်ဆုံး မိုဟိနီသည် မီးလောင်၍ ပြာဖြစ်သွားကာ «Śāpaprāpti» အဓ္ယာယကို ပိတ်သိမ်းသည်။
Verse 1
यम उवाच । विबुधेश जगन्नाथ चराचरगुरो प्रभो । मोहिनी निष्फला जाता वंध्या स्त्री जनने यथा ॥ १ ॥
ယမမင်းက မိန့်တော်မူသည်—အို ဒေဝတားတို့၏ အရှင်၊ အို ကမ္ဘာလောက၏ အရှင်၊ လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာတို့၏ ဂုရုအရှင်—ဤမောဟနီမယာသည် အကျိုးမရှိသွားပြီ၊ မွေးဖွားရာတွင် မဖြစ်နိုင်သော မျိုးမပွားမိန်းမကဲ့သို့။
Verse 2
रुक्मांगदप्रणीतेन मार्गेण कुशलांछन । लोकः प्रयाति वैकुंण्ठं न मां कश्चित्प्रपद्यते ॥ २ ॥
အို မင်္ဂလာရှိသူ၊ ရုက္မာင်္ဂဒက ပြသသော လမ်းကြောင်းဖြင့် လူတို့သည် ဝိုင်ကుంఐဋ္ဌသို့ ရောက်ကြ၏၊ သို့သော် မည်သူမျှ ငါ့ထံ၌ မခိုလှုံကြ။
Verse 3
गतेऽपि भूमिनाथेशे देहं देवस्य चक्रिणः । तथापि सर्वभूतानां न बुद्धिः परिवर्तते ॥ ३ ॥
မြေကြီး၏ အရှင်မင်းကြီး ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်၊ ထို့ပြင် စက်ရင်သခင် (ဗိဿဏု) ၏ ကိုယ်ရုပ်တော် မထင်ရှားတော့သော်လည်း၊ သတ္တဝါတို့၏ အမြင်ဉာဏ်သည် မပြောင်းလဲသေး။
Verse 4
उपोष्य वासरं विष्णोराकुमारात्तु मानवाः । प्रयांति परमं लोकं लुप्तपापाः पितामह ॥ ४ ॥
အို ပိတామဟ (အဘိုးကြီး)၊ လူသားတို့သည် ကလေးဘဝမှစ၍ ဗိဿဏုသခင်အတွက် တစ်နေ့စာ အုပ်ဝါသ (အစာရှောင်) ပြုလျှင်၊ အပြစ်တို့ ပျောက်ကင်းကာ အမြင့်မြတ်ဆုံး လောကသို့ ရောက်ကြသည်။
Verse 5
पुत्री ते व्रीडिता देवी मोहिनी मोहमागता । नायाति तव सामीप्यं न भुंक्ते लोकगर्हिता ॥ ५ ॥
သင်၏ သမီးတော် ဒေဝီ မောဟနီသည် အရှက်ရ၍ မောဟတွင် ကျရောက်သွားသည်။ လောကက ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချသဖြင့် သင့်အနီးသို့ မလာနိုင်၊ အစာလည်း မစားနိုင်။
Verse 6
निर्व्यापारस्त्वहं जातः किं करोमि प्रशाधि माम् । रविपुत्रवचः श्रुत्वा प्रोवाच कमलासनः ॥ ६ ॥
“ကျွန်ုပ်သည် လှုပ်ရှားမလုပ်နိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်လာပါပြီ—ဘာလုပ်ရမလဲ၊ ကျွန်ုပ်ကို ညွှန်ကြားပါ” ဟု နေမင်း၏သား၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ကြာပန်းထိုင် ဘြဟ္မာသည် ပြောကြား하였다။
Verse 7
गच्छामः सहिताः सर्वे मोहिनीं प्रतिबोधितुम् । मोहिन्यां प्रतिबुद्धायां करिष्यामो दिवाकरे ॥ ७ ॥
“လာကြစို့—ကျွန်ုပ်တို့အားလုံး အတူတကွ သွားပြီး မိုဟိနီကို နိုးထစေကြမည်။ မိုဟိနီ နိုးထလာသော် နေမင်း (ဒိဝါကရ) အရေးကို ထိုနောက် ဆောင်ရွက်ကြမည်” ဟု ဆို하였다။
Verse 8
तव कार्यं न संदेहः संभ्रमस्त्यज्यतामयम् । ततो देव गणाः सर्वे शतक्रतुपुरोगमाः ॥ ८ ॥
သင်၏ကိစ္စ အောင်မြင်မည်မှာ သံသယမရှိ၊ ဤစိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ချက်ချင်း စွန့်လွှတ်ပါ။ ထို့နောက် သတကရတု (အိန္ဒြာ) ဦးဆောင်သော နတ်တော်အဖွဲ့အားလုံးသည် ထိုအတိုင်း ဆောင်ရွက်ရန် ထွက်ခွာကြသည်။
Verse 9
ब्रह्मणा सहिताः पृथ्वीं विमानैः सूर्यसप्रभैः । समायाता महीपाल नारीं तां प्रतिबोधितुम् ॥ ९ ॥
အို မင်းကြီး၊ ဘြဟ္မာနှင့်အတူ သူတို့သည် နေကဲ့သို့ တောက်ပသော ဗိမာန်ယာဉ်များဖြင့် မြေပြင်သို့ ဆင်းလာကာ ထိုမိန်းမကို နိုးထစေ (ညွှန်ပြ) ရန် ရောက်လာကြသည်။
Verse 10
ते विमानैः समंतात्तु परिवार्य शुभाननाम् । तेजोहीनां निरानंदां शुष्कतोयां नदीमिव ॥ १० ॥
သူတို့သည် ဗိမာန်ယာဉ်များဖြင့် မျက်နှာလှသော မိန်းမကို အရပ်ရပ်မှ ဝိုင်းရံကာ သူမကို တောက်ပမှုကင်း၍ ပျော်ရွှင်မှုမရှိအောင် ဖြစ်စေ하였다—ရေခန်းသွားသော မြစ်တစ်စင်းကဲ့သို့။
Verse 11
शशिहीनां निशां भूप ऋत्विग्घीनां क्रियामिव । पराजितो यथा मर्त्यः प्रम्लानकुसुमं यथा ॥ ११ ॥
အို မင်းကြီး၊ လမရှိသောညကဲ့သို့၊ ပုရောဟိတ်မရှိဘဲ ပြုလုပ်သော ယဇ္ဉကဲ့သို့၊ ရှုံးနိမ့်သွားသော လူကဲ့သို့၊ နွမ်းခြောက်သွားသော ပန်းကဲ့သို့ ဖြစ်၏။
Verse 12
निवृत्तोत्सववेदीव विद्रुमं धवलं यथा । गतशालिस्तु केदारो निष्प्र यथा ॥ १२ ॥
ပွဲတော်ပြီးဆုံးပြီးနောက် ယဇ္ဉဝေဒိကာကဲ့သို့၊ ဖြူဖျော့သွားသော သန္တာကဲ့သို့၊ စပါးကို ရိတ်ယူပြီးနောက် လယ်ကွင်းကဲ့သို့—တောက်ပမှုကင်း၍ အလှရောင်မရှိတော့သည်။
Verse 13
मंड वा गतोद्वा यथा सरः । मंथानं नवनीते वा उद्धृते धरणीपते ॥ १३ ॥
အို မြေကြီး၏အရှင်၊ ရေကန်ပေါ်ရှိ အညစ်အကြေးကို ဖယ်ရှားသကဲ့သို့၊ နို့ကိုမွှေ၍ ထောပတ်ကို ထုတ်ယူပြီးနောက် မွှေတံကို ဆွဲထုတ်သကဲ့သို့—အကျိုးပြီးဆုံးသောအရာမှ လွတ်မြောက်စေသင့်၏။
Verse 14
असंस्कृता यथा वाणी मर्दिता च यथा चमूम् । हत नाथां तु युवतीं धान्यहीनां प्रजां यथा ॥ १४ ॥
မပြုပြင်သေးသော စကားသည် တန်ဖိုးမရှိသကဲ့သို့၊ ချေမှုန်းခံရသော စစ်တပ်သည် အင်အားမရှိသကဲ့သို့၊ ကာကွယ်သူမရှိသော မိန်းမငယ်သည် အန္တရာယ်လွယ်သကဲ့သို့၊ စပါးမရှိသော ပြည်သူသည် ဆင်းရဲသကဲ့သို့—ထိုနည်းတူ စနစ်တကျ မသန့်စင်မပြင်ဆင်ဘဲ လိုအပ်သော အထောက်အကူမရှိသော ဓမ္မ/အခမ်းအနားသည် အကျိုးမထွက်။
Verse 15
मंत्रहीनविधिं युद्धं धर्मं च दयया विना । पृथ्वीं भूपालहीना वा मंत्रही नोयथा नृप ॥ १५ ॥
အကြံဉာဏ်နှင့် စည်းကမ်းနည်းလမ်းမရှိဘဲ ဆင်နွှဲသော စစ်ပွဲ၊ ကရုဏာမပါဘဲ ကျင့်သုံးသော ဓမ္မ၊ ထိန်းသိမ်းကာကွယ်မည့် မင်းမရှိသော မြေပြင်—ဤအရာအားလုံးသည် ပညာရှိ အမတ်မရှိသော အုပ်ချုပ်သူကဲ့သို့ အကျိုးမဲ့၏။
Verse 16
धनधान्यविहीनं वा गृहं नृपवरोत्तम । जलहीनं यथा कुंभं पंकस्थं गोपतिं यथा ॥ १६ ॥
အို မင်းမြတ်အထွဋ်အမြတ်၊ ငွေကြေးနှင့် စပါးသီးနှံမရှိသော အိမ်သည် ရေမရှိသော အိုးကဲ့သို့လည်းကောင်း၊ ရွံ့ထဲတွင်ကပ်နေသော နွားရှင်ကဲ့သို့လည်းကောင်း၊ မိမိရည်ရွယ်ချက်ကို မဖြည့်ဆည်းနိုင်ပါ။
Verse 17
गृहस्थं भार्यया हीनं राष्ट्रभ्रष्टं च भूपतिम् । भग्नक्रियं यथा वैद्यं भग्नशाखं यथा द्रुमम् ॥ १७ ॥
ဇနီးမရှိသော အိမ်ထောင်ရှင်၊ နိုင်ငံပျက်သွားသော ဘုရင်၊ ဆေးကုသမှုအလုပ်ပျက်သွားသော ဆရာဝန်၊ ကိုင်းခက်ကျိုးသွားသော သစ်ပင်—ဤအရာအားလုံးသည် အားနည်းလျော့နည်း၍ အကျိုးမဖြစ်သကဲ့သို့ တူညီသည်။
Verse 18
तेजोहीनं यथागारं निर्जलं वा घनं यथा । विधूम इव सप्तार्चिर्विरश्मिरिव भास्करः ॥ १८ ॥
အလင်းမရှိသော အိမ်ကဲ့သို့၊ ရေမရှိသော မိုးတိမ်ကဲ့သို့၊ မီးလျှံခုနစ်လျှံရှိသော်လည်း မီးခိုးမရှိသကဲ့သို့၊ ရောင်ခြည်မရှိသော နေမင်းကဲ့သို့—တောက်ပမှုနှင့် အသက်အားမရှိလျှင် ထိုအခြေအနေသည် အားမဲ့သွားသည်။
Verse 19
मतिभ्रष्टो यथा मर्त्यः पर्वसंगी यथा नरः । अतृप्तः कांतया कांतः पन्नगश्च विषोज्झितः ॥ १९ ॥
အမြင်ခွဲခြားနိုင်စွမ်းပျောက်ဆုံးသော လူသားကဲ့သို့၊ လောင်းကစားစွဲလမ်းသော ယောက်ျားကဲ့သို့၊ ချစ်သူမနှင့်အတူရှိသော်လည်း မပြည့်ဝမချမ်းသာသော ချစ်သူကဲ့သို့၊ အဆိပ်မရှိတော့သော မြွေကဲ့သို့—ထိုသူသည် အားမဲ့၍ မငြိမ်မသက် ဖြစ်လာသည်။
Verse 20
लूनपक्षो यथा पक्षी वृत्तिहीनो यथा द्विजः । शिरोभ्रष्टा यथा माला पर्वतो धातुवर्जितः ॥ २० ॥
အတောင်ဖြတ်ခံရသော ငှက်ကဲ့သို့၊ သင့်လျော်သော အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းမရှိတော့သော ဗြာဟ္မဏကဲ့သို့၊ ခေါင်းအလှဆင်ကျွတ်သွားသော ပန်းကုံးကဲ့သို့၊ သတ္တုဓာတ်မရှိသော တောင်ကဲ့သို့—ထိုအရာသည် တင့်တယ်မှုဆုံးရှုံး၍ အကျိုးမဖြစ်တော့သည်။
Verse 21
प्रभ्रष्टलिपि शास्त्रं वा ऋग्यजुर्विस्वरं यथा । स्वरहीनं यथा साम पद्महीनं यथा सरः ॥ २१ ॥
စာလုံးရေးသားမှု ပျက်စီးသွားသော သာသနာကျမ်းသည်၊ သံအလေးအနက် (स्वर) ပျောက်သွားသော ရိဂ္ဝေဒနှင့် ယဇုရ္ဝေဒကဲ့သို့ ချို့ယွင်း၏။ သီချင်းသံမရှိသော စာမဝေဒကဲ့သို့၊ ပဒ္မပန်းမရှိသော ရေကန်ကဲ့သို့ ဖြစ်၏။
Verse 22
यथा मार्गं तृणै रुद्धं पद्मं पत्रविवर्जितम् । ज्ञानं ममत्वसंयुक्तं पुमांसं प्रकृतिं विना ॥ २२ ॥
မြက်ပင်များက လမ်းကို ပိတ်ဆို့လျှင် သွားမရသကဲ့သို့၊ အရွက်မရှိသော ပဒ္မပန်းသည် လျော့နည်းသကဲ့သို့၊ “ငါ့ဟာ” ဟူသော မမတ္တ (mamatva) နှင့် တွဲနေသော ဉာဏ်သည် ပရကృతိကို မှန်ကန်စွာ မသိလျှင် လူကို မလမ်းညွှန်နိုင်။
Verse 23
सांख्यानि तत्त्वहीनानि धर्मं दंभान्वितं यथा । तेजोहीनां तथापश्यन् मोहिनीं ते दिवौकसः ॥ २३ ॥
တတ္တဝ (tattva) မရှိသော စာṅခ္ယ သဘောတရားများနှင့်၊ ဒံဘ (dambha) ပါဝင်သော “ဓမ္မ” သည် အစွမ်းအင်အမှန် မရှိသကဲ့သို့၊ ဒေဝတားတို့သည် မိုဟိနီကို တောက်ပမှုကင်းမဲ့သူအဖြစ် မြင်ကြ၏။
Verse 24
ध्यायमानां निरुत्साहां दृश्यमानां जनैः प्रभो । आक्रोशवचनैः क्रूरैः पुत्रहत्यासमन्विताम् ॥ २४ ॥
အရှင်ဘုရား၊ လူတို့သည် သူမကို စိတ်တွေးနက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နေထိုင်ကာ အားမရှိသကဲ့သို့ မြင်ကြ၏။ ထို့ပြင် သားကို သတ်ခဲ့သည်ဟူသော စွပ်စွဲချက်ကို ထမ်းဆောင်ရင်း၊ ကြမ်းတမ်းရက်စက်သော ဆဲဆိုစကားများဖြင့် တိုက်ခိုက်ခံရ၏။
Verse 25
दुःशीलां धर्मसंत्यक्तां तद्वाक्यपरिमोषिताम् । स्ववाक्यपालनां चंडामुचुर्देवाः समागताः ॥ २५ ॥
ဒေဝတားတို့ စုဝေးလာပြီး၊ စိတ်ဆိုးသဘောမကောင်း၍ ဓမ္မကို စွန့်ပစ်ကာ ထိုစကားများကြောင့် လမ်းလွဲသွားသော်လည်း၊ မိမိစကားကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ရာတွင် တည်ကြည်သော ချဏ္ဍာကို ခေါ်၍ ပြောကြ၏။
Verse 26
मां शोकं कुरु वामोरु पौरुषं हि त्वया कृतम् । नहि माधवभक्तानां विद्यते मानखण्डनम् ॥ २६ ॥
အို ပေါင်လှသော မိန်းမ၊ ငါ့အတွက် မဝမ်းနည်းပါနှင့်။ သင်သည် အမှန်တကယ် ရဲရင့်မှုကို ပြသခဲ့၏။ မာဓဝ (ဗိဿနု) ၏ ဘက္တများအကြား၌ ဂုဏ်သိက္ခာပျက်စီးခြင်း သို့မဟုတ် အရှက်ရခြင်း မရှိပါ။
Verse 27
सा त्वं हरिणशावाक्षि देवकार्यार्थमागता । तन्न सिद्धं वरारोहे स प्रयातोऽधुनाभवम् ॥ २७ ॥
အို သမင်မျက်လုံးရှိသော မိန်းမ၊ သင်သည် နတ်ဘုရားတို့၏ တာဝန်အတွက် လာခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုရည်ရွယ်ချက် မအောင်မြင်ခဲ့ပါ၊ အို ခါးလှသောသူ; ထို့ကြောင့် သူသည် ယခု ထွက်ခွာသွားပြီ။
Verse 28
विघ्नविध्वंसिनीं पूर्वं कृता रुक्मांगदेन हि । एकादशी महापुण्या मोहिनी माधवे सिते ॥ २८ ॥
အမှန်ပင် ဤဧကာဒသီသည် မဟာပုဏ္ဏားဖြစ်၍ ယခင်က ရုက္မာင်္ဂဒက ကျင့်သုံးခဲ့သည်။ ၎င်းသည် အတားအဆီးတို့ကို ဖျက်ဆီးပေး၏။ ဤသည်မှာ မာဓဝ (ဝိုင်သာခ) လ၏ လင်းလက်သော ပက္ခ၌ ကျရောက်သော မိုဟိနီ ဧကာဒသီ ဖြစ်သည်။
Verse 29
संवत्सरं विशालाक्षि कृच्छ्रपादप्रपूजिता । तस्यैवाध्युष्टिरतुला यत्सत्याचच्चलितो न हि ॥ २९ ॥
အို မျက်လုံးကျယ်သောသူ၊ သူမကို တစ်နှစ်ပတ်လုံး ကೃစ္ဆရ (Kṛcchra) စည်းကမ်းဖြင့် ပူဇော်ကာ ကုသိုလ်ပြုခဲ့သည်။ သူမ၏ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော တည်ကြည်မှုကြောင့် သစ္စာမှ လုံးဝ မလွဲချော်ခဲ့ပါ။
Verse 30
विघ्नराज्ञी तु वै नारी लोकेषु परिगीयते । कर्मणा मनसा वाचा पुत्रव्यापादने मतिम् ॥ ३० ॥
ထိုမိန်းမကို လောကများတွင် ‘ဝိဃ္နရာဇ္ဉီ’ (အတားအဆီးတို့၏ မိဖုရား) ဟု ချီးကျူးခေါ်ဆိုကြသည်။ အကြောင်းမှာ သူမသည် မိမိသားကို ဖျက်ဆီးရန် အလုပ်ဖြင့်လည်းကောင်း၊ စိတ်ဖြင့်လည်းကောင်း၊ စကားဖြင့်လည်းကောင်း ရည်ရွယ်ချက်ကို ဦးတည်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
Verse 31
कृत्वा चोद्धृत्य खङ्गं च त्यक्त्वा स्नेहं सुदूरुरतः । तादृशं निकषं प्रोक्ष्य भगवान्मधुसूदनः ॥ ३१ ॥
ထိုသို့ပြု၍ ဓားကိုဆွဲထုတ်ကာ မြှောက်တင်ပြီး၊ ချစ်ခင်တွယ်တာမှုအားလုံးကို စွန့်လွှတ်၍ စိတ်ခံစားမှုမှ ဝေးကွာနေ၏။ ဘဂဝန် မဓုသူဒန (ဗိဿနု) သည် ထိုကဲ့သို့သော တိကျပြတ်သားသော စမ်းသပ်မှုဖြင့် အမှုကို သန့်စင်ကာ အတည်ပြုတော်မူ၏။
Verse 32
हनिष्यति प्रियं पुत्रं न भुङ्क्ते हरिवासरे । पुत्रस्य च प्रियायाश्च भावं प्रेक्ष्य नृपस्य च ॥ ३२ ॥
သူသည် ချစ်မြတ်နိုးသော သားကို သတ်မည်၊ ဟရိဝါဆရ (ဟရိ၏နေ့) တွင်လည်း မစားမသောက်ဘဲ နေမည်။ ထို့ပြင် သား၏စိတ်နေစိတ်ထား၊ ချစ်သူမယား၏အနေအထားနှင့် မင်း၏သဘောထားကိုပါ ကြည့်ရှု၍ ထိုအတိုင်း ဆောင်ရွက်၏။
Verse 33
विष्णुना परेतुष्टेन नीताः स्वभवने त्रयः । सदेहाः क्षीणकर्माणोह्यंगारोऽग्निरिवाहितः ॥ ३३ ॥
ထို့နောက် ဗိဿနုသည် အလွန်ပီတိဖြစ်တော်မူ၍ သူတို့သုံးဦးကို မိမိ၏အိမ်တော်သို့ ခေါ်ဆောင်တော်မူ၏။ သူတို့သည် ကိုယ်ခန္ဓာနှင့်တကွရှိနေသေးပြီး ကံအကျိုးများ ကုန်ခမ်းသွားကာ မီးထဲသို့ သယ်ဆောင်သွားသော မီးတောက်ကျောက်မီးသွေးကဲ့သို့ ဖြစ်၏။
Verse 34
फलं कर्मणि चारब्धे यदि देवी न सिद्ध्यति । सर्वयत्नेन सुभगे दोषः कोऽत्र तवाधुना ॥ ३४ ॥
ကောင်းမွန်စွာ စတင်ပြုလုပ်ထားသော ကర్మကိစ္စ၌ပင် ဒေဝီက အောင်မြင်မှု မပေး၍ အကျိုးफल မပေါ်လာလျှင်—အို သုဘဂေ၊ သင်သည် ကြိုးစားအားထုတ်မှု အားလုံးပြုခဲ့သော်လည်း—ယခုအခါ သင့်အပေါ် အပြစ်အနာအဆာ မည်သို့ရှိနိုင်သနည်း။
Verse 35
एतस्माद्वरदाः सर्वे संप्राप्ता विबुधाः शुभे । सिद्धौ वाप्यथ वासिद्धौ कर्मकृत्स्याद्दृथा न हि ॥ ३५ ॥
ထို့ကြောင့် အို သုဘေ၊ ဆုတောင်းပေးတတ်သော ဒေဝတားအားလုံး ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာကြပြီ။ အောင်မြင်သည်ဖြစ်စေ မအောင်မြင်သည်ဖြစ်စေ ပူဇော်ကর্মကို ပြုလုပ်သူသည် အလဟသ မလုပ်ကြောင်း မရှိ။
Verse 36
भर्तव्यो भृत्यवर्गश्च भूभुजा धर्ममिच्छता । सद्भावे घटमानस्य यदि कर्म न सिद्ध्यति ॥ ३६ ॥
ဓမ္မကိုလိုလားသော မင်းသည် မိမိ၏အမှုထမ်းအစုအဖွဲ့ကို ထောက်ပံ့စောင့်ရှောက်ရမည်။ စိတ်ရင်းမှန်ကန်၍ သမာဓိဖြင့် ကြိုးစားသော်လည်း အလုပ်မအောင်မြင်ပါကလည်း ဤတာဝန်ကို မစွန့်လွှတ်သင့်။
Verse 37
देयं वेतनमात्रं तु न च तुष्टिफलं भवेत् । यो न तस्मै प्रयच्छेत जीवनं जीवनाय वै ॥ ३७ ॥
အနည်းဆုံး လုပ်ခအခွင့်အရေးအတိုင်း ပေးရမည်၊ မပေးလျှင် ကျေနပ်မှု၏ ကုသိုလ်မဖြစ်။ အမှန်တကယ် အသက်ရှင်ရန်အတွက် အသက်စာ—စားဝတ်နေရေး—မပေးသူသည် တာဝန်ပျက်ကွက်သူဖြစ်သည်။
Verse 38
गोवधं समवाप्नोति स नरो नात्र संशयः । तस्माद्देयं वरारोहे अभीष्टं वरसुन्दरि ॥ ३८ ॥
ထိုသူသည် နွားသတ်သည့်အပြစ်ကို ခံရမည်၊ သံသယမရှိ။ ထို့ကြောင့် ခါးလှပသော အလှတရားရှိသည့် မိန်းမရေ၊ လိုအပ်သမျှကို အလှူအဖြစ် အမှန်တကယ် ပေးအပ်သင့်သည်။
Verse 39
सद्भावेन कृते सम्यग्विघ्नं कार्यं दिवौकसाम् । किं न कुर्वंति विबुधास्त्वया सह वरानने ॥ ३९ ॥
ကောင်းမြတ်သောစိတ်ဖြင့် နတ်တို့က အတားအဆီးကို သင့်တော်စွာ ဖြစ်စေသော်၊ လှပသောမျက်နှာရှိသူမရေ၊ သင်နှင့်အတူ ဉာဏ်ရှိသော နတ်ဘုရားတို့ မလုပ်နိုင်သည့်အရာ ဘာရှိမလဲ။
Verse 40
द्वादश्यास्तेजसा भग्ना यामाहुर्विघ्रनाशिनीम् । विबुधैरेवमुक्ता तु मोहिनी लोकमोहिनी ॥ ४० ॥
အတားအဆီးဖျက်ဆီးသူဟု ဉာဏ်ရှိသူတို့ ခေါ်ဆိုသော ဒွါဒသီ၏ တေဇောရောင်ခြည်ကြောင့် သူမသည် ချိုးဖျက်ခံရ၏။ ထို့ကြောင့် နတ်တို့က သူမကို ‘မောဟိနီ’—လောကကို မောဟဖြစ်စေသော မျက်လှည့်မိန်းမ—ဟု ခေါ်ကြ၏။
Verse 41
उवाच सा निरानन्दा पतिहीनातिदुःखिता । धिगिदं जीवितं मह्यं येन कार्यं न साधितम् ॥ ४१ ॥
သူမသည် ပျော်ရွှင်မှုမရှိဘဲ ခင်ပွန်းမရှိသဖြင့် အလွန်ဝမ်းနည်းကာ ပြောသည်— «ဤအသက်တာကို အပြစ်တင်ပါစေ၊ ငါ့ရည်မှန်းချက် မပြီးမြောက်သေးသောကြောင့်»။
Verse 42
न कृतो जनसंबाधो यममार्गोऽमराधिपाः । न तु लुप्तं हरिदिनं न भुक्तं हरिवासरे ॥ ४२ ॥
«အို နတ်ဘုရားတို့၏ အရှင်များ၊ ယမမင်း၏ လမ်းကို ငါကြောင့် လူများဖြင့် မတိုးတက်မကျပ်ခဲ့ပါ။ ဟရီ၏ သန့်ရှင်းသောနေ့ကို ငါမလျစ်လျူရှုခဲ့၊ ဟရီ၏နေ့တွင်လည်း ငါမစားခဲ့ပါ»။
Verse 43
भूभुजा तेन वीरेण कृतः पुत्रवधो मुदा । गतो मूर्ध्नि पदं दत्वा मम रुक्माङ्गदो हरिम् ॥ ४३ ॥
သူရဲကောင်းဘုရင်တော်က မိမိသားကို သတ်ခြင်းကိုပင် စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာစွာ ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ငါ၏ ရုက္မာင်္ဂဒသည် (ဂုဏ်ပြုလျက်) ခေါင်းပေါ်သို့ ခြေတင်ကာ ဟရီ (ဗိဿဏု) ထံသို့ ထွက်ခွာသွား하였다။
Verse 44
अप्रमेयगुणं विष्णुं निर्मलं निर्मलाश्रयम् । हंसं शुचिपदं व्योम प्रणवं बीजमव्ययम् ॥ ४४ ॥
အတိုင်းမသိနိုင်သော ဂုဏ်တော်များရှိသည့် ဗိဿဏုကို ငါ ဦးညွတ်ပူဇော်ပါ၏—အညစ်အကြေးကင်းစင်၍ သန့်ရှင်းသူတို့၏ အားကိုးရာ; ဟံသ (အမြင့်ဆုံးဝိညာဉ်)၊ သန့်ရှင်းသော အဆင့်၊ အလုံးစုံကို ဖြန့်ကျက်သော ကောင်းကင်; ပရဏဝ (အိုမ်)၊ မပျက်မယွင်းသော မျိုးစေ့တော်။
Verse 45
निराकारं निराभासं निष्प्रपंचं निरंजनम् । शून्यं वियत्स्वरूपं च ध्येयध्यानविवर्जितम् ॥ ४५ ॥
သူသည် ရုပ်သဏ္ဌာန်မရှိ၊ ပေါ်လွင်သည့် အရိပ်အယောင်မရှိ၊ လောကဓမ္မအလုံးစုံကို ကျော်လွန်၍ အညစ်အကြေးကင်းစင်သည်။ သူသည် သုညကဲ့သို့၊ အာကာသသဘောရှိ၍၊ သမาธိ၏ အာရုံနှင့် သမาธိပြုခြင်းတို့မှလည်း လွတ်ကင်းသည်။
Verse 46
अस्ति नास्तीति यं प्राहुर्न दूरे नापि चान्तिके । परं धाम मनोग्राह्यं पुरुषाख्यं जगन्मयम् ॥ ४६ ॥
အချို့က «ရှိသည်» ဟုဆို၍ အချို့က «မရှိသည်» ဟုဆိုသော အမှန်တရားသည် မဝေးလည်း မနီးလည်း မဟုတ်။ စိတ်ဖြင့်သာ သိမြင်နိုင်သော အမြင့်ဆုံး နေရာတော်ဖြစ်၍ ပုရုရှဟု ခေါ်ကာ စကြဝဠာတစ်လုံးလုံးကို ပြည့်နှံ့ထားသည်။
Verse 47
हृत्पंकजसमासीनं तेजोरूपंसनातनम् । तस्मिँल्लयमनुप्राप्ते किं नु मे जीविते फलम् ॥ ४७ ॥
နှလုံးပန်းကြာပေါ်၌ ထိုင်နေသော အလင်းတောက်ပသန့်ရှင်းသည့် ရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိသော အနန္တတော်သည် ငါ့အသိအမြင်မှ လျော့လျား၍ ပျောက်ကွယ်သွားလျှင် ငါ့အသက်ရှင်ခြင်း၌ အကျိုးအမြတ် ဘာရှိမည်နည်း။
Verse 48
असाधिते तु यः कार्ये नरो गृह्णाति वेतनम् । स्वामिनं तु परित्यज्य प्रयाति नरकं ध्रुवम् ॥ ४८ ॥
သို့ရာတွင် တာဝန်ပေးထားသော အလုပ်ကို မပြီးစီးဘဲ လစာကိုယူပြီး မိမိသခင်ကို စွန့်ခွာသွားသောသူသည် အမှန်တကယ် နရကသို့ ကျရောက်မည်။
Verse 49
न साधयंति ये कार्यं स्वामिनां तु दिवौकसः । भृत्या वेतनभोक्तारो जायंते भूतले हयाः ॥ ४९ ॥
မိမိသခင်တို့၏ တာဝန်ကို မပြီးမြောက်စေသော ကောင်းကင်ဘုံအမှုထမ်းများသည် မြေပြင်၌ မြင်းအဖြစ် မွေးဖွားလာကြပြီး လစာကိုသာ စားသုံးသော အမှုထမ်းများ ဖြစ်လာကြသည်။
Verse 50
असाधिनीयं कार्यस्य भर्तृपुत्रविनाशिनी । कथं वरं तु गृह्णामि भवतां नाकवासिनाम् ॥ ५० ॥
«ဤတောင်းဆိုချက်သည် မဖြစ်နိုင်ပါ; ငါ့ခင်ပွန်းနှင့် သားကို ပျက်စီးစေမည်။ ထို့ကြောင့် ကောင်းကင်ဘုံနေသူတို့၊ သင်တို့ပေးသော ဆုတောင်းအကျိုး (ဗရ) ကို ငါ ဘယ်လို လက်ခံနိုင်မည်နည်း»
Verse 51
देवा ऊचुः । ब्रूहि मोहिनि दास्यामि यत्ते हृदि समीहितम् । अनृणास्तु भविष्यामः कृत्वा चोपकृतिं तव ॥ ५१ ॥
နတ်တို့က ပြောကြသည်— «မောဟိနီမယ်တော်၊ ပြောပါ။ သင်၏နှလုံး၌ ဆန္ဒရှိသမျှကို ကျွန်ုပ်တို့ ပေးအပ်မည်။ သင့်အား ပြန်လည်ကူညီကာ ကျေးဇူးပြန်ဆပ်ပြီးနောက် ကျွန်ုပ်တို့သည် သင့်အပေါ် အကြွေးကတိဝတ္တရားမှ လွတ်ကင်းမည်»။
Verse 52
परिश्रमः कृतो देवि त्वया राजप्रयोजने । तस्य त्वं फलभाग्देवि तादृशार्थे कृतस्य तु ॥ ५२ ॥
«ဒေဝီမယ်တော်၊ သင်သည် မင်း၏အရေးအတွက် ပင်ပန်းခက်ခဲမှုကို ခံယူခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဒေဝီမယ်တော်၊ ထိုရည်ရွယ်ချက်အတွက် ပြုလုပ်ခဲ့သော ကြိုးပမ်းမှု၏ အကျိုးဖလကို သင်သည် အခွင့်အရေးဖြင့် ဝေစုခံထိုက်သည်»။
Verse 53
एवमुच्चरमाणानां देवतानां महीपते । नृपतेराजगामाथ पुरोधाः पावकप्रभः ॥ ५३ ॥
အို မင်းကြီး၊ နတ်တို့သည် ထိုသို့ သာသနာတော်ဝါကျများကို ရွတ်ဆိုနေစဉ်၊ မီးကဲ့သို့ တောက်ပသော ရာဇပုရောဟိတ်သည် မင်းထံသို့ လာရောက်하였다။
Verse 54
उषितो जलमध्ये तु प्राणायामरतो मुनिः । द्वादशाब्दे ततः पूर्णे निर्गतो जलमध्यतः ॥ ५४ ॥
သို့သော် ရသီသည် ရေ၏အလယ်၌ နေထိုင်ကာ ပရာဏာယာမ စည်းကမ်းကျင့်စဉ်၌ အလွန်အမင်း အာရုံစိုက်နေ하였다။ ဆယ့်နှစ်နှစ် ပြည့်စုံသွားသောအခါ ရေ၏အလယ်မှ ထွက်ပေါ်လာ하였다။
Verse 55
निर्गतेन श्रुतं तेन मोहिनीचेष्टितं नृप । सक्रोधो मुनिशार्दूलो देववृंदमुपागतः ॥ ५५ ॥
အို မင်းကြီး၊ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် သူသည် မောဟိနီ၏ လုပ်ရပ်များကို ကြားသိ하였다။ ဒေါသထွက်နေသော ရသီတို့အနက် ကျားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အထူးမြတ်သော မုနိသည် နတ်အစုအဝေးထံသို့ ချဉ်းကပ်သွား하였다။
Verse 56
उवाच विबुधान्सर्वान्मोहिनीवरदायिनः । धिगिमां धिग्देवसंघं कर्म धिक्पापसंज्ञितम् ॥ ५६ ॥
မောဟိနီ—အပေးအလှူပေးရှင်—သည် ဒေဝတော်အပေါင်းတို့အား မိန့်ကြား၏။ «အို၊ အရှက်တရားပဲ! အို၊ ဒေဝတော်အစုအဝေးကိုလည်း အရှက်တရားပဲ! အို၊ ပാപဟု တံဆိပ်တပ်ထားသော ဤကမ္မကိုလည်း အရှက်တရားပဲ!»
Verse 57
भवतां भावनाशाय पुरुषार्थे प्ररोहकम् । भवंतो यच्च दातारो मोहिन्या वांछितं वरम् ॥ ५७ ॥
သင်တို့၏ လောကီစိတ်ကူးယဉ်မှုတို့ကို ချုပ်ငြိမ်းစေ၍ လူ့အဓိပ္ပါယ်တရား (ပုရုရှာဓ) တို့ ပွင့်လန်းစေရန်၊ ထို့ပြင် သင်တို့သည် ပေးကမ်းသူများဖြစ်သဖြင့် မောဟိနီ ဆန္ဒရှိသော အပေးအလှူကို ပေးကြပါ။
Verse 58
हत्यायुता भर्तृसुतोपघातिनी विहिनवृत्तिश्च नराशिरूपा । नास्या हि लोके भवतीह शुद्धिः समिद्धवह्नौ पतनेऽपि देवाः ॥ ५८ ॥
အဆုံးမရှိသော သတ်ဖြတ်မှုများကို ထမ်းပိုးထား၍ ခင်ပွန်းနှင့် သားကို ထိခိုက်စေသူ၊ သဒ္ဓမ္မမရှိဘဲ နေထိုင်သူ၊ လူ့ရုပ်ကို ဆောင်သော်လည်း ပാപ၏ အစုအဝေးသာဖြစ်သော ထိုမိန်းမသည် ဤလောက၌ သန့်စင်ခြင်း မရနိုင်။ မီးတောက်လောင်သော မီးထဲသို့ ကျသွားသော်လည်း ဒေဝတော်တို့သည် သန့်စင်မှုကို မပေးကြ။
Verse 59
हत्यायुतं भर्तृवधो निरर्थकमेतत्समं विप्रवरैः पुराकृतम् । न चापि चास्या भवतीह शुद्धिः समिद्भवह्नौ पतनेऽपि देवाः ॥ ५९ ॥
ခင်ပွန်းကို သတ်ခြင်းသည် သတ်ဖြတ်မှု တစ်သောင်းနှင့် တူညီသော အလွန်ပျက်စီးစေသည့် ကမ္မဖြစ်သည်ဟု အမြင့်မြတ်ဆုံး ဗြာဟ္မဏများက ရှေးကတည်းက ကြေညာခဲ့သည်။ ထိုသို့သော မိန်းမအတွက် ဤနေရာ၌ပင် သန့်စင်ခြင်း မရှိ။ ယဇ္ဉာမီးဖို၌ ထင်းယဇ္ဉာဖြင့် မီးထွန်းထားသော မီးထဲသို့ ကျသွားသော်လည်း ဒေဝတော်တို့သည် ထိုကို အပြစ်ဖြေခြင်းဟု မလက်ခံကြ။
Verse 60
विमोयित्वा वचनैः सुधामयैरुक्माङ्गदं धर्मंविभूषणं च । प्रियायुतं मोक्षपदं निहत्य चकार भूमिं नृपवर्जितां च ॥ ५९ ॥
အမృతကဲ့သို့ ချိုမြိန်သော စကားများဖြင့် လှည့်ဖြားပြီးနောက်၊ ဥက္မာင်္ဂဒကိုလည်းကောင်း၊ သဒ္ဓမ္မ၏ အလှဆင်ဖြစ်သော ဓမ္မကိုလည်းကောင်း သတ်ဖြတ်လေ၏။ ထို့ပြင် မောက္ခပဒကို သူ၏ ချစ်သူနှင့်အတူ သတ်ပြီး မြေကြီးကို မင်းမရှိသော အခြေအနေသို့ ပြုလုပ်လေ၏။
Verse 61
न चापि वासो नरकेषु देवा अस्याः स्थितिः क्क त्रिदिवेऽल्पबुद्धेः । न चापि राज्ञो निकटे च देवा नाप्येतु विष्णोः पदमव्ययं यत् ॥ ६० ॥
အို နတ်တို့၊ ထိုသူအတွက် နရက၌ နေရာမရှိ။ ဉာဏ်နည်းပါးသဖြင့် ကောင်းကင်သုံးလောက၌ မည်သို့ နေရာရမည်နည်း။ ထို့ပြင် အို နတ်တို့၊ မင်း၏အနီး၌ နေရန်လည်း မသင့်တော်၊ မပျက်မယွင်းသော ဗိဿနု၏ ပဒကိုလည်း မရောက်နိုင်။
Verse 62
न लोकवादेन विदूषिताया लोकेषु कुत्रापि भवेच्च वासः । धिग्रजीवनं कर्ग्मविगर्हिताया देवाः सदा पापसमारतायाः ॥ ६१ ॥
လောက၏အပြစ်တင်စကားကြောင့် မညစ်ညမ်းသွားသူသည် လောကများအတွင်း မည်သည့်နေရာ၌မျှ အမြဲတမ်းနေထိုင်ရာ မရနိုင်။ အို နတ်တို့၊ အပြစ်ကာမၼကြောင့် ရှုတ်ချခံရသူ၊ အမြဲအပြစ်၌ လှုပ်ရှားသူ၏ ဆင်းရဲသောအသက်တာကို ရှက်ဖွယ်ဟု ဆိုရမည်၊ နတ်တို့တောင် ပယ်ချကြ၏။
Verse 63
पतिं हत्वा सुतं हत्वा सपत्नीं जननीसमाम् । हत्वा धरां समस्तां वा कां गतिं यास्यते सुराः ॥ ६२ ॥
အို နတ်တို့၊ ခင်ပွန်းကို သတ်ပြီး၊ သားကို သတ်ပြီး၊ မိမိမိခင်ကဲ့သို့သော မယားပြိုင်ကို သတ်ပြီး—သို့မဟုတ် မြေကြီးတစ်လုံးလုံးကိုပင် သတ်ဖြတ်ခဲ့လျှင်—ထိုသူသည် မည်သည့်ကံကြမ္မာသို့ ရောက်မည်နည်း။
Verse 64
इयं पापतरा देवा धर्मविध्वंसिनी हरेः । सर्वदाप्यनया प्रोक्तं भुज्यतां हरिवासरे ॥ ६३ ॥
အို နတ်တို့၊ ဤအရာသည် အလွန်အမင်း အပြစ်ကြီး၍ ဟရိ၏ ဓမ္မကို ဖျက်ဆီးသောအရာပင် ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် ထိုသူက အမြဲတမ်း ထပ်ခါထပ်ခါ ကြေညာသည်—“ဟရိ၏နေ့၌ အစာစားကြလော့” ဟု။
Verse 65
प्राणसंवर्द्धनार्थाय तेषामेवाप्यधोगतिः । भुज्यतां वासरे विष्णोर्हन्यतां गौर्द्विजान्विता ॥ ६४ ॥
“အသက်ရှင်ရေးကို ထောက်ပံ့ရန်” ဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့်ပင် လုပ်သော်လည်း ထိုသူတို့အတွက် အောက်သို့ကျဆင်းရာ လမ်းကြောင်းသာ ရှိသည်။ ဗိဿနု၏ သန့်ရှင်းသောနေ့၌ အစာကို သင့်တော်သကဲ့သို့ ထိန်းသိမ်း၍သာ စားသင့်ပြီး၊ ဂေါဝ်ကိုလည်း ဗြာဟ္မဏတို့ ရှေ့မှောက်၌ (သက်သေဖြင့်) အလှူ/ပူဇော်မှုအဖြစ် ပြုလုပ်သင့်သည်။
Verse 66
अपेयं पीयता मुक्त्वा कथं वासं लभेद्दिवि । एतदज्ञानिनां प्रोक्तं ज्ञाननां तु न निर्णयः ॥ ६५ ॥
မသောက်သင့်သောအရာကို စွန့်၍ သောက်သင့်သောအရာကိုသာ သောက်လျှင် ကောင်းကင်ဘုံ၌ နေရာတော်ကို မရနိုင်ဘယ်လိုရှိမည်နည်း။ ဤသတ်မှတ်ချက်သည် အဗိဇ္ဇာရှိသူတို့အတွက်သာ ပြောထားခြင်းဖြစ်၍ ဉာဏ်ရှိသူတို့အတွက် အဆုံးအဖြတ်မဟုတ်။
Verse 67
अज्ञानाव्द्याहृते वाक्ये भुज्यतां हरिवासरे । तस्यापि शुद्धिर्गदिता प्राणायामशतेन हि ॥ ६६ ॥
အဗိဇ္ဇာကြောင့် ဟရိဝာသရ (ဟရိ၏ သန့်ရှင်းသောနေ့) တွင် စားသောက်ခွင့်ပြုသည့် စကားကို ထုတ်ပြောမိလျှင် ထိုအတွက်တောင် သန့်စင်ခြင်းကို ဆိုထားသည်—ပရာဏာယာမ တစ်ရာကြိမ် ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့်။
Verse 68
अथवाप्युपवासेन एकादश्या दिवौकसः । ऋक्षेण संयुतायास्तु ज्येष्ठकुंडाप्लवेन वा ॥ ६७ ॥
သို့မဟုတ် ဧကာဒသီနေ့တွင် ဥပဝါသ (အစာရှောင်) ပြုလျှင် ကောင်းကင်ဘုံရှိ ဒေဝတော်တို့ ပျော်ရွှင်နှစ်သက်ကြသည်။ ထို့အတူ သင့်လျော်သော နက္ခတ် (nakṣatra) နှင့် တွဲဖက်လာသော်လည်းကောင်း၊ ဂျေဋ္ဌကုဏ္ဍ (သန့်ရှင်းသော ရေကန်) တွင် ရေချိုးခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း ကုသိုလ်ရသည်။
Verse 69
शौकरस्पर्शनाद्वापि नरो देवार्चनेन वा । व्याहृते कथितं विप्रैः सेयमद्य सुनिष्ठुरा ॥ ६८ ॥
ဝက်တောကို ထိမိခြင်းကြောင့်ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် ဒေဝတော်ကို ပူဇော်ခြင်းကြောင့်ဖြစ်စေ—ထုတ်ဆိုထားသော မန္တရ (ဖော်မြူလာ) အကြောင်းကို ဗြာဟ္မဏတို့က ဤသို့ဆိုထားကြသည်။ ယနေ့တွင်တော့ ဤစည်းကမ်းသည် အလွန်ကြမ်းတမ်းသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။
Verse 70
भोजने पापनिरता दिने विष्णोर्दुरासदे । भर्तुर्वाक्यं व्यपोह्यैव घातयित्वा सुतं प्रियम् ॥ ६९ ॥
ဗိဿဏု၏ သန့်ရှင်းသောနေ့တွင်—အပြစ်ပြန်လည်ဖြေရှင်းရန် ခက်ခဲသောနေ့၌—အစားအသောက်အပေါ် အပြစ်တရား၌ မူးယစ်နေသော မိန်းမသည် ခင်ပွန်း၏ အမိန့်ကို ပယ်ဖျက်ကာ မိမိချစ်မြတ်နိုးသော သားကိုတောင် သတ်စေ하였다။
Verse 71
वाक्यज्ञं वाक्यनिरतं मातॄणां तु हिते रतम् । विष्णुधर्मप्रलोप्त्रीयं बहुपापसमन्विता ॥ ७० ॥
သူမသည် စကားပြောရာတွင် ကျွမ်းကျင်၍ စကားနှင့် အမြဲတမ်း လှုပ်ရှားနေသူ၊ မိခင်တို့၏ အကျိုးကို အလွန်စိတ်ဝင်စားသူ ဖြစ်၏။ သို့သော်လည်း သူမသည် ဗိဿဏု၏ ဓမ္မကို လျော့ပါးစေသူဖြစ်ပြီး အပြစ်များစွာနှင့် တွဲလျက်ရှိ၏။
Verse 72
नैषा स्पृश्यास्ति देवेशाः कथमस्या वरप्रदाः । भवंतो न्याययुक्तेषु धर्मयुक्तेषु तत्पराः ॥ ७१ ॥
အို နတ်တို့၏ အရှင်များ၊ သူမသည် ထိတွေ့ရန် မသင့်သူ ဖြစ်၏။ ထိုသို့ဖြစ်လျှင် သင်တို့သည် သူမအား ကောင်းချီးပေးသူများ မည်သို့ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။ သင်တို့သည် တရားမျှတမှုနှင့် ဓမ္မနှင့် ကိုက်ညီသော အရာတို့၌ အမြဲတမ်း အလေးထားသူများ ဖြစ်ကြ၏။
Verse 73
पालनं पापयुक्तस्य न कुर्वंति दिवौकसः । धर्माधाराः स्मृता देवा धर्मो वेदेसमास्थितः ॥ ७२ ॥
ကောင်းကင်တွင် နေထိုင်သော နတ်တို့သည် အပြစ်နှင့် ရောယှက်နေသူကို မကာကွယ်ကြ။ ဒေဝတားတို့သည် ဓမ္မပေါ်တွင် တည်ရှိသူများဟု ဆိုကြပြီး ဓမ္မသည်လည်း ဝေဒပေါ်တွင် ခိုင်မြဲစွာ တည်၏။
Verse 74
वेदैः शुश्रूषणं भर्तुः स्त्रीणां धर्मः प्रकीर्तितः । यद्ब्रवीति पतिः किंचित्तत्कार्यमाविशंकया ॥ ७३ ॥
ဝေဒများတွင် မိန်းမတို့၏ ဓမ္မဟူသည် ခင်ပွန်းကို ဂရုစိုက်၍ နားထောင်ကာ ဝန်ဆောင်ခြင်းဟု ကြေညာထားသည်။ ခင်ပွန်းက အနည်းငယ်သော အရာတစ်ခုကိုပင် ပြောလျှင် ထိုအရာကို သံသယမရှိဘဲ ဆောင်ရွက်ရမည်။
Verse 75
शुक्लं शुक्लमिति ब्रूयात्कृष्णं कृष्णेति चामराः । शुश्रूषा सा हि विज्ञेया न शुश्रूषा हि सेवनम् ॥ ७४ ॥
အမှုထမ်းသည် “အဖြူသည် အဖြူ” “အမည်းသည် အမည်း” ဟု ပြောရမည်။ ထိုသို့သော အမှန်တရားကို တိတိကျကျ လိုက်နာခြင်းသာလျှင် စစ်မှန်သော śuśrūṣā (ဂရုစိုက်နားထောင်၍ ဝန်ဆောင်ခြင်း) ဟု သိရမည်။ ရိုးရိုးတန်းတန်း အနားမှာ နေပြီး စောင့်ထိုင်ခြင်းသာ မဟုတ်။
Verse 76
भर्तुराज्ञा हता देवा आत्माज्ञास्थापनेच्छया । तस्मात्पापा न संदेहो मोहिनी सर्वयोषिताम् । सत्यस्य साधनार्थाय शपथैर्यंत्रितो नृपः ॥ ७५ ॥
နတ်တို့သည် မိမိတို့သခင်၏ အမိန့်ကို လွန်ကျူး၍ ကိုယ်ပိုင်အာဏာတည်စေလိုသဖြင့် ပျက်စီးခြင်းကို ခံရ၏။ ထို့ကြောင့် မောဟိနီဟူသော မိန်းမသည် အပြစ်ရှိသည်မှာ သံသယမရှိ၊ မိန်းမအပေါင်းတို့ကို မောဟစေတတ်၏။ မင်းသည် သစ္စာကတိများဖြင့် ချုပ်နှောင်ခံရကာ သစ္စာကို ထင်ရှားစေရန်သာ ပြုလုပ်၏။
Verse 77
उवाच विविधं वाक्यं सा नैच्छत्पुत्रघातिनी । तेन मोक्षं गतो राजा पापमस्यां विसृज्य च ॥ ७६ ॥
နားလည်စေမည့် စကားမျိုးစုံကို နាងက ပြောသော်လည်း၊ ကိုယ့်သားကို သတ်ခဲ့သော ထိုမိန်းမသည် မသဘောတူခဲ့။ ထိုကြောင့် မင်းသည် မောက္ခသို့ ရောက်ကာ မိမိ၏ အပြစ်ကို နាងပေါ်သို့ လွှတ်ချခဲ့၏။
Verse 78
सेयं पापशरीरा हि हत्यायुतसमन्विता ॥ ७७ ॥
အမှန်တကယ် နားလည်ရသည်မှာ နားမိန်းမသည် အပြစ်အသားကိုယ်ဖြစ်၍ သတ်ဖြတ်မှုအပြစ်များ မရေမတွက် ပါဝင်နေ၏။
Verse 79
दातारं सर्वदानानां ब्रह्मण्यं हरिदैवतम् । प्रजारंजनशीलं च हरिवासरसेविनम् ॥ ७८ ॥
သူသည် အလှူအတန်းအားလုံး၏ အလှူရှင်အရင်းမြစ်ဖြစ်၍ ဗြာဟ္မဏဓမ္မကို ကာကွယ်သူ၊ မိမိ၏ အဓိဋ္ဌာန်တော်မှာ ဟရီကိုသာ သာသနာတော်အဖြစ်ထားသူ၊ ပြည်သူတို့ကို ပျော်ရွှင်စေတတ်သော သဘောရှိသူ၊ ဟရီ၏ သန့်ရှင်းသော နေ့ကို သစ္စာဖြင့် စောင့်ထိန်းသူ ဖြစ်၏။
Verse 80
परदारेषु निःस्नेहं विषये विगतस्पृहम् । परार्थत्यक्तकामं च सदा मखनिषेविणम् ॥ ७९ ॥
သူတစ်ပါး၏ ဇနီးအပေါ် မချစ်မခင် မကပ်ငြိ၊ အာရုံခံအရာများအပေါ် လိုချင်တပ်မက်မှု ကင်းစင်၊ သူတစ်ပါးအကျိုးအတွက် ကိုယ်ပိုင်ကာမဆန္ဒကို စွန့်လွှတ်၍ ယဇ్ఞာသန့်ရှင်းမှုကို အမြဲတမ်း ဆောင်ရွက်ဝတ်ပြုရမည်။
Verse 81
सदैव दुष्टदमने वर्तमानं धरातले । व्यसनैः सप्तभिर्घोरैरनाक्रांतं महीपतिम् ॥ ८० ॥
မြေပြင်ပေါ်၌ အမြဲတမ်း မကောင်းသူတို့ကို နှိမ်နင်းအပြစ်ပေးနေသော မြေရှင်ဘုရင်သည် မင်းအာဏာရှိသော်လည်း ကြောက်မက်ဖွယ် ဒုက္ခကြီး ခုနစ်ပါးက ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်လာ하였다။
Verse 82
संनिरस्य दुराचारा वरयोग्या कथं भवेत् । योऽस्याः पक्षेतु वर्तेत देवो वा दानवोऽपि वा ॥ ८१ ॥
သူမ၏ မကောင်းသော အကျင့်ကို ပယ်ဖျက်ပြီးနောက်၊ ဘယ်လိုလုပ်၍ ရွေးချယ်ထိုက်သော မင်္ဂလာသတို့သမီး ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။ သူမဘက်ကို ရပ်တည်သူ မည်သူမဆို—နတ်ဖြစ်စေ ဒါနဝ (အဆုရ) ဖြစ်စေ—မသင့်လျော်မှုကိုပင် ထောက်ခံသူ ဖြစ်၏။
Verse 83
तं चापि भस्मसात्कुर्यां क्षणेन सुरसत्तमाः । मोहिन्या रक्षणे यस्तु प्रयत्नं कुरुते सुराः ॥ ८२ ॥
“အို နတ်တို့အထဲမှ အမြတ်ဆုံးတို့၊ ငါသည် သူ့ကိုလည်း ခဏချင်း ပြာဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်၏။ သို့သော် မိုဟိနီကို ကာကွယ်ရန် ကြိုးစားသူ နတ်မည်သူမဆို—အို ဒေဝါတို့—ကြိုးပမ်းစေကြလော့။”
Verse 84
तस्य तज्जायते पापं यन्मोहिन्यां व्यवस्थितम् ॥ ८३ ॥
ထိုသူအတွက် မိုဟ (မ भ्रम) အတွင်း၌ တည်နေသော အပြစ်တရားတည်းဟူသော ပापသည်ပင် ပေါ်ပေါက်လာ၏—မိုဟိနီ၏ မျက်နှာဖုံးမောဟအာဏာအောက်၌ လုပ်ဆောင်သောအခါ။
Verse 85
स एवमुक्त्वा नृपते द्विजेंद्रः संगृह्य पाणौ सलिलं च तीव्रम् । क्रोधेन संवीक्ष्य विधिप्रसूतां चिक्षेप तन्मूर्घ्न्यनलप्रकाशम् ॥ ८४ ॥
ထိုသို့ဆိုပြီးနောက်၊ အို ဘုရင်ကြီး၊ ဗြာဟ္မဏအထွဋ်အမြတ်သည် လက်ဖဝါး၌ ရေကို စုယူကာ၊ ဒေါသဖြင့် ဗြဟ္မာ၏ ဓမ္မအမိန့်မှ ပေါက်ဖွားသော သမီးကို စူးစိုက်ကြည့်ပြီး၊ မီးကဲ့သို့ တောက်ပသော ထိုရေကို သူမ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။
Verse 86
निक्षिप्तमात्रे सलिले महीप सद्यः प्रजज्वाल च तच्छरीरम् । संपश्यतां नाकनिवासिनां तु तृण्या यथा वह्निशिखावलीढा ॥ ८५ ॥
အို မင်းကြီး၊ ရေထဲသို့ ပစ်ချလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက်၊ ကောင်းကင်ဘုံသားတို့၏ မျက်မှောက်တွင် မြက်ပင်ကို မီးလျှာဖြင့် လျက်လိုက်သကဲ့သို့ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရုတ်တရက် တောက်လောင်လေ၏။
Verse 87
कोपं विभो संहर संहरेति यावद्गिरः खे मरुतां बभूवुः । तावत्स वह्निर्द्विजवाक्यमृष्टो भस्मावशेषां प्रमदां चकार ॥ ८६ ॥
မာရုစ်နတ်တို့၏ အသံများက ကောင်းကင်ယံ၌ "အို အရှင်၊ အမျက်တော်ကို ရုပ်သိမ်းတော်မူပါ" ဟု ဟစ်ကြွေးနေစဉ်တွင်၊ ဗြာဟ္မဏ၏ စကားတော် တန်ခိုးကြောင့် မီးသည် ထိုမိန်းမပျိုကို ပြာအဖြစ်သို့ ရောက်စေလေ၏။
Verse 88
इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणोत्तरभागे मोहिनी चरिते शापप्राप्तिर्नाम पञ्चत्रिंशोऽध्यायः ॥ ३५ ॥
ဤသို့ဖြင့် သီရိဗြိဟန္နရဒိယ ပုရာဏ်ကျမ်း၏ ဥတ္တရဘာဂ (နောက်ပိုင်းကဏ္ဍ) ရှိ မောဟိနီ ဇာတ်လမ်းတွင် "ကျိန်စာသင့်ခြင်း" ဟုခေါ်သော ၃၅ ခုမြောက် အခန်း ပြီးဆုံး၏။
It is presented as a highly meritorious vrata observed by Rukmāṅgada, explicitly linked to obstacle-destruction and Vaikuṇṭha attainment. The narrative uses it to demonstrate that even stringent worldly tests cannot overturn the salvific power of Hari-vrata when performed with truthfulness and resolve.
Through an extended simile-catalog, the chapter argues that rites and dharma fail when divorced from proper refinement, correct procedure, adequate means, wise counsel, and compassion; likewise, knowledge fails when bound to possessiveness (‘mine-ness’) rather than right understanding.
It frames supporting servants and paying due wages as a dharma-duty for rulers and householders; withholding sustenance is treated as a grave sin (likened to cow-slaughter), implying that ritual piety without social obligation is defective.
Mohinī is reduced to ashes by a brāhmaṇa’s water-curse, illustrating the Purāṇic theme that speech-acts backed by tapas and Vedic authority have decisive karmic force, and that public reproach and perceived adharma can precipitate severe consequences within narrative jurisprudence.