Rādhā-sambaddha-mantra-vyākhyā (Rādhā-Related Mantras Explained)

Verse 1

सूत उवाच । श्रुत्वेत्थं यजनं विप्रा मन्त्रध्यानपुरःसरम् । सर्वासामवताराणां नारदो देवदर्शनः ॥ १ ॥

စူတက ပြောသည်။ ဗြာဟ္မဏတို့ရေ—မန္တရရွတ်ဆိုခြင်းနှင့် ဓ్యာနအာရုံစူးစိုက်ခြင်းကို ရှေ့တန်းတင်ထားသော ယဇ္ဉပူဇော်နည်းကို ဤသို့ ကြားနာပြီးနောက်၊ ဒေဝတို့ကို မြင်တော်မူသော ရှင်နာရဒသည် အဝတားအပေါင်းတို့အကြောင်းကို (ထပ်မံ) ပြောကြား하였다။

Verse 2

सर्वाद्याया जगन्मातुः श्रीराधायाः समर्चनम् । अवतारकलानां हि पप्रच्छ विनयान्वितः ॥ २ ॥

နှိမ့်ချသောစိတ်ဖြင့် သူသည် ကမ္ဘာ၏မိခင်၊ အရင်းဦးတော်မူသော သီရိရာဓာကို မည်သို့မှန်ကန်စွာ ပူဇော်ရမည်ကို မေးမြန်းခဲ့ပြီး၊ ထို့ပြင် ဘုရားသခင်၏ အဝတားများတွင် ပါဝင်သော ကလာ (အပိုင်းတော်) များအကြောင်းလည်း မေးမြန်း하였다။

Verse 3

नारद उवाच । धन्योऽस्मिकृतकृत्योऽस्मि जातोऽहं त्वत्प्रसादतः । पज्जगन्मातृमंत्राणां वैभवं श्रुतवान्मुने ॥ ३ ॥

နာရဒက ပြောသည်– «ကျွန်ုပ်သည် ကံကောင်းမြတ်နိုးပါ၏၊ သင်၏ကရုဏာကြောင့် ကျွန်ုပ်၏ဘဝသည် ပြည့်စုံသွားပါပြီ။ အို မုနိ၊ ကမ္ဘာလောကတို့ကို လွှမ်းမိုးနေသော မိခင်တော်များ၏ မန္တရများ၏ မဟာတန်ခိုးနှင့် ဂုဏ်သတင်းကို ကျွန်ုပ် ကြားနာပြီးပါပြီ»။

Verse 4

यथा लक्ष्मीमुखानां तु अवताराः प्रकीर्तिताः । तथा राधावताराणां श्रोतुमिच्छामि वैभवम् ॥ ४ ॥

လက္ရှ္မီနှင့် အခြားသော သခင်မတော်များ၏ အဝတားများကို ကြေညာထားသကဲ့သို့ပင်၊ ထိုနည်းတူ ရာဓာ၏ အဝတားများ၏ ဂုဏ်တော်နှင့် မဟာတန်ခိုးကိုလည်း ကျွန်ုပ် ကြားလိုပါသည်။

Verse 5

यत्संख्याकाश्च यद्रूपा यत्प्रभावा विदांवर । राधावतारास्तान्सत्यं कीर्तयाशेषसिद्धिदान् ॥ ५ ॥

အို ပညာရှိတို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ ရာဓာအဝတားများ၏ အရေအတွက်၊ ရုပ်သဏ္ဌာန်၊ အာနုဘော်တို့ကို အမှန်တကယ် ပြောကြားပါလော့။ ထိုအဝတားများသည် စိတ်ဝိညာဉ်ဆိုင်ရာ အောင်မြင်မှု (သိဒ္ဓိ) အမျိုးမျိုးကို ပေးသနားတတ်ကြသည်။

Verse 6

एतच्छुत्वा वचस्तस्य नारदस्य विधेः सुतः । सनत्कुमारः प्रोवाच ध्यात्वा राधापदांबुजम् ॥ ६ ॥

နာရဒ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက်၊ ဗိဓိ (ဗြဟ္မာ) ၏ သားတော် စနတ်ကုမာရသည် ရာဓာ၏ ကြာပန်းခြေတော်ကို စိတ်၌ သမาธိပြုကာ ထို့နောက် စကားစတင်ပြောကြား하였다။

Verse 7

सनत्कुमार उवाच । श्रृणु विप्र प्रवक्ष्यामि रहस्यातिरहस्यकम् । राधावतारचरितं भजतामिष्टिसिद्धिदम् ॥ ७ ॥

သနတ်ကုမာရ မိန့်တော်မူသည်။ နားထောင်ပါ၊ ဗြာဟ္မဏာရေ; အလွန်လျှို့ဝှက်သော လျှို့ဝှက်တရားကို ငါကြေညာမည်။ ရာဓာဒေဝီ၏ အဝတာရ-ചരိတကို ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်သူတို့အား အလိုရှိသမျှ အောင်မြင်စေ၏။

Verse 8

चन्द्रावली च ललिता द्वे सख्यौ सुप्रिये सदा । मालावतीमुखाष्टानां चन्द्रावल्यधिपास्मृता ॥ ८ ॥

စန္ဒြာဝလီ နှင့် လလိတာ တို့သည် အမြဲတမ်း အလွန်ချစ်မြတ်နိုးရသော စခီ နှစ်ပါး ဖြစ်ကြသည်။ မာလာဝတီကို ဦးဆောင်သော အရှစ်ပါးအဖွဲ့အတွင်း စန္ဒြာဝလီကို ခေါင်းဆောင်အဖြစ် မှတ်ယူကြသည်။

Verse 9

कलावतीमुखाष्टानामीश्वरी ललिता मता । राधाचरणपूजायामुक्ता मालावतीमुखाः ॥ ९ ॥

ကလாவတီကို ဦးဆောင်သော အရှစ်ပါးအဖွဲ့အတွင်း အရှင်မ ဒေဝီ လလိတာကို အဓိပတိ အီશ્વရီဟု ယူဆကြသည်။ ထို့ပြင် ရာဓာ၏ ခြေတော်ပူဇော်မှုတွင် ထိုပုံသဏ္ဍာန်တို့ကို မာလာဝတီကို ဦးစီးသည့်အဖြစ် ဆိုကြသည်။

Verse 10

ललिताधीश्वरीणां तु नामानि श्रृणु सांप्रतम् । कलावती मधुमती विशाखा श्यामलाभिधा ॥ १० ॥

ယခု လလိတာဓီဿဝရီ၏ နာမတော်များကို နားထောင်ပါ။ ကလாவတီ၊ မဓုမတီ၊ ဝိသာခာ၊ နှင့် ရှျာမလာ ဟု ခေါ်သောသူ ဖြစ်သည်။

Verse 11

शैब्या वृन्दा श्रीधराख्या सर्वास्तुत्तुल्यविग्रहाः । सुशीलाप्रमुखा श्चान्याः सख्यो द्वात्रिंशदीरिताः ॥ ११ ॥

ရှೈဘျာ၊ ဝೃန္ဒာ၊ နှင့် ရှရီးဓရာ ဟု ခေါ်သောသူတို့—အခြားသူအားလုံးလည်း တူညီစွာ မြတ်သော ရုပ်သဏ္ဍာန်ရှိကြပြီး—စုစီလာ စသည့် အခြားစခီများနှင့်အတူ စခီ သုံးဆယ့်နှစ်ပါးဟု ဆိုကြသည်။

Verse 12

ताः श्रृणुष्व महाभाग नामतः प्रवदामि ते । सुशीलां शशिलेखा च यमुना माधवी रतिः ॥ १२ ॥

အို ကံကောင်းမြတ်သူ၊ ထိုအမည်များကို နားထောင်ပါ; ငါသည် နာမဖြင့် သင်အား ကြေညာမည်—သုသီလာ၊ သရှီလေခါ၊ ယမုနာ၊ မာဓဝီ၊ နှင့် ရတိ။

Verse 13

कदम्बमाला कुन्ती च जाह्नवी च स्वयंप्रभा । चन्द्रानना पद्ममुखी सावित्री च सुधामुखी ॥ १३ ॥

ကဒမ္ဗမာလာ၊ ကုန္တီ၊ ဂျာဟ္နဝီ၊ နှင့် စွယံပရဘာ; ခန္ဒြာနနာ၊ ပဒ္မမုခီ၊ သာဝိထရီ၊ နှင့် သုဓာမုခီ—ဤတို့လည်း အမည်တပ်ထားသည်။

Verse 14

शुभा पद्मा पारिजाता गौरिणी सर्वमंगला । कालिका कमला दुर्गा विरजा भारती सुरा ॥ १४ ॥

သူမသည် သုဘာ၊ ပဒ္မာ၊ ပါရိဇာတာ; ဂေါရီ၊ အလုံးစုံမင်္ဂလာ။ ထို့ပြင် ကာလိကာ၊ ကမလာ၊ ဒုရ္ဂါ၊ ဝိရာဇာ၊ ဘာရတီ၊ နှင့် သုရာ—သန့်ရှင်းသော နာမနှင့် ရုပ်သဏ္ဍာန် များစွာဖြင့် သိကြသည်။

Verse 15

गंगा मधुमती चैव सुन्दरी चन्दना सती । अपर्णा मनसानन्दा द्वात्रिंशद्राधिकाप्रियाः ॥ १५ ॥

ဂင်္ဂါ၊ မဓုမတီ၊ သုန္ဒရီ၊ စန္ဒနာ၊ သတီ၊ အပရ္ဏာ၊ နှင့် မနသာနန္ဒာ—ဤတို့သည် နာမများဖြစ်ပြီး၊ ရာဓိကာ၏ ချစ်မြတ်နိုးရာများလည်း ဖြစ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် စုစုပေါင်း သုံးဆယ်နှစ် အထိ ဆက်လက်ရေတွက်သည်။

Verse 16

कदाचिद्छलिला देवी पुंरूपा कृष्णविग्रहा । ससर्ज षोडशकलास्ताः सर्वास्तत्समप्रभाः ॥ १६ ॥

တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဒေဝီ ချလိလာသည်—ကృష్ణကဲ့သို့ အမဲရောင်ကိုယ်ခန္ဓာဖြင့် ယောက်ျားရုပ်သဏ္ဍာန်ကို ခံယူကာ—ကလာ ဆယ့်ခြောက်ပါးကို ဖန်ဆင်းခဲ့သည်။ ထိုအားလုံးသည် သူမနှင့် တူညီသော တောက်ပမှုဖြင့် ရောင်လင်းကြသည်။

Verse 17

तासा मन्त्रं तथा ध्यानं यन्त्रार्चादिक्रमं तथा । वर्णये सर्वतंत्रेषु रहस्यं मुनिसत्तम ॥ १७ ॥

အို မုနိသတ္တမ၊ ထိုသူတို့၏ မန္တရများ၊ ဓျာနအာရုံပြုခြင်းများနှင့် ယန္တရမှစ၍ ပူဇော်အာရాధနာ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတို့ကို တန်တရအားလုံးတွင် ပျံ့နှံ့သော လျှို့ဝှက်သင်ခန်းစာအဖြစ် ငါဖော်ပြမည်။

Verse 18

वातो मरुच्चाग्रिवह्नी धराक्ष्मे जलचारिणी । विमुखं चरशुचिविभू वनस्वशक्तयः स्वराः ॥ १८ ॥

သရများကို လေ၊ မုန်တိုင်းလေ၊ မီးကိုသယ်ဆောင်သူများ၊ မြေကြီးနှင့် ကောင်းကင်၊ ရေတွင်သွားလာသူများဟု ခွဲခြားကြသည်။ ထို့ပြင် ‘မျက်နှာလွှဲ’ ‘ရွေ့လျား’ ‘သန့်ရှင်း’ ‘အလုံးစုံပျံ့နှံ့’ ဟူ၍လည်းကောင်း၊ ‘တော’ ‘ဥစ္စာ’ ‘အင်အား’ ဟူ၍လည်းကောင်း ခေါ်ဆိုကြသည်။

Verse 19

प्राणस्तेजः स्थिरा वायुर्वायुश्चापि प्रभा तथा । ज्यकुमभ्रं तथा नादो दावकः पाथ इत्यथ ॥ १९ ॥

ယခု ထုံးတမ်းအရ စာရင်းကောက်ဆိုသည်မှာ— ပရာဏ (အသက်ရှုသက်), တေဇ (တောက်ပအပူ), သ္ထိရာ (တည်ငြိမ်မှု), ဝါယု (လေ), ထပ်မံ၍ ဝါယု; ထို့ပြင် ပရဘာ (တောက်ပမှု), ဂျျကုမဘ္ရ, နာဒ (သံလှိုင်း), ဒာဝက (မီး), နှင့် ပါဋ္ဌ (ရွတ်ဖတ်ခြင်း/ဖတ်ရှုခြင်း) ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

Verse 20

व्योमरयः शिखी गोत्रा तोयं शून्यजवीद्युतिः । भूमी रसो नमो व्याप्तं दाहश्चापि रसांबु च ॥ २० ॥

‘ကောင်းကင်၊ ရောင်ခြည်များ၊ မီး၊ မျိုးရိုး (ဂိုত্রာ)၊ ရေ၊ သုည၊ လျင်မြန်မှု၊ တောက်ပမှု; မြေကြီး၊ အရသာ၊ “နမော” ဟူသော နမസ്കာရ၊ ပျံ့နှံ့မှု၊ လောင်ကျွမ်းမှု၊ ထို့ပြင် အနှစ်သာရနှင့် ရေ’—ဤတို့ကိုလည်း ဝေဒ/ရှာစတြာဆိုင်ရာ စာရင်းကောက်ရာတွင် သုံးသော နည်းပညာဆိုင်ရာ အမည်များဟု ဆိုကြသည်။

Verse 21

वियत्स्पर्शश्च हृद्धंसहलाग्रासो हलात्मिकाः । चन्द्रावली च ललिता हंसेला नायके मते ॥ २१ ॥

နာယက-မတ (Nayaka-mata) အရ ဤနည်းပညာဆိုင်ရာ အမည်များမှာ— Viyatsparśa, Hṛddhaṁsa, Halāgrāsa, Halātmikā, Candrāvalī, Lalitā နှင့် Haṁselā ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

Verse 22

ग्रासस्थिता स्वयं राधा स्वयं शक्तिस्वरूपिणी । शेषास्तु षोडशकला द्वात्रिंशत्तत्कलाः स्मृताः ॥ २२ ॥

ရాధာသည် ကိုယ်တိုင် ‘ဂြာသ’ ဟူသော ဒေဝဓမ္မနယ်၌ တည်ရှိ၍ အမှန်တကယ် သက္တိ၏ ရုပ်သဘောတည်း။ ကျန်သော ပေါ်ထွန်းမှုများကို ၁၆ ကလာများနှင့် ထိုသက္တိနှင့် ဆိုင်သော ၃၂ ကလာခွဲများဟု မှတ်ယူကြသည်။

Verse 23

वाङ्मयं निखिलं व्याप्तमाभिरेव मुनीश्वर । ललिताप्रमुखाणां तु षोडशीत्वमुपागता ॥ २३ ॥

အို မုနိအရှင်မြတ်၊ သဒ္ဓာဝါစကာ အားလုံးသည် ဤပုံသဏ္ဍာန်များဖြင့် အနှံ့အပြား ပြည့်နှက်လျက်ရှိသည်။ လလိတာမှ စတင်သောသူတို့သည်လည်း အမှန်တကယ် “ဆိုးဒသီ” ဟူသော “တစ်ဆယ့်ခြောက်” အဖြစ်သို့ ရောက်ရှိကြသည်။

Verse 24

श्रीराधा सुन्दरी देवी तांत्रिकैः परिकीर्त्यते । कुरुकुल्ला च वाराही चन्द्रालिललिते उभे ॥ २४ ॥

သီရိရాధာသည် အလှတရားပြည့်ဝသော ဒေဝီဟု တန္တရပညာရပ်တွင် ချီးမွမ်းကြသည်။ ထို့ပြင် သူမကို ကုရုကုလ္လာ နှင့် ဝါရာဟီ ဟူ၍လည်း ခေါ်ဆိုကြပြီး၊ ထိုနှစ်ပါးသည် စန္ဒြာလီ နှင့် လလိတာ ဟူသော ပုံသဏ္ဍာန်များအဖြစ် သိကြသည်။

Verse 25

संभूते मन्त्रवर्गं तेऽभिधास्येऽहं यथातथम् । हृत्प्राणेलाहंसदावह्निस्वैर्ललितेरिता ॥ २५ ॥

အို သမ္ဘူတ၊ မန္တရအုပ်စုကို အမှန်အတိုင်း ငါသည် သင်အား ယခု ကြေညာမည်။ ထိုမန်တရများသည် နှလုံးနှင့် အသက်ရှူသက်ဝင်ပုံစံဖြင့် သင်ကြားထားပြီး ‘lā’ နှင့် ‘haṃsa’ ဟူသော မျိုးစေ့အသံများဖြင့် ဖော်ပြကာ၊ အတွင်းမီးဖြင့် လှုပ်ရှားစေသည့် လလိတာ၏ လွတ်လပ်လှပသော လှုပ်ရှားမှုအတွင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

Verse 26

त्रिविधा हंसभेदेव श्रृणु तां च यथाक्रमम् । हंसाद्ययाऽद्या मध्या स्यादादिमध्यस्थहंसया ॥ २६ ॥

ယခု ‘ဟံသ’ ဟူသော ချန်ဒ (မီတာ) ၏ သုံးမျိုးခွဲခြားမှုကို အစဉ်လိုက် နားထောင်လော့။ ပထမမျိုးသည် “ဟံသ” ဖြင့် စတင်သည်၊ အလယ်မျိုးသည် အလယ်တွင် “ဟံသ” ပါသောအမျိုးဖြစ်သည်၊ နောက်ဆုံးမျိုးသည် အစနှင့် အလယ် နှစ်နေရာလုံးတွင် “ဟံသ” တည်ရှိသောအမျိုးဖြစ်သည်။

Verse 27

तृतीया प्रकृतिः सैव तुर्या तैरंत्यमायया । आसु तुर्याभवन्मुक्त्यै तिस्रोऽन्याः स्युश्चसंपदे ॥ २७ ॥

သဘာဝ၏ တတိယအဆင့်သည် အဆုံးသတ်၍ လောကလွန် မာယာကြောင့် တုရိယ (စတုတ္ထ) ဖြစ်လာ၏။ တုရိယ၌ တည်မြဲခြင်းသည် မုက္ခတိသို့ ပို့ဆောင်ပြီး၊ အခြားသုံးမျိုးသည် လောကီအောင်မြင်မှုနှင့် စည်းစိမ်အတွက် ဖြစ်၏။

Verse 28

इति त्रिपुरसुंदर्या विद्या सरुमतसमीरिता । दाहभूमीरसाक्ष्मास्वैर्वशिनीबीजमीरितम् ॥ २८ ॥

ဤသို့ တ్రိပုရသုန္ဒရီ (Tripurasundarī) ၏ ဗိဒ္ယာ (Vidyā) ကို စရုမတ (Sarumata) ထုံးတမ်းအတိုင်း ဟောကြားပြီး၊ «dāha», «bhūmī», «rasa», «akṣmā» ဟူသော လျှို့ဝှက်သင်္ကေတအသံများဖြင့် ဝသိနီ-ဘီဇ (Vaśinī-bīja) ကို ကြေညာခဲ့၏။

Verse 29

प्राणो रसाशक्तियुतः कामेश्वर्यक्षरं महत् । शून्यमंबुरसावह्निस्वयोगान्मोहनीमनुः ॥ २९ ॥

«prāṇa» ဟူသော သံလုံးကို «rasa» ၏ သက္တိနှင့် ပေါင်းစည်း၍ Kāmeśvarī ၏ မဟာအက္ခရာနှင့် ဆက်စပ်ကာ၊ ထို့နောက် သင့်လျော်သော စန္ဓိအလိုက် «śūnya», «ambu», «rasa», «vahni», «sva» တို့နှင့် ပေါင်းလျှင် မောဟနီ-မန္တရ (Mohanī-mantra) ဖြစ်လာ၏။

Verse 30

व्याप्तं रसाक्ष्मास्वयुतं विमलाबीजमीरितम् । ज्यानभोदाहवह्निस्वयोगैः स्यादरुणामनुः ॥ ३० ॥

«vyāpta» ဟူသော သံလုံးကို «rasa» နှင့် «akṣmā» ဟူသော လျှို့ဝှက်အညွှန်းသံများနှင့် ပေါင်းစည်း၍ သင်ကြားထားသည့် သန့်ရှင်းသော ဗိမလာ-ဘီဇ (vimalabīja) နှင့် ဆက်စပ်ကာ၊ «jyāna», «bho», «dāha», «vahni» ဟူသော ပေါင်းစည်းနည်းအတိုင်း အရုဏာ-မန္တရ (Aruṇā-mantra) ဖြစ်လာ၏။

Verse 31

जयिन्यास्तु समुद्दिष्टः सर्वत्र जयदायकः । कं नभोदाहसहितं व्याप्तक्ष्मास्वयुतं मनुः ॥ ३१ ॥

ဇယိနီ (Jayinī) အတွက် နေရာတိုင်း အောင်ပွဲပေးသော မန္တရကို သတ်မှတ်ထား၏။ မန္တရသံလုံးမှာ «kaṃ» ဖြစ်ပြီး မိုးကောင်းကင်နှင့် မီး၏ ဘီဇများနှင့် ပေါင်းကာ၊ မြေကို လွှမ်းခြုံသော သံလုံးနှင့် ဆက်စပ်သဖြင့် မန္တရဖော်မြူလာကို ဟောကြားထား၏။

Verse 32

सर्वेश्वर्याः समाख्यातः सर्वसिद्धिकरः परः । ग्रासो नभोदाहवह्निस्वैर्युक्तः कौलिनीमनुः ॥ ३२ ॥

ဤ «ကောလိနီ-မနု» မန္တရသည် အရှင်အာဏာတော်အမျိုးမျိုးကို ပေးအပ်သူ အမြင့်ဆုံးဖြစ်၍၊ စိဒ္ဓိအားလုံးကို ပြည့်စုံစေသော အထွတ်အထိပ်ဟု ကြေညာထားသည်။ ၎င်းကို «grāsa», «nabhas», «dāha», «vahni», «svaira» ဟူသော သဒ္ဒါအက္ခရာများ ပေါင်းစည်း၍ ဖွဲ့ထားသည်။

Verse 33

एतैर्मनुभिरष्टाभिः शक्तिभिर्वर्गसंयुक्तैः । वाग्देवतांतैर्न्यासः स्याद्येन देव्यात्मको भवेत् ॥ ३३ ॥

ဤ မန္တရရှစ်ပါးကို မိမိတို့၏ သက္တိများနှင့် တွဲဖက်ကာ အက္ခရာအုပ်စုများ (ဝရ္ဂ) အလိုက် စီစဉ်၍၊ ဝါဂ္ဒေဝတာ (စကား၏ ဒေဝတား) တွင် အဆုံးသတ်သော နျာသကို ပြုလုပ်ရမည်။ ထိုကြောင့် ဒေဝီ၏ သဘာဝဖြင့် ပြည့်ဝလာမည်။

Verse 34

रंध्रे भाले तथाज्ञायां गले हृदि तथा न्यसेत् । नाभावाधारके पादद्वये मूलाग्रकावधि ॥ ३४ ॥

နျာသကို ခေါင်းထိပ်ရှိ အပေါက် (ရန္ဓ္ရ)၊ နဖူး၊ အာဇ္ညာ (မျက်ခုံးကြား)၊ လည်ချောင်း၊ နှလုံးတွင် ထားရမည်။ ထို့အပြင် ဗိုက်ခေါင်း (နာဘိ) နှင့် အာဓာရ (အခြေခံ) တွင်လည်းကောင်း၊ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ပေါ်တွင်လည်းကောင်း—ဤသို့ အမြစ်မှ အဖျားတိုင်အောင် ကိုယ်အ축တစ်လျှောက်လုံး ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 35

षड्दीर्घाढ्येन बीजेन कुर्याश्चैव षडंगकम् । लोहितां ललितां बाणचापपाशसृणीः करैः ॥ ३५ ॥

ရှည်သံခြောက်လုံး ပါဝင်သော ဘီဇမန္တရဖြင့် အင်္ဂခြောက်ပါး (ṣaḍaṅga) နျာသကို ပြုလုပ်ရမည်။ ထို့နောက် ဒေဝီကို အနီရောင်တောက်ပ၍ လှပနူးညံ့ကာ၊ လက်များတွင် မြား၊ လေး၊ ကြိုးပတ် (ပာရှ) နှင့် စရဏီ (ဂုတ်/အင်ကူရှ) ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်ဟု သမရေတရားဖြင့် စိတ်ထဲတွင် ထားရမည်။

Verse 36

दधानां कामराजांके यन्त्रीतां मुदुतां स्मरेत् । मध्यस्थदेवी त्वेकैव षोडशाकारतः स्थाता ॥ ३६ ॥

ဒေဝီကို ကာမရာဇ (ကာမ၏ အရှင်) ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသကဲ့သို့၊ နူးညံ့သိမ်မွေ့၍ စိတ်တည်ငြိမ်ကာ ယန္တရအတွင်းတွင် တည်ထားသည်ဟု သမရေတရားဖြင့် စိတ်ကူးရမည်။ အလယ်ဗဟိုရှိ ဒေဝီသည် တစ်ပါးတည်းဖြစ်သော်လည်း အရုပ်အဆင်း ၁၆ မျိုးဖြင့် ထင်ရှားတည်ရှိသည်။

Verse 37

यतस्तस्मात्तनौ तस्यास्त्वन्याः पंचदशार्चयेत् । ऋषिः शिवश्छंद उक्ता देवता ललितादिकाः ॥ ३७ ॥

ထို့ကြောင့် ဒေဝီ၏ ထိုကိုယ်တော်ပေါ်တွင်ပင် အခြားသော ပုံသဏ္ဌာန် ဆယ့်ငါးပါးကို ပူဇော်ရမည်။ ရှိ (ṛṣi) ဟူသည်မှာ ရှီဝ (Śiva) ဟု ဆိုကြပြီး၊ ချန္ဒ (chandas) ကို ကြေညာထားကာ၊ ဒေဝတားများမှာ လလိတာ (Lalitā) နှင့် အခြားတို့ ဖြစ်သည်။

Verse 38

सर्वासामपि नित्यानामावृतीर्नामसंचये । पटले तु प्रयोगांश्च वक्ष्याम्यग्रे सविस्तरम् ॥ ३८ ॥

နာမသံချိန် (နာမစုစည်း) ထဲတွင် နေ့စဉ်ကိစ္စများအတွက် သတ်မှတ်ထားသော အာဝෘတ္တိ (āvṛtti) များကိုလည်း ငါ မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ပဋလ (paṭala) ဟူသော ကဏ္ဍတွင် ၎င်းတို့၏ လက်တွေ့အသုံးချမှုကို နောက်မှ အသေးစိတ် ပြောကြားမည်။

Verse 39

अथ षोडशनित्यासु द्वितीया या समीरिता । कामेश्वरीति तां सर्वकामदां श्रृणु नारद ॥ ३९ ॥

ယခု ဆယ့်ခြောက် နိတျာ ဒေဝီများအနက် ဒုတိယဟု ကြေညာထားသောသူကို ကာမေရှွရီ (Kāmeśvarī) ဟု ခေါ်သည်။ အို နာရဒ (Nārada)၊ သူမအကြောင်း နားထောင်လော့—သူမသည် ဆန္ဒအလိုအလျောက် အားလုံးကို ပေးသနားသူ ဖြစ်၏။

Verse 40

शुचिः स्वेन युतस्त्वाद्यो ललिता स्याद्द्वितीयकः । शून्यमग्नियुतं पश्चाद्रयोव्याप्तेन संयुतम् ॥ ४० ॥

ပထမ အက္ခရာ/ဝေါဟာရမှာ «ရှုချိ» (Śuci) ကို မိမိ၏ အမှတ်အသားနှင့် ပေါင်းရသည်။ ဒုတိယမှာ «လလိတာ» (Lalitā) ဖြစ်ရမည်။ ထို့နောက် «ရှုည» ကို «အဂ္နိ» (Agni) နှင့် ပေါင်းကာ၊ ထို့ပြီး «ရယ» (Raya) ဖြင့် ပျံ့နှံ့ထားသော အရာနှင့် ထပ်မံ ပေါင်းစည်းရမည်။

Verse 41

प्राणो रसाग्निसहितः शून्ययुग्मं चरान्वितम् । नभोगोत्रा पुनश्चैषां दाहेन समयोजिता ॥ ४१ ॥

«ပရာဏ» (Prāṇa) ကို «ရသ» (Rasa) နှင့် «အဂ္နိ» (Agni) တို့နှင့်အတူ ယူကာ၊ ရှုည နှစ်လုံး (zero pair) နှင့် ပေါင်းပြီး «လှုပ်ရှား/ပြောင်းလဲ» သော အချက်များနှင့် ထပ်မံ ပေါင်းစည်းရသည်။ ထို့ပြင် ၎င်းတို့အတွက် «နဘောဂိုတြ» (sky-gotra) ကို သုံးကာ «ဒါဟ» (dāha၊ မီးဖြင့်လောင်ကျွမ်းစေခြင်း) ဟူသော လုပ်ဆောင်ချက်ဖြင့် သင့်လျော်စွာ ချိတ်ဆက်ရသည်။

Verse 42

अंबु स्याच्चरसंयुक्तं नवशक्तियुतं च हृत् । एषा कामेश्वरी नित्या कामदैकादशाक्षरी ॥ ४२ ॥

«အမ္ဗု» ကို «စရ» နှင့် ပေါင်းစည်း၍၊ စက္တိကိုးပါးဖြင့် ပြည့်စုံသော «ဟෘတ်» နှင့်လည်း ဆက်စပ်ရမည်။ ဤသည်မှာ အမြဲတည်သော ကာမေရှွရီ—ဆန္ဒပြည့်စုံစေသော အက္ခရာ ၁၁ လုံး မန္တရဖြစ်သည်။

Verse 43

मूलविद्याक्षरैरेव कुर्यादंगानि षट् क्रमात् । एकेन हृदयं शीर्षं तावताथो द्वयं द्वयात् ॥ ४३ ॥

မူလဝိဒ္ယာ (mūla-vidyā) ၏ အက္ခရာများကိုသာ အသုံးပြု၍ အင်္ဂနျာသ (aṅga-nyāsa) ခြောက်ပါးကို အစဉ်လိုက် ပြုလုပ်ရမည်။ အက္ခရာတစ်လုံးစီဖြင့် နှလုံးနှင့် ခေါင်းကို တင်သွင်း၍၊ ထို့နောက် အက္ခရာနှစ်လုံးစီဖြင့် ကျန်အင်္ဂါများကို အတွဲလိုက် တင်သွင်းရသည်။

Verse 44

चतुर्भिर्नयनं तद्वदस्त्रमेकेन कीर्तितम् । दृक्श्रोत्रनासाद्वितये जिह्वाहृन्नाभिगुह्यके ॥ ४४ ॥

မျက်စိကို လေးခု (အမှတ်/ယူနစ်) ဖြင့် ကိုယ်စားပြုသည်ဟု ဆိုကြပြီး၊ အစတြ (astra) အာဝုဓကို တစ်ခုဖြင့် ဖော်ပြသည်ဟုလည်း ဆိုသည်။ ဤအရာကို အာရုံခံအင်္ဂါများ—မျက်စိ၊ နား၊ နှာခေါင်းပေါက်နှစ်ဖက်—နှင့်အတူ လျှာ၊ နှလုံး၊ ဗိုက်ချက် (နာဘိ) နှင့် လျှို့ဝှက်အင်္ဂါတို့အပေါ် သက်ဆိုင်စေ၍ နားလည်ရမည်။

Verse 45

व्यापकत्वेन सर्वांगे मूर्द्धादिप्रपदावधि । न्यसेद्विद्याक्षराण्येषु स्थानेषु तदनंतरम् ॥ ४५ ॥

ထို့နောက် မန္တရ၏ အနှံ့အပြားဖြန့်ကျက်သဘော (vyāpaka) ကို စဉ်းစားကာ၊ ဝိဒ္ယာ (vidyā) ၏ အက္ခရာများကို ကိုယ်ခန္ဓာတစ်လုံးလုံး—ခေါင်းထိပ်မှ ခြေဖျားအထိ—သက်ဆိုင်ရာ နေရာများတွင် နျာသ (nyāsa) အဖြစ် တင်သွင်းရမည်။

Verse 46

समस्तेन व्यापकं तु कुर्यादुक्तक्रमेण तु । अथ ध्यानं प्रवक्ष्यामि नित्यपूजासु चोदितम् ॥ ४६ ॥

ဤသို့ အဆိုပါ အစဉ်အလာအတိုင်း အနှံ့အပြားဖြန့်ကျက်သော (vyāpaka) သန့်စင်ပူဇာကို ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ ယခု နေ့စဉ်ပူဇာတွင် ချမှတ်ထားသော ဓျာန (dhyāna) ကို ငါ ရှင်းလင်းပြောကြားမည်။

Verse 47

येन देवी सुप्रसन्ना ददातीष्टमयत्नतः । बालार्ककोटिसंकाशां माणिक्यमुकुटोज्ज्वलाम् ॥ ४७ ॥

ဤကျင့်စဉ်ကြောင့် ဒေဝီမယ်တော်သည် အလွန်ပီတိဖြစ်၍ အလိုရှိသည့် ကောင်းချီးကို အားမထုတ်ဘဲ ပေးတော်မူ၏—ကောဋိပေါင်းများစွာသော နေထွက်ရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပ၍ ရူဘီမဏိတပ်မကူဋ်ဖြင့် လင်းလက်တော်မူ၏။

Verse 48

हारग्रैवेयकांचीभिरूर्मिकानूपुरादिभिः । मंडितां रक्तवसनां रत्नाभरणशोभिताम् ॥ ४८ ॥

လည်ဆွဲ၊ လည်ပင်းအလှဆင် (ဂရိုင်ဝေယက)၊ ခါးပတ်၊ လက်ကောက်၊ ခြေကောက် စသဖြင့် အလှဆင်ထား၍ အနီရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကာ ရတနာအလှဆင်များကြောင့် တင့်တယ်လင်းလက်တော်မူ၏။

Verse 49

षड्भुजां त्रीक्षणामिंदुकलाकलितमौलिकाम् । पञ्चाष्टषोडशद्वंद्वषट्कोणचतुरस्रगाम् ॥ ४९ ॥

သူမကို လက်ခြောက်လက်၊ မျက်စိသုံးလုံး၊ မကူဋ်ပေါ်တွင် လဆန်းလေး (စန္ဒြကလာ) တင်ဆင်ထားသူဟု စိတ်၌ သမาธိပြုပါ။ ထို့ပြင် ငါးမျိုး၊ ရှစ်မျိုး၊ ဆယ့်ခြောက်မျိုး အတွဲပန်းချပ်များနှင့် ဆဋ္ကောဏ (ခြောက်ထောင့်) နှင့် စတုရသ (စတုရန်း) ပါဝင်သော ယန္တရအတွင်း တည်နေသူဟု ရှုမြင်ပါ။

Verse 50

मंदस्मितलसद्वक्त्रां दयामंथरवीक्षणाम् । पाशांकुशौ च पुंड्रेक्षुचापं पुष्पशिलीमुखम् ॥ ५० ॥

မျက်နှာတော်သည် နူးညံ့သော အပြုံးဖြင့် တောက်ပလျက်၊ ကြင်နာသနားမှုကြောင့် မျက်စိကြည့်ရှုမှုသည် ပျော့ပျောင်းတော်မူ၏။ လက်တော်များတွင် ပာရှ (ကြိုးချည်) နှင့် အင်ကူရှ (ချွန်တံ) ကိုင်ဆောင်၍ ထို့ပြင် ကြံတံသကြားလုံးကဲ့သို့သော လေးနှင့် ပန်းမြားတို့ကိုလည်း ကိုင်ဆောင်တော်မူ၏။

Verse 51

रत्नपात्रं सीधुपूर्णं वरदं बिभ्रतीं करैः । ततः प्रयोगान्कुर्वीत सिद्धे मत्रे तु साधकः ॥ ५१ ॥

လက်တော်များတွင် ရတနာခွက်တစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်၍ စီဓု (ဖျော်ရည်အရက်) ဖြင့် ပြည့်နှက်စေကာ၊ ကောင်းချီးပေးသော ဟန်ဖြင့်လည်း ထမ်းဆောင်တော်မူ၏။ ထို့နောက် မန္တရ ပြည့်စုံအောင် सिद्ध ဖြစ်ပြီးသောအခါ စာဓကသည် သတ်မှတ်ထားသော ပရယောဂ (အကျင့်/ပူဇော်နည်း) များကို ဆက်လက် ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 52

तृतीयामथ वक्ष्यामि नाम्ना तु भगमालिनी । कामेश्वर्यादिरादिः स्याद्रसश्चापस्थिरारसः ॥ ५२ ॥

ယခု တတိယအစီအစဉ်ကို “ဘဂမာလိနီ” ဟု အမည်ပေး၍ ငါရှင်းပြမည်။ အစပြုသော ဒေဝီနာမမှာ ကာမေရှဝရီ ဖြစ်ပြီး ဆက်စပ်သော “ရသ” သည် “လေး—တည်ငြိမ်ရသ” အစဉ်ဖြစ်သည်။

Verse 53

धरायुक्सचरा पश्चात्स्थिरा पश्चाद्रसः स्मृतः । स्थिराशून्येऽग्निसंयुक्ते रसः स्यात्तदनंतरम् ॥ ५३ ॥

“မြေဓာတ်နှင့် ပေါင်းစည်းသော လှုပ်ရှားမှု” အပြီးတွင် “တည်ငြိမ်” ကို သင်ကြားကြသည်။ တည်ငြိမ်ပြီးနောက် “ရသ” ကို မှတ်ယူကြသည်။ တည်ငြိမ်သော အရာသည် ယခင်ဂုဏ်ကို ကင်းလွတ်၍ မီးနှင့် ပေါင်းစည်းသော် ချက်ချင်းနောက်တွင် “ရသ” ဖြစ်လာသည်။

Verse 54

स्थिरा भूसहिता गोत्रा सदाहोऽग्निरसः स्थिरा । नभश्च मरुता युक्तं रसवर्णसमन्वितम् ॥ ५४ ॥

မြေသည် တည်ငြိမ်၍ ထူထဲကျပ်တည်းကာ “ဂိုထရ” (အထောက်အပံ့/အလွှာ) ကို ထမ်းဆောင်သည်။ မီးသည် အမြဲလောင်ကျွမ်း၍ အရသာကို အနှစ်သာရအဖြစ် ထားသည်။ အာကာသ (နဘ) သည်လည်း လေဖြင့် ပေါင်းစည်းသော် အရသာနှင့် အရောင်တို့ ပြည့်စုံသည်။

Verse 55

ततो रसः स्थिरा पश्चान्मरुता सह योजिता । अंबहंसचरोऽथिक्तो रसोऽथ स्यात्स्थिरा पुनः ॥ ५५ ॥

ထို့နောက် “ရသ” သည် တည်ငြိမ်လာသည်။ ထို့ပြီး လေ (ဝါယု) ၏ လှုပ်ရှားမှုနှင့် ပေါင်းစည်းသည်။ နောက်တစ်ဖန် ရေပေါ်တွင် ဟံသာကဲ့သို့ လှုပ်ရှားကာ အားကောင်းထက်မြက်လာပြီး၊ ထို “ရသ” သည် ပြန်လည်တည်ငြိမ်လာသည်။

Verse 56

स्थिराधरान्विता हंसो व्याप्तेन च चरेण च । रसः स्थिरा ततो व्याप्तं भूयुतं शून्यमग्नियुक् ॥ ५६ ॥

ဟံသာ (အတွင်းအတ္တ) သည် တည်ငြိမ်သော အခြေခံပေါ်တွင် အားထားကာ၊ အလုံးစုံပြန့်နှံ့သော အရာနှင့် လှုပ်ရှားသော အရာတို့အတွင်း လှည့်လည်သွားလာသည်။ “ရသ” သည် တည်ငြိမ်၏။ ထိုမှ အလုံးစုံပြန့်နှံ့သော အခြေအနေ ပေါ်ထွန်းလာပြီး—ပေါများ၍ ဗလာသဘောကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ မီးနှင့် ယှဉ်တွဲသည်။

Verse 57

रसः स्थिरा ततः साग्निशून्यं तवियुतो मरुत् । रयः शून्यं चाग्नियुतं हृदाहंसाच्च तत्परम् ॥ ५७ ॥

«ရသ» သည် တည်ငြိမ်ထား၏။ ထို့နောက် မီးကင်း၍ «တဝိ» နှင့် ပေါင်းစည်းသော် «မရုတ်» ဟူသည် ဖြစ်၏။ «ရယ» သည် ဗလာဖြစ်၍ «အဂ္နိ» နှင့် ပေါင်းသော် «ဟృဒာဟံသာ» ဟူသော ရূপ ဖြစ်၏။ ထိုမှ နောက်တစ်ဆင့် အကျိုးကို ရ၏။

Verse 58

रसः स्थिरांबु च वियत्स्वयुतं प्राण एव च । दाहोऽग्रियुग्रसस्तस्मास्थिराक्ष्मा दाहसंयुता । सचरः स्याज्जवीपूर्वविद्या तर्तीयतः क्रमात् ॥ ५८ ॥

«ရသ»၊ တည်ငြိမ်သော ရေများနှင့် အာကာသကို «ပရာဏ» (အသက်ရှူ) နှင့်အတူ ဖော်ပြ၏။ ထို့နောက် «ဒါဟ»—မီး၊ စားသောက်ဖျက်ဆီးသူ—ပေါ်လာ၏။ ထိုမှ အပူနှင့်အတူ တည်ငြိမ်သော ရုပ်သဏ္ဌာန်များ ပေါက်ဖွား၏။ ထို့ကြောင့် သက်ရှိတို့၏ လှုပ်ရှားမှုနှင့်အတူ တတိယခွဲတွင် အစဉ်အလာအတိုင်း၊ ရှေးဗိဇ္ဇာသင်ကြားသကဲ့သို့ ဆက်လက်သွား၏။

Verse 59

चतुष्टयमथार्णानां रसस्तदनु च स्थिरा । हृदंबुयुक् क्ष्मया दाहः सचरः स्याज्जवी च हृत् ॥ ५९ ॥

ထို့နောက် သမုဒ္ဒရာတို့၏ အက္ခရာလေးလုံး အစုရှိ၏။ ထို့နောက် «ရ» အက္ခရာ၊ ထို့နောက် «သ္ထိ» နှင့် «ရာ» လာ၏။ «ဟృဒ» နှင့် «အမ္ဗု» တို့နှင့် ပေါင်း၍ «က္ෂ္မာ» ကို ထပ်ထည့်သော် «ဒါဟ» ဖြစ်၏။ «စရ» နှင့် ပေါင်းသော် «စစရ» ဖြစ်၏။ «ဇဝီ» နှင့် ပေါင်းသော် «ဟృတ်» ဖြစ်၏။

Verse 60

दाहोंऽबुमरुता युक्तो व्योम्नि साग्निरसस्तुतः । स्थिरा तु मरुता युक्ता शून्यं साग्निनभश्चरौ ॥ ६० ॥

«ဒါဟိုṃ» ဟူသော အသံသည် ရေနှင့် လေတို့နှင့် ပေါင်းစည်းသော် မိုးကောင်းကင်၌ မီးနှင့်အတူ တည်ထောင်သော အက္ခရာအနှစ်သာရ ဖြစ်၏။ သို့သော် တည်ငြိမ်၍ လေနှင့် ပေါင်းစည်းသော် «ဗလာ» ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် အာကာသကို လှည့်လည်သွားရာတွင် မီးနှင့် အီသာ (နဘ) တို့နှင့်အတူ ရှိ၏။

Verse 61

हंसो व्याप्तमरुद्युक्तः शून्यं व्याप्तमतोंऽबु च । दाहो गोत्राचरयुता तथा दाहस्तथा रयः ॥ ६१ ॥

«ဟံသ» (အမြင့်ဆုံး အတ္တ) သည် လှုပ်ရှားသော လေဖြင့် ပြည့်နှက်၏။ «ဗလာ» လည်း ပြည့်နှက်၏၊ ရေလည်း ထိုနည်းတူ။ မျိုးရိုးနှင့် အကျင့်အကြံ လှုပ်ရှားမှုတို့နှင့်အတူ «ဒါဟ» (လောင်ကျွမ်းခြင်း) ရှိ၏။ ထိုနည်းတူ လောင်ကျွမ်းခြင်းရှိ၏၊ ထိုနည်းတူ စီးဆင်းသည့် အင်အားများ (ရယ) လည်း ရှိ၏။

Verse 62

हृद्धरासहितं दाहरयौ चरसमन्वितौ । रसः स्थिरा ततः प्राणो रसाग्निसहितो भवेत् ॥ ६२ ॥

နှလုံးနှင့် ထောက်ပံ့သော ချန်နယ်များ ပေါင်းစည်းကာ၊ အစာချေမီးသည် လှုပ်ရှားမှုနှင့် တွဲဖက်လာသော် ကိုယ်၏ “ရသ” (အာဟာရရည်) သည် တည်ငြိမ်လာ၏။ ထို့နောက် ပရာဏ (အသက်ရှု) သည် ရသနှင့် အဂ္နိတို့ပါဝင်လာ၏။

Verse 63

शून्ययुग्मं चरयुतं ततः पूर्वमतः परम् । शून्ययुग्मं च गोत्रा स्याद्वाहयुक्तांबुना चरः ॥ ६३ ॥

သုညနှစ်လုံးကို ယူ၍ “ချရ” ဟုခေါ်သော ကိန်းကို ပေါင်းထည့်ပါ။ ထို့နောက် အစဉ်လိုက် အရင်ဖြစ်သောအရာနှင့် နောက်ဖြစ်သောအရာကို ထုတ်ယူပါ။ သုညနှစ်လုံးကို “ဂိုထရ” ဟုဆိုကြပြီး၊ “ချရ” ကို “ဝါဟ” နှင့် “အမ္ဗု” တို့နှင့် ပေါင်းစည်းလျှင် ဤကုဒ်အရ ရည်ရွယ်သည့်တန်ဖိုးကို ရ၏။

Verse 64

प्राणो रसा चरयुतो गोत्रव्यसिमतः परम् । गोत्रादाहमरुद्युक्ता त्वंबुन्यासमतो भवेत् ॥ ६४ ॥

ပရာဏသည် ရသနှင့် လှုပ်ရှားသော အသက်စီးကြောင်းများနှင့်အတူ၊ မျိုးရိုး (ဂိုထရ) ၏ ကန့်သတ်ကို ကျော်လွန်သော အမြင့်ဆုံးဟု ကြေညာ၏။ မျိုးရိုး၏ အဓိပ္ပါယ်မှ “ငါ” ဟူသော အတ္တသဘောသည် လေများ (ဝါယု) နှင့် တွဲဖက်ကာ ပေါ်ထွန်းပြီး၊ ထိုအားဖြင့် “သင်” ကို ရေထဲ၌ တင်သွင်းသတ်မှတ်ခြင်း (tvaṃ-bhu-nyāsa) ပြီးစီး၏။

Verse 65

युक्तोनांभश्च भूयुक्तं वाश्चरेण समन्वितम् । ग्रासो धरायुतः पश्चाद्रसः शक्त्या समन्वितः ॥ ६५ ॥

ရေဓာတ်ကို မြေဓာတ်နှင့် မှန်ကန်စွာ ပေါင်းစည်း၍၊ လေကို လှုပ်ရှားမှုနှင့် တွဲဖက်သော် “ဂြာသ” (စားသုံး၍ ထည့်ယူခြင်း) သည် မြေဓာတ်နှင့်အတူ ပေါ်ထွန်း၏။ ထို့နောက် “ရသ” (အရသာ/အနှစ်သာရ) သည် သက္တိ (śakti) အင်အားနှင့် တွဲဖက်ကာ ဖြစ်ပေါ်၏။

Verse 66

ग्रासो भूसहितो विप्र रसो व्याप्तं ततश्च हृत् । दाहोनांबु च हृत्पश्चाद्रयेंऽबुमरुदन्वितः ॥ ६६ ॥

ဗြာဟ္မဏာရေ၊ အစာတစ်လုတ် (ဂြာသ) သည် မြေဓာတ်နှင့်အတူ ရသ (rasa) ဖြင့် ပြည့်နှက်လာပြီး၊ ထို့နောက် နှလုံးသို့ သယ်ဆောင်ခံရ၏။ ထို့ပြင် လောင်ကျွမ်းသော အပူ (အစာချေမီး) နှင့် ရေဓာတ်တို့ လုပ်ဆောင်ကာ၊ နှလုံးနောက်ပိုင်းတွင် ရေနှင့် လေတို့နှင့်အတူ လျင်မြန်စွာ ဆက်လက်သွား၏။

Verse 67

शून्यं च केवलं चैव रसश्च सचरस्थिरा । वियदंबुयुतं दाहस्त्वग्नियुक्सयुतः शुचिः ॥ ६७ ॥

(ဤတို့သည် နည်းပညာဆိုင်ရာ အမည်များ) «သုည» နှင့် «တစ်ပါးတည်းသော အရာ»; «ရသ» သည် လှုပ်ရှားသောနှင့် မလှုပ်ရှားသော အရာအားလုံးနှင့်အတူ; «ကောင်းကင်သည် ရေနှင့် ပေါင်းစည်းသော»; «လောင်ကျွမ်းခြင်း» သည် မီးနှင့် ပေါင်းစည်းသော အရာ; နှင့် «သန့်ရှင်းသော» ဟူသည်။

Verse 68

भूमी रसाक्ष्मास्वयुता पंचैकांतरिताः स्थिराः । तदंतरित बीजानि स्वसंयुक्तानि पंच वै ॥ ६८ ॥

မြေ၊ ရေ၊ မီး၊ လေ၊ အာကာသ—ဤငါးပါးသည် တည်ငြိမ်စွာ တည်ထောင်ထားပြီး အလှည့်ကျ အစီအစဉ်ဖြင့် စီထားသည်။ ထိုတို့အကြားတွင် «မျိုးစေ့» ငါးပါး (သိမ်မွေ့သော အကြောင်းရင်း) ရှိ၍ တစ်ပါးစီသည် မိမိနှင့် သက်ဆိုင်သော ဓာတ်နှင့် ပေါင်းစည်းထားသည်။

Verse 69

तानि क्रमाज्ज्यासचरो रसो भूश्च नभोयुता । हंसश्चरयुतो द्विः स्यात्ततः प्राणो रसाग्नियुक् ॥ ६९ ॥

အစီအစဉ်အတိုင်း ထုတ်ယူရမည်မှာ—ပထမ «jyāsacara»၊ ထို့နောက် «rasa»; ထို့နောက် «bhū» သည် «nabhas» နှင့် ပေါင်းစည်းသည်။ «haṃsa» ကို «cara» နှင့် ပေါင်းလျှင် နှစ်ဆ ဖြစ်လာပြီး၊ ထို့နောက် «prāṇa» သည် «rasa» နှင့် «agni» တို့နှင့် ပေါင်းစည်း၍ ပေါ်လာသည်။

Verse 70

शून्ययुग्मं चरयुतं हृद्दाहोंबुमरुद्युतः । व्योमाग्निसहितं पश्चाद्रसश्च मरुता स्थिरा ॥ ७० ॥

«ယူပါ» သုညနှစ်လုံးကို «cara» နှင့် ပေါင်းစည်းထားသောအရာ; ထို့နောက် နှလုံးလောင်ကျွမ်းခြင်း၊ ရေ၊ လေ တို့ဖြင့် ညွှန်ပြသော အစု; ထို့နောက် အာကာသ/အီသရ နှင့် မီး ပေါင်းစည်းသောအရာကို ထပ်ထည့်; နောက်ဆုံး «rasa»—လေကို တည်ငြိမ်သော အတည်ကိန်းအဖြစ် ထားလျက်။

Verse 71

शून्यं साग्निनभश्चैव चरेण सहितं तथा । अंबु पश्चाद्वियत्तस्मान्नभश्च मरुदन्वितम् ॥ ७१ ॥

သုညမှ အာကာသသည် မီးနှင့် ပေါင်းစည်း၍ ပေါ်လာသည်; ထို့အတူ လှုပ်ရှားမှု «cara» နှင့်လည်း အတူတကွ ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ရေ ပေါ်လာပြီး၊ ထိုရေမှ အာကာသ/အီသရ သည် ထပ်မံ ပေါ်ထွက်လာကာ ယခု လေနှင့် တွဲဖက်လျက် ရှိသည်။

Verse 72

शून्यं व्याप्तं च दद्युक्तं रयदाहस्ववह्निभिः । हंसः सदाहोंबगुरसा चरस्वैः संयुतो भवेत् ॥ ७२ ॥

«śūnya» နှင့် «vyāpta» ကို «dad‑yukta» နှင့် ပေါင်းစည်း၍၊ ထို့ပြင် «raya», «dāha», «sva», «vahni» ဟူသော အသံများနှင့် တွဲဖက်လျှင်၊ ထိုနည်းဗေဒဖွဲ့စည်းမှုသည် «haṃsa» ဟူ၍ ဖြစ်လာပြီး «sadāhoṃba‑gurasā» နှင့် «carasvai» အစဉ်နှင့် ပေါင်းလျက် ဖြစ်၏။

Verse 73

हंसः सदाहवह्निस्वैर्युक्तमंत्यमुदीरितम् । सप्तत्रिंशच्छतार्णैः स्यान्नित्या सौभागमालिनी ॥ ७३ ॥

«Haṃsa» ဟူသော မန္တရကို «sadā», «havas», «agni», «svair» နှင့် တွဲဖက်ထားသော နောက်ဆုံးအသံထွက်နှင့်အတူ—အက္ခရာ ၃,၇၀၀ ပါသော ပန်းကုံးကဲ့သို့ စာရင်းစဉ်ဖြင့် ရွတ်ဆိုလျှင်—အမြဲအာနိသင်ရှိသော «Saubhāgya‑mālinī» ဖြစ်လာ၍ မပြတ်သော ကံကောင်းခြင်းကို ပေးတော်မူ၏။

Verse 74

अंगानि मंत्रवर्णैः स्युराद्येन हृदुदीरितम् । ततश्चतृर्भिः शीर्षं स्याच्छिखा त्रिभिरुदीरिता ॥ ७४ ॥

န്യാസ၌ အင်္ဂါများကို မန္တရအက္ခရာများဖြင့် သတ်မှတ်ရမည်။ ပထမအက္ခရာဖြင့် နှလုံးကို ထိ၍ ဖိတ်ခေါ်ရ၏; ထို့နောက် အက္ခရာလေးလုံးဖြင့် ခေါင်းကို သတ်မှတ်ရ၏; ထို့ပြင် အက္ခရာသုံးလုံးဖြင့် śikhā (ဆံထုံး) ကို သတ်မှတ်ရသည်ဟု သတ်မှတ်ထား၏။

Verse 75

गुणवेदाक्षरैः शेषाण्यंगानि षडिति क्रमात् । अरुणामरुणाकल्पां सुंदरीं सुस्मिताननाम् ॥ ७५ ॥

ထို့နောက် အစဉ်လိုက် guṇa နှင့် Veda ကိုညွှန်ပြသော အက္ခရာများဖြင့် ကျန်သော အင်္ဂါခြောက်ပါးကို သတ်မှတ်ရ၏။ ထို့နောက် နီမြန်းတောက်ပ၍ အရုဏ်ရောင်ကဲ့သို့ လင်းလက်သော၊ လှပ၍ မျက်နှာပေါ်တွင် နူးညံ့သော အပြုံးရှိသည့် သူမကို သမาธိဖြင့် စိတ်ကူးရမည်။

Verse 76

त्रिनेत्रां बाहुभिः षड्भिरुपेतां कमलासनाम् । कह्लारपाशपुंड्रेक्षुकोदंडान्वामबाहुभिः ॥ ७६ ॥

သူမကို မျက်စိသုံးလုံးရှိ၍ လက်ခြောက်ဖက်ပါသော၊ ကြာပန်းအासनပေါ်၌ ထိုင်နေသည်ဟု သမาธိပြုရမည်။ ထို့ပြင် ဘယ်လက်များတွင် အပြာကြာပန်း၊ pāśa (ကြိုးချည်)၊ အချိုအိမ် (ကြံတံ) နှင့် လေးကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်ဟု မြင်ရမည်။

Verse 77

दधानां दक्षिणैः पद्ममंकुशं पुष्पसायकम् । तथाविधाभिः परितो युतां शक्तिगणैः स्तुतैः ॥ ७७ ॥

သူမ၏ညာလက်များတွင် ကြာပန်း၊ အင်ကူရှ (goad) နှင့် ပန်းမြားကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး၊ အလားတူသဘောရှိ၍ ချီးမွမ်းခံရသော သက္တိအဖွဲ့များက အရပ်ရပ်မှ ဝန်းရံထားသည်။

Verse 78

अक्षरोक्ताभिरन्याभिः स्मरोन्मादमदात्मभिः । एषा तृतीया कथिता वनिता जनमोहिनी ॥ ७८ ॥

အက္ခရာတစ်လုံးချင်းစီ ထုတ်ဆိုသော အခြားသော ဝေါဟာရများဖြင့်—အလိုတဏှာ၊ မူးယစ်ရူးသွပ်မှုနှင့် မာန်မူးခြင်းကို သဘာဝအဖြစ်ထားသော—ဤသည်ကို တတိယအမျိုးအစား မိန်းမဟု ကြေညာသည်၊ လူတို့ကို မောဟဖြစ်စေသော မောဟနီ (အလှည့်စား) ဖြစ်သည်။

Verse 79

चतुर्थीं श्रृणु विप्रेन्द्र नित्यक्लिन्नासमाह्वयाम् । हंसस्तु दाहवह्निस्वैर्युक्तः प्रथममुच्यते ॥ ७९ ॥

ဗြာဟ္မဏတို့အထဲမှ အမြတ်ဆုံးသောသူရေ၊ ယခု စတုတ္ထအမျိုးအစားကို နားထောင်ပါ—နိတျယကလိန္နာ (Nityaklinnā) ဟု ခေါ်သည်။ ထိုအတွင်း ပထမဟူသည် ဟံသ (Haṁsa) ဖြစ်၍ လောင်ကျွမ်းသော မီး၏အင်အားနှင့် လွတ်လပ်သဘော (svairya) တို့နှင့် ဆက်စပ်သည်ဟု ဆိုသည်။

Verse 80

कामेश्वर्यास्तृतीयादिवर्णानामष्टकं भवेत् । हृदंबुमरुता युक्तः स एवैकादशाक्षरः ॥ ८० ॥

ကာမေရှဝရီ (Kāmeśvarī) မန္တရ၏ တတိယအက္ခရာနှင့် ထို့နောက်အက္ခရာများမှ အက္ခရာရှစ်လုံးအစုကို ဖွဲ့စည်းရသည်။ ထိုအစုကို ‘hṛd’, ‘ambu’, ‘marut’ ဟူသော သရများနှင့် ပေါင်းစည်းလျှင် အက္ခရာတစ်ဆယ့်တစ်လုံး မန္တရ ဖြစ်လာသည်။

Verse 81

एकादशाक्षरी चेयं विद्यार्णैरंगकल्पनम् । आद्येन मन्त्रवर्णेन हृदयं समुदीरितम् ॥ ८१ ॥

ဤသည်မှာ အက္ခရာတစ်ဆယ့်တစ်လုံးပါသော သာသနာတော် မန္တရဖြစ်သည်။ အင်္ဂနျာသ (limb-nyāsa) ကို ဗဟုသုတပင်လယ်ကဲ့သို့သော ပညာရှင်တို့က စီမံသတ်မှတ်ရမည်။ မန္တရ၏ ပထမအက္ခရာဖြင့် ‘နှလုံး’ (hṛdaya-nyāsa) ကို ထုတ်ဆို၍ တည်ထောင်ရသည်။

Verse 82

द्वाभ्यां द्वाभ्यां तु शेषाणि अंगानि परिकल्पयेत् । न्यसेदंगुष्ठमूलादिकनिष्ठाग्रांतमूर्द्ध्वगम् ॥ ८२ ॥

ထို့နောက် လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းစီဖြင့် ကျန်ရှိသော အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများကို သတ်မှတ်၍ နျာသ (nyāsa) ပြုလုပ်ရမည်။ မန္တရကို လက်မအမြစ်မှ စ၍ အပေါ်သို့တက်ကာ လက်ချောင်းအသေးဆုံး၏ ထိပ်အထိ ထားရမည်။

Verse 83

शेषं तद्वलये न्यस्य हृद्दृक्छ्रोत्रे नसोर्द्वयोः । त्वचि ध्वजे च पायौ च पादयो रर्णकान्न्यसेत् ॥ ८३ ॥

ကျန်ရှိသမျှကို လက်စွပ်ချောင်းတွင် နျာသထားပြီးနောက်၊ နှလုံး၊ မျက်စိ၊ နားနှစ်ဖက်နှင့် နှာခေါင်းပေါက်နှစ်ပေါက်တို့၌ နျာသပြုလုပ်ရမည်။ ထို့ပြင် အရေပြား၊ ဓွဇ (အလံ/သင်္ကေတ)၊ အနောက်ပေါက်နှင့် ခြေထောက်နှစ်ဖက်တို့၌လည်း သတ်မှတ်ထားသော အက္ခရာများကို ထားရမည်။

Verse 84

अरुणामरुणाकल्पामरुणांशुकधारिणीम् । अरुणस्रग्विलेपां तां चारुस्मेरमुखांबुजाम् ॥ ८४ ॥

ကျွန်ုပ်သည် အရုဏာဒေဝီကို သမာဓိဖြင့် ဉာဏ်မြင်တော်မူ၏—ကိုယ်တော်မူသည် နီမြန်းသောအရောင်ဖြင့် တောက်ပ၍ နီရောင်အလှဆင်ပစ္စည်းများဖြင့် တန်ဆာဆင်ကာ နီရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ပြီး နီရောင်ပန်းကုံးနှင့် နီရောင်လိမ်းဆေးတို့ဖြင့် အလှပြုထားသည်။ ကြာပန်းကဲ့သို့ မျက်နှာတော်သည် နူးညံ့လှပသော အပြုံးဖြင့် ထွန်းလင်းတောက်ပ၏။

Verse 85

नेत्रत्रयोल्लसद्वक्त्रां भालेघर्मांबुमौक्तिके । विराजमानां मुकुटलसदर्द्धेंदुशेखराम् ॥ ८५ ॥

မျက်နှာတော်သည် မျက်စိသုံးလုံးဖြင့် ထွန်းလင်းတောက်ပ၏။ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးစက်များမှ ဖြစ်သကဲ့သို့ မုတိကာပုလဲများ တောက်ပလင်းလက်နေပြီး၊ ထက်မြတ်သော မကူဋ်တော်ပေါ်၌ တောက်ပသော လဝက်အမှတ် (အರ್ಧစန္ဒြ) ကို ဆင်ယင်ထားသဖြင့် ရောင်ဝါထွန်းလင်း၏။

Verse 86

चतुर्भिर्बाहुभिः पाशमंकुशं पानपात्रकम् । अभयं बिभ्रतीं पद्ममध्यासीनां मदालसाम् ॥ ८६ ॥

လက်လေးဖက်ဖြင့် ပာရှ (ကြိုးချည်)၊ အင်္ကူရှ (ချွန်တံ)၊ သောက်ခွက် (ပာနပാത്ര) နှင့် အဘယမုဒြာ (ကြောက်မက်မှုကင်းခြင်း၏ လက်ဟန်) ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ ကြာပန်းအလယ်၌ ထိုင်နေပြီး၊ ဒေဝတိယ မဒ (အမృతသဘော) ကြောင့် ပျော့ပျောင်းလျော့လျော့လေး ဖြစ်နေ၏။

Verse 87

ध्यात्वैवं पूजयेन्नित्यक्किन्नां नित्यां स्वशक्तिभिः । पुण्या चतुर्थी गदिता नित्याक्किन्नाह्वया मुने ॥ ८७ ॥

ဤသို့ သမาธိပြု၍ ထို့နောက် မိမိစွမ်းအားအတိုင်း အမြဲတမ်း နိတျာကလိန္နာ—အနန္တ ဒေဝီ—ကို ပူဇော်ရမည်။ လဆန်း/လဆုတ် စတုတ္ထတိထီ၏ ကုသိုလ်ဝရတကို «နိတျာကလိန္နာ» ဟူသော အမည်ဖြင့် မုနိရေ ကြေညာထားသည်။

Verse 88

वनिता नवनीतस्य दाविकाग्निर्जयादिना । भूः स्वेन युक्ता प्रथमं प्राणो दाहेन तद्युतः ॥ ८८ ॥

မိန်းမသည် နို့ထောပတ်သစ်နှင့် တူ၏။ တောမီးသည် အနိုင်ယူနိုင်သော အင်အားစသည်တို့ဖြင့် ထိုကို လောင်ကျွမ်းစေသည်။ «ဘူ» ဟူသော မြေဓာတ်သည် ပထမဦးစွာ မိမိ၏ဂုဏ်နှင့် ပေါင်းစည်း၍ ရှိ၏။ ထို့နောက် «ပရာဏ» သည် လောင်ကျွမ်းသော အင်အားကို ဆောင်၍ ထိုမှတဆင့် တောက်ပလင်းလက်သည်။

Verse 89

रसो दाहेन तद्युक्तं प्रभादाहेन तद्युता । ज्या च दाहेन तद्युक्ता नित्याक्लिन्नांतगद्वयम् ॥ ८९ ॥

«ရသ» ကို «ဒါဟ» နှင့် ပေါင်းစည်းရမည်။ «ပရဘာ» သည်လည်း «ပရဘာ-ဒါဟ» နှင့် ပေါင်းစည်း၏။ «ဂျျာ» လည်း «ဒါဟ» နှင့် ပေါင်းစည်း၏။ ထိုသို့ဖြင့် အဆုံးတွင် «နိတျာကလိန္နာ» ပါသော မန္တရ/နည်းပညာဆိုင်ရာ စကားရပ် နှစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

Verse 90

एषा नवाक्षरी नित्या भेरुण्डा सर्वसिद्धिदा । प्रणवं ठद्वयं त्यक्त्वा मध्यस्थैः षड्भिरक्षरैः ॥ ९० ॥

ဤသည်မှာ အနန္တ နဝအက္ခရာ မန္တရဖြစ်၍ «ဘေရုဏ္ဍာ» ဟု ခေါ်ကာ စိဒ္ဓိအားလုံးကို ပေးသနားသူ ဖြစ်သည်။ «ပရဏဝ» (အိုမ်) နှင့် «ဋ္ဌ» ဟူသော အက္ခရာနှစ်လုံးကို ဖယ်ရှားပြီး အလယ်၌ တည်သော အက္ခရာခြောက်လုံးဖြင့် ဖွဲ့ရမည်။

Verse 91

षडंगानि प्रकुर्वीत वर्णन्यासं ततः परम् । रंध्राद्यामुखकंठेषु हन्नाभ्यां धारयद्वयम् ॥ ९१ ॥

ပထမဦးစွာ ဆဋ္ဌအင်္ဂ နျာသ (ခြောက်အင်္ဂါနျာသ) ကို ပြုလုပ်ရမည်။ ထို့နောက် ဝဏ္ဏနျာသ (အက္ခရာတင်ခြင်း) ကို ဆက်လက်ပြုလုပ်ရမည်။ ထို့နောက် ကိုယ်ခန္ဓာ၏ အပေါက်များ၊ ပါးစပ်နှင့် လည်ချောင်းတို့၌ «ဟ» နှင့် «န» ဟူသော ဘီဇအက္ခရာ နှစ်လုံးကို စိတ်ဖြင့် ထိန်းထားတင်သွင်းရမည်။

Verse 92

न्यसेन्मंत्रार्णनवकं मातृकान्यासपूर्वकम् । अथ ध्यानं प्रवक्ष्यामि देव्याः सर्वार्थसिद्धिदम् ॥ ९२ ॥

အရင်ဦးစွာ မာတೃကာ-ညာသ (mātṛkā-nyāsa) ကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် မန္တရအက္ခရာ ကိုးလုံးကို ထားသွင်းတင်သင့်သည်။ ယခု ငါသည် အလိုအလျောက် အားလုံးသော ရည်မှန်းချက်များကို ပြည့်စုံစေသော ဒေဝီ၏ ဓျာနကို ဟောပြမည်။

Verse 93

तप्तकांचनसंकाशदेहां नेत्रत्रयान्विताम् । चारुस्मितां चितमुखीं दिव्यालंकारभूषिताम् ॥ ९३ ॥

ဒေဝီ၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် သန့်စင်ထားသော ရွှေကဲ့သို့ တောက်ပ၍ မျက်စိသုံးလုံး ပါရှိသည်။ လှပသော အပြုံးနှင့် တောက်ပသော မျက်နှာတော်ရှိကာ သာသနာတော်ဆိုင်ရာ ဒိဗ္ဗအလင်္ကာများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသည်။

Verse 94

ताटंकहारकेयूररत्नस्तबकमंडिताम् । रसनानूपुरोर्म्यादिभूषणैरतिसुन्दरीम् ॥ ९४ ॥

ဒေဝီသည် အလွန်အမင်း လှပ၍ နားကပ်၊ လည်ဆွဲ၊ လက်မောင်းကွင်း (ကေယူးရ) နှင့် ရတနာအစုအဝေးတို့ဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသည်။ ထို့ပြင် ရတနာခါးပတ်၊ ခြေကွင်း၊ လက်စွပ် စသည့် အလင်္ကာများဖြင့် ပိုမို တင့်တယ်လှပသည်။

Verse 95

पाशांकुशौ चर्मखङ्गौ गदावह्निधनुःशरान् । करैर्दधानामासीना पूजायां मत्पसस्थिताम् ॥ ९५ ॥

ဒေဝီသည် လက်များဖြင့် ပာရှ (ကြိုးကွင်း) နှင့် အင်ကူရှ (ချွန်တံ)၊ ကာကွယ်ကွင်း (ဒိုင်း) နှင့် ဓား၊ ဂဒါ (တုတ်လက်နက်)၊ မီး၊ လေးနှင့် မြားတို့ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ ပူဇော်ပွဲအတွက် ထိုင်နေပြီး၊ အရှင်၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး နေရာ (ငါ၏ ပရမအာလယ) တွင် တည်ရှိသည်။

Verse 96

शक्तीश्च तत्समाकारतेजोहेतिभिरन्विताः । पूजयेत्तद्वदभितः स्मितास्या विजयादिकाः ॥ ९६ ॥

ထို့အပြင် ထိုအရှင်နှင့် ဆင်တူသော ရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိ၍ တောက်ပသော တေဇောနှင့် လက်နက်များကို ကိုင်ဆောင်ထားသော သက္တိများကိုလည်း ပူဇော်ရမည်။ ထို့နည်းတူ ပတ်လည်တွင်လည်း အပြုံးမျက်နှာရှိသော ဝိဇယာ စသည့် ဒေဝတာများကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 97

पंचमीय समाख्याता भेरुंडाख्या मुनीश्वर । यस्याः स्मरणतो नश्येद्गरलं त्रिविधं क्षणात् ॥ ९७ ॥

အို မုနိရှင်မြတ်၊ ပဉ္စမမြောက် ဝိဒ္ယာကို «ဘေရုဏ္ဍာ» ဟု ခေါ်ကြ၏။ ထိုနာမကို သတိရရုံဖြင့် သုံးမျိုးသော အဆိပ်သည် ခဏချင်း ပျက်ကွယ်၏။

Verse 98

या तु षष्ठी द्विजश्रेष्ठ सा नित्या वह्निवासिनी । तद्विधानं श्रृणुष्वाद्य साधकानां सुसिद्धिदम् ॥ ९८ ॥

သို့ရာတွင် ဆဋ္ဌမမြောက်နေ့သည် အို ဒွိဇမြတ်၊ အမြဲတည်ရှိ၍ သန့်ရှင်းသော မီးအဂ္ဂိ၌ နေထိုင်၏။ ယခု ၎င်း၏ နည်းလမ်းကို နားထောင်လော့၊ စာဓကတို့အတွက် အထူးအောင်မြင်မှု ပေးတတ်၏။

Verse 99

भेरुंडाद्यमिहाद्यं स्यान्नित्यक्लिन्नाद्यनंतरम् । ततोंऽबुशून्ये हंसाग्निह्युत्तमंबुमरुद्युतम् ॥ ९९ ॥

ဤနေရာ၌ အစဉ်အလာသည် «ဘေရုဏ္ဍာ» ဖြင့် စတင်ပြီး၊ ထို့နောက် ချက်ချင်း «နိတျယကလိန္နာ» ဖြင့် စသောအရာ လာ၏။ ထို့နောက် “ရေ” အင်္ဂါမပါသော အစီအစဉ်တွင် «ဟံသ» နှင့် «အဂ္ဂိ» ဟု ဆက်ကာ၊ ထို့နောက် “အထူးရေ” နှင့် “လေ” ပါဝင်သော အစုကို ဖော်ပြ၏။

Verse 100

हृदग्निना युतं शून्यं व्याप्तेन शुचिना च युक् । शून्यं नभः शक्तियुतं नवार्णेयमुदाहृता ॥ १०० ॥

နှလုံးမီးအဂ္ဂိနှင့် ယှဉ်သော «သုည» သည်လည်း၊ အလုံးစုံကို လွှမ်းမိုးသော သန့်ရှင်းသူနှင့် ပေါင်းစည်း၏။ ထို့ပြင် «သုည»—ကောင်းကင် (နဘဟ်) သည် သက္တိနှင့် ယှဉ်၍—ဤသည်ကို နဝါර්ဏ (ကိုးအက္ခရာ မန္တရ) ဟု ကြေညာ၏။

Verse 101

विद्या द्वितीयबीजेन स्वरान्दीर्घान्नियोजयेत् । मायांतान्षड्भिरेवां गान्याचरेत्सकरांगयोः ॥ १०१ ॥

မန္တရဝိဒ္ယာ၌ ဒုတိယ ဘီဇကို အသုံးပြု၍ သရများကို ရှည်လျားစေသင့်၏။ ထို့ပြင် «မာယာ» ဖြင့် အဆုံးသတ်သော အက္ခရာများအတွက် အကူအညီ ခြောက်ပါးကို လိုက်နာကာ «က» နှင့် «ရ» အင်္ဂတို့နှင့်အတူ သတ်မှတ်ထားသည့် ဂါယနကို ကျင့်သုံးရမည်။

Verse 102

नवाक्षराणि विद्याया नवरंध्रेषु विन्यसेत् । व्यापकं च समस्तेन कुर्यादेवात्मसिद्धये ॥ १०२ ॥

ပုဏ္ဏဝိဒ္ယာ၏ အက္ခရာကိုးလုံးကို ကိုယ်ခန္ဓာ၏ အပေါက်ကိုးပေါက်၌ နျာသ (nyāsa) ဖြင့် တင်ထားရမည်။ ထို့နောက် အလုံးစုံသို့ ပျံ့နှံ့သောအဖြစ်ဖြင့် အပြည့်အစုံ စိတ်တည်ကာ အတ္တသိဒ္ဓိကို ရယူရမည်။

Verse 103

सर्वास्वपि च विद्यासु व्यापकन्यासमाचरेत् । तप्तकांचनसंकाशां नवयौवनसुन्दरीम् ॥ १०३ ॥

ဗိဒ္ယာအမျိုးမျိုးအားလုံးတွင်လည်း အလုံးစုံပျံ့နှံ့သော နျာသ (vyāpaka-nyāsa) ကို ကျင့်သုံးရမည်။ ထို့ကြောင့် မီးပူရွှေကဲ့သို့ တောက်ပ၍ နုပျိုလှပသော မိန်းမပျိုအဖြစ် သူမကို ဓ്യာနပြုရမည်။

Verse 104

चारुस्मेरमुखांभोजां विलसन्नयनत्रयाम् । अष्टाभिर्बाहुभिर्युक्तां माणिक्याभरणोज्ज्वलाम् ॥ १०४ ॥

သူသည် နူးညံ့လှပသော အပြုံးဖြင့် တင့်တယ်သည့် ကြာပန်းမျက်နှာကို မြင်၏။ မျက်စိသုံးလုံး တောက်ပလင်းလက်၍ လက်ရှစ်ဖက်ပါရှိကာ ရူဘီရတနာ အလှဆင်ပစ္စည်းများကြောင့် ထွန်းလင်းတောက်ပနေ၏။

Verse 105

पद्मरागकिरीटांशुसंभेदारुणितांबराम् । पीतकौशेयवसनां रत्नमंजीरमेखलाम् ॥ १०५ ॥

ရူဘီတပ်ဆင်ထားသော မကူဋ်မှ ထွက်လာသည့် ရောင်ခြည်များ ပေါင်းစည်း၍ သူမ၏ အဝတ်အစားကို နီမြန်းစေ၏။ သူမသည် အဝါရောင် ပိုးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကာ ရတနာခြေကွင်းနှင့် ရတနာခါးပတ်ဖြင့် အလှဆင်ထား၏။

Verse 106

रक्तमौक्तिकसकंभिन्नस्तबकाभरणोज्ज्वलाम् । रत्नाब्जकंबुपुंड्रेक्षुचापपूर्णेन्दुमंडलम् ॥ १०६ ॥

အနီရောင် မုတ်တိကာပုလဲများဖြင့် ထည့်သွင်းကာ မျိုးစုံပြုလုပ်ထားသော အစုအဖွဲ့ပုံစံ အလှဆင်ပစ္စည်းများကြောင့် သူမသည် ထွန်းလင်းတောက်ပ၏။ ထို့ပြင် ရတနာကြာပန်း၊ သင်္ခ၊ ပုဏ္ဍြ (puṇḍra) သန့်ရှင်းအမှတ်၊ အမဲသကြားကန့် (sugarcane) လေးနှင့် လပြည့်ဝိုင်းကို ကိုင်ဆောင်ထား၏။

Verse 107

दधानां बाहुभिर्वामैः कह्लारं हेमश्रृंगकम् । पुष्पेषुं मातुलिंगं च दधानां दक्षिणैः करैः ॥ १०७ ॥

ဘယ်လက်များဖြင့် ကဟ္လာရ ကြာပန်းနှင့် ရွှေချိုတံဆိပ်ကို ဆောင်ထား၍၊ ညာလက်များဖြင့် ပန်းမြှားနှင့် မာတုလင်္ဂ (စီထရွန်သီး) ကို ကိုင်ဆောင်တော်မူ၏။

Verse 108

स्वस्वनामाभिरभितः शक्तिभिः परिवारिताम् । एवं ध्यात्वार्चयेद्वह्निवासिनीं वह्निविग्रहम् ॥ १०८ ॥

ကိုယ်ပိုင်နာမတော်များဖြင့် ခေါ်ဝေါ်သော သက္တိများက အနှံ့အပြား ဝန်းရံထားသည့် မီးတွင်နေထိုင်သော ဒေဝီကို ဤသို့ ဓ్యာနပြု၍၊ မီး၏ရုပ်တော်အဖြစ် ပူဇော်ရမည်။

Verse 109

यस्याः स्मरपतो वश्यं जायते भुवनत्रयम् । अथ या सप्तमी नित्या महावज्रेश्वरी मुने ॥ १०९ ॥

သူမကို သတိရရုံဖြင့်ပင် လောကသုံးပါးသည် အာဏာအောက်သို့ ဝင်လာ၏။ အို မုနိ၊ ထာဝရတည်မြဲသော သတ္တမ နಿತ್ಯာကို «မဟာဝဇ္ရေရှ္ဝရီ» ဟု ခေါ်ကြ၏။

Verse 110

तस्या विद्यां प्रवक्ष्यामि साधकानां सुसिद्धिदाम् । द्वितीयं वह्विवासिन्या नित्यक्लिन्ना चतुर्थकम् ॥ ११० ॥

ယခု သာဓကတို့အား အလွန်ကောင်းမွန်သော စိဒ္ဓိကို ပေးစွမ်းသော ဗိဒ္ယာကို ငါဟောမည်။ ၎င်း၏ ဒုတိယပုံသဏ္ဍာန်မှာ «ဝဟ္နိဝာစိနီ» ဖြစ်၍၊ စတုတ္ထမှာ «နಿತ್ಯကလိန္နာ» ဖြစ်၏။

Verse 111

पंचमं भगमालाद्यं भेरुंडाया द्वितीयकम् । नित्यक्लिन्नाद्वितीयं च तृतीयं षष्ठसप्तमौ ॥ १११ ॥

ပဉ္စမမှာ «ဘဂာမာလာ» ဖြင့်အစပြုသော ဗိဒ္ယာဖြစ်၏။ ဒုတိယအစုသည် «ဘေရုဏ္ဍာ» နှင့်ဆိုင်၏။ «နಿತ್ಯကလိန္နာ» မှ ဒုတိယနှင့် တတိယကို ဆိုထားပြီး၊ ထိုနည်းတူ ဆဋ္ဌမနှင့် သတ္တမကိုလည်း အစဉ်လိုက် ယူရမည်။

Verse 112

अष्टमं नवमं चापि पूर्वं स्यादंतिमं पुनः । द्वयमेकैकमथ च द्वयद्वयमथ द्वयम् ॥ ११२ ॥

အဋ္ဌမနှင့် နဝမကို အရင်တင်ထားပြီး၊ ထို့နောက် အဆုံးတစ်ခုကို နောက်တစ်ဖန် ထည့်ထားသည်။ ထို့နောက် နှစ်ခုကို တစ်တွဲတည်း၊ ပြီးလျှင် တစ်ခုချင်းစီ၊ ထို့နောက် တွဲနှစ်တွဲအဖြစ်၊ နောက်တစ်ဖန် နှစ်ခုတစ်တွဲအဖြစ် စီရင်၏။

Verse 113

मायया पुटितं कृत्वा कुर्यादंगानि षट् क्रमात् । प्रत्येकं शक्तिपुटुतैर्मंत्रार्णैर्दशभिर्न्यसेत् ॥ ११३ ॥

အရင်ဦးစွာ မာယာဖြင့် ပိတ်တံဆိပ်ခတ်ကာ ခိုင်ခံ့စေပြီးနောက်၊ အင်္ဂ(အင်္ဂရိတ) ခြောက်ပါးကို အစဉ်လိုက် ဆောင်ရွက်ရမည်။ အင်္ဂတစ်ပါးစီအတွက် စက္တိပုဋုတ (Śakti-sealing) ဖြင့် အားပေးထားသော မန္တရအက္ခရာ ဆယ်လုံးကို နျာသ (nyāsa) အဖြစ် တင်ထားရမည်။

Verse 114

दृक्छ्रोत्रनासावाग्वक्षोनाभिगुह्येषु च क्रमात् । रक्तां रक्तांबरां रक्तगंघमालाविभूषणाम् ॥ ११४ ॥

ထို့နောက် အစဉ်လိုက် မျက်စိ၊ နား၊ နှာခေါင်း၊ စကား၊ ရင်ဘတ်၊ ဗိုက်ခလုတ်နှင့် လျှို့ဝှက်အင်္ဂါတို့၌၊ မိခင်ဒေဝီကို အနီရောင်အဖြစ် သမ္မတိပြုရမည်—အနီဝတ်စုံဝတ်ဆင်၍ အနီရနံ့၊ အနီပန်းကုံးနှင့် အနီအလှဆင်ပစ္စည်းတို့ဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသည်ဟု။

Verse 115

चतुर्भुजां त्रिनयनां माणिक्यमुकुटोज्ज्वलाम् । पाशांकुशामिक्षुचापं दाडिमीशायकं तथा ॥ ११५ ॥

မိခင်ဒေဝီကို လက်လေးဖက်၊ မျက်စိသုံးလုံးရှိ၍ မဏိကျပ်(ရူဘီ) တန်ဆာဆင်သော မကူဋ်ဖြင့် တောက်ပနေသည်ဟု သမ္မတိပြုရမည်။ လက်များတွင် ပာရှ(ကြိုးကွင်း) နှင့် အင်္ကူရှ(ချွန်တံ) ကို ကိုင်ဆောင်ပြီး၊ ထို့ပြင် ကြံချို(အိက္ခူ) လေးနှင့် သလဲသီးမြားကိုလည်း ကိုင်ထားသည်ဟု။

Verse 116

दधानां बाहुभिर्नेत्रैर्दयासुप्रीतिशीतलैः । पश्यंती साधके अस्त्रषट्कोणाब्जमहीपुरे ॥ ११६ ॥

မိခင်ဒေဝီသည် လက်များနှင့် နေတ্ৰများကို ကိုင်ဆောင်၍၊ ကရုဏာနှင့် အလွန်ချစ်ခင်မှုကြောင့် အေးမြသက်သာသော မျက်လုံးများဖြင့်၊ အစတရ(astra) စီရင်ထားသော ခြောက်ထောင့်နှင့် ကြာပန်းပုံသဏ္ဍာန်ဖြစ်သည့် သန့်ရှင်းသော မြို့မြေပြင်အတွင်းရှိ साधक ကို ကြည့်ရှုတော်မူ၏။

Verse 117

चक्रमध्ये सुखासीनां स्मेरवक्त्रसरोरुहाम् । शक्तिभिः स्वस्वरूपाभिरावृतां पीतमध्यगाम् ॥ ११७ ॥

သန့်ရှင်းသော စက်ဝိုင်း (စက္ကရ) အလယ်၌ မိမိအာရုံအေးချမ်းစွာ ထိုင်နေပြီး၊ ကြာပန်းမျက်နှာက နူးညံ့စွာ ပြုံးလျက်ရှိသည်။ မိမိ၏ သက္တိများသည် ကိုယ်ပိုင်ရုပ်သဏ္ဍာန်များဖြင့် ဝန်းရံကာ၊ ခါးတစ်ဝိုက်မှာ ရွှေရောင်တောက်ပနေသည်။

Verse 118

सिंहासनेऽभितः प्रेंखत्पोतस्थाभिश्च शक्तिभिः । वृतां ताभिर्विनोदानि यातायातादिभिः सदा ॥ ११८ ॥

သိင်္ဟာသန (ခြင်္သေ့ပလ္လင်) ပတ်လည်၌ ထိုသက္တိများက အမြဲဝန်းရံနေကြပြီး၊ လှုပ်ယမ်းလှိုင်းယမ်းနေသော လှေငယ်များပေါ်တွင် တည်နေကာ၊ သွားလာခြင်း (အလှည့်အပြောင်း၊ လှုပ်ရှားမှု) စသည့် ပျော်ရွှင်ဖျော်ဖြေမှုများကို အစဉ်မပြတ် ပေးဆောင်ကြသည်။

Verse 119

कुर्वाणामरुणांभोधौ चिंतयेन्मन्त्रनायकम् । एषा तु सप्तमीप्रोक्ता दूतिं चाप्यष्टमीं श्रृणु ॥ ११९ ॥

ဤကర్మကို ဆောင်ရွက်စဉ်၊ အနီရောင်တောက်ပသည့် ရောင်ခြည်သမုဒ္ဒရာအတွင်းရှိ မန္တရနာယက (မန္တရတို့၏ အရှင်) ကို စိတ်တွင် တရားသဘောဖြင့် စူးစမ်းသင့်သည်။ ဤသည်ကို ခုနစ်မြောက် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းဟု ကြေညာထားပြီး၊ ယခုတော့ ဒူတီ (dūtī) ဟူသော အဋ္ဌမမြောက်ကိုလည်း နားထောင်လော့။

Verse 120

वज्रेश्वर्याद्यमाद्यं स्याद्वियदग्नियुतं ततः । अंबु स्यान्मरुता युक्तं गोत्रा क्ष्मासंयुता ततः ॥ १२० ॥

ပထမဦးစွာ “ဗဇ္ရေရှ္ဝရီ” ဖြင့် စတင်သော ဘီဇ (အစေ့သံ) ကိုယူရမည်။ ထို့နောက် “ကောင်းကင်” နှင့် “မီး” ကို ပေါင်းစည်းရမည်။ ထို့ပြီး “ရေ” ကို “လေ” နှင့်အတူ ပေါင်းစည်းကာ၊ နောက်တစ်ဆင့်တွင် gotra ကို ချိတ်ဆက်ပြီး၊ အဆုံးတွင် “မြေ” နှင့် ထပ်မံ ပေါင်းစည်းရမည်။

Verse 121

रयोव्यासेन शुचिना युतः स्यात्तदनंतरम् । अत्यार्णां वह्निवासिन्या दूती नित्या समीरिताः ॥ १२१ ॥

ထို့နောက် သန့်ရှင်းသော “ရယောဗျာသ” (ရောင်ခြည်များ၏ သန့်စင်သော ဖြန့်ကျက်/အစီအစဉ်) နှင့် ပေါင်းစည်းရမည်။ ထိုအစဉ်အတိုင်း မီးအတွင်း နေထိုင်သော ဒူတီ (vahnivāsinī) ကို “နိတျယာ” ဟူ၍ အမြဲတည်ရှိသူအဖြစ် ကြေညာထားသဖြင့် ထိုသို့ ဆိုထားသည်။

Verse 122

षड्दीर्घस्वरयुक्तेन विद्यायाः स्यात्षडंगकम् । तेनैव पुटितैरर्णैर्न्यसेच्छ्रोत्रादिपञ्चसु ॥ १२२ ॥

ဝိဒ္ယာ (Vidyā) ကို ရှည်သံသရ (long vowels) ခြောက်လုံးနှင့် ပေါင်းစည်းလျှင် အင်္ဂခြောက်ပါးရှိသော ဝိဒ္ယာ ဖြစ်လာသည်။ ထိုအက္ခရာများကို ကာကွယ်ကပ်လျက်ထားပြီး နားမှစ၍ အာရုံခံဌာန ငါးခု၌ နျာသ (nyāsa) ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 123

षष्ठकं नसि विन्यस्य व्यापकं विद्यया न्यसेत् । निदाघकालमध्याह्नदिवाकरसमप्रभाम् ॥ १२३ ॥

ဆဋ္ဌမအင်္ဂ (ခြောက်မြောက် အက္ခရာ/အပိုင်း) ကို နှာခေါင်းပေါ်၌ တင်ထားပြီး သတ်မှတ်ထားသော ဝိဒ္ယာဖြင့် အလုံးစုံပျံ့နှံ့သော တတ္တဝ/ဒေဝတား၏ နျာသ (nyāsa) ကို ပြုလုပ်ရမည်။ နွေဦးအပူကာလ၏ မွန်းတည့်နေမင်းကဲ့သို့ တောက်ပသည့် အလင်းရောင်ဟု စိတ်တွင် မြင်ယောင်ရမည်။

Verse 124

नवरत्नकिरीटां च त्रीक्षणामरुणांबराम् । नानाभरणसंभिन्नदेहकांतिविराजिताम् ॥ १२४ ॥

ထို့နောက် နဝရတ္န (ရတနာကိုးမျိုး) တန်ဆာဆင်ထားသော မ冠ကို ဆောင်း၍ မျက်စိသုံးလုံးရှိကာ အရုဏ်နီရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်သည်။ အမျိုးမျိုးသော အလှဆင်ပစ္စည်းများကြောင့် ကိုယ်ခန္ဓာ၏ တောက်ပမှု ပိုမို ရောင်လက်လျက် ရှိသည်။

Verse 125

शुचिस्मितामष्टभुजा स्तूयमानां महर्षिभिः । पाशं खेटं गदां रत्नचषकं वामबाहुभिः ॥ १२५ ॥

သန့်ရှင်းတောက်ပသော အပြုံးဖြင့် ပြုံးနေကာ လက်ရှစ်ဖက်ရှိပြီး မဟာရိရှီတို့က ချီးမွမ်းကြသည်။ ဘယ်လက်များတွင် ပာရှ (pāśa) ကြိုးကွင်း၊ ဓား၊ ဂဒါ (mace) နှင့် ရတနာတန်ဆာဆင်ထားသော ခွက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

Verse 126

दक्षिणैरंकुशं खड्गं कट्टारं कमलं तथा । दधानां साधकाभीष्टदानोद्यमसमन्विताम् ॥ १२६ ॥

ညာလက်များတွင် အင်္ကူရှ (aṅkuśa) ချွန်တံ၊ ဓား၊ ကတ္တာရ (ဓားတို) နှင့် ကြာပန်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ ထို့ပြင် साधक (sādhaka) အလိုရှိသမျှကို ပေးအပ်နိုင်သော အားထုတ်သက်ရောက်မှုနှင့် ပြည့်စုံသည်။

Verse 127

ध्यात्वैवं पृनयेद्देवीं दूतीं दुर्न्नीतिनाशिनीम् । इत्येषा कथिता तुभ्यं समस्तापन्निवारिणी ॥ १२७ ॥

ဤသို့ စိတ်ဖြင့် သမาธိပြု၍ ထို့နောက် မကောင်းသောမူဝါဒနှင့် လမ်းမှားမှုကို ဖျက်ဆီးသော ဒေဝီ—ဒိဗ္ဗဒူတီကို ပူဇော်ပန်ကြားရမည်။ ဤဗိဒ္ယာကို သင်အား ပြောကြားပြီးပြီ၊ အပဒ္ဒုက္ခ အားလုံးကို ဖယ်ရှားပေးသော အရာဖြစ်သည်။

Verse 128

श्रीकरी शिवतावासकारिणी सर्वसिद्धिदा । अथ ते नवमीं नित्यां त्वरितां नाम नारद ॥ १२८ ॥

သူမသည် သာယာချမ်းသာကို ပေးတော်မူ၍ မင်္ဂလာရှိသော ရှိဝသဘာဝ၏ အတွင်းတည်မှုကို ဖြစ်စေကာ စိဒ္ဓိအားလုံးကို ပေးတော်မူသည်။ ယခု အို နာရဒ၊ “တွဝရိတာ” ဟု ခေါ်သော နဝမီနေ့၏ နိစ္စဝရတကို သင်အား ငါ ပြောမည်။

Verse 129

प्रवक्ष्यामि यशोविद्याधनारोग्यसुखप्रदाम् । आद्यं तु वह्निवासिन्या दूत्यादिस्तदनन्तरम् ॥ १२९ ॥

ယခု ငါသည် ယశ၊ ဗိဒ္ယာ၊ ဓန၊ အရောဂျ၊ သုခတို့ကို ပေးသော ဗိဒ္ယာ/မန္တရားများကို ရှင်းလင်းမည်။ ပထမမှာ ဝဟ္နိဝာသိနီ၏ ဗိဒ္ယာ ဖြစ်ပြီး၊ ထို့နောက် ဒူတျာမှ စတင်သော အရာများသည် အစဉ်လိုက် လိုက်လာမည်။

Verse 130

हंसो धरा स्वयं युक्तस्तेजश्चरसमन्वितम् । वायुः प्रभाचरयुता ग्रासशक्तिसमन्वितः ॥ १३० ॥

ဟံသသည် မိမိသဘာဝအတိုင်း မြေဓာတ်နှင့် ယှဉ်တွဲနေသည်။ မီးသည် လှုပ်ရှားနိုင်သော သဘောရှိပြီး၊ လေသည် အလင်းနှင့် လှုပ်ရှားမှုတို့နှင့် တွဲဖက်ကာ ဖမ်းယူ၍ စားသုံးနိုင်သော အင်အားကို ပိုင်ဆိုင်သည်။

Verse 131

हृदार येण दाहेन वह्निस्वाष्टमं तथा । हंसः क्ष्माखंयुतो ग्रासश्चरयुक्तो द्वितीयकः ॥ १३१ ॥

‘ဟృဒာရ’ (နှလုံးဗဟို) လုပ်ဆောင်မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်သော လောင်ကျွမ်းအပူအားဖြင့် မီးကို အဋ္ဌမဟု ဆိုထားသည်။ ထို့အတူ ဟံသကို ဒုတိယဟု ဖော်ပြပြီး၊ မြေဓာတ်နှင့် အာကာသဓာတ်တို့နှင့် ယှဉ်တွဲကာ မျိုချခြင်းနှင့် လှည့်လည်သွားလာခြင်း၏ လှုပ်ရှားမှုတို့နှင့် တွဲဖက်သည်။

Verse 132

द्वितिर्नादयुता नित्या त्वरिता द्वादशाक्षरी । विद्या चतुर्थवर्णादिसप्तभिस्त्वक्षरैस्तथा ॥ १३२ ॥

«ဒွိတီ» သည် နာဒ (အသံမဟာမန်တရ) နှင့် ပေါင်းစည်း၍ အမြဲတည်၏။ «တွရိတာ» သည် အက္ခရာ ၁၂ လုံးပါ မန္တရဖြစ်၏။ ထို့အတူ ဤ «ဝိဒ္ယာ» သည် အက္ခရာစဉ်၏ စတုတ္ထအက္ခရာမှ စ၍ အက္ခရာ ၇ လုံးဖြင့် ဖွဲ့စည်းထား၏။

Verse 133

कुर्यादंगानि युग्मार्णैः षट्क्रमेण करांगयोः । शिरोललाटकंठेषु हृन्नाभ्याधारके तथा ॥ १३३ ॥

မန္တရ၏ အင်္ဂများကို အက္ခရာနှစ်လုံးစီဖြင့် ခြောက်မျိုးအစဉ်အတိုင်း «ညာသ» ပြုလုပ်ရမည်—ပထမဦးစွာ လက်အင်္ဂများပေါ်၌၊ ထို့နောက် ခေါင်း၊ နဖူး၊ လည်ချောင်းပေါ်၌၊ ထို့ပြင် နှလုံး၊ ဗိုက်ခေါင်း (နာဘီ) နှင့် အာဓာရ (အခြေခံ) ပေါ်၌လည်း တင်ရမည်။

Verse 134

ऊरुयुग्मे तथा जानुद्वये जंघाद्वये तथा । पादयुग्मे तथा वर्णान्मंत्रजान्दश विन्यसेत् ॥ १३४ ॥

ထို့အတူ ပေါင်နှစ်ဖက်၊ ဒူးနှစ်ဖက်၊ ခြေထောက်အောက်ပိုင်းနှစ်ဖက်နှင့် ခြေဖဝါးနှစ်ဖက်ပေါ်၌လည်း မန္တရမှ ထွက်ပေါ်လာသော အက္ခရာဆယ်လုံးကို အစဉ်တကျ «ညာသ» ဖြင့် တင်ထားရမည်။

Verse 135

द्वितीयोपांत्यमध्यस्थैर्मंत्रार्णैरितरैरपि । ताराद्यैः श्रृणु तद्ध्यानं सर्वसिद्धिविधायकम् ॥ १३५ ॥

မန္တရအက္ခရာတို့အနက် ဒုတိယနေရာ၊ အဆုံးမတိုင်မီနေရာနှင့် အလယ်နေရာ၌ တည်သောအက္ခရာများကိုလည်းကောင်း၊ ထို့ပြင် တာရာ (Tārā) မှ စသော အခြားအက္ခရာများကိုလည်းကောင်း အသုံးပြု၍၊ စိဒ္ဓိအားလုံးကို ပေးစွမ်းသော ထိုဓျာနကို နားထောင်လော့။

Verse 136

श्यामवर्णशुभाकारां नवयौवनशोभिताम् । द्विद्विक्रमादष्टनागैः कल्पिताभरणोज्ज्वलैः ॥ १३६ ॥

နက်မှောင်ရောင်သဏ္ဌာန်ဖြင့် မင်္ဂလာရှိ၍ လှပသန့်ရှင်းသော ရုပ်အင်္ဂါကို ဆောင်၏။ အသစ်လန်းသော ယောဝန၏ တောက်ပမှုကြောင့် ရောင်ပြန်လင်းလက်၏။ «ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်း» နှင့် «နာဂါရှစ်ပါး» ၏ ဒဏ္ဍာရီမီတာဖြင့် ဖန်တီးတန်ဆာဆင်ထားသော အလှဆင်ပစ္စည်းများကြောင့် ထွန်းလင်းတောက်ပ၏။

Verse 137

ताटंकमंगदं तद्वद्रसना नूपुरं च तैः । विप्रक्षत्रियविट्शूद्रजातिभिर्भीमविग्रहैः ॥ १३७ ॥

ထိုသူတို့က နားကပ်အလှဆင်နှင့် လက်ကောက်တို့ကိုလည်း ပြုလုပ်ခဲ့ကြပြီး၊ ထို့အတူ ခါးပတ်နှင့် ခြေကောက်တို့ကိုပါ—ဗြာဟ္မဏ၊ က္ရှတ္တရိယ၊ ဝိုင်ရှျ၊ ရှူဒ္ရ စသည့် လူမှုအတန်းလေးရပ်မှ ကိုယ်ခန္ဓာကြောက်မက်ဖွယ်ရှိသူများက ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

Verse 138

पल्लवांशुकसंवीतां शिखिपिच्छकृतैः शुभैः । वलयैर्भूषितभुजां माणिक्यमुकुटोज्ज्वलाम् ॥ १३८ ॥

နူးညံ့သော အရွက်ကဲ့သို့သော အဝတ်ဖြင့် ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ မျောက်တောင်ပံ (ပီကော့) အမွှေးဖြင့် ပြုလုပ်သော မင်္ဂလာအလှဆင်များဖြင့် တန်ဆာဆင်ကာ၊ လက်မောင်းများကို လက်ကောက်များဖြင့် လှပစေ၍ မဏိကျပ်တင်ထားသော မုကုတ်တော်ကြောင့် တောက်ပလင်းလက်နေသည်။

Verse 139

बर्हिबर्हिकृतापीडां तच्छत्रां तत्पताकिनीम् । गुंजागुणलसद्वक्षः कुचकुंकुममंडलाम् ॥ १३९ ॥

သူသည် မျောက်တောင်ပံအမွှေးဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော အပီဍာ (မုကုတ်) ကို ဆောင်းထားပြီး၊ ထီးတော်နှင့် အလံတော်များကို ကိုင်ဆောင်သည့် နាងကို မြင်၏။ နားလည်စေသော ဂုဉ္ဇာစေ့ကြိုးများကြောင့် ရင်ဘတ်တောက်ပ၍၊ နို့အုံများပေါ်တွင် ကုင်ကုမ (ဇာဖရန်) ဝိုင်းဝိုင်းအမှတ်များ ထင်ရှားနေသည်။

Verse 140

त्रिनेत्रां चारुवदनां मंदस्मितमुखांबुजाम् । पाशांकुशवराभीतिलसद्भुजचतुष्टयाम् ॥ १४० ॥

နားသုံးလုံးရှိ၍ မျက်နှာလှပကာ၊ နူးညံ့သော အပြုံးဖြင့် ပန်းကြာကဲ့သို့သော မျက်နှာတော် ပေါ်လွင်သည်။ ထို့ပြင် လက်လေးဖက် တောက်ပလင်းလက်၍ ကြိုးချည် (ပာရှ)၊ ချွန်တံ (အင်ကူရှ)၊ ပေးကမ်းကောင်းချီး မုဒြာ၊ နှင့် အဘယ မုဒြာတို့ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

Verse 141

ध्यात्वैवं तोतलां देवीं पूजयेच्छक्तिभिर्वृताम् । तदग्रस्था लु फट्कारी शरचापकरोज्ज्वला ॥ १४१ ॥

ဤသို့ တိုတလာ ဒေဝီကို စိတ်၌ သမาธိပြု၍၊ ရှက္တိများဖြင့် ဝန်းရံထားသော နាងကို ပူဇော်ရမည်။ နားရှေ့တွင် ရှက္တိ “ဖတ်ကာရီ” သည် ရောင်လင်းတောက်ပစွာ ရပ်တည်၍ လက်ထဲတွင် မြားနှင့် လေးကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

Verse 142

प्रसीदेत्फलदाने च साधकानां त्वरान्वितां । एषा तु नवमी नित्या त्वरितोक्ता मुनीश्वर ॥ १४२ ॥

အလျင်အမြန် အားထုတ်သော साधक များအား အကျိုးफल ပေးရာတွင် ဒေဝီသည် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်တော်မူ၏။ ဤ နဝမီ တိထီသည် အမြဲတမ်း အကျိုးရှိသော တိထီဖြစ်ပြီး၊ မုနီရှင်တို့၏ အရှင်၊ «တွဝရိတာ» ဟူ၍ ကြေညာထား၏။

Verse 143

विध्नदुःस्वप्रशमनी सर्वाभीष्टप्रदायिनी । शुचिः स्वेन युतस्त्वाद्यो रसावह्निसमन्वितः ॥ १४३ ॥

အတားအဆီးနှင့် မကောင်းသောအိပ်မက်တို့ကို သက်သာစေပြီး လိုအင်ဆန္ဒအားလုံးကို ပေးတော်မူ၏။ ဒေဝီသည် သန့်ရှင်း၍ ကိုယ်ပိုင်သဘာဝအင်အားနှင့် ပြည့်စုံကာ မူလဦးစွာဖြစ်ပြီး၊ ရသ (အနှစ်သာရ)၊ ဝါယု (လေ) နှင့် အဂ္နိ (မီး) တို့နှင့် ပေါင်းစည်းတော်မူ၏။

Verse 144

प्राणो द्वितीयः स्वयुतो वनदुच्छक्तिभिः परः । इतीरिता त्र्यक्षराख्या नित्येयं कुलसुंदरी ॥ १४४ ॥

«ဒုတိယအက္ခရာမှာ ‘ပရာဏ’ ဖြစ်၍ ‘စွ’ နှင့် ပေါင်းစည်းကာ၊ ‘ဝန’ နှင့် ‘ဒု’ ဟူသော အင်အားများကို ညွှန်ပြသည့် အက္ခရာများ၏ နောက်ဘက် (အထက်) တွင် ထားရမည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် အမြဲတည်သော ကုလသုန္ဒရီသည် သုံးအက္ခရာ မန္တရဟူ၍ ကြေညာထား၏»။

Verse 145

यस्याः स्मरण मात्रेण सर्वज्ञत्वं प्रजायते । त्रिभिस्तैरुदितैर्मूलवर्णैः कुर्य्यात्षडंगकम् ॥ १४५ ॥

သူမကို သတိရခြင်းသာဖြင့်ပင် အလုံးစုံသိမြင်မှု ပေါ်ပေါက်လာ၏။ ကြေညာထားသော မူလအက္ခရာ သုံးပါးဖြင့် ṣaḍaṅga (အင်္ဂါခြောက်ပါးသော အကူအညီ) ကို တည်ဆောက်ရမည်။

Verse 146

आदिमध्यावसानेषु पूजाजपविधिक्रमात् । प्रत्येक तैस्त्रिभिर्बीजैर्दीर्घस्वरसमन्वितैः ॥ १४६ ॥

ပူဇာနှင့် မန္တရဇပ၏ သတ်မှတ်ထားသော အစီအစဉ်အတိုင်း၊ အစတွင်လည်း၊ အလယ်တွင်လည်း၊ အဆုံးတွင်လည်း၊ အကြိမ်တိုင်း၌ ထို ဘီဇ မန္တရ သုံးပါးကို သရအရှည်ဖြင့် အသံရှည်ထုတ်၍ ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 147

कुर्यात्करांगवक्त्राणां न्यासं प्रोक्तं यथाविधि । ऊर्द्ध्वप्राग्दक्षिणोदक्च पश्चिमाधस्नाग्नभिः ॥ १४७ ॥

သင်ကြားထားသည့်နည်းအတိုင်း လက်၊ ကိုယ်အင်္ဂါများနှင့် မျက်နှာပေါ်တွင် မန္တရ နျာသ (nyāsa) ကို ပြုလုပ်ရမည်။ ထို့ကို အပေါ်၊ အရှေ့၊ တောင်၊ မြောက် အစဉ်နှင့် အနောက်၊ အောက် တို့အပြင် ရေချိုးသန့်စင်နှင့် အဂ္နိ မန္တရများဖြင့်လည်း ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 148

सुविनद्यंतरस्थैस्तन्नदात्मसु यथाक्रमम् । आधाररंध्रहृत्स्वेकं द्वितीयं लोचनत्रये ॥ १४८ ॥

ထို့နောက် နာဍီ (သိမ်မွေ့လမ်းကြောင်းများ) အတွင်း၌ တည်နေသော အတွင်းသံကို သေချာစွာ အသံထွက်စေ၍ ထိုသံပုံသဏ္ဍာန်များကို အစဉ်လိုက် ဆောင်ရွက်ရမည်။ ပထမနေရာချခြင်းမှာ အာဓာရ (အမြစ်)၊ ဘြဟ္မရန္ဓ္ရ (brahmarandhra) နှင့် နှလုံး၌ ဖြစ်ပြီး၊ ဒုတိယမှာ မျက်စိသုံးပါး၌ ဖြစ်သည်။

Verse 149

तृतीयं श्रोत्रचिबुके चतुर्थं घ्राणतालुषु । पंचमं चांसनाभीषु ततः पाणिपदद्वये ॥ १४९ ॥

တတိယနေရာချခြင်းမှာ နားနှစ်ဖက်နှင့် မေးခေါင်း၌ ဖြစ်သည်။ စတုတ္ထမှာ နှာခေါင်းနှင့် အာခေါင် (talū) ၌ ဖြစ်သည်။ ပဉ္စမမှာ ပခုံးနှစ်ဖက်နှင့် ဗိုက်ခေါင်း (နာဘီ) ၌ ဖြစ်ပြီး၊ ထို့နောက် လက်နှစ်ဖက်နှင့် ခြေနှစ်ဖက်၌လည်း ဖြစ်သည်။

Verse 150

मूलमध्याग्रतो न्यस्येन्नवधा मूलवर्णकैः । लोहितां लोहिताकारशक्तिंबृदनिषेविताम् ॥ १५० ॥

မူလ၊ အလယ်နှင့် အဖျားတို့၌ နျာသကို ပြုလုပ်ရမည်၊ မူလအက္ခရာများဖြင့် ကိုးမျိုးအဖြစ် မန္တရအက္ခရာများကို နေရာချရမည်။ ထို့နောက် အနီရောင်သဏ္ဍာန်ရှိသော အနီရောင် သက္တိကို၊ အဖော်အပါးတော်များက ဝန်းရံဆည်းကပ်နေသည်ဟု စိတ်၌ တရားထိုင်စဉ်းစားရမည်။

Verse 151

लोहितांशुकभूषास्रग्लेपनां षण्मुखांबुजाम् । अनर्घ्यरत्नघटितमाणिक्यमुकुटोज्वलाम् ॥ १५१ ॥

နီရောင်အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်၍ အလင်္ကာ၊ ပန်းကုံးနှင့် သန့်ရှင်းသော လိမ်းဆေးများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသည်။ နាងသည် ခြောက်မျက်နှာ-ကြာပန်း (ခြောက်လောတပ်အင်္ဂါ) အဖြစ်ရှိ၍ တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ရတနာများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် မဏိကျပ်မကူဋ (ရူဘီမကူဋ) ကြောင့် တောက်ပလင်းလက်နေသည်။

Verse 152

रत्नस्तबकसंभिन्नलसद्वक्षःस्थलां शुभाम् । कारुण्यानंदपरमा मरुणांबुजविष्टराम् ॥ १५२ ॥

မင်္ဂလာတင့်တယ်၍ တောက်ပလင်းလက်သော အင်္ဂါရပ်ရှိပြီး၊ ရတနာအစုအဝေးတို့ဖြင့် ရင်ဘတ်တင့်တယ်စွာ တန်ဆာဆင်ထားသည်။ ကရုဏာနှင့် အာနန္ဒ အမြင့်ဆုံးဖြစ်၍ ကြာပန်းပေါ်၌ ထိုင်နေသည်။

Verse 153

भुजैर्द्वादशभिर्युक्तां सर्वेषां सर्ववाङ्मयीम् । प्रवालाक्षस्रजं पद्मं कुंडिकां रत्ननिर्मिताम् ॥ १५३ ॥

လက်တစ်ဆယ့်နှစ်လက်ဖြင့် ပြည့်စုံ၍၊ အစဉ်အလာအားလုံး၏ ဝါဏီ (စကားနှင့်ပညာ) ကို ကိုယ်စားပြုသူဖြစ်သည်။ ကြာပန်း၊ ပရဝါနှင့် ရုဒ္ရాక్ష မဏိပုတီးပန်းကုံး၊ ရတနာဖြင့် ပြုလုပ်သော ရေခွက် (ကுண္ဍိကာ) ကို ကိုင်ဆောင်သည်။

Verse 154

रत्नपूर्णं तु चषकं लुंगीं व्याख्यानमुद्रिकाम् । दधानां दक्षिणैर्वामैः पुस्तकं चारुणोत्पलम् ॥ १५४ ॥

ညာလက်များတွင် ရတနာပြည့်သော ခွက်၊ အိတ်ငယ် (ပေါက်ချ်) နှင့် သင်ကြားရှင်းလင်းခြင်း၏ မုဒ္ရာကို ကိုင်ဆောင်သည်။ ဘယ်လက်များတွင် စာအုပ်နှင့် လှပသော ကြာပန်းကို ကိုင်ထားသည်။

Verse 155

हैमीं च लेखनीं रत्नमालां कंबुवरं भुजैः । अभितः स्तूयमानां च देवगंधर्वकिन्नरैः ॥ १५५ ॥

ထို့ပြင် (မြင်ရသည်မှာ) လက်များတွင် ရွှေလက်ရေးတံ၊ ရတနာပန်းကုံးနှင့် အထူးကောင်းမွန်သော သင်္ခ (ခေါင်းလောင်းသံ) ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ ထိုအမြတ်တရားရုပ်တော်ကို နတ်များ၊ ဂန္ဓဗ္ဗများနှင့် ကိန္နရများက အရပ်ရပ်မှ ချီးမွမ်းနေကြသည်။

Verse 156

यक्षराक्षसदैत्यर्षिसिद्धविद्याधरादिभिः । ध्यात्वैवमर्चयेन्नित्यां वाग्लक्ष्मीकान्तिसिद्धये ॥ १५६ ॥

ဤသို့ နတ်မကို စိတ်တွင် သမားတော်ကာ ဓ్యာနပြု၍၊ နေ့စဉ် ပူဇော်အာရాధနာ ပြုရမည်။ ယက္ခ၊ ရာက္ခသ၊ ဒೈತ್ಯ၊ ရှိ၊ စိဒ္ဓ၊ ဝိဒ္ယာဓရ စသည့် အဖွဲ့တို့နှင့်တကွ ပူဇော်ခြင်းဖြင့် စကားပညာ၊ စည်းစိမ်နှင့် တောက်ပသော ကാന്തိတို့၏ ပြည့်စုံမှုကို ရရှိစေသည်။

Verse 157

सितां केवलवाक्सिद्ध्यै लक्ष्म्यै हेमप्रभामपि । धूमाभां वैरिविद्विष्ट्यै मृतये निग्रहाय च ॥ १५७ ॥

အဖြူရောင်ပုံ/ကိရိယာကို စကားအာဏာ (ဝါက်စိဒ္ဓိ) ရရန်သာ အသုံးပြုရမည်။ ရွှေရောင်တောက်ပသောပုံကို သာယာချမ်းသာနှင့် လက္ရှ္မီအတွက်၊ မီးခိုးရောင်ပုံကို ရန်သူအကြမ်းဖက်သူများကို အနိုင်ယူခြင်း၊ သေမင်းဖြစ်စေခြင်းနှင့် ထိန်းချုပ်နှိမ်နင်းခြင်း (နိဂ္ရဟ) အတွက် အသုံးပြုရမည်။

Verse 158

नीलां च मूकीकरणे स्मरेत्तत्तदपेक्षया । इत्येषा दशमी नित्या प्रोक्ता ते कुलसुन्दरी ॥ १५८ ॥

တစ်ဦးကို စကားမထွက်အောင် (မူကီကရဏ) ပြုလိုသော် ထိုရည်ရွယ်ချက်အတိုင်း နီလာကို သတိရစေ။ ထို့ကြောင့်၊ အို ကုလသုန္ဒရီ၊ ဤ “ဒသမီ” နိတျယာ (အမြဲတည်) ပုံကို သင်အား ဟောပြောသင်ကြားခဲ့သည်။

Verse 159

नित्यानित्यां तु दशमीं त्रिकुटां वच्मि सांप्रतम् । हंसश्च हृत्प्राणरसादाहकर्णैः समन्वितः ॥ १५९ ॥

ယခု ငါသည် ဒသမီ (ဆယ်မြောက်တိထိ) ကို ဖော်ပြမည်။ ၎င်းသည် နိတျယာနှင့် အနိတျယာ ဟူ၍ နှစ်မျိုးရှိပြီး တြိကုဋာ ဟု ခေါ်သည်။ ထို့ပြင် ဟံသနှင့် ဆက်နွယ်ကာ နှလုံး၊ ပရာဏ (အသက်ရှု), ရသ (အနှစ်သာရ), အပူလောင်ခြင်းနှင့် နားတို့ဖြင့် ပြည့်စုံသည်။

Verse 160

विद्यया कुलसुंदर्या योजितः संप्रदायतः । नित्यानित्यत्रिवर्णेयं ष़ड्भिः कूटाक्षरैर्युता ॥ १६० ॥

ကုလသုန္ဒရီ ဟု ခေါ်သော မင်္ဂလာဗိဒ္ဓာ (Vidyā) နှင့် ပေါင်းစည်းကာ၊ စံပြဒာယ (sampradāya) အစဉ်အလာမှ တည်ထောင်ထားသော ဤသင်ခန်းစာသည် နိတျယာနှင့် အနိတျယာတို့နှင့် ဆက်စပ်သည့် သုံးမျိုးပုံစံအဖြစ် နားလည်ရမည်။ ထို့ပြင် လျှို့ဝှက်ကုတ်အက္ခရာ ခြောက်လုံးဖြင့် ပြည့်စုံသည်။

Verse 161

प्रतिलोमादिभी रूपैर्द्विसप्ततिभिदा मता । यस्या भजनतः सिद्धो नरः स्यात्खेचरः सुखी ॥ १६१ ॥

ပရတိလိုမ (ပြန်လှန်) စသည့် ပုံစံများနှင့် အခြားပုံစံများကြောင့် ၎င်းကို ၇၂ မျိုးခွဲထားသည်ဟု ယူဆကြသည်။ ထိုအရာကို ဘဇန (ပူဇာ/ဇပ) ပြုသူသည် စိဒ္ဓိရပြီး ကောင်းကင်၌ လှုပ်ရှားနိုင်သော ခေချရ ဖြစ်ကာ ချမ်းသာပျော်ရွှင်မည်။

Verse 162

निग्रहानुग्रहौ कर्तुं क्षमः स्याद्भुवनत्रये । दीर्घस्वरसमेताभ्यां हंसहृभ्द्यां षडंगकम् ॥ १६२ ॥

လောကသုံးပါးအတွင်း၌ တားဆီးခြင်းနှင့် ကရုဏာပေးခြင်းတို့ကို ပြုနိုင်စွမ်းရှိလာသည်။ “ဟံသ” နှင့် “ဟೃဘ္” ကို ရှည်သံသရများနှင့် ပေါင်းစည်းခြင်းအားဖြင့် ṣaḍaṅga (ဝေဒအင်္ဂ ခြောက်ပါး) ကို ညွှန်ပြသည်။

Verse 163

भ्रूमध्ये कण्ठहृन्नाभिगुह्याधारेषु च क्रमात् । विद्याक्षराणि क्रमशो न्यसेद्विंदुयुतानि च ॥ १६३ ॥

အစဉ်လိုက်—မျက်ခုံးကြား၊ လည်ချောင်း၊ နှလုံး၊ ဗိုက်ခလုတ်၊ လျှို့ဝှက်နေရာ၊ နှင့် အခြေခံဌာနတို့၌—ဗိဒ္ယာ၏ အက္ခရာများကို bindu ပါစေ၍ တစ်လုံးချင်းစီ nyāsa အဖြစ် ထားရမည်။

Verse 164

व्यापकं च समस्तेन विधाय विधिना पुनः । ध्यायेत्समस्तसंपत्तिहेतोः सर्वात्मिकां शिवाम् ॥ १६४ ॥

ထုံးတမ်းအတိုင်း အပြည့်အစုံသော ပူဇာရိတုကို ထပ်မံ ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ အရာရာသော စည်းစိမ်နှင့် အောင်မြင်မှုတို့၏ အကြောင်းရင်းဖြစ်သော၊ အလုံးစုံပျံ့နှံ့၍ အတ္တမကာလုံးဝဖြစ်သည့် သီဝါ (Śivā) ကို သမาธိဖြင့် ဓ్యာန ပြုရမည်။

Verse 165

उद्यद्भास्करबिंबाभां माणिक्यमुकुटोज्ज्वलाम् । पद्मरागकृताकल्पामरुणांशुकधारिणीम् ॥ १६५ ॥

သူမသည် ထွန်းလင်းလာသော နေမင်း၏ ဝိုင်းပြားကဲ့သို့ တောက်ပ၍ မဏိကျပ်မကူဋ်ဖြင့် ရောင်ပြန်လက်လက်တောက်ပသည်။ နီရောင် ပဒ္မရာဂ မဏိဖြင့် ပြုလုပ်သော အလင်္ကာများကို ဆင်ယင်ကာ နီမြန်းသော ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

Verse 166

चारुस्मितलसद्वक्त्रषट्सरोजविराजिताम् । प्रतिवक्त्रं त्रिनयनां भुजैर्द्वादशभिर्युताम् ॥ १६६ ॥

သူမသည် ချိုမြိန်သော အပြုံးဖြင့် မျက်နှာတော် တောက်ပကာ ကြာပန်းကဲ့သို့ မျက်နှာခြောက်ပါးဖြင့် ရောင်ပြန်လက်လက်တောက်ပသည်။ မျက်နှာတော်တစ်ခုချင်းစီတွင် မျက်စိသုံးလုံးရှိပြီး လက်တံတစ်ဆယ်နှစ်ပါးကို ပိုင်ဆိုင်သည်။

Verse 167

पाशाक्षगुणपुंड्रेक्षुचापखेटत्रिशूलकान् । करैर्वामैर्दधानां च अङ्कुशं पुस्तकं तथा ॥ १६७ ॥

ဘယ်လက်များတွင် ကြိုးချည် (ပါရှ), ကစားတုံး (အက္ခ), လေးကြိုး, ပုဏ္ဍြ (ပုဏ္ဍြေက္ရှု) အမှတ်တံဆိပ်, ကြံလေး, ဓားနှင့် တြိရှူလကို ကိုင်ဆောင်၍၊ ထို့ပြင် အင်္ကူရှ (ချွန်တံ) နှင့် စာအုပ်ကိုလည်း ဆောင်ထားသည်။

Verse 168

पुष्पेषुमंबुजं चैव नृकपालाभये तथा । दधानां दक्षिणैर्हस्तैर्ध्यायेद्देवीमनन्यधीः ॥ १६८ ॥

စိတ်ကို တစ်ချက်တည်း မလှုပ်မယှက် ထား၍၊ ညာလက်များတွင် ပန်းများ၊ ကြာပန်း၊ လူခေါင်းခွံနှင့် အဘယမုဒြာ (ကြောက်မက်မှုကင်းခြင်း၏ အမူအရာ) ကို ကိုင်ဆောင်သော ဒေဝီကို ဓ్యာနပြုရမည်။

Verse 169

इत्येषैकादशी प्रोक्ता द्वादशीं श्रृणु नारद । त्वरितोयांत्यमाद्यं स्याद्युतिदोहचरस्वयुक् ॥ १६९ ॥

ဤသို့ ဧကာဒశီ ဝရတကို ရှင်းလင်းပြောကြားပြီးပြီ။ ယခု နာရဒာရေ၊ ဒွာဒသီ၏ စည်းကမ်းကို နားထောင်လော့။ ဝရတကို မှန်ကန်စွာ အဆုံးသတ်ရန် အရေးပေါ်လျှင်၊ သင့်လျော်သော အဆုံးသတ်ပူဇော်ပွဲကို အရင်စတင်၍၊ ပူဇော်သက္ကာနှင့် သတ်မှတ်ထားသော လုပ်ဆောင်ချက်များကို ပြည့်စုံစွာ တွဲဖက်ကျင့်သုံးရမည်။

Verse 170

हृञ्च दाहक्ष्मास्वयुतं वज्रेशीपञ्चमं तथा । मरुत्स्वयुक्तो मध्याढ्यो दशम्याः परतः पुनः ॥ १७० ॥

«‘ဟြဉ်’ ကို သတ်မှတ်ထားသကဲ့သို့ ‘ဒါဟ’ နှင့် ‘က္ෂ္မာ’ တို့နှင့် ပေါင်းစည်းရမည်။ ထို့အတူ ပဉ္စမသည် ‘ဝဇ္ရေရှီ’ ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ‘မရုတ်’ နှင့် တွဲဖက်၍ အလယ်၌ ထားရမည်။ ထပ်မံ၍ ဒသမီ (တစ်ဆယ်) ၏ နောက်တွင် ထားရမည်» ဟု ဆို၏။

Verse 171

भूमी रसाक्ष्मास्वयुता वज्रेशीत्यष्टमः क्रमात् । षडक्षराणि त्वरिता तृतीयं तदनंतरम् ॥ १७१ ॥

အစဉ်အတိုင်း အဋ္ဌမသည် «ဘူမီ၊ ရသာ၊ က္ෂ္မာ၊ စွ (sva) နှင့် ဝဇ္ရေရှီ» ဟု ဆို၏။ ထို့နောက် ခြောက်အက္ခရာ မန္တရ «တွဝရိတာ» ကို ပေးပြီး၊ ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် တတိယကို ဆက်လက်ပေးသည်။

Verse 172

द्युतिर्दाहचरस्वेन अस्या आद्यमनन्तरम् । उक्ता नीलपताकाख्या नित्या सप्तदशाक्षरी ॥ १७२ ॥

ဤအပြီး ချက်ချင်းပင် ပထမအက္ခရာကို «ဒျုတိ» ဟု ဆိုကြပြီး၊ ထို့နောက် «ဒါဟ-ချရသွေန» ဟု လာသည်။ ဤသည်မှာ «နီလပတားကာ» ဟု အမည်ရသော အမြဲတမ်း တစ်ဆယ်ခုနှစ်အက္ခရာ မန္တရဖြစ်သည်။

Verse 173

द्विद्विपक्षाक्षिषड्वर्णैर्मंत्रोत्थैरंगकल्पनम् । श्रोत्रादिनासायुगले वाचि कण्ठे हृदि क्रमात् ॥ १७३ ॥

မန္တရမှ ပေါ်ထွန်းသော အက္ခရာများကို «နှစ်၊ နှစ်၊ တောင်ပံ၊ မျက်စိ၊ ခြောက်» ဟု ရေတွက်ကာ အင်္ဂကల్పနာ (ညာသ) ကို အစဉ်လိုက် ပြုလုပ်ရမည်။ နားမှ စ၍ နှာခေါင်းပေါက်နှစ်ဖက်၊ ထို့နောက် ဝါစ (ပါးစပ်)၊ လည်ချောင်း၊ နောက်ဆုံး နှလုံးသို့ ဖြစ်သည်။

Verse 174

नाभावाधारकेऽथापि पादसंधिषु च क्रमात् । मन्त्राक्षराणि क्रमशो न्यसेत्सप्तदशापि च ॥ १७४ ॥

ထို့နောက် နာဘီ (အာဓာရ-ထောက်တိုင်) တွင်လည်းကောင်း၊ ခြေထောက်အဆစ်ဆုံရာများတွင်လည်းကောင်း အစဉ်လိုက် မန္တရအက္ခရာများကို တစ်လုံးချင်းစီ နေရာချရမည်—တစ်ဆယ်ခုနှစ်လုံးလုံးကိုပင်။

Verse 175

व्यापकं च समस्तेन विदध्याञ्च यथाविधि । इन्द्रनीलनिभां भास्वन्मणिमौलिविराजिताम् ॥ १७५ ॥

ထို့ပြင် သတ်မှတ်ထားသည့် နည်းအတိုင်း အလုံးစုံကို လွှမ်းခြုံသော (ရုပ်) ကို ပြည့်စုံစွာ တည်ဆောက်ရမည်။ အင်ဒြနီလ် (စဖိုင်ယာ) ကဲ့သို့ အပြာနက်ရောင်၊ တောက်ပလင်းလက်၍ တန်ဖိုးကြီး မဏိမောက်ကပ်ဖြင့် တင့်တယ်လှပစေသည်။

Verse 176

पञ्चवक्त्रां त्रिनयनामरुणांशुकधारिणीम् । दशहस्तां लसन्मुक्तामण्याभरणमंडिताम् ॥ १७६ ॥

ပဋိသင်္ဃာန်၌ ပဉ္စဝက္တရ (မျက်နှာငါး)၊ တြိနယန (မျက်စိသုံး) ရှိ၍ အရုဏ (နီရောင်) အဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ကာ လက်ဆယ်ဖက်ရှိသည့် အရှင်မကို စိတ်တွင် တရားသဘောဖြင့် ရှုမြင်ရမည်။ ထို့ပြင် တောက်ပသော မုတ္တာနှင့် မဏိ အလှဆင်ပစ္စည်းများဖြင့် တင့်တယ်စွာ တန်ဆာဆင်ထားသည်။

Verse 177

रत्नस्तबकसंपन्नदेहां चारुस्मिताननाम् । पाशं पताकां चर्मापि शार्ङ्गचापं वरं करैः ॥ १७७ ॥

ရတနာအစုအဝေးတို့ဖြင့် ကိုယ်တော်ကို အလှဆင်ထားပြီး မျက်နှာတော်၌ ချိုမြိန်သော အပြုံးတော် ထင်ရှား၏။ လက်တော်များတွင် ကြိုးချည် (ပာရှ)၊ အလံ (ပတាកာ)၊ သားရေဒိုင်းနှင့် အထူးမြတ်သော Śārṅga မြားတံကို ကိုင်ဆောင်၏။

Verse 178

दधानां वामपार्श्वस्थैः सर्वाभरणभूषितैः । अंकुशे च तथा शर्क्ति खङ्गं बाणं तथाभयम् ॥ १७८ ॥

အလှဆင်အဝတ်အစားနှင့် အလှတန်ဆာအားလုံးဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားပြီး ဘယ်ဘက်၌ အစေခံတို့ တည်ရှိ၏။ လက်တော်တွင် အင်ကူရှ (goad)၊ ထို့အပြင် သက်တိ (spear)၊ ခံဓား၊ မြားနှင့် အဘယမုဒြာ—မကြောက်မရွံ့၏ အမူအရာကို ကိုင်ဆောင်၏။

Verse 179

दधानां दक्षिणैर्हस्तैरासीनां पद्मविष्टरे । स्वाकारवर्णवेषास्यपाण्यायुधविभूषणैः ॥ १७९ ॥

ပဒ్మာသန (lotus-throne) ပေါ်၌ ထိုင်တော်မူ၍ ညာလက်တော်များတွင် မင်္ဂလာပေးသော အရာတို့ကို ကိုင်ဆောင်၏။ ကိုယ်ပိုင်သဘောသဏ္ဍာန်အလှတရား—အရောင်အဆင်း၊ ဝတ်စုံ၊ မျက်နှာတော်၊ လက်တော်၊ လက်နက်နှင့် အလှတန်ဆာတို့သည် သင့်တော်စွာ တောက်ပလျက်ရှိ၏။

Verse 180

शक्तिवृन्दैर्वृतां ध्यायेद्देवीं नित्यार्चनक्रमे । त्रिषट्कोणयुतं पद्ममष्टपत्रं ततो बहिः ॥ १८० ॥

နေ့စဉ်ပူဇော်ဝတ်ပြုမှု အစဉ်အလာ၌ သက္တိအုပ်စုများက ဝန်းရံထားသော ဒေဝီကို သမาธိဖြင့် ဉာဏ်မြင်ရမည်။ ထို့ပြင် တြိဂံနှစ်ခု ထပ်ဆုံ၍ ဖြစ်သော ခြောက်ထောင့်ပုံ ပါဝင်သည့် ပဒ్మကို၊ အပြင်ဘက်တွင် အရွက်ရှစ်ရွက်ပါသော ပဒ್ಮဖြင့် ပုံဖော်ရမည်။

Verse 181

अष्टास्रं भूपुरद्वन्द्वावृतं तत्पुरयुग्मकम् । चतुर्द्वारयुतं दिक्षु शाखाभिश्च समन्वितम् ॥ १८१ ॥

၎င်းသည် ထောင့်ရှစ်ထောင့်ရှိ၍ ဘူပုရ (bhūpura) နှစ်ထပ်ဖြင့် ဝန်းရံထား၏။ ထို့အတွင်း၌ ပုရ (pura) နှစ်ထပ်ရှိပြီး အရပ်လေးမျက်နှာ၌ တံခါးလေးပေါက် ပါဝင်ကာ ချိတ်ဆက်သည့် ခွဲထွက်သဏ္ဍာန်များဖြင့် ပြည့်စုံ၏။

Verse 182

कृत्वा नामावृतां शक्तिं गणैस्तत्रार्चयेच्छिवाम् । एषा ते द्वादशी नित्या प्रोक्ता नीलपताकिनी ॥ १८२ ॥

သန့်ရှင်းသော နာမတော်များဖြင့် ဝိုင်းကာထားသော «သက္တိ» (ယန္တရ/အမှတ်တံဆိပ်) ကို ပြုလုပ်ပြီး ထိုနေရာ၌ ဂဏများနှင့်အတူ သီဝာကို ပူဇော်ရမည်။ ဤသည်မှာ သင်အတွက် အမြဲတမ်းရှိသော ဒွာဒသီ ဝရတဖြစ်ပြီး «နီလပတားကိနီ» ဟု ကြေညာထားသည်။

Verse 183

समरे विजयं खङ्गपादुकांजनसिद्धिदा । वेतालयक्षिणीचेटपिशाचादिप्रसाधिनी ॥ १८३ ॥

သူမသည် စစ်မြေပြင်၌ အောင်မြင်မှုကို ပေးတတ်ပြီး ဓားအာဏာ၊ မာယာဖိနပ်၊ အန်ဇန် (မျက်လုံးဆေး) စသည့် စိဒ္ဓိများကို ပေးတတ်သည်။ ထို့ပြင် ဝေတားလ၊ ယက္ခိဏီ၊ ချေတ (အရူးအမူးအမှုထမ်း)၊ ပိသာချာ စသည့် အပုပ်အနာဂတ်များကိုလည်း ချုပ်ငြိမ်းစေသည်။

Verse 184

निधानबिलसिद्धान्नसाधिनी कामचोदिता । अथ त्रयोदेशीं नित्यां वक्ष्यामि श्रृणु नारद ॥ १८४ ॥

ဆန္ဒကြောင့် လှုံ့ဆော်ခံရ၍ သူမသည် နိဓာနဂူ (ရတနာဂူ) မှ ရရှိသော ပြည့်စုံသည့် အစာ (စိဒ္ဓအန္န) ကို ပြီးမြောက်စေသူ ဖြစ်လာသည်။ ယခု ငါသည် နေ့စဉ် ထမ်းဆောင်ရသော တရယောဒသီ ဝရတကို ဖော်ပြမည်—နာရဒာ၊ နားထောင်လော့။

Verse 185

रसो नभस्तथा दाहो व्याप्तक्ष्मावनपूर्विका । खेन युक्ता भवेन्नित्या विजयैकाक्षरा मुने ॥ १८५ ॥

«ရသ», «နဘသ», «ဒါဟ» နှင့် «ဗျာပ్త», «ခ္မား», «ဝန» ဟူသော အစဉ်အလာအစပြုသည့် စကားလုံးများကို «ခ» နှင့် ပေါင်းစည်းလျှင် အမြဲတမ်း ပုဒ်တစ်လုံးတည်းသော «ဝိဇယာ» ဟူ၍ ဖြစ်လာသည်၊ မုနိရေ။

Verse 186

विद्याया व्यंजनैर्दीर्घस्वरयुक्तैश्चतुष्टयम् । शेषाभ्यां च द्वयं कुर्यात्षडंगानि करांगयोः ॥ १८६ ॥

မန်တရ «ဝိဒ္ယာ» အတွက် ရှည်သံ (ဒီဃ္ဃသ္ဝရ) နှင့် တွဲထားသော ဗျဉ္ဇနများဖြင့် လေးခုတစ်စုကို ဖွဲ့ရမည်။ ကျန်သော နှစ်ခုဖြင့်လည်း နှစ်ခုတစ်တွဲကို ပြုလုပ်၍ ထိုသို့ လက်အင်္ဂါများ (karāṅga) ပေါ်တွင် ဆဒင်္ဂ (ṣaḍaṅga) ခြောက်ပါးကို စီစဉ်ရမည်။

Verse 187

ज्ञानेंद्रियेषु श्रोत्रादिष्वथ चित्ते च विन्यसेत् । अक्षराणि क्रमाद्बिन्दुयुतान्यन्यत्तु पूर्ववत् ॥ १८७ ॥

နားမှစ၍ အာရုံခံအင်္ဂါများပေါ်နှင့် စိတ်ပေါ်တွင်လည်း အက္ခရာများကို အစဉ်လိုက် န്യാസ ပြု၍ တင်ထားရမည်။ အက္ခရာတို့ကို ဘိန္ဒု (nasal dot) နှင့်အတူ အစဉ်လိုက်တင်ပြီး ကျန်သည်ကို ယခင်ဖော်ပြသကဲ့သို့ ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 188

पञ्च वक्त्रां दशभुजां प्रतिवक्त्रं त्रिलोचनाम् । भास्वन्मुकुटविन्यासचन्द्रलेखाविराजिताम् ॥ १८८ ॥

သူမသည် မျက်နှာငါးပါး၊ လက်တစ်ဆယ်ပါးရှိသည်။ မျက်နှာတစ်ပါးစီတွင် မျက်စိသုံးလုံးရှိ၍၊ တောက်ပသော မကူဋ်များ၏ အလှဆင်တင်ဆက်မှုနှင့် လကွေးအလှ (crescent) ဖြင့် ထင်ရှားစွာ တောက်ပနေသည်။

Verse 189

सर्वाभरणसंयुक्तां पीतांबरसमुज्ज्वलाम् । उद्यद्भास्वद्बिंबतुल्यदेहकांतिं शुचिस्मिताम् ॥ १८९ ॥

သူမသည် အလှဆင်အဝတ်အစားနှင့် အလှပစ္စည်းအလုံးစုံဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားပြီး၊ အဝါရောင်ဝတ်စုံဖြင့် တောက်ပလင်းလက်သည်။ ထွန်းတောက်လာသော လင်းပြောင်သည့် စက်ဝိုင်းတစ်လုံးကဲ့သို့ ကိုယ်တော်ကာယအလင်းရောင်ရှိ၍၊ သန့်ရှင်းငြိမ်းချမ်းသော အပြုံးဖြင့် ပြုံးနေသည်။

Verse 190

शंखं पाशं खेटचापौ कह्लारं वामबाहुभिः । चक्रं तथांकुशं खङ्गं सायकं मातुलुं गकम् ॥ १९० ॥

ဘယ်လက်များတွင် သင်္ခ (conch)၊ ပာရှ (ကြိုးချည်)၊ ခေတ် (ဒိုင်း) နှင့် ချာပ (လေး)၊ ထို့ပြင် ကဟ္လာရ (ကြာပန်း) ကို ကိုင်ထားသည်။ ထို့အတူ စက်ရ (discus)၊ အင်္ကုရှ (goad)၊ ခဏ္ဂ (ဓား)၊ စာယက (မြား) နှင့် မာတုလုင်္ဂ (citron) ကိုလည်း ကိုင်ထားသည်။

Verse 191

दधानां दक्षिणैर्हस्तैः प्रयोगे भीमदर्शनाम् । उपासनेति सौम्यां च सिंहोपरि कृतासनाम् ॥ १९१ ॥

ပရယောဂ (ritual application) တွင် သူမကို ညာလက်များတွင် (ကိရိယာ/မုဒြာ) ကိုင်ဆောင်ကာ ကြောက်မက်ဖွယ် ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် စိတ်ကူးမြင်ရမည်။ သို့ရာတွင် ဥပါသနာ (worshipful contemplation) တွင်တော့ သူမသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့၍၊ စင်္ဟာပေါ်တွင် အာသနတင်၍ ထိုင်နေသည်ဟု ဆင်ခြင်ရမည်။

Verse 192

व्याघ्रारूढाभिरभितः शक्तिभिः परिवारिताम् । समरे पूजनेऽन्येषु प्रयोगेषु सुखासनाम् ॥ १९२ ॥

သူမကို ကျားစီးသော သက္တိများက အရပ်လုံးမှ ဝိုင်းရံထားသည်။ စစ်ပွဲ၌လည်းကောင်း၊ ပူဇော်ပွဲ၌လည်းကောင်း၊ အခြား မန္တရ-ကရိယာ အသုံးချမှုများ၌လည်းကောင်း၊ သူမကို သက်သာသော အာසနပေါ်တွင် ထိုင်နေသကဲ့သို့ သမาธိဖြင့် မြင်ယောင်ရမည်။

Verse 193

शक्तयश्चापि पूजायां सुखासनसमन्विताः । सर्वा देव्याः समाकारमुखपाण्यायुधा अपि ॥ १९३ ॥

ထို့ပြင် ပူဇော်ရေး ကရိယာ၌ အတူလိုက်ပါသော သက္တိများကိုလည်း သက်သာသော အာසနပေါ်တွင် ထိုင်နေသကဲ့သို့ မြင်ယောင်ရမည်။ ထိုဒေဝီတို့အားလုံးသည် ရုပ်သဏ္ဌာန်တူညီ၍ မျက်နှာ၊ လက်များနှင့် လက်နက်များပင် ဆင်တူကြသည်။

Verse 194

चतुरस्रद्वयं कृत्वा चतुर्द्वारोपशोभितम् । शाखष्टकसमोपेतं तत्र प्राग्वत्समर्चयेत् ॥ १९४ ॥

စတုရန်းအဝိုင်းနှစ်ထပ်ကို ပြုလုပ်၍ တံခါးလေးပေါက်ဖြင့် လှပစေကာ၊ ချောင်းခွဲရှစ်ခုဖြင့် ပြည့်စုံစေပြီး၊ ထိုနေရာ၌ အရှေ့ဘက်ကို မျက်နှာမူသော နွားကလေးကို သတ်မှတ်ထားသည့်နည်းအတိုင်း ပူဇော်ရမည်။

Verse 195

तदंतर्वृतयुग्मांतरष्टकोणं विधाय तु । तदंतश्च तथा पद्मं षोडशच्छदसंयुतम् ॥ १९५ ॥

ထို့နောက် အတွင်းဘက်၌ စက်ဝိုင်းနှစ်ခုကြားနေရာတွင် ထောင့်ရှစ်ထောင့်ပုံ (octagon) ကို ရေးဆွဲရမည်။ ထိုအတွင်း၌ ထပ်မံ၍ ပွင့်ဖတ်ဆယ့်ခြောက်ဖတ်ပါသော ပဒ္မ (ကြာပန်း) ကို ရေးဆွဲရမည်။

Verse 196

तथैवाष्टच्छद पद्मं विधायावाह्य तत्र ताम् । तत्तच्छक्त्या वृतां सम्यगुपचारैस्तथार्चयेत् ॥ १९६ ॥

ထိုနည်းတူပင် ပွင့်ဖတ်ရှစ်ဖတ်ပါသော ပဒ္မကို ပြုလုပ်၍ ထိုနေရာ၌ သူမကို အာဝါဟန (ဖိတ်ခေါ်) ရမည်။ ထို့နောက် သက်ဆိုင်ရာ သက္တိများက ဝိုင်းရံထားသော သူမကို ဥပစာရ (upacāra) များဖြင့် သင့်တော်စွာ ပူဇော်ရမည်။

Verse 197

एषा त्रiयोदशी प्रोक्ता वादेयुद्धे जयप्रदा । चतुर्दशीं प्रवक्ष्येऽथ नित्यां वै सर्वमंगलाम् ॥ १९७ ॥

ဤသို့ တရယောဒသီ (လဆန်း/လဆုတ် ၁၃ ရက်) ကို ဝါဒပြိုင်ပွဲနှင့် အငြင်းပွားမှုတို့၌ အောင်မြင်မှု ပေးတတ်သည်ဟု ဆိုခဲ့၏။ ယခုနောက်တွင် အမြဲတမ်း စောင့်ထိန်းရမည့်၊ မင်္ဂလာအလုံးစုံ ပြည့်စုံသော စတုရဒသီ (၁၄ ရက်) ကို ငါရှင်းလင်းမည်။

Verse 198

हृदंबुवनयुक्तं खं नित्या स्यात्सर्वमंगला ॥ १९८ ॥

«ခ» ဟူသော သဒ္ဒါကို «ဟြတ်» (နှလုံး) «အမ္ဗု» (ရေ) နှင့် «ဝန» (တော) တို့နှင့် ပေါင်းစည်းလျှင် မင်္ဂလာအလုံးစုံ၏ အမြဲတမ်း အရင်းအမြစ် ဖြစ်ပါစေ။

Verse 199

एकाक्षर्यनया सिद्धो जायते खेचरः क्षणात् । षड्दीर्घाढ्यां मूलविद्यां षडंगेषु प्रविन्यसेत् ॥ १९९ ॥

အက္ခရာတစ်လုံးတည်းဖြင့် ဤနည်းလမ်းကြောင့် စိဒ္ဓိရသူသည် ခဏချင်း «ခေချရ» (မိုးကောင်းလှည့်သူ) ဖြစ်လာ၏။ ထို့နောက် ရှည်သံခြောက်လုံး ပါဝင်သော မူလမန်တရကို ကိုယ်၏ ခြောက်အင်္ဂါတို့ပေါ်တွင် နျာသ (nyāsa) ဖြင့် သေချာစွာ တင်သွင်းရမည်။

Verse 200

तां नित्यां जातरूपाभां मुक्तामाणिक्यभूषणाम् । माणिक्यमुकुटां नेत्रद्वयप्रेंखद्दयापराम् ॥ २०० ॥

ငါသည် အမြဲတမ်းရှိတော်မူသော မိခင်တော်ကို မြင်ရ၏—သန့်စင်သော ရွှေကဲ့သို့ တောက်ပ၍ ပုလဲနှင့် မဏိရတနာ အလှဆင်ထားကာ မဏိမကူဋ ဆောင်းတော်မူ၏။ အလွန်ကရုဏာတော်ကြီးမားပြီး မျက်စိနှစ်လုံးသည် နူးညံ့စွာ လှုပ်ယမ်းသကဲ့သို့ သာယာလှပလျက်ရှိ၏။