The Description of the Four Durgā Mantras

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । अवतारत्रयं लक्ष्म्याः कथित ते द्विजोत्तम । दुर्गायाश्चाभिधास्यामि सर्वलोकोपकारकान् ॥ १ ॥

စနတ်ကူမာရက ပြောသည်—“ဒွိဇောတ္တမ၊ နှစ်ကြိမ်မွေးမြူသူတို့အနက် အမြတ်ဆုံးအို၊ လက္ခမီ၏ အဝတား သုံးပါးကို သင်အား ငါ ပြောပြီးပြီ။ ယခု ငါသည် လောကအားလုံးအကျိုးပြုသော ဒုရ္ဂါ၏ အဝတားတို့ကိုလည်း ဖော်ပြမည်။”

Verse 2

प्रणवः श्रीः शिवायुग्मं वाणीवैरोचनीपदम् । वज्राद्यं क्षुधिता सूक्ष्मा मृता स्वाग्नींदुसंयुता ॥ २ ॥

ပရာဏဝ (အောံ)၊ သရီ (Śrī)၊ ရှိဝ (Śiva) အမည်နှစ်ပါး၊ ဝါဏီ (သရஸဝတီ) ၏ ဝေါဟာရနှင့် «ဝိုင်ရောစန» ဟူသောပုဒ်; ထို့နောက် «ဝဇ္ရ» မှစသောပုဒ်များ၊ «ခ္ရှုဓိတာ» (ဆာလောင်သူ)၊ «သုက္ရှ္မာ» (သိမ်မွေ့သူ)၊ «မೃတာ» (သေသူ) ကို «စွာဂ္နီ» နှင့် «အိန္ဒု» တို့နှင့်အတူ—ဓမ္မနည်းအတိုင်း သတ်မှတ်အသုံးပြုရမည်။

Verse 3

प्रतिष्ठाप्य शिवा फट् च स्वाहांतोऽत्यष्टिवर्णवान् । भैरवोऽस्य मुनिः सम्राट् छन्दो मन्त्रस्य देवता ॥ ३ ॥

မန္တရကို တည်ထောင်ပြီးနောက် «ရှိဝါ» ကိုထည့်ကာ ထို့နောက် «ဖတ် (phaṭ)» ကိုပေါင်းရမည်။ «စွာဟာ» ဖြင့်အဆုံးသတ်ပြီး အက္ခရာ ၈၀ ကျော်ရှိသည်။ ဤမန္တရ၏ ရှိ (ṛṣi) သည် «ဘဲရဝ»၊ ချန်ဒ (chandas) သည် «သမ္ရာတ်» ဖြစ်ပြီး၊ ဒေဝတာကိုလည်း ထိုအတိုင်း ကြေညာထားသည်။

Verse 4

छिन्नमस्ता रमा बीजं स्वाहा शक्तिरुदीरिता । आं खङ्गाय हृदाख्यातमीं खङ्गाय शिरः स्मृतम् ॥ ४ ॥

«ချိန္နမஸ္တာ» အတွက် ဘီဇ (bīja) သည် «ရမာ» ဟုဆိုကြပြီး၊ ရှက္တိ (śakti) သည် «စွာဟာ» ဟုကြေညာသည်။ «အာံ (āṃ)» သည် နှလုံးမန္တရ—«ဓားသို့»—အဖြစ် သင်ကြားထားပြီး၊ «ဤံ (īṃ)» ကို ခေါင်းမန္တရ—«ဓားသို့»—အဖြစ် မှတ်ယူရသည်။

Verse 5

ऊं वज्राय शिखा प्रोक्ता ऐं पाशाय तनुच्छदम् । औमंकुशाय नेत्रं स्याद्विसर्गो वसुरक्षयुक् ॥ ५ ॥

«ဦံ (ūṃ)» ကို «ဝဇ္ရ» အတွက် ရှိခါ-ညာသ (śikhā-nyāsa) ဟု သင်ကြားထားသည်။ «အိုင်ံ (aiṃ)» ကို «ပါရှ» အတွက် ကိုယ်ခန္ဓာဖုံးအုပ်ခြင်းအဖြစ် သတ်မှတ်သည်။ «အင်ကူရှ» အတွက် «အောံ (aum)» ကို မျက်စိညာသအဖြစ် ထားရမည်။ ထို့ပြင် «ဝိသရ္ဂ» ကို «ဝစု-ကာကွယ်မှု» နှင့်ပေါင်းကာ ကာကွယ်မုဒြာအဖြစ် လုပ်ဆောင်ရသည်။

Verse 6

मायायुग्मं चास्त्रमंगं मनवः प्रणवादिकाः । स्वाहांताश्चैवमंगानि कृत्वा ध्यायेद्थांबिकाम् ॥ ६ ॥

«မာယာ» အက္ခရာနှစ်လုံးကို အစတြ-အင်္ဂ (astra-aṅga) အဖြစ် စီစဉ်ပြီး၊ ပရာဏဝ (Oṃ) မှစ၍ «စွာဟာ» ဖြင့်ဆုံးသော မန္တရများကို အင်္ဂပုဒ်များအဖြစ် စီမံထားပြီးနောက် «အမ္ဗိကာ» ကို ဓျာနပြုရမည်။

Verse 7

भानुमण्डलसंस्थानां प्रविकीर्णालकं शिरः । छिन्नं स्वकं स्फारमुखं स्वरक्तं प्रपिबद्गलत् ॥ ७ ॥

နေမင်းကြီးကဲ့သို့ ပုံသဏ္ဍာန်ရှိသော ဦးခေါင်းသည် ဆံပင်များ ဖရိုဖရဲဖြစ်ကာ ကိုယ်ခန္ဓာမှ ပြတ်ထွက်လျက် ပါးစပ်ဟကာ စီးကျနေသော မိမိသွေးကို သောက်သုံးနေ၏။

Verse 8

उपरिस्थां रतासक्तरतिमन्मथयोर्निजे । डाकिनीवर्णिनीसख्यौ दृष्ट्वा मोदभराकुलाम् ॥ ८ ॥

သူမသည် အထက်အရပ် ကိုယ်ပိုင်နယ်ပယ်၌ ထိုင်နေသည်ကို မြင်လျှင် ရာဂမီးတောက်လောင်နေသော ရတီနှင့် မန်မထတို့သည် ဝမ်းမြောက်ခြင်းဖြင့် လွှမ်းခြုံထားသော Ḍākinī နှင့် Varṇinī အဖော်နှစ်ဦးကို ကြည့်ရှုကြ၏။

Verse 9

ध्यात्वैवं प्रजपेल्लक्षचतुष्कं तद्दशांशतः । पालाशैर्विल्वजैर्वापि जुहुयात्कुसुमैः फलैः ॥ ९ ॥

ဤသို့ တရားရှုမှတ်ပြီးနောက် လေးသိန်း (၄၀၀,၀၀၀) ပမာဏရှိသော ဂျပ (မန္တန်ရွတ်ခြင်း) ကို ပြုလုပ်ရမည်။ ထို့နောက် ထိုအရေအတွက်၏ ဆယ်ပုံတစ်ပုံကို ပလာသ သို့မဟုတ် ဗိလွ (သစ်သား/အရွက်) ဖြင့်သော်လည်းကောင်း၊ ပန်းများနှင့် သစ်သီးများဖြင့်သော်လည်းကောင်း မီးထဲသို့ ပူဇော်ရမည်။

Verse 10

आधारशक्तिमारभ्य परतत्त्वांतपूजिते । पीठे जयाख्या विजया जिता चापि पराजिता ॥ १० ॥

အာဓာရ-သတ္တိ (Ādhāra-Śakti) မှစ၍ အထွတ်အထိပ် တရားတော်ကို ပူဇော်ခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်ကာ၊ ထိုမြင့်မြတ်သော ပလ္လင် (pīṭha) ပေါ်၌ ဇယာ၊ ဝိဇယာ၊ ဇိတာ နှင့် ပရာဇိတာ ဟု အမည်ရသော စွမ်းအားတော်များ ရှိကြကုန်၏။

Verse 11

नित्या विलासिनी षष्ठी दोग्ध्य घोरा च मंगला । दिक्षु मध्ये च संपूज्या नव पीठस्य शक्तयः ॥ ११ ॥

နိတျာ (Nityā)၊ ဝိလာသိနီ (Vilāsinī)၊ ၐၐ္ဌီ (Ṣaṣṭhī)၊ ဒေါဂ္ဓျာ (Dogdhyā)၊ ဃောရာ (Ghorā) နှင့် မင်္ဂလာ (Maṅgalā) တို့သည် ပီဌ (pīṭha) ကိုးခု၏ သတ္တိ (Śaktis) များဖြစ်ကြပြီး အရပ်မျက်နှာများနှင့် အလယ်ဗဟိုတွင် ပူဇော်ရမည်။

Verse 12

सर्वबुद्धिप्रदे वर्णनीये सर्वभृगुः सदृक् । सिद्धिप्रदे डाकिनीये तारो वज्रः सभौतिकः ॥ १२ ॥

ဉာဏ်ပညာအားလုံးကို ပေးသနားသော မန္တရအာဝါဟန၌၊ ကိုးကွယ်ချီးမွမ်းထိုက်သူသည် ရှိသမျှ ရှင်တော်တို့အနက် ဘೃဂုမုနိကဲ့သို့ ထင်ရှား၍ မင်္ဂလာမြင်ကွင်းရှိတော်မူ၏။ စိဒ္ဓိကို ပေးသနားသော မန္တရ၌လည်း သူသည် ဒာကိနီ၊ တာရာ၊ ဝဇ္ရ—ကိုယ်ခန္ဓာရှိသော ပစ္စည်းလောကအတွင်း၌ တည်ရှိ၍ အကျိုးသက်ရောက်နေတော်မူ၏။

Verse 13

खङ्गीशो रोचनीयेंते भगं धेहि नमोंतकः । तारादिपीठमन्त्रोऽयं वेदरामाक्षरो मतः ॥ १३ ॥

«ခန္ဂီဤရှဟ်; ရောစနီယင်တေ; ဘဂံ ဓေဟိ; နမောံတကဟ်» ဟူ၍ မန္တရကို ဖွဲ့စည်းရမည်။ ဤသည်မှာ «တာရာ» ဖြင့်အစပြုသော ပီဋ္ဌ-မန္တရ ဖြစ်ပြီး «ဝေဒရာမ» ဟုခေါ်သော အက္ခရာ-မန္တရဟု ယူဆကြသည်။

Verse 14

समर्प्यासनमेतेन तत्र संपूजयेच्छिवाम् । त्रिकोणमध्यषट्कोणपद्मभूपुरमध्यतः ॥ १४ ॥

ဤမန္တရဖြင့် အာသနကို ဆက်ကပ်ပြီးနောက်၊ ထို့နောက် ရှိဝါဒေဝီကို အပြည့်အစုံသော ပူဇော်ပွဲဖြင့် ပူဇော်ရမည်။ သန့်ရှင်းသော ယန္တရ၏ အလယ်ဗဟို၌—ဘူပုရအဝိုင်းအတွင်း၊ ပဒ္မ (ကြာပန်း) အတွင်း၊ ဆဋ္ကောဏ (ခြောက်ထောင့်) အတွင်းနှင့် အလယ်တရိကောဏ (သုံးထောင့်) အတွင်း၌ နေရာချရမည်။

Verse 15

बाह्यावरणमारभ्य पूजयेत्प्रतिलोमतः । भूपुरे बाह्यभागेषु वज्रादीनि प्रपूजयेत् ॥ १५ ॥

အပြင်အဝိုင်း (အာဝရဏ) မှစ၍ ပူဇော်ခြင်းကို ပြန်လှန်အစဉ် (အတွင်းသို့ ဝင်သွားသကဲ့သို့) ဖြင့် ဆောင်ရွက်ရမည်။ ထို့ပြင် ဘူပုရ၏ အပြင်ဘက် အစိတ်အပိုင်းများတွင် ဝဇ္ရနှင့် အခြားကာကွယ်ရေး သင်္ကေတ/ဒေဝတားတို့ကို အထူးပူဇော်ရမည်။

Verse 16

तदंतः सुरराजादीन्पूजयेद्धरितां पतीन् । भूपुरस्य चतुर्द्वार्षु द्वारपालान्यजेदथ ॥ १६ ॥

ထို့နောက် ထိုအဝိုင်းအတွင်း၌ အင်ဒြာနှင့် အခြား ဒေဝရာဇာတို့ကို—အရပ်လေးမျက်နှာကို ကာကွယ်သော အရှင်များကို—ပူဇော်ရမည်။ ထို့နောက် ဘူပုရ၏ တံခါးလေးပေါက်၌ တံခါးစောင့် (ဒွာရပါလ) များကို ယဇ်ပူဇော်ရမည်။

Verse 17

करालविकरालाख्यावतिकालस्तृतीयकः । महाकालश्चतुर्थः स्यादथ पद्मेष्टशक्तयः ॥ १७ ॥

ကာလ၏ တတိယပိုင်းကို အတိကာလဟု ခေါ်၍ «ကရာလ» နှင့် «ဝိကရာလ» ဟုလည်း သိကြသည်။ စတုတ္ထပိုင်းမှာ မဟာကာလ ဖြစ်သည်ဟု ဆို၏။ ထို့နောက် ပဒ္မေဋ္ဌ (ဗြဟ္မာ) ၏ သက္တိများကို ဖော်ပြမည်။

Verse 18

एकलिंगा योगिनी च डाकिनी भैरवी तथा । महाभैरवकेंद्राक्षी त्वसितांगी तु सप्तमी ॥ १८ ॥

ဧကလင်္ဂါ၊ ယောဂိနီ၊ ဒာကိနီ၊ ဘိုင်ရဝီ၊ ထို့ပြင် မဟာဘိုင်ရဝ-ကೇಂದ್ರာක්ෂီ နှင့် အစိတောင်းဂီ—ဤတို့သည် သတ္တမ အစု ဖြစ်ကြသည်။

Verse 19

संहारिण्यष्टमी चेति षट्कोणेष्वंगमूर्तयः । त्रिकोणगा छिन्नमस्ता पार्श्वयोस्तु सखीद्वयम् ॥ १९ ॥

«သံဟာရိဏီ» နှင့် «အဋ္ဌမီ» ဟူသည်တို့ကို ဆဋ္ကోဏ (ခြောက်ထောင့်) ၏ ထောင့်ခြောက်ခုတွင် အင်္ဂမూర్తိ (အင်္ဂဒေဝတா) အဖြစ် တည်ထားရမည်။ အလယ်တန်း တြိကိုဏတွင် ချိန္နမஸ္တာ ရှိပြီး၊ သူမ၏ ဘေးနှစ်ဖက်တွင် အဖော်နှစ်ပါး ရှိသည်။

Verse 20

डाकिनीवर्णनीसंज्ञं तारावाग्भ्यां प्रपूजयेत् । एवं पूजादिभिः सिद्धे मन्त्रे मंत्री मनोरथान् ॥ २० ॥

«ဒာကိနီ-ဝර්ဏနီ» ဟု ခေါ်သော မန္တရကို တာရာ နှင့် ဝါက် (ဗီဇအက္ခရာ) တို့ဖြင့် သင့်တော်စွာ ပူဇော်ရမည်။ ထိုသို့ ပူဇော်ခြင်းနှင့် ဆက်စပ်သော ဝိနယများကြောင့် မန္တရ စိဒ္ဓိ ရလာသောအခါ မန္တရကျင့်သူသည် မိမိလိုရာ အာရုံများကို ရရှိသည်။

Verse 21

प्राप्नुयान्निखिलान्सद्यो दुर्लभांस्तत्प्रसादतः । श्रीपुष्पैर्लभते लक्ष्मीं तत्फैलश्च समीहितम् ॥ २१ ॥

ထို (ပူဇော်ပွဲ) ၏ ကျေးဇူးတော်ကြောင့် ခက်ခဲလှသော အရာများတောင် အားလုံးကို ချက်ချင်း ရရှိနိုင်သည်။ မင်္ဂလာပန်းများကို ဆက်ကပ်လျှင် လက္ခမီ (စည်းစိမ်) ကို ရပြီး၊ ထိုလုပ်ရပ်၏ လိုလားသည့် အကျိုးफलလည်း ပြည့်စုံသည်။

Verse 22

वाक्सिद्धिं मालतीपुष्पैश्चंपकैर्हवनात्सुखम् । घृताक्तं छागमांसं यो जुहुयात्प्रत्यहं शतम् ॥ २२ ॥

မလတီပန်းနှင့် စံပကပန်းတို့ဖြင့် သန့်ရှင်းသော မီးဟောမ၌ အဟုတိ ပူဇော်လျှင် စကား၏ စိဒ္ဓိကို ရရှိ၏။ နေ့စဉ် ဂျီလိမ်းထားသော ဆိတ်သားကို အဟုတိ တစ်ရာကြိမ် ပူဇော်သူသည် သက်သာချမ်းမြေ့မှုနှင့် ကောင်းကျိုးကို ရရှိ၏။

Verse 23

मासमेकं तु वशगास्तस्य स्युः सर्वपार्थिवाः । करवीरसुमैः श्वतैर्लक्षसंख्यैर्जुहोति यः ॥ २३ ॥

အဖြူရောင် ကရဝီရပန်းများဖြင့် ဟောမ၌ အဟုတိ တစ်သိန်း ပူဇော်သူ၏ အလိုတော်အောက်သို့ တစ်လအတွင်း မြေကြီးပေါ်ရှိ ဘုရင်အပေါင်းတို့ ဝင်ရောက်လာကြ၏။

Verse 24

रोगजालं पराभूय सुखी जीवेच्छतं समाः । रक्तौ स्तत्संख्यया हुत्वा वशयेन्मंत्रिणो नृपान् ॥ २४ ॥

ရောဂါအပေါင်း၏ ကွန်ယက်ကို အနိုင်ယူပြီးနောက် လူသည် နှစ်တစ်ရာတိုင်အောင် ပျော်ရွှင်စွာ အသက်ရှင်သင့်၏။ «ရက္တ» ဟုခေါ်သော အရာဖြင့် ဖော်ပြထားသည့် အရေအတွက်အတိုင်း မီးထဲသို့ အဟုတိ ပူဇော်လျှင် မန္တရိများနှင့် ဘုရင်များကို မိမိ၏ သြဇာအောက်သို့ ဆွဲယူနိုင်၏။

Verse 25

फलैर्हुत्वामुयाल्लक्ष्मीमुदुंबरपलाशजैः । गोमायुमांसैस्तामेव कवितां पायसांधसा ॥ २५ ॥

ဥဒုမ္ဗရနှင့် ပလာရှ သစ်ပင်တို့မှ ထွက်သော အသီးအနှံများကို အထူးသဖြင့် မီးဟောမ၌ ပူဇော်လျှင် လက္ရှ္မီ၏ စည်းစိမ်ချမ်းသာကို ရရှိ၏။ ဂိုမားယူ (မြေခွေး/ကျားခွေး) အသားကို ပူဇော်လျှင် ကဗိတာ—ကဗျာဉာဏ်ပွင့်လင်းမှုကို ရရှိ၏။ နို့ထမင်း (ပာယသ) ကို ပူဇော်လျှင်လည်း ထိုကဗိတာအလှူတော်ကိုပင် ရရှိ၏။

Verse 26

बंधूककुसुमैर्भाग्यं कर्मिकारैः समीहितम् । तिलतंडुलहोमेन वशयेन्निखिलाञ्जनान् ॥ २६ ॥

ဗန္ဓူကပန်းများဖြင့် ပူဇော်လျှင် ကံကောင်းခြင်းကို ရှာဖွေကြ၏။ နှမ်းနှင့် ဆန်ဖြင့် မီးဟောမ ပူဇော်လျှင် လူအပေါင်းတို့ကို မိမိ၏ သြဇာအောက်သို့ ဆွဲယူနိုင်၏။

Verse 27

नारीरजोभिराकृष्टैर्मृगमांसैः समीहितम् । स्तंभनं माहिषैर्मांसैः पंकजैः सघृतैरपि ॥ २७ ॥

မိန်းမ၏ ရာသီသွေးကြောင့် ဆွဲဆောင်လာသော သမင်သားကို သုံးလျှင် လိုအင်ဆန္ဒကို ပြည့်စုံစေနိုင်သည်။ စတမ္ဘန (တားဆီး/မလှုပ်ရှားစေ) အတွက် ကျွဲသားကို သုံးကြပြီး၊ ဂျီ (ghee) နှင့် ရောထားသော ကြာပန်းဖြင့်လည်း ထိုအကျိုးကို ရနိုင်သည်။

Verse 28

चिताग्नौ परभृत्पक्षैर्जुर्हुयादरिमृत्यवे । उन्मत्तकाष्ठदीप्तेऽग्नौ तत्फलं वायसच्छदैः ॥ २८ ॥

သင်္ချိုင်းမီး (चितာမီး) ထဲတွင် ရန်သူသေစေရန် ကုကူငှက် (parabhṛt) ၏ အတောင်ပံကို ဟောမ (အလှူမီး) အဖြစ် ပူဇော်ရမည်။ အွန်မတ္တက သစ်သားဖြင့် မီးတောက်လောင်နေပါက ကော်ငှက်၏ အတောင်ပံကို ပူဇော်လည်း ထိုအကျိုးတူ ရသည်။

Verse 29

द्यूते वने नृपद्वारे समरे वैरिसंकटे । विजयं लभते मंत्री ध्यायन्देवीं जपन्मनुम् ॥ २९ ॥

လောင်းကစားတွင်၊ တောထဲတွင်၊ မင်းတံခါး (နန်းတော်) တွင်၊ စစ်မြေပြင်တွင်၊ ရန်သူကြောင့် ဖြစ်သော အန္တရာယ်အလယ်တွင်—မန္တရပညာရှင်သည် ဒေဝီကို စိတ်ထဲတွင် သတိပြုသုံးသပ်ကာ မန္တရကို ဂျပ်ခြင်းဖြင့် အောင်ပွဲကို ရရှိသည်။

Verse 30

भुक्त्यै मुक्त्यै सितां ध्यायेदुच्चाटे नीलरोचिषम् । रक्तां वश्ये मृतौ धूम्रां स्तंभने कनकप्रभाम् ॥ ३० ॥

ဘောဂ (လောကီအာနန္ဒ) နှင့် မုတ်ခ္ရှ (လွတ်မြောက်ခြင်း) အတွက် ဒေဝတားကို အဖြူရောင်ပုံစံဖြင့် သတိပြုသုံးသပ်ရမည်။ ဥစ္စာဋ (နှင်ထုတ်ခြင်း) အတွက် အပြာရောင်တောက်ပသောပုံ; ဝရှျ (အုပ်ချုပ်အောင်လုပ်ခြင်း) အတွက် အနီရောင်ပုံ; မృత్యု (သေခြင်း) ဆိုင်ရာတွင် မီးခိုးရောင်ပုံ; စတမ္ဘန (တားဆီး/ရပ်တန့်) အတွက် ရွှေရောင်တောက်ပသောပုံကို စိတ်ကူးရမည်။

Verse 31

निशि दद्याद्बलिं तस्यै सिद्धये मदिरादिना । गोपनीयः प्रयोगोऽय प्रोच्यते सर्वसिद्धिदः ॥ ३१ ॥

ညအချိန်တွင် အောင်မြင်မှု (စိဒ္ဓိ) ရရန် သူမအား မဒိရာ (ဝိုင်) စသည့် ပူဇော်ပစ္စည်းများဖြင့် ဘလိ (bali) ပူဇော်ရမည်။ ဤအသုံးချနည်းသည် လျှို့ဝှက်ထားရမည်ဟု ဆိုထားပြီး၊ စိဒ္ဓိအမျိုးမျိုးကို ပေးစွမ်းသည်ဟု ကြေညာထားသည်။

Verse 32

भूताहे कृष्णपक्षस्य मध्यरात्रे तमोघने । स्नात्त्वा रक्ताम्बरधरो रक्तमाल्यानुलेपनः ॥ ३२ ॥

ကృష్ణပက္ခ၏ ဘူတာဟာနေ့တွင်၊ အမှောင်ထူထပ်သော သန်းခေါင်ယံ၌ ရေချိုးပြီးနောက် အနီရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကာ အနီပန်းကုံးနှင့် အနီအလိမ်းအကျံတို့ကို လိမ်းတင်ရမည်။

Verse 33

आनीय पूजयेन्नारीं छिन्नमस्तास्वरूपिणीम् । सुन्दरीं यौवनाक्रांतां नरपञ्चकगामिनीम् ॥ ३३ ॥

ထိုသို့သော မိန်းမကို ခေါ်ယူလာပြီး ချင်နမஸ္တာ၏ အရုပ်သဘောတရားအဖြစ်—လှပ၍ ယောဝနပြည့်ဝကာ ယောက်ျားငါးဦးအဖွဲ့နှင့်အတူရှိသူအဖြစ်—ပူဇော်ကန်တော့ရမည်။

Verse 34

सुस्मितां मुक्तकबीरीं भूषादानप्रतोषिताम् । विवस्त्रां पूजयित्वैनामयुतं प्रजपेन्मनुम् ॥ ३४ ॥

နူးညံ့စွာ ပြုံးနေ၍ မုတ်တာပုလဲလည်ဆွဲဆင်ထားကာ အလှဆင်ပစ္စည်းပေးအပ်ခြင်းကြောင့် ကျေနပ်သူ၊ အဝတ်မဝတ်သူမကို ပူဇော်ပြီးနောက် မန္တရကို တစ်သောင်းကြိမ် ဂျပ်ရမည်။

Verse 35

बलिं दत्त्वा निशां नीत्वा संप्रेष्य धनतोषिताम् । भोजयेद्विविधैरन्नैर्ब्राह्यणान्भोजनादिना ॥ ३५ ॥

ဘလိ (ပူဇော်အနုသင်) ကို ပေးအပ်၍ ညကို ကုန်လွန်စေပြီးနောက် ငွေကြေးလက်ဆောင်များဖြင့် ကျေနပ်စေကာ သူမကို ပြန်လွှတ်ရမည်။ ထို့နောက် ဗြာဟ္မဏများကို အမျိုးမျိုးသော အစာအဟာရနှင့် သင့်တော်သော ဧည့်ခံမှုဖြင့် ကျွေးမွေးရမည်။

Verse 36

अनेन विधिना लक्ष्मीं पुत्रान्पौत्रान्धनं यशः । नारीमायुः सुखं धर्ममिष्टं च समवाप्नुयात् ॥ ३६ ॥

ဤနည်းလမ်းအတိုင်း ကျင့်ဆောင်လျှင် လက္ရှ္မီ (စည်းစိမ်ချမ်းသာ)၊ သားနှင့် မြေး၊ ဥစ္စာဓန၊ ဂုဏ်သတင်း၊ ဇနီး၊ အသက်ရှည်ခြင်း၊ ချမ်းသာခြင်း၊ ဓမ္မနှင့် မိမိလိုအင်ဆန္ဒတို့ကို ရရှိမည်။

Verse 37

तस्यां रात्रौ व्रतं कार्यं विद्याकामेन मंत्रिणा । मनोरथेषु चान्येषु गच्छेत्तां प्रजपन्मनुम् ॥ ३७ ॥

ထိုညတွင် ပညာကိုလိုလားသော မန္တရကျင့်သူသည် ဝရတ (vrata) ကို ထိန်းသိမ်းကျင့်ဆောင်ရမည်။ အခြားဆန္ဒများအတွက်လည်း သတ်မှတ်မန်တရကို မပြတ်မလပ် ဂျပ်ရွတ်ကာ ထိုဝရတကို ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 38

उषस्युत्थाय शय्यायामुपविष्टो जपेच्छतम् । षण्मासाभ्यन्तरेमन्त्री कवित्वेन जयेत्कविम् ॥ ३८ ॥

မိုးလင်းအာရုံတက်၍ အိပ်ရာပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ထိုမန်တရကို တစ်ရာကြိမ် ဂျပ်ရွတ်ရမည်။ ခြောက်လအတွင်း မန္တရကျင့်သူသည် ကဗျာဉာဏ်၏အာနုဘော်ကြောင့် ကဗျာဆရာကိုတောင် ကျော်လွန်နိုင်မည်။

Verse 39

शिवेन कीलिता चेयं तदुत्कीलनमुच्यते । मायां तारपुटां मंत्री जपेदष्टोत्तरं शतम् ॥ ३९ ॥

ဤမန္တရလုပ်ငန်းကို ရှိဝက “ကီလိတ” ဟု ချုပ်နှောင်တံဆိပ်ခတ်ထားသည်။ ထိုချုပ်နှောင်မှုကို ဖြုတ်လွှတ်ခြင်းကို “ဥတ္ကီလန” (utkīlana) ဟု ခေါ်သည်။ ထိုအတွက် မန္တရကျင့်သူသည် မာယာ–တာရပုဋာ မန်တရကို ၁၀၈ ကြိမ် ဂျပ်ရွတ်ရမည်။

Verse 40

मन्त्रस्यादौ तथैवांते भवेत्सिद्धिप्रदा तु सा । उदिता छिन्नमस्तेयं कलौ शीघ्रमभीष्टदा ॥ ४० ॥

မန္တရ၏အစတွင်လည်းကောင်း အဆုံးတွင်လည်းကောင်း ထိုသတ္တိကို ထည့်ထားလျှင် စိဒ္ဓိပေးသူ ဖြစ်လာသည်။ ကလိယုဂတွင် ဤသည်ကို ချိန္နမஸ္တာဟု ကြေညာထားပြီး လိုအင်ဆန္ဒကို လျင်မြန်စွာ ပေးတော်မူသည်။

Verse 41

अवतारांतरं देव्या वच्मि ते मुनिसत्तम । ज्ञानामृतारुणा श्वेताक्रोधिनींदुसमन्विता ॥ ४१ ॥

အို မုနိသတ္တမ၊ သင့်အား နတ်မ၏ အခြားအဝတားတစ်ပါးကို ငါပြောမည်။ သူမသည် ဉာဏ်အမృతကြောင့် အာရုဏ်နီရောင်ဖြစ်၍ တောက်ပဖြူစင်ကာ အမျက်ကင်းပြီး လမင်းကဲ့သို့ ငြိမ်းချမ်းမှုဖြင့် ပြည့်စုံသည်။

Verse 42

शांतिस्तथाविधा चापि नीचसर्गान्वितास्तथा । वाग्भवं कामराजाख्यं शक्तिबीजाह्वयं तथा ॥ ४२ ॥

ထိုနည်းတူပင် «ရှာန္တိ» ဟူသော ဘီဇာနှင့် အမျိုးတူသော အခြားဘီဇာများလည်း ရှိ၏။ ထို့ပြင် အနိမ့်အဆင့် ထွက်ပေါ်မှုများနှင့် ဆက်နွယ်သော ဘီဇာများလည်း ရှိသည်။ «ဝါဂ္ဘဝ», «ကာမရာဇ» နှင့် «ရှက္တိဘီဇ» ဟူသော ဘီဇာများလည်း ရှိ၏။

Verse 43

त्रिभिर्बीजैः पंचकूटात्मिका त्रिपुरभैरवी । ऋषिः स्याद्दक्षिणामूर्तिश्छन्दः पंक्तिरुदीरिता ॥ ४३ ॥

ဘီဇာ သုံးပါးဖြင့် «တိရိပုရဘဲရဝီ» သည် ကူဋ (kūṭa) ငါးပိုင်း မန္တရဖွဲ့စည်းပုံအဖြစ် တည်ဆောက်ထားသည်။ ဩသီ (ṛṣi) ဟူသည် «ဒက္ခိဏာမူရ္တိ» ဟု ဆိုကြပြီး၊ ချန္ဒ (chandas) ကို «ပင်က္တိ» ဟု ကြေညာထားသည်။

Verse 44

देवता देशिकैरुक्ता देवी त्रिपुरभैरवी । नाभेराचरणं न्यस्य वाग्भवं मन्त्रवित्पुनः ॥ ४४ ॥

ဆရာတော်များက ကြေညာသကဲ့သို့ ဒေဝတာမှာ ဒေဝီ «တိရိပုရဘဲရဝီ» ဖြစ်၏။ ထို့နောက် မန္တရသိသူသည် နယာသ (nyāsa) ကို ထပ်မံပြုလုပ်၍ နာဘီမှ ခြေထောက်အထိ တင်ထားပြီး၊ ထို့နောက် «ဝါဂ္ဘဝ» ကို အသုံးချရမည်။

Verse 45

हृदयान्नाभिपर्यंतं कामबीजं प्रविन्यसेत् । शिरसो हृत्प्रदेशांतं तार्तीयं विन्यसेत्ततः ॥ ४५ ॥

«ကာမဘီဇ» ကို နှလုံးမှ နာဘီအထိ သေချာစွာ နယာသပြု၍ တင်ထားရမည်။ ထို့နောက် ခေါင်းမှ နှလုံးဒေသအထိ «တာရ္တီယ» (တတိယ ဘီဇ/မန္တရ) ကို ထပ်မံတင်ထားရမည်။

Verse 46

आद्यं द्वितीयं करयोस्तार्तीयमुभयं न्यसेत् । मूलाधारे हृदि न्यस्य भूयो बीजत्रयं क्रमात् ॥ ४६ ॥

ပထမနှင့် ဒုတိယ ဘီဇာကို လက်နှစ်ဖက်ပေါ်တွင် တင်၍၊ တတိယကို လက်နှစ်ဖက်ပေါင်းပေါ်တွင် တင်ရမည်။ ထို့နောက် မူလာဓာရနှင့် နှလုံးတွင် တင်ပြီးလျှင် ဘီဇာသုံးပါးကို အစဉ်လိုက် ထပ်မံတင်သွင်းရမည်။

Verse 47

नवयोन्यात्मकं न्यासं कुर्याद्बीजैस्त्रिभिः पुनः । बालोदितप्रकारेण मूर्तिन्यासमथाचरेत् ॥ ४७ ॥

ထို့နောက် “နဝယောနိ” ဟုခေါ်သော အရင်းအမြစ်ကိုးပါးသဘောရှိ နျာသကို ဘီဇမန်တရ သုံးပါးဖြင့် ထပ်မံပြုလုပ်ရမည်။ ထို့ပြီးနောက် ယခင်သင်ကြားထားသည့်နည်းအတိုင်း မူရ္တိ-နျာသကို ပြု၍ ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်တွင် ဒေဝတားရုပ်ကို တင်သွင်းရမည်။

Verse 48

स्वस्वबीजादिकं पूर्वं मूर्ध्नीशानमनोभवम् । न्यसेद्वक्त्रे तत्पुरुषं मकरध्वजमात्मवित् ॥ ४८ ॥

အရင်ဦးစွာ အတ္တမသိသူသည် မိမိမိမိ၏ ဘီဇနှင့် အခြားအစိတ်အပိုင်းတို့ကို ခေါင်းထိပ်၌ နျာသပြု၍ ဣရှာနကို “စိတ်မှမွေးဖွားသော” ဟု သမားဓိပြုရမည်။ ထို့နောက် မျက်နှာ၌ တတ္ပုရုရှကို နျာသပြု၍ မကရဓွဇနှင့် တစ်ပါးတည်းဟု ခံယူရမည်။

Verse 49

हृद्यघोरकुमारादिकंदर्प्पं तदनंतरम् । गुह्यदेशे प्रविन्यस्येद्वामदेवादिमन्मथम् ॥ ४९ ॥

ထို့နောက် နှလုံးဒေသ၌ အဃောရကုမာရမှ စ၍ ကန္ဒရ္ပ (ကာမဒေဝ) ကို နျာသဖြင့် တင်သွင်းရမည်။ ထို့ပြီးနောက် လျှို့ဝှက်ဒေသ (လိင်အင်္ဂါ) ၌ ဝာမဒေဝနှင့် အခြားတို့ကို မန္မထဟု သဘောထားကာ နျာသပြုရမည်။

Verse 50

सद्योजातं कामदेवं पादयोर्विन्यसेत्ततः । ऊर्द्ध्वंप्राग्दक्षिणोदीच्यपश्चिमेषु मुखेषु तान् ॥ ५० ॥

ထို့နောက် ခြေထောက်နှစ်ဖက်၌ စဒ္ယောဇာတနှင့် ကာမဒေဝကို နျာသဖြင့် တင်သွင်းရမည်။ ထို့ပြီးနောက် အပေါ်ဘက်၊ အရှေ့၊ တောင်၊ မြောက်၊ အနောက်သို့ မျက်နှာမူသော မျက်နှာများပေါ်၌ ထိုတို့ကို တင်သွင်းရမည်။

Verse 51

प्रविन्यसेद्य धापूर्व भृगुर्व्योमाग्निसंस्थितः । सद्यादिपञ्चह्रस्वाद्या बीजमेषां प्रकीर्तितम् ॥ ५१ ॥

ဤအသံ/အင်္ဂါတို့ကို “ဓာ” မှ စ၍ သင့်တော်သောအစဉ်အတိုင်း စီစဉ်ရမည်။ ထို့နောက် “ဘೃဂု” အုပ်စုကို အာကာသနှင့် မီး၏ တည်နေရာများ၌ ထားရမည်။ ထိုတို့၏ ဘီဇအက္ခရာများကို “စဒ္ယ” မှ စသော ငါးပါးနှင့် အတိုသရများမှ စသော အက္ခရာများဟု ကြေညာထားသည်။

Verse 52

षड्दीर्घयुक्तेनाद्येन बीजेनांगक्रिया मता । पञ्चबाणांस्ततो न्यस्येन्मन्त्री त्रैलोक्यमोहनान् ॥ ५२ ॥

အင်္ဂကရိယာ (aṅga-kriyā) ဟူသော ကိုယ်အင်္ဂါသန့်စင်ပူဇော်ပွဲကို သရရှည်ခြောက်လုံးပါသော ပထမ ဘီဇာ (bīja) သံလုံးဖြင့် ပြုလုပ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ ထို့နောက် မန္တရသိသူသည် တြိလောကကို မောဟစေသော «မြားငါးစင်း» ကို နျာသ (nyāsa) ဖြင့် တင်ထားရမည်။

Verse 53

द्रामाद्यां द्राविणीं मूर्ध्निं द्रामाद्यां क्षोभणी पदे । क्लींवशीकरणीं वक्त्रे गुह्ये ब्लृं बीजपूर्विकाम् ॥ ५३ ॥

နျာသဖြင့် «ဒြာမ်» ဖြင့်အစပြုသော ဒြာဝိဏီ (Drāviṇī) — စည်းစိမ်ပေးသော သံလုံးကို ခေါင်းပေါ်တင်ရမည်။ ထို့အတူ «ဒြာမ်» ဖြင့်အစပြုသော ခ္ရှိုဘဏီ (Kṣobhaṇī) — လှုပ်နှိုးစေသော သံလုံးကို ခြေထောက်တွင်တင်ရမည်။ ပါးစပ်တွင် ဝသီကရဏ (vaśīkaraṇa) ဆွဲဆောင်အုပ်ချုပ်စေသော «ကလီံ» ကိုတင်၍၊ လျှို့ဝှက်နေရာတွင် ဘီဇာ «ဘလೃံ» ဖြင့်အစပြုသော သံလုံးကိုတင်ရမည်။

Verse 54

आकर्षणीं हृदि पुनः सर्वांतभृगुसंस्थिताम् । संमोहनीं क्रमादेवं बाणन्यासोऽयमीरितः ॥ ५४ ॥

ထို့နောက် အာကර්ရှဏီ (Ākarṣaṇī) ကို ထပ်မံ၍ နှလုံးတွင်တင်ရမည်။ ထို့ပြင် အဆုံးအနားအားလုံး၌ တည်နေသော သမ္မောဟနီ (Saṃmohanī) ကို «ဘೃဂု» အနေအထားတွင် တင်ရမည်။ ဤသို့ အစဉ်အလာအတိုင်း ဘာဏ-နျာသ (bāṇa-nyāsa) နည်းလမ်းကို သင်ကြားထားသည်။

Verse 55

भालभ्रूमध्यवदने घंटिकाकण्ठहृत्सु च । नाभ्यधिष्ठानयोः पञ्च ताराद्याः सुभगादिकाः ॥ ५५ ॥

နဖူး၊ မျက်ခုံးကြားနှင့် မျက်နှာ၌လည်းကောင်း; ထို့အတူ လည်ချောင်းအတွင်းရှိ ခေါင်းလောင်းငယ်ကဲ့သို့သော အူဗျူလာ၊ လည်ပင်းနှင့် နှလုံး၌လည်းကောင်း; ထို့ပြင် ဗိုက်ခေါင်း (နာဘီ) နှင့် အဓိဋ္ဌာန အခြေခံနေရာ၌လည်းကောင်း—တားရာ (Tārā) ဖြင့်အစပြု၍ စုဘဂါ (Subhagā) စသည့် အခြားအင်အားများနှင့်တကွ ငါးပါးရှိသည်။

Verse 56

मस्तकाविधि नाभेश्च मंत्रिणा सुभगा भगा । भगसर्पिण्यथ परा भगमालिन्यनंतरम् ॥ ५६ ॥

ထို့နောက် မန္တရသိသူသည် ခေါင်းနှင့် ဗိုက်ခေါင်း (နာဘီ) တွင် နျာသတင်၍ စုဘဂါ (Subhagā)၊ ဘဂါ (Bhagā) ကို ခေါ်ယူတင်ရမည်။ ထို့နောက် ဘဂသർပိဏီ (Bhagasarpiṇī) ကိုတင်၍၊ ထို့ပြင် ပရာ (Parā) ကိုတင်ကာ၊ နောက်တစ်ဆင့် ဘဂမာလိနီ (Bhagamālinī) ကိုတင်ရမည်။

Verse 57

अनंगानंगकुसुमा भूयश्चानंगमेखला । अनंगमदना सर्वा मदविभ्रममंथरा ॥ ५७ ॥

သူမသည် ထပ်မံ အနင်္ဂါ ဖြစ်၏။ သူမ၏ ပန်းများသည် “အနင်္ဂပန်း” ဖြစ်၍၊ ခါးပတ်လည်း အနင်္ဂ ဖြစ်၏။ သူမ၏ အင်္ဂါအားလုံးသည် အနင်္ဂ၏ မဒန—မူးယစ်လှုပ်ရှားသော မောဟကြောင့် နူးညံ့လျော့နည်းနေ၏။

Verse 58

प्रधानदेवता वर्णभूषणाद्यैरलंकृताः । अक्षस्रक्पुस्तकाभीतिवरदाढ्यकरांबुजाः ॥ ५८ ॥

အဓိကအုပ်စိုးသော ဒေဝတားတို့သည် အရောင်အဆင်၊ အလှဆင်ပစ္စည်းတို့ဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားကြ၏။ သူတို့၏ ကြာပန်းလက်များတွင် ဂျပမာလာ၊ ပန်းကုံး၊ စာအုပ်၊ အဘယမုဒြာနှင့် ဝရဒမုဒြာတို့ကို ပြည့်စုံစွာ ကိုင်ဆောင်ထားကြ၏။

Verse 59

वाक्कामब्लूं स्त्रीं सरांते ताराः पंच प्रकीर्तिताः । ततः कुर्याद्भूषणाख्यं न्यासमुक्तदिशा मुने ॥ ५९ ॥

“တာရာ” ဟုခေါ်သော ပုဇ္ဇအက္ခရာ ၅ လုံးကို vāk, kāma, blūṃ, strīṃ နှင့် “sarā” ဖြင့်ဆုံးသော အက္ခရာဟူ၍ ဆိုကြ၏။ ထို့နောက် မုနိရေ၊ သတ်မှတ်ထားသော ဦးတည်ရာများတွင် “ဘူဿဏ” ဟုခေါ်သော နျာသကို ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 60

एवं न्यस्तशरीरोऽसौ ध्यायेत्त्रिपुरभैरवीम् । सहस्रभानुसंकाशामरुणक्षौमवाससीम् ॥ ६० ॥

ဤသို့ ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်တွင် နျာသကို တင်ပြီးနောက်၊ တရိပုရဘ္ဟဲရဝီကို သမาธိဖြင့် ဓျာနပြုရမည်။ သူမသည် နေတစ်ထောင်ကဲ့သို့ တောက်ပ၍ အနီရောင် လင်နင်အဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ထား၏။

Verse 61

शिरोमालामसृग्लिप्तस्तनीं जपवटीं करैः । विद्यामभीतिं च वरं दधतीं त्रीक्षणाननाम् ॥ ६१ ॥

သူမ၏ ရင်ဘတ်သည် သွေးဖြင့် လိမ်းကျံထားပြီး ခေါင်းပေါ်တွင် မာလာကို ဆင်ထား၏။ လက်များဖြင့် ဂျပမာလာနှင့် ခေါင်းခွံခွက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ၊ ဗိဒ္ယာ၊ အဘယနှင့် ဝရကို ပေးသနားတော်မူ၏။ သူမသည် မျက်စိသုံးလုံးရှိ၍ ကြောက်ရွံ့ဖွယ် မျက်နှာတော်ကို ဆောင်၏။

Verse 62

दीक्षां प्राप्य जपेन्मंत्रं तत्त्वलक्षं जितेंद्रियः । पुष्पैर्भानुसहस्राणि जुहुयाद्बह्मवृक्षजैः ॥ ६२ ॥

ဒīkṣā (ဒီက္ခာ) ကို လက်ခံပြီးနောက် အင်ဒြိယကို ထိန်းချုပ်သော সাধကသည် တတ္တဝ (tattva) ကိုညွှန်ပြသော မန္တရကို ဂျပ်ရမည်။ ထို့နောက် ဗြဟ္မဝೃက္ṣ (brahma-tree) မှ ပွင့်သော ပန်းများဖြင့် အဂ္ဂိ၌ ဟೋမပူဇာကို နေမင်းကဲ့သို့ တောက်ပသော အဟုတိ တစ်ထောင် ဆက်ကပ်ရမည်။

Verse 63

त्रिमध्वक्तैः प्रसूनैर्वा करवीरसमुद्भवैः । पद्मं वसुदलोपेतं नवयोन्यष्टकर्णिकम् ॥ ६३ ॥

သို့မဟုတ် ပျားရည်၏ သုံးမျိုးသော ချိုမြိန်မှုဖြင့် ပြည့်စုံသော ကရဝီရ (karavīra) ပန်းများကို သုံး၍ ကြာပန်းတစ်ပွင့်ကို ဖန်တီးရမည်။ ထိုကြာပန်းသည် ပွင့်ချပ်ရှစ်ချပ်ပါ၍ အလယ်ပိုင်းတွင် “ယောနီ” ကိုးခု (ခွဲခြားချက်) ဖြင့် မှတ်သားထားရမည်။

Verse 64

इच्छादिशक्तिभिर्युक्तं भैरव्याः पीठमर्चयेत् । इच्छा ज्ञाना क्रिया पश्चात्कामिनी कामदायिनी ॥ ६४ ॥

Icchā (ဆန္ဒ) မှ စတင်သော သက္တိအင်အားများဖြင့် ပြည့်စုံသည့် ဘ္ဟဲရဝီ (Bhairavī) ၏ ပီဋ္ဌ (pīṭha) သန့်ရှင်းရာကို ပူဇော်ရမည်။ ထို့နောက် Icchā (ဆန္ဒ), Jñānā (အသိပညာ), Kriyā (လုပ်ဆောင်မှု) ဟူသော သက္တိများ လာပြီး၊ နောက်တစ်ဆင့် Kāminī သည် လိုအင်ဆန္ဒများကို ပေးသနားသူ ဖြစ်သည်။

Verse 65

रतिप्रिया मदानन्दा नवमी स्यान्मनोन्मनी । वरदाभयधारिण्यः संप्रोक्ता नव शक्तयः ॥ ६५ ॥

Rati-priyā နှင့် Madānandā ဟူသော သက္တိများကို ဖော်ပြထားပြီး၊ ကိုးမြောက်သည် Manonmanī ဟု ဆိုသည်။ ထို့ကြောင့် ကောင်းချီးပေးခြင်းနှင့် အဘယ (ကြောက်မက်ကင်း) မုဒြာကို ကိုင်ဆောင်သော သက္တိ ကိုးပါးကို ကြေညာထားသည်။

Verse 66

वाग्भवं लोहितो रायै श्रीकंठो लोहितोऽनलः । दीर्घवान्यै परा पश्चादपरायौ हसौ युतः ॥ ६६ ॥

ပူဇာဗီဇ “vāgbhava” ကို နီရောင် (လောတပ်/ဦးတည်ရာ) တွင် Rā (စည်းစိမ်) အတွက် နျာသ (nyāsa) ဖြင့် တင်ရမည်။ “Śrīkaṇṭha” ကိုလည်း နီရောင်နှင့် အနလ (မီး) တွင် တင်ရမည်။ ရှည်သော “vānī” အတွက် “parā” ကို နောက်မှ တင်ပြီး၊ “aparā” အတွက် “ha” နှင့် “sa” သရများကို ပေါင်းစည်းရမည်။

Verse 67

सदाशिवमहाप्रेतङेंतं पद्मासनं नमः । अनेन मनुना दद्यादासनं श्रीगुरुक्रमम् ॥ ६७ ॥

သဒာရှီဝနှင့် မဟာပရေတာနှင့် ဆက်နွယ်သော ပဒ္မာသန (ကြာပန်းထိုင်ခုံ) ကို နမಸ್ಕာရပြုပါ၏။ ဤမန္တရဖြင့် သီရိဂုရုက్రమ အမင်္ဂလာမရှိသော အစဉ်အလာအတိုင်း အာသနကို ပူဇော်တင်လှူရမည်။

Verse 68

प्राङ्मध्ययोन्यंतराले पूजयेत्कल्पयेत्ततः । पंचभिः प्रणवैर्मूर्तिं तस्यामावाह्य देवताम् ॥ ६८ ॥

ထို့နောက် အရှေ့ပိုင်းနှင့် အလယ်ပိုင်းကြား အကွာအဝေး၌ ပူဇော်ကာ၊ ထို့နောက် ကర్మကို စီစဉ်ပြုလုပ်ရမည်။ ပဉ္စ-ပရဏဝ (Oṁ ငါးမျိုး) ဖြင့် ဒေဝတာ၏ ရုပ်ပုံကို ဖန်တီး၍ ထိုရုပ်ပုံထဲသို့ ဒေဝတာကို အာဝါဟန ပြုရမည်။

Verse 69

पूजयेदगमोक्तेन विधानेन समाहितः । तारावाक्छक्तिकमला हसखूफ्रें हसौः स्मृताः ॥ ६९ ॥

စိတ်ကို တည်ငြိမ်စွာ စုစည်း၍ အာဂမများတွင် ဆိုထားသော နည်းလမ်းအတိုင်း ပူဇော်ရမည်။ မန္တရအမည်များကို တာရာ (Tārā)၊ ဝါက် (Vāk)၊ ရှက္တိ (Śakti)၊ ကမလာ (Kamalā) ဟူ၍ မှတ်ယူကြပြီး၊ ထို့ပြင် “hasakhūphreṃ” နှင့် “hasauḥ” ဟူ၍လည်း မှတ်သားကြသည်။

Verse 70

वामकोणे यजेद्देव्या रतिमिंदुसमप्रभाम् । सृणिपाशधरां सौम्यां मदविभ्रमविह्वलाम् ॥ ७० ॥

ဘယ်ဘက်ထောင့်၌ လမင်းကဲ့သို့ တောက်ပသော ဒေဝီ ရတိ (Rati) ကို ပူဇော်ရမည်။ သူမသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိ၍ အင်္ကူရှ (goad) နှင့် ပါရှ (noose) ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ချစ်မြတ်နိုးမှု၏ လှုပ်ရှားသွားလာမှုကြောင့် မူးယစ်သကဲ့သို့ ပေါ်လွင်နေသည်။

Verse 71

प्रीतिं तक्षिणकोणस्थां तप्तकांचनसन्निभाम् । अङ्कुशं प्रणतं दोभ्यां धारयन्तीं समर्चयेत् ॥ ७१ ॥

အရှေ့တောင်ထောင့်၌ တည်ရှိသော ပရီတိ (Prīti) ကို သင့်တော်စွာ ပူဇော်ရမည်။ သူမသည် ပူနွေးသော ရွှေကဲ့သို့ တောက်ပ၍ အင်္ကူရှ (elephant-goad) ကို ကိုင်ဆောင်ကာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ရိုသေစွာ ထမ်းထားသည်။

Verse 72

अग्रे मनोभवां रक्तां रक्तपुष्पाद्यलंकृताम् । इक्षुकार्मुकपुष्पेषुधारिणीं सस्मिताननाम् ॥ ७२ ॥

ရှေ့တွင် မနောဘဝါ (ကာမ၏ချစ်သူ) သွေးနီရောင်တောက်ပ၍ အနီရောင်ပန်းများဖြင့် အလှဆင်ကာ ကြံတံခွန်နှင့် ပန်းမြားများကို ကိုင်ဆောင်၍ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးနူးညံ့ရှိ၏။

Verse 73

अङ्गान्यभ्यर्चयेत्पश्चाद्यथापूर्वं विधानवित् । दिक्ष्वग्रे च निजैर्मंत्रैः पूजयेद्बाणदेवताः ॥ ७३ ॥

ထို့နောက် ဗိဓာန်ကို သိကျွမ်းသူသည် အရင်က သင်ကြားထားသကဲ့သို့ အစီအစဉ်တကျ အင်္ဂအစိတ်အပိုင်းများကို ပူဇော်ရမည်။ ထို့ပြင် အရှေ့အနောက် စသည့် ဦးတည်ရာများနှင့် ရှေ့ဘက်တွင် မိမိတို့၏ မန္တရများဖြင့် မြား၏ ဒေဝတားများကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 74

हस्ताब्जैर्धृतपुष्पेषुप्रणामामृतसप्रभाः । अष्टयोनिष्वष्टशक्तीः पूजयेत्सुभगादिकाः ॥ ७४ ॥

ကြာပန်းကဲ့သို့သော လက်များဖြင့် ပန်းမြားကို ကိုင်ဆောင်ကာ၊ နမസ്കာရ၏ အမృతတောက်ပမှုကဲ့သို့ ရောင်လင်းလျက်၊ ယောနိပုံစံ ရှစ်မျိုးအတွင်း၌ စုဘဂါ စသည့် ရှက္တိ ရှစ်ပါးကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 75

मातरो भैरवांकस्था मदविभ्रमविह्वलाः । अष्टपत्रेषु संपूज्या यथावत्कुसुमादिभिः ॥ ७५ ॥

ဘိုင်ရဝ၏ ပေါင်ပေါ်၌ ထိုင်နေသော မာတရ်ဒေဝီများသည် ဒိဗ္ဗအာနန္ဒ၏ မဒဖြင့် လှုပ်ရှားမောဟလျက်ရှိကြသဖြင့်၊ ကြာပန်းမဏ္ဍလ၏ ပန်းချပ် ရှစ်ချပ်ပေါ်တွင် ပန်းများနှင့် သတ်မှတ်ထားသော ပူဇော်ပစ္စည်းများဖြင့် စနစ်တကျ ပူဇော်ရမည်။

Verse 76

लोकपालांस्ततो दिक्षु तेषामस्त्राणि तद्बहिः । पूर्वजन्मकृतैः पुण्यैर्ज्ञात्वैनां परदेवताम् ॥ ७६ ॥

ထို့နောက် ဦးတည်ရာအရပ်ရပ်တွင် လောကပာလများကိုလည်းကောင်း၊ ထိုသူတို့၏ အပြင်ဘက်၌ သူတို့၏ အာယုဓများကိုလည်းကောင်း မြင်တွေ့၏။ အတိတ်ဘဝများတွင် စုဆောင်းခဲ့သော ကုသိုလ်ပုဏ္ဏကြောင့် ထိုမဟာဒေဝီကို ပရဒေဝတာ—အမြင့်ဆုံးသော ဒေဝတားဟူ၍ သိမြင်လေ၏။

Verse 77

यो भजेदुक्तमार्गेण स भवेत्संपदां पदम् । एवं सिद्धमनुर्मंत्री साधयेदिष्टमात्मनः ॥ ७७ ॥

သင်ကြားထားသော မာဂ္ဂဖြင့် ဘဂ္တိပူဇာပြုသူသည် စည်းစိမ်ချမ်းသာ၏ အခြေခံတိုင်တန်း ဖြစ်လာ၏။ ထို့ကြောင့် မန္တရကို စနစ်တကျ စိဒ္ဓိရပြီးနောက် မန္တရကိုလိုက်နာသော साधကသည် မိမိလိုအင်ဆန္ဒကို ရရှိစေ၏။

Verse 78

जुहुयादरुणांभोंजैरदोषैर्मधुराप्लुतैः । लक्षसंख्यं तदर्द्धं वा प्रत्यहं भोजयेद्द्विजान् ॥ ७८ ॥

အပြစ်ကင်းစင်သော အရုဏ-စပါးစေ့များကို ချိုမြိန်ရည်ဖြင့် စိမ့်ဝင်အောင်ပြု၍ ဟောမအလှူကို ပြုရမည်။ ထို့ပြင် နေ့စဉ် ဘြာဟ္မဏတို့ကို တစ်လက္ခ သို့မဟုတ် ထို၏ တစ်ဝက်အရေအတွက်ဖြင့် ကျွေးမွေးရမည်။

Verse 79

वनिता युवती रम्याः प्रीणयेद्देवताधिया । होमांते धनधान्याद्यैस्तोषयेद्गुरुमात्मनः ॥ ७९ ॥

သူတို့ကို ဒေဝတားဟု သဘောထားကာ မိန်းကလေး၊ ယုဝတီနှင့် လှပသော အမျိုးသမီးတို့ကို ဂုဏ်ပြု၍ ပျော်ရွှင်စေသင့်၏။ ဟောမအဆုံးတွင် မိမိ၏ ဂုရုကို ငွေကြေး၊ စပါးနှံ စသည့် လက်ဆောင်များဖြင့် ကျေနပ်စေသင့်၏။

Verse 80

एवं कृते जगद्वश्यो रमाया भवनं भवेत् । रक्तोत्पलैस्त्रिमध्वक्तैररुणैर्वा हयारिजैः ॥ ८० ॥

ဤသို့ ပြုလုပ်လျှင် လောကတစ်ခုလုံးသည် လက်အောက်ခံလာပြီး ရမာ (သရီ-လက္ရှ္မီ) ၏ နိဝါသသို့ ရောက်နိုင်၏။ ထိုသည် အနီရောင် ကြာပန်းများကို သုံးမျိုးသော ချိုမြိန်ပစ္စည်းများနှင့် ရောစပ်၍ ပူဇော်ခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း၊ သို့မဟုတ် ဟယာရိဇ ဟုခေါ်သော အနီရောင် ပစ္စည်း/ပန်းများဖြင့်လည်းကောင်း ဖြစ်နိုင်၏။

Verse 81

पुष्पैः पयोन्नैः सघृतैर्होमाद्विश्वं वशं नयेत् । वाक्सिद्धं लभते मन्त्री पलाशकुसुमैर्हुतैः ॥ ८१ ॥

ပန်းများ၊ နို့ထမင်းနှင့် ဂျီ (ghee) ဖြင့် ဟောမပြုလျှင် လောကကို လက်အောက်ခံစေနိုင်၏။ ပလာရှ (flame-of-the-forest) ပန်းများကို မီးထဲသို့ ဟုတ၍ ပူဇော်လျှင် မန္တရသမားသည် ဝါက်-စိဒ္ဓိ—စကား၏ ပြည့်စုံသော စိဒ္ဓိကို ရရှိ၏။

Verse 82

कर्पूरागुरुसंयुक्तं गुग्गुलं जुहुयात्सुधीः । ज्ञानं दिव्यमवाप्नोति तेनैव स भवेत्कविः ॥ ८२ ॥

ပညာရှိသူသည် ကပူရ်နှင့် အဂရုတို့နှင့်ရောစပ်ထားသော ဂုဂ္ဂုလုကို ယဇ္ဈမီးထဲသို့ ဟောမအဖြစ် ပူဇော်ရမည်။ ထိုကာရဏကြောင့်ပင် ဒိဗ္ဗဉာဏ်ကို ရရှိကာ ကဝိ-ရိရှီ ဖြစ်လာသည်။

Verse 83

क्षीराक्तैरमृताखंडैर्होमः सर्वापमृत्युजित् । दूर्वाभघिरायुषे होमः क्षीराक्ताभिर्दिनत्रयम् ॥ ८३ ॥

နို့ဖြင့်လိမ်းထားသော အမృతအပိုင်းအစများဖြင့် ဟောမပြုလျှင် အချိန်မတန်သေဆုံးမှု အမျိုးမျိုးကို အနိုင်ယူနိုင်သည်။ အသက်ရှည်စေရန် နို့လိမ်းထားသော ဒူရ္ဝာမြက်ဖြင့် သုံးရက်ဆက်တိုက် ဟောမပြုရမည်။

Verse 84

गिरिकर्णीभवैः पुष्पैर्ब्राह्यणान्वशयेद्धुतैः । कह्लारैः पार्थिवान्पुष्पैस्तद्वधूः कर्णिकारजैः ॥ ८४ ॥

ဂိရိကဏ္ဏီမှ ပေါက်ဖွားသော ပန်းများကို မီးယဇ္ဈထဲသို့ ပူဇော်လျှင် ဗြာဟ္မဏများကို ဆွဲဆောင်နိုင်သည်။ ကဟ္လာရနှင့် မြေပြင်ပန်းများဖြင့် မင်းများကို ဆွဲဆောင်နိုင်ပြီး၊ ကဏ္ဏိကာရပန်းဖြင့် လိုလားသော သတို့သမီးကို ရနိုင်သည်။

Verse 85

मल्लिकाकुसुमैर्हुत्वा राजपुत्रान्वशं नयेत् । कोरंटकुसुमैर्वैंश्यान्वृषलान्पाटलोद्भवैः ॥ ८५ ॥

မလ္လိကာ (စံပယ်) ပန်းများဖြင့် ဟောမပြုလျှင် မင်းသားများကို လွှမ်းမိုးနိုင်သည်။ ကိုရဏ္ဍက ပန်းများဖြင့် ဝိုင်ရှျများကို ဆွဲဆောင်နိုင်ပြီး၊ ပာဋလာပင်မှ ပန်းများဖြင့် ဝೃṣလ (ရှူဒ္ရ) များကို ထိန်းနိုင်သည်။

Verse 86

अनुलोमां विलोमांतस्थितसाध्याह्वयान्वितम् । मन्त्रमुच्चार्य जुहुयान्मंत्री मधुरलोलितैः ॥ ८६ ॥

စಾಧျများကို ခေါ်ဆိုသည့် အခေါ်အဝေါ်များကို မန္တရ၏ အဆုံးတွင် ထည့်သွင်းထားပြီး တိုက်ရိုက်အစဉ်နှင့် ပြန်လှန်အစဉ် နှစ်မျိုးလုံးဖြင့် မန္တရကို ရွတ်ဆိုကာ၊ ပူဇော်ပွဲကျွမ်းကျင်သူသည် ချိုမြိန်၍ နူးညံ့သက်သာသော အဟုတိများနှင့် မီးထဲသို့ ဟောမပြုရမည်။

Verse 87

सर्षपैर्मधुसंमिश्रैर्वशयेत्पार्थिवान् क्षणात् । अनेनैव विधानेन तत्पत्नीस्तत्सुतानपि ॥ ८७ ॥

ပျားရည်နှင့် ရောစပ်ထားသော မုန်ညင်းစေ့များကို သုံးလျှင် မင်းများကို ခဏချင်း အာဏာသက်ရောက်အောင် ပြုနိုင်သည်။ ထိုနည်းတူပင် သူတို့၏ မယားများနှင့် သားများကိုလည်း အာဏာသက်ရောက်အောင် ပြုနိုင်သည်။

Verse 88

जातिबिल्वभवैः पुष्पैर्मधुरत्रयसंयुतैः । नरनारीनरपतीन्होमेन वशयेत्क्रमात् ॥ ८८ ॥

မယ်လီ (jasmine) နှင့် ဘိလွ (bilva) ပန်းများကို သုံး၍ ချိုသုံးမျိုးနှင့် ပေါင်းစပ်ကာ ဟိုးမ (homa) ပူဇော်လျှင် လူယောက်ျား၊ လူမိန်းမ၊ ထို့ပြင် မင်းများကိုပါ အဆင့်လိုက် အာဏာသက်ရောက်အောင် ပြုနိုင်သည်။

Verse 89

मालतीबकुलोद्भूतैः पुष्पैश्चन्दनलोलितैः । जुहुयात्कवितां मन्त्री लभते वत्सरांतरे ॥ ८९ ॥

မာလတီ (mālatī) နှင့် ဘကူလ (bakula) ပန်းများကို စန္ဒနံ့ (sandalwood) ဖြင့် လိမ်းကာ မန္တရသိသူသည် ဟိုးမအဖြစ် ပူဇော်ရမည်။ တစ်နှစ်အတွင်း ကဗျာဉာဏ် (kavitā) ကို ရရှိလာသည်။

Verse 90

मधुरत्रघयसंयुक्तैः फलैर्बिल्वसमुद्भवैः । जुहुयाद्वाशयेल्लोकं श्रियं प्राप्नोति वांछिताम् ॥ ९० ॥

ဘိလွပင်မှ ထွက်သော အသီးများကို သကြားနှင့် ဂီ (ghee) တို့ဖြင့် ချိုမြိန်စွာ ပေါင်းစပ်ကာ သန့်ရှင်းသော မီးထဲသို့ ပူဇော်သော်လည်းကောင်း၊ လူများကို ကျွေးမွေးသော်လည်းကောင်း၊ ထိုကြောင့် လိုအင်ဆန္ဒရှိသည့် သီရိ (śrī) ကို ရရှိသည်။

Verse 91

साज्यमन्नं प्रजुहुयाद्भवेदन्नसमृद्धिमान् । कस्तूरीकुंकुमोपेतं कर्पूरं जुहुयाद्वशी ॥ ९१ ॥

ဂီ (ghee) ရောထားသော ချက်ပြီးအစာကို သန့်ရှင်းသော မီးထဲသို့ ပူဇော်လျှင် အစာအဟာရ ပေါများသူ ဖြစ်လာသည်။ ထို့ပြင် ကပ်ဖူး (camphor) ကို ကစတူရီ (musk) နှင့် ကေသရ (saffron) တို့နှင့် ပေါင်းကာ မီးထဲသို့ ပူဇော်လျှင် အာဏာသက်ရောက်သူ၊ အခြားသူများကို လွှမ်းမိုးနိုင်သူ ဖြစ်လာသည်။

Verse 92

कन्दर्पादधिकं सद्यः सौंदर्यमधिगच्छति । लाजान्प्रजुहुयान्मंत्री दधिक्षीरमधुप्लुतान् ॥ ९२ ॥

ချက်ချင်းပင် ကာမဒေဝ (Cupid) ထက်လွန်ကဲသော အလှတရားကို ရရှိ၏။ မန္တရသိသော ပူဇော်သူ (မန်တရီ) သည် ဒဿနမီးအတွင်းသို့ လာဇာ (လှော်စပါး) ကို ဒဿီ၊ နို့နှင့် ပျားရည်ဖြင့်စိမ့်စိုအောင်လုပ်၍ ပူဇော်ရမည်။

Verse 93

विजित्य रोगानखिलान्स जीवेच्छरदां शतम् । पादद्वयं मलयजं पादं कुंकुमकेसरम् ॥ ९३ ॥

ရောဂါအားလုံးကို အနိုင်ယူပြီးနောက် သူသည် ဆောင်းဦးတစ်ရာ (နှစ်တစ်ရာ) အသက်ရှင်ရမည်။ (ဓာတ်ပူဇော်ပွဲအတွက်) ပာဒ (အပိုင်း) နှစ်ပိုင်းကို စန္ဒနပတ်ဖြင့်၊ ပာဒတစ်ပိုင်းကို ကုင်ကူမ (ဆာဖရန်) နှင့် ၎င်း၏အမျှင်များဖြင့် ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 94

पादं गोरोचनांतानि त्रीणि पिष्ट्वाहिमांभसा । विदध्यात्तिलकं भाले यान्पश्येद्यैर्विलोक्यते ॥ ९४ ॥

ဂိုရိုချနာ (အဝါရောင်) ဖြင့် အဆုံးသတ်သော ပစ္စည်းသုံးမျိုးကို အဟింసာဖြစ်စေသော (သန့်စင်ထားသော) ရေနှင့်အတူ ကြိတ်နှော၍ နဖူးပေါ်တွင် တီလက လိမ်းရမည်။ ထိုတီလကဖြင့် ကြည့်မိသူတိုင်းသည်လည်း မိမိကို ကောင်းမြတ်စွာ ပြန်ကြည့်လာမည်။

Verse 95

यान्स्पृशेत्स्पृश्यते यैर्वा वश्याः स्युस्तस्य तेऽचिरात् । कर्पूरकपिचोराणि समभागानि कल्पयेत् ॥ ९५ ॥

သူထိတွေ့သူမည်သူမဆို—သို့မဟုတ် သူ့ကို ထိတွေ့သူမည်သူမဆို—ထိုသူတို့သည် မကြာမီ သူ၏ သြဇာအောက်သို့ ဝင်လာမည်။ ထို့အတွက် ကမ္ဖာ (camphor) နှင့် ကပိချိုရာ (kapicorā) ဟုခေါ်သော အရာကို အချိုးညီညီ ပြင်ဆင်ရမည်။

Verse 96

चतुर्भुजा जटामांसी तावती रोचना मता । कुंकुमं समभागं स्याद्दिग्भातं चन्दनं मतम् ॥ ९६ ॥

ဇဋာမాంసီ (jatāmāṃsī) ကို လေးဆအချိုးဖြင့် သတ်မှတ်ထားပြီး၊ ရိုချနာ (rocanā) ကိုလည်း ထိုအချိုးတူ ယူရမည်။ ကုင်ကူမ (ဆာဖရန်) ကို အချိုးညီညီ ထည့်ရမည်။ စန္ဒန (candana) ကိုမူ ‘ဒိဂ္ဘာတ’ ဟုဆိုသကဲ့သို့ ဖော်မြူလာတွင် ညွှန်ပြထားသော အချိုးအတိုင်း ယူရမည်။

Verse 97

अगुरुर्नवभागं स्यादितिभागक्रमेण च । हिमाद्भिः कन्यया पिष्टमेतत्सर्वं सुसाधितम् ॥ ९७ ॥

အဂုရု (aguru) ကို ကိုးပိုင်းဖြစ်အောင် ထားရမည်ဟု အချိုးအစားအစဉ်အတိုင်း ဖြစ်၏။ အားလုံးကို နှင်းဖြင့်အေးစေထားသော ရေဖြင့် ကညာတစ်ဦးက သေချာစွာ ကြိတ်နယ်၍ ပြင်ဆင်လျှင် ကောင်းမွန်စွာ ပြီးစီး၏။

Verse 98

आदाय तिलकं भाले कुर्य्याद्भूमिपतीन्नरान् । वनितामदगर्वाढ्या मदोन्मत्तान्मतंदजान् ॥ ९८ ॥

နဖူးပေါ်တွင် တီလကကို လိမ်းယူလျှင် လူတို့ကို မြေကြီး၏ အရှင်မင်းများအဖြစ် ဖြစ်စေနိုင်၏။ ထို့ပြင် မာနနှင့် မေတ္တာမူးယစ်မှုကြောင့် ဖောင်းကားသော မိန်းမများနှင့် အဟင်္ကာရကြောင့် မူးမောရူးသွပ်သူများကိုလည်း—ရုတ်တရက်ရိုင်းသွားသော ဆင်ရိုင်းကဲ့သို့—နှိမ်နင်းနိုင်၏။

Verse 99

सिंहव्याघ्रान्महासर्पान्भूतवेतालराक्षसान् । दर्शनादेव वशयेत्तिलकं धारयन्नरः ॥ ९९ ॥

တီလကကို ဆောင်ထားသော လူသည် ခြင်္သေ့၊ ကျား၊ မြွေကြီးများနှင့် ဘူတ၊ ဝေတාල၊ ရာက္ခသတို့ကိုပင် မြင်ရုံသာဖြင့် ထိန်းချုပ်နိုင်၏။

Verse 100

इत्येषा भैरवी प्रोक्ता ह्यवतारांतरं श्रृणु । वाङ्माया कमला तारो नमोंते भगवत्यथ ॥ १०० ॥

ဤသို့ ဘိုင်ရဝီကို ဖော်ပြပြီးပြီ။ ယခု အခြားသော ပေါ်ထွန်းမှုတစ်ရပ်ကို နားထောင်လော့။ အို ဘဂဝတီ—ဝါင်္မယာ၊ ကမလာ၊ တာရာ—သင့်အား နမောနမတ် ပြုပါ၏။

Verse 101

श्रीमातंगेश्वरि वदेत्सर्वजनमनोहरि । सर्वादिसुखराज्यंते सर्वादिसुखरंजनी ॥ १०१ ॥

ဤသို့ ရွတ်ဆိုရမည်—“အို သရီ မာတင်္ဂေရှွရီ၊ လူအပေါင်း၏ စိတ်ကို ဆွဲဆောင်သူ။ အမျိုးမျိုးသော သုခကို ပေးသနား၍ အာဏာတော်ကို ချီးမြှင့်သူ၊ သုခအပေါင်းကို ရင်ခုန်ပျော်ရွှင်စေသူ” ဟူ၍။

Verse 102

सर्वराजवशं पश्चात्करिसर्वपदं वदेत् । स्त्रीपुरुषवशं सृष्टिविद्याक्रोधिनिकान्विता ॥ १०२ ॥

ထို့နောက် မင်းများအားလုံးကို အာဏာအောက်သို့ ဆွဲယူစေသော မန္တရကို ရွတ်ဆိုရမည်၊ ထို့ပြီးနောက် ဆင်နှင့်ဆက်စပ်သော အထွေထွေကర్మ/ပဋိပက္ခကိုလည်း ပြောဆိုရမည်။ «သೃಷ್ಟိ-ဝိဒျာ» နှင့် «ခရောဓိနိကာ» ဟုခေါ်သော မန္တရ/ရိတုတို့ဖြင့် ပြည့်စုံလျှင် မိန်းမ၊ ယောက်ျားတို့ကို မိမိအာဏာအောက်သို့ ချုပ်ကိုင်နိုင်သည်ဟု ဆို၏။

Verse 103

सर्वं दुष्टमृगवशं करिसर्वपदं ततः । सर्वसत्त्ववशंकरिसर्वलोकं ततः परम् ॥ १०३ ॥

အရာအားလုံးသည် ဆိုးယုတ်သော တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တို့၏ အာဏာအောက်သို့ ကျရောက်၏။ ထို့နောက် လမ်းကြောင်းအားလုံးကို နင်းချေသော «ဆင်» ရှိ၏။ ထို့ထက်လွန်၍ သတ္တဝါအားလုံးကို ချုပ်ကိုင်စေသော ဆင်ရှိပြီး—ထို့ထက်လွန်၍ လောကအားလုံးကိုပင် အနိုင်ယူသော (ဆင်) ရှိ၏။

Verse 104

अमुकं मे वशं पश्चादानयानलसुन्दरी । अष्टाशीत्यक्षरो मन्त्रो मुन्याद्या भैरवीगताः ॥ १०४ ॥

«အမုက (ထိုသူ) ကို ငါ့အာဏာအောက်သို့ ဆွဲယူပြီးနောက် ငါ့ထံသို့ ခေါ်ဆောင်လာပါ၊ အနလ-သုန္ဒရီရေ!» ဟူသော မန္တရဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ အက္ခရာ ၈၈ လုံးပါ မန္တရဖြစ်ပြီး၊ မုနိတို့နှင့် အခြားသူတို့သည် ဘ္ဟဲရဝီ ပရம்பရာမှတဆင့် လက်ခံရရှိခဲ့ကြသည်ဟု ဆို၏။

Verse 105

न्यासान्मंत्री तनौ कुर्याद्वक्ष्यमाणान्यथाक्रमम् । शिरोललाटभ्रूमध्ये तालुकण्ठगलोरसि ॥ १०५ ॥

န്യാസ (nyāsa) များကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် မန္တရကျင့်သူသည် အစဉ်လိုက် ဖော်ပြမည့်အတိုင်း မိမိကိုယ်ခန္ဓာပေါ်တွင် ထိုတင်သွင်းခြင်းကို ပြုရမည်—ခေါင်း၊ နဖူး၊ မျက်ခုံးကြား၊ အာခေါင် (तालु)၊ လည်ချောင်း၊ လည်ပင်းနှင့် ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ဖြစ်၏။

Verse 106

अनाहते भुजद्वंद्वे जठरे नाभिमण्डले । स्वाधिष्ठाने गुप्तदेशे पादयोर्दक्षवामयोः ॥ १०६ ॥

အနာဟတ (နှလုံးဗဟို) တွင်၊ လက်နှစ်ဖက်တွင်၊ ဝမ်းဗိုက်တွင်၊ ချက်ဝိုင်းဒေသတွင်၊ စွာဓိဋ္ဌာနတွင်၊ လျှို့ဝှက်နေရာ (လိင်အင်္ဂါ) တွင်၊ ထို့ပြင် ညာခြေ၊ ဘယ်ခြေတို့တွင်—ဤနေရာများ၌ သန့်ရှင်းသော တင်သွင်းခြင်းကို ပြု/သိမှတ်ရမည်။

Verse 107

मूलाधारे गुदे न्यस्येत्पदान्यष्टादश क्रमात् । गुणैकद्विचतुः षड्भिर्वसुपर्वनवाष्टभिः ॥ १०७ ॥

မူလာဓာရ၌၊ အနောက်ပေါက်အနီးတွင် မန္တရအက္ခရာများကို အစဉ်လိုက် တစ်ဆယ့်ရှစ်လုံး ထား၍ နျာသ ပြုရမည်။ ထိုအက္ခရာများကို ၃၊ ၁၊ ၂၊ ၄၊ ၆ အုပ်စုများနှင့် ၈၊ ၅၊ ၉၊ ၈ စုများအဖြစ် စီစဉ်ထားသည်။

Verse 108

नंदपंक्त्यष्टवेदाग्निचन्द्रयुग्मगुणा क्षिभिः । यदुक्लृप्तिरियं प्रोक्ता मंत्रवर्णैर्यथाक्रमम् ॥ १०८ ॥

“နန္ဒအတန်း”, “၈”, “ဝေဒ”, “မီး”, “လနှစ်စင်း”, နှင့် “ဂုဏ” ဟူသော ကိန်းဂဏန်းအမည်များဖြင့် မန္တရအက္ခရာများကို အစဉ်လိုက် သုံးကာ ယဒုစီစဉ်ပုံကို ဖော်ပြထားသည်။

Verse 109

रत्याद्या मृलहृदयभ्रुमध्येषु विचक्षणः । वाक्शक्तिलक्ष्मीबीजाद्या मातंग्यंताः प्रविन्यसेत् ॥ १०९ ॥

ပညာရှိသော साधक သည် “ရတျာ” မှ စသော မန္တရများကို မူလ (mūla)၊ နှလုံး၊ နှင့် မျက်ခုံးကြား၌ သင့်တော်စွာ နျာသပြု၍ ထားရမည်။ ထို့အပြင် ဝါက်-ရှက္တိ နှင့် လက္ခ္မီ၏ ဘီဇမန်တရများမှ စ၍ မာတင်ဂီ မန္တရအထိလည်း ထားရမည်။

Verse 110

शिरोवदनहृद्गुह्यपादेषु विधिना न्यसेत् । हृल्लेखां गगनां रक्तां भूयो मन्त्री करालिकाम् ॥ ११० ॥

သတ်မှတ်ထားသော နည်းလမ်းအတိုင်း ခေါင်း၊ မျက်နှာ၊ နှလုံး၊ လျှို့ဝှက်အင်္ဂါနှင့် ခြေထောက်တို့၌ နျာသပြုရမည်။ ထို့နောက် မန္တရပုဂ္ဂိုလ်သည် “ဟృလ္လေခာ” ဟူသော နှလုံးအက္ခရာကို ထပ်မံထားရမည်—‘ga’ (gaganā) အနီရောင်—ပြီးလျှင် “ကရာလိကာ” ကိုလည်း ထားရမည်။

Verse 111

महोच्छुष्मां स्वनामादिवर्णबीजपुरः सराः । मातंग्यंताः षडंगानि ततः कुर्वीत साधकः ॥ १११ ॥

ထို့နောက် साधक သည် မဟောဩချုရှ္မာ မန္တရမှ စ၍ ဩဇာအင်္ဂါ ခြောက်ပါး (ṣaḍaṅga) ကို ပြုလုပ်ရမည်။ ထိုမန်တရများသည် သူမ၏ နာမ၏ အစအက္ခရာများမှ ဖွဲ့ထားသော ဘီဇအက္ခရာများကို ရှေ့တွင်ထား၍ သင့်တော်သော သရများဖြင့် ပြည့်စုံကာ မာတင်ဂီ မန္တရအထိ ဆက်လက်သွားသည်။

Verse 112

वर्णैश्चतुर्विंशतिभिर्हृत्त्रयोदशभिः शिरः । शिखाष्टादशभिः प्रोक्ता वर्म तावद्भिरक्षरैः ॥ ११२ ॥

အက္ခရာ ၂၄ လုံးဖြင့် ကိုယ်အင်္ဂါများအတွက် မန္တရကာကွယ်ရေး (ဝර්မ) ကို သတ်မှတ်ထားသည်။ နှလုံးအတွက် ၁၃ လုံး၊ ခေါင်းအတွက်လည်း ၁၃ လုံး၊ စိခာ (ခေါင်းပေါ်ဆံတောင်) အတွက် ၁၈ လုံးဟု သင်ကြားသည်—ဤသို့ အက္ခရာအရေအတွက်အတိုင်း ဝර්မကာကွယ်အာမောက တည်ဆောက်သည်။

Verse 113

स्यात्त्रयोदशभिर्नेत्रं द्वाभ्यामस्त्रं प्रकीर्तितम् । बाणन्यासं ततः कुर्याद्भैरवीप्रोक्तवर्त्मना ॥ ११३ ॥

‘နေထရ’ (မျက်စိကာကွယ် မန္တရ) ကို အက္ခရာ ၁၃ လုံးဖြင့် ဖွဲ့ထားသည်ဟု ဆိုကြပြီး ‘အஸ္တရ’ (လက်နက်မန္တရ) ကို ၂ လုံးဟု ကြေညာသည်။ ထို့နောက် ဘ္ဟဲရဝီ သင်ကြားသည့် လမ်းစဉ်အတိုင်း ဘာဏ-ညာသ (မြား/လက်နက် မန္တရတင်ခြင်း) ကို ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 114

मातंगीपदयोश्चान्यं मन्मथान्वदनांशयोः । पार्स्वकट्योर्नाभिदेशे कटिपार्श्वांशके पुनः ॥ ११४ ॥

အခြားသော (မန္တရ/အမှတ်အသား) ကို မာတင်ဂီ၏ ခြေဖဝါးတို့၌ တင်ရမည်။ ထို့နောက် မန္မထ၏ မျက်နှာပိုင်းတို့၌ တစ်ခု၊ ဘေးနှင့် တင်ပါးတို့၌ တစ်ခု၊ ဗိုက်ခလုတ် (နာဘိ) နေရာ၌ တစ်ခု၊ ထို့ပြင် ခါးဘေးပိုင်းတို့၌ ထပ်မံတင်ရမည်။

Verse 115

बीजत्रयादिकान्मंत्री मन्मथं मकरध्वजम् । मदनं पुष्पधन्वानं पंचमं कुसुमायुधम् ॥ ११५ ॥

မန္တရသိသူ (မန်တရီ) သည် ဘီဇ အက္ခရာ သုံးလုံးမှ စ၍ ကာမကို ခေါ်ယူသည်—မန္မထ၊ မကရဓ္ဝဇ၊ မဒန၊ ပုෂ္ပဓန္ဝန်၊ နှင့် ပဉ္စမအဖြစ် ကုಸುမာယုဓ ဟူ၍။

Verse 116

षष्ठं कन्दर्पनामानं मनोभवरतिप्रियौ । मातंग्यंतास्ततो न्यस्येत्स्थानेष्वेतेषु मंत्रवित् ॥ ११६ ॥

ထို့နောက် မန္တရသိသူသည် ဆဋ္ဌမအမည် ‘ကန္ဒရ္ပ’ ကိုလည်းကောင်း၊ ‘မနောဘဝ’၊ ‘ရတိ-ပရိယ’ နှင့် ‘မာတင်ဂီ’ ဖြင့် အဆုံးသတ်သော အမည်များကိုလည်းကောင်း၊ ဤသတ်မှတ်ထားသော နေရာများ၌ ညာသ (တင်ခြင်း) ပြုလုပ်၍ ချထားရမည်။

Verse 117

कुसुमा मेखला चैव मदना मदना तुरा । मदनवेगा सम्भवा च भुवनपालेंदुरेखिका ॥ ११७ ॥

ကုသုမာ၊ မေခလာ၊ မဒနာ၊ မဒနာတုရာ၊ မဒနဝေဂါ၊ သမ္ဘဝါ နှင့် ဘုဝနပါလိန္ဒုရေးခိကာ—ဤနာမများလည်း အမည်စာရင်းတွင် ထည့်သွင်းဖော်ပြထားသည်။

Verse 118

अनंगपदपूर्वाश्च मातंग्यंताः समीरिताः । विन्यस्तव्यास्ततो मूलेऽधिष्ठाने मणिपूरके ॥ ११८ ॥

«အနင်္ဂ» ဟူသောစကားမှ စ၍ «မာတင်္ဂီ» အထိ အက္ခရာများကို ဖော်ပြပြီးပြီ။ ထို့နောက် နျာသ (nyāsa) ဖြင့် မူလ (မူလာဓာရ)၊ စွာဓိဋ္ဌာန နှင့် မဏိပူရက ဌာနများတွင် ထားရမည်။

Verse 119

हृत्कंठास्ये भ्रुवोर्मध्ये मस्तके चापि मत्रिणा । आद्ये लक्ष्मीसरस्वत्यौ रतिः प्रीतिश्च कृत्तिका ॥ ११९ ॥

မန္တရသိသူသည် နှလုံး၊ လည်ချောင်း၊ ပါးစပ်၊ မျက်ခုံးကြားနှင့် ခေါင်းထိပ်တွင် နျာသဖြင့် သက္ကတိများကို ထားရမည်။ ပထမထားရာတွင် လက္ခ္မီနှင့် သရஸဝတီ၊ ထို့နောက် ရတိ၊ ပရီတိ နှင့် ကೃတ္တိကာ ကို ထားရသည်။

Verse 120

शांतिः पुष्टिः पुनस्तुष्टिमार्तगंपदशेखरा । मूलमन्त्रं पृथङ्न्यस्येन्निजमूर्द्धनि मन्त्रवित् ॥ १२० ॥

ရှာန္တိ (ငြိမ်းချမ်းမှု)၊ ပုෂ္ဋိ (ပျိုးပေါင်းအာဟာရ) နှင့် ထုෂ္ဋိ (ကျေနပ်မှု) ကို ထပ်မံ အာဝါဟနာပြု၍—အမြင့်ဆုံးအဆင့်ဖြင့် မ冠ဆင်ထားသကဲ့သို့—မန္တရသိသူသည် မူလမန္တရကို သီးခြားနျာသဖြင့် မိမိခေါင်းပေါ်တွင် ထားရမည်။

Verse 121

आधारदेशेऽधिष्ठाने नाभौ पश्चादनाहते । कंठदेशे भ्रवोर्मध्ये बिंदौ भूयः कला पदोः ॥ १२१ ॥

အာဓာရဒေသ (မူလာဓာရ)၊ အဓိဋ္ဌာန၊ နာဘိ၊ ထို့နောက် အနာဟတ (နှလုံး)၊ လည်ချောင်းဒေသ၊ မျက်ခုံးကြား၊ ဘိန္ဒု (သိမ်မွေ့သောအမှတ်) နှင့် ထပ်မံ၍ ခြေထောက်တို့ရှိ ကလာ၌—အစဉ်လိုက် သတိကို ထားရမည်။

Verse 122

निरोधिकायामर्द्धेंदुनादे नादांतयोः पुनः । उन्नतांसेषु वक्त्रे च ध्रुवमण्डलके शिवे ॥ १२२ ॥

နိရောဓိကာ (အတွင်းတားဆီးလမ်းကြောင်း) အတွင်း၌ လဝက်သံကဲ့သို့သော နာဒ၌လည်းကောင်း၊ နာဒ၏ အဆုံးမှတ်များ၌လည်းကောင်း၊ ပခုံးမြှောက်ထားရာ၌၊ ပါးစပ်၌၊ မင်္ဂလာရှိ၍ တည်ငြိမ်သော ဓြုဝမဏ္ဍလ၌ — ထိုနေရာများတွင် သတိကို တည်စေသင့်သည်။

Verse 123

मातंग्यंताः प्रविन्यस्ये द्वामां ज्येष्ठमतः परम् । रौद्रीं प्रशांतां श्रद्धाख्यां पुनर्माहेश्वरीमथ ॥ १२३ ॥

မာတင်ဂီ အထိ အစဉ်လိုက် စီစဉ်တင်သွင်းပြီးနောက် ဒွာမာကို တင်သွင်းရမည်၊ ထို့နောက် ဂျေဋ္ဌာကို တင်သွင်းရမည်။ ထို့နောက် ရော်ဒြီ၊ ထို့နောက် ပရရှာန္တာ၊ ထို့နောက် “ရှရဒ္ဓာ” ဟုခေါ်သော အင်အားကို၊ ထို့နောက် ထပ်မံ မာဟေရှဝရီကို တင်သွင်းရမည်။

Verse 124

क्रियाशक्तिं सुलक्ष्मीं च सृष्टिं संज्ञां च मोहिनीम् । प्रमथाश्वासिनीं विद्युल्लतां चिच्छक्तिमप्यथ ॥ १२४ ॥

ထို့နောက် ကရိယာရှက္တိ (လုပ်ဆောင်မှု၏ အင်အား)၊ စုလက္ရှမီ၊ စೃಷ್ಟိ (ဖန်ဆင်းတည်ဆောက်မှု၏ အင်အား)၊ သံဇ္ဉာ (အမည်ပေးခြင်း/သတ်မှတ်ခြင်း၏ အင်အား)၊ မိုဟိနီ (မောဟဖြစ်စေသော ဆွဲဆောင်အင်အား)၊ ပရမထာရှ్వာစိနီ၊ ဝိဒျုလ္လတာ (မိုးကြိုးလျှပ်စီးကဲ့သို့သော လတ်တာ) နှင့် စစ်ရှက္တိ (သန့်ရှင်းသော သိမြင်မှု၏ အင်အား) ကိုလည်း ဖော်ပြသည်။

Verse 125

ततश्च सुन्दरीं निंदां नन्दबुद्धिमिमाः क्रमात् । शिरोभालहृदाधारेष्वेता बीजत्रयाधिकाः ॥ १२५ ॥

ထို့နောက် အစဉ်လိုက် ဤမန္တရရုပ်များ—သုန္ဒရီ၊ နိန္ဒာ၊ နန္ဒဗုဒ္ဓိ—ကို ခေါင်း၊ နဖူး၊ နှလုံး၏ အထောက်အထားနေရာများ၌ တင်သွင်းရမည်။ ထို့ပြင် ၎င်းတို့ကို ဘီဇ (မျိုးစေ့သံ) သုံးလုံး၏ တြိယဒ်ဖြင့် ထပ်မံ အားဖြည့်ထားသည်။

Verse 126

मातंग्याद्याः प्रविन्यस्येद्यथावद्देशिकोत्तमः । मातंगीं महदाद्यां तां महालक्ष्मीपदादिकाम् ॥ १२६ ॥

ဆရာအထွတ်အမြတ်သည် မာတင်ဂီ စသည့် အင်အားများမှ စ၍ သတ်မှတ်ထားသည့် နျာသ (တင်သွင်းခြင်း) ကို မှန်ကန်စွာ ဆောင်ရွက်ရမည်။ ထို့ပြင် မဟတ် တတ္တဝမှ စတင်သော ထို မာတင်ဂီကို မဟာလက္ရှမီ၏ အာသန စသည့် ဆက်စပ်နေရာများနှင့်အတူ သင့်လျော်စွာ တင်သွင်းတည်စေသင့်သည်။

Verse 127

सिद्धलक्ष्मीपदाद्यां च मूलमाधारमण्डलम् । न्यसेत्तेनैव कुर्वीत व्यापकं देशिकोत्तमः ॥ १२७ ॥

«သိဒ္ဓ-လက္ခ္မီ» ခြေသဒ္ဒအက္ခရာများမှ စ၍ အထူးမြတ်သော ဒေသိကာသည် မူလ-အာဓာရ မဏ္ဍလကို နျာသ (nyāsa) ဖြင့် တင်ထားရမည်။ ထိုနည်းတူပင် နောက်တစ်ဆင့်၌ အလုံးစုံသို့ ပျံ့နှံ့စေသော ဝျာပက (vyāpaka) ကို ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 128

एवं न्यस्तशरीरोऽसौ चिंतयेन्मंत्रदेवताम् । श्यामां शुकोक्तिं श्रृण्वंतीं न्यस्तैकांघ्रिशिरोरुहाम् ॥ १२८ ॥

ဤသို့ နျာသဖြင့် ကိုယ်ခန္ဓာကို တင်ထားပြီးနောက် မန္တရ၏ ဒေဝတာကို စိတ်တွင် တရားသဘောဖြင့် သမားတော်ရမည်။ အမည်းရောင်သွေးသဏ္ဍာန်ရှိ၍ ကြက်တူရွေး၏ အုတ်မြစ်သံကို နားထောင်နေကာ ခေါင်းထိပ်ပေါ်၌ ခြေတစ်ဖက် တင်ထားသူဖြစ်သည်။

Verse 129

शशिखण्डधरां वीणां वादयंतीं मधून्मदाम् । रक्तांशुकां च कह्लारमालाशोभितचूलिकाम् ॥ १२९ ॥

သူမကို မြင်ရသည်—လကို အလင်္ကာအဖြစ် ဆောင်ထား၍ ဝီဏာကို တီးခတ်နေကာ ပျားရည်၏ ချိုမြိန်မှုကြောင့် မူးယစ်သကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ အနီရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ပြီး ကဟ္လာရ (အပြာရောင် ကြာပန်း) ပန်းကုံးဖြင့် ဆံပင်ကို လှပစွာ တန်ဆာဆင်ထားသည်။

Verse 130

शंखपत्रां तु मातंगीं चित्रकोद्भासिमस्तकाम् । अयुतं प्रजपेन्मंत्रं तद्दशांशं मधूकजैः ॥ १३० ॥

မတင်္ဂီကို သင်္ခပတ္တ (ခွံပုံစံရွက်) ကိုင်ဆောင်သူ၊ အရောင်စုံတောက်ပမှုဖြင့် ခေါင်းထိပ် ရောင်လင်းနေသူဟု သမားတော်ရမည်။ ထို့နောက် မန္တရကို တစ်သောင်းကြိမ် ဂျပ်ရွတ်၍ ထိုအရေအတွက်၏ တစ်ဆယ်ပုံတစ်ပုံကို မဓူကပင်မှ ထွက်သော ပူဇော်ပစ္စည်းများဖြင့် ဟောမ (oblation) ပြုရမည်။

Verse 131

पुष्पैस्त्रिमधुरोपेतैर्जुहुयान्मंत्रसिद्धये । त्रिकोणकर्णिकं पद्ममष्टपत्रं प्रकल्पयेत् ॥ १३१ ॥

မန္တရစိဒ္ဓိ (mantra-siddhi) ရရှိရန် သုံးမျိုးသော ချိုမြိန်ပစ္စည်းများနှင့် တွဲဖက်သော ပန်းများဖြင့် ဟောမပြုရမည်။ ထို့ပြင် အလယ်ကဏ္ဍ တြိဂံပုံ (tri-koṇa) ဖြစ်ပြီး ပွင့်ရွက်ရှစ်ရွက်ပါသော ပဒ္မမဏ္ဍလကို စီစဉ်တည်ဆောက်ရမည်။

Verse 132

अष्टपत्रावृतं बाह्ये वृतं षोडशभिर्दलैः । चतुरस्रीकृतं बाह्ये कांत्या दृष्टिमनोहरम् ॥ १३२ ॥

အပြင်ဘက်၌ ပန်းခက်ရှစ်ရွက်ဖြင့် ဝန်းရံထားပြီး၊ ထို့နောက် ဆယ့်ခြောက်ရွက်ဖြင့် ထပ်မံဝန်းရံထားသည်။ အပြင်ဘက်ကို စတုရန်းပုံစံပြုထား၍ တောက်ပသော အလင်းရောင်ကြောင့် မြင်ရသော် စိတ်နှလုံးပျော်ရွှင်စေသည်။

Verse 133

एतस्मिन्पूजयेत्पीठे नवशक्तीः क्रमादिमाः । विभूतिपूर्वाः पूर्वोक्ता मातंगीपदपश्चिमाः ॥ १३३ ॥

ဤပီဋ္ဌာ (ပူဇာပလ္လင်) ပေါ်တွင် အစဉ်အတိုင်း ဤနဝ-ရှက္တိ ကို ပူဇာပြုရမည်။ ယခင်က ဖော်ပြခဲ့သကဲ့သို့ ဝိဘူတိမှ စ၍ မာတင်ဂီ၏ အဆင့်/နေရာ၌ တည်သော ရှက္တိဖြင့် အဆုံးသတ်ရသည်။

Verse 134

सर्वांते शक्तिकमलासनाय नम इत्यथ । वाक्सत्यलक्ष्मी बीजाद्य उक्तः पीठार्चने मनुः ॥ १३४ ॥

ထို့နောက် မန္တရအစိတ်အပိုင်းအားလုံး၏ အဆုံးတွင်—«ကြာပန်းအာသနပေါ် ထိုင်နေသော ရှက္တိအား နမော» ဟု ထည့်သွင်းရမည်။ ဤသို့ဖြင့် ဝါက်၊ သတ္တျ၊ လက္ရှ္မီတို့၏ ဘီဇ (seed) မှ စတင်သော ပီဋ္ဌာရ္စန မန္တရကို ဖော်ပြထားသည်။

Verse 135

मूलेन मूर्तिं संकल्प्य तस्यामावाह्य देवताम् । अर्चयेद्विधिनानेन वक्ष्यमाणेन मन्त्रवित् ॥ १३५ ॥

မူလမန္တရ (root-mantra) ဖြင့် မန္တရသိသူသည် ဒေဝတား၏ ရုပ်ပုံကို စိတ်ထဲတွင် သတ်မှတ်ဖန်တီး၍ ထိုရုပ်ပုံထဲသို့ ဒေဝတားကို အာဝါဟန (ဖိတ်ခေါ်) ပြုရမည်။ ထို့နောက် နောက်တစ်ဆင့် ဖော်ပြမည့် ဤနည်းလမ်းအတိုင်း ပူဇာပြုရမည်။

Verse 136

रत्याद्यास्त्रिषु कोणेषु पूजयेत्पूर्ववत्सुधीः । हृहृल्लेखाः पंचपूज्या मध्ये दिक्षु च मंत्रिणा ॥ १३६ ॥

ပညာရှိသည် ယခင်ကဲ့သို့ပင် ထောင့်သုံးခုတွင် ရတိမှ စသော ဒေဝတားတို့ကို ပူဇာပြုရမည်။ ထို့ပြင် မန္တရသိသူသည် ‘ဟృ–ဟృ’ လေခါ (mystic syllabic forms) ငါးပါးကို အလယ်၌လည်းကောင်း၊ ဒిశများ၌လည်းကောင်း ပူဇာပြုရမည်။

Verse 137

पाशांकुशाभयाभीष्टधारिण्यो भूतसप्रभाः । अंगानि पूजयेत्पश्चाद्यथापूर्वं विधानवित् ॥ १३७ ॥

ထို့နောက် ဓမ္မပူဇာနည်းကို သိမြင်သူသည် ယခင်သင်ကြားထားသကဲ့သို့ အစဉ်လိုက် အင်္ဂါတော်များကို ပူဇော်ရမည်။ ကြိုး (ပာရှ) နှင့် အင်္ကူရှ ကိုင်ဆောင်၍ အဘယ (ကြောက်မက်မှုကင်း) ကို ပေးကာ လိုအင်ဆုတောင်းကို ဖြည့်ဆည်းပေးသော တောက်ပသည့် ရုပ်တော်များကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 138

बाणानभ्यर्चयेद्दिक्षु पंचमं पुरतो यजेत् । दलमध्येऽथ संपूज्या अनंगकुसुमादिकाः ॥ १३८ ॥

ဒိဿာများတွင် ဘာဏ (မြား) လေးပါးကို ပူဇော်၍ ပဉ္စမကို ရှေ့ဘက်တွင် ပူဇော်ရမည်။ ထို့နောက် ပန်းပွင့်အလယ်ဗဟို၌ အနင်္ဂကုသုမာ စသည့် (ဒေဝတား/ပူဇော်ပစ္စည်း) များကို ပြည့်စုံစွာ ဂုဏ်ပြုပူဇော်ရမည်။

Verse 139

पाशांकुशाभयाभीष्टधारिण्योऽरुणविग्रहाः । पत्राग्रेषु पुनः पूज्या लक्ष्म्याद्या वल्लकीकराः ॥ १३९ ॥

ထပ်မံ၍ ရွက်ဖျားများပေါ်တွင် လက္ခ္မီ စသည့် ဒေဝီများကို ပူဇော်ရမည်။ အနီရောင်ရုပ်တော်ဖြစ်၍ ကြိုး (ပာရှ) နှင့် အင်္ကူရှ ကိုင်ဆောင်ကာ အဘယကို ပေး၍ လိုအင်ဆုတောင်းကို ဖြည့်ဆည်းပေးသကဲ့သို့ လက်ထဲတွင် ဝလ္လကီ (ဗီဏာ) ကိုင်ထားကြသည်။

Verse 140

बहिरष्टदलेष्वर्च्या मन्मथाद्या मदोद्धताः । अपरांगा निषंगाद्याः पुष्पास्त्रेषुधनुर्द्धराः ॥ १४० ॥

အပြင်ဘက် ရှစ်ပွင့်ပန်းချပ်များပေါ်တွင် မန್ಮထ စသည့်သူတို့ကို ပူဇော်ရမည်။ မာနကြောင့် မူးယစ်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော အပြင်ဘက် အစောင့်အရှောက်များဖြစ်၍ ပန်းလက်နက်၊ မြားအိတ်၊ မြားများနှင့် လေးကို ကိုင်ဆောင်ကြသည်။

Verse 141

पत्रस्था मातरः पूज्या ब्राह्याद्याः प्रोक्तलक्षणाः । तदग्रेष्वर्चयेद्विद्वानसितांगादिभैरवान् ॥ १४१ ॥

ရွက်ပေါ်တွင် တည်ထားသော မာတရ်ကာ (မိခင်ဒေဝီများ) ကို ဘြာဟ္မီ စ၍ ယခင်ဖော်ပြထားသည့် လက္ခဏာများအတိုင်း ပူဇော်ရမည်။ ထိုသူတို့၏ ရှေ့တွင် ပညာရှိသော ဆောင်ရွက်သူသည် အစိတောင်းဂ စ၍ ဘှဲရဝများကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 142

पुनः षोडश पत्रेषु पूज्याः षोडश शक्तयः । वामाद्याः कलवीणाभिर्गायंत्यः श्यामविग्रहाः ॥ १४२ ॥

တစ်ဖန် ပဒ్మပန်း၏ အရွက်တစ်ဆယ့်ခြောက်ပေါ်တွင် ဝါမာမှစ၍ ရှက္တိတစ်ဆယ့်ခြောက်ပါးကို ပူဇော်ရမည်။ အမည်းရောင်သဏ္ဌာန်ဖြင့် ဗီဏာသံချိုမြိန်နှင့်အတူ သီချင်းသံမြတ်ကို သီဆိုကြသည်။

Verse 143

चतुरस्रे चतुर्दिक्षु चतस्रः पूजयेत्पुनः । मातंग्याद्यामदोन्मत्ता वीणोल्लसितपाणयः ॥ १४३ ॥

တစ်ဖန် စတုရန်းမဏ္ဍလ၏ လေးဦးထောင့် လေးဦးဒిశများတွင် မာတင်ဂီမှစ၍ ဒေဝီလေးပါးကို ပူဇော်ရမည်။ သူတို့သည် သာသနာ့အာနန္ဒရသဖြင့် မူးယစ်လျက် ဗီဏာကို လက်များဖြင့် လှပစွာ တီးခတ်ကြသည်။

Verse 144

आग्नेयकोणे विघ्नेशं दुर्गां नैशाचरेः यजेत् । वायव्ये बटुकान् पश्चादीशाने क्षेत्रपं यजेत् ॥ १४४ ॥

အဂ္နేయထောင့်တွင် ဝိဃ္နေးရှကို ပူဇော်ရမည်၊ ထို့ပြင် ညလှည့်ဝိညာဉ်တို့၏ အန္တရာယ်မှ ကာကွယ်ရန် ဒုರ್ಗာကိုလည်း ယဇ်ပူဇော်ရမည်။ ဝါယဗျဒిశတွင် ဘဋုကာများကို ပူဇော်၍၊ အီရှာနဒిశတွင် သန့်ရှင်းရာဝန်း၏ အစောင့် က္ရှೇತ್ರပကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 145

लोकपाला बहिः पूज्या वज्राद्यैरायुधैः सह । मंत्रेऽस्मिन्संधिते मन्त्री साधयेदिष्टमात्मनः ॥ १४५ ॥

လောကပာလများကို အပြင်ဘက်တွင် ဝဇ္ရ စသည့် အာယုဓများနှင့်အတူ ပူဇော်ရမည်။ ဤမန္တရားကို မှန်ကန်စွာ ဆက်စပ်စီစဉ်ပြီးလျှင် မန္တသाधကသည် မိမိလိုရာအကျိုးကို အောင်မြင်စေရာသည်။

Verse 146

मल्लिकाजातिपुन्नागैर्होमाद्भाग्यालयो भवेत् । फलौर्बिल्यसमुद्भूतैस्तत्पत्रैर्वा हुताद्भवेत् ॥ १४६ ॥

မလ္လိကာ၊ ဇာတိ၊ ပုန္နာဂ ပန်းများဖြင့် ဟോമတွင် အာဟုတိ ပူဇော်လျှင် ကံကောင်းခြင်း၏ အိမ်ရာဖြစ်လာသည်။ ထို့အတူ ဘိလ္ဝပင်မှ ထွက်သော အသီးများ သို့မဟုတ် ၎င်း၏ အရွက်များကိုပင် အာဟုတိအဖြစ် ပူဇော်လျှင်လည်း ထိုမင်္ဂလာအကျိုးကို ရရှိသည်။

Verse 147

राजपुत्रस्य राज्याप्तिः पंकजैः श्रियमाप्नुयात् । उत्पलैर्वशयेद्विश्वं क्षारैर्मध्वाश्रितैः स्त्रियम् ॥ १४७ ॥

မင်းသားအတွက် ကြာပန်းဖြင့် ဟောမပြုလျှင် အာဏာပိုင်မှုကို ရရှိ၏၊ ကြာပန်းဖြင့် သီရိသုခ စည်းစိမ်ကိုလည်း ရနိုင်၏။ ကြာပြာဖြင့် ကမ္ဘာကို လွှမ်းမိုးနိုင်သည်ဟု ဆိုကြ၏။ ချဉ်ဆားသဘောရှိသော အယ်ကလီပစ္စည်းကို ပျားရည်နှင့် ပေါင်းစပ်၍ မိန်းမကို ဆွဲဆောင်နိုင်၏။

Verse 148

वंजुलस्य समिद्भोमो वृष्टिं वितनुतेऽचिरात् । क्षीराक्तैरमृताखंडैर्होमान्नाशयति ज्वरम् ॥ १४८ ॥

ဝံဇုလပင်၏ ဆမိဓ် (လောင်စာတုတ်) ဖြင့် ဟောမပြုလျှင် မကြာမီ မိုးရွာစေ၏။ ထို့ပြင် နို့လိမ်းထားသော အမృతာ (ဂုဍူစီ) အပိုင်းအစများကို မီးထဲသို့ ပူဇော်လျှင် ဟောမသည် ဖျားနာမှုကို ပျောက်ကင်းစေ၏။

Verse 149

दूर्वाभिरायुराप्नोति तन्दुलैर्धनवान्भवेत् । कदंबैर्वश्यमाप्नोति सर्वं त्रिमधुरप्लुतम् ॥ १४९ ॥

ဒူರ್ವာမြက်ကို ပူဇော်လျှင် အသက်ရှည်ကို ရ၏၊ ဆန်စေ့ကို ပူဇော်လျှင် ငွေကြေးချမ်းသာသူ ဖြစ်၏။ ကဒမ္ဗပန်းကို ပူဇော်လျှင် အခြားသူတို့ကို ဆွဲဆောင်၍ အလိုတော်သို့ ချုပ်ကိုင်နိုင်သော အာနုဘော်ကို ရ၏—သို့ရာတွင် အရာအားလုံးကို သုံးချို (ပျားရည်၊ ဂhee၊ သကြား) ဖြင့် စိုစွတ်အောင် ပြု၍ ပူဇော်ရမည်။

Verse 150

नंद्यावर्तभवैः पुष्पैर्होमो वाक्सिद्धिदायकः । निंबप्रसूनैर्जुहुयादीप्सितश्रीसमृद्धये ॥ १५० ॥

နန္ဒျာဝর্তအပင်၏ ပန်းများဖြင့် ဟောမပြုလျှင် ဝါက်စိဒ္ဓိ—စကားအာနုဘော်နှင့် အောင်မြင်မှုကို ပေး၏။ လိုအင်ဆန္ဒရှိသော သီရိစည်းစိမ်နှင့် ပြည့်စုံမှု ရရန် နိမ္ဗ (နီမ်) ပန်းများကို မီးထဲသို့ ပူဇော်သင့်၏။

Verse 151

पलाशकुसुमैर्होमात्तेजस्वी जायते नरः । चन्दनागुरुकस्तूरी चन्द्रकुंकुमरोचनाः ॥ १५१ ॥

ပလာရှပန်းများဖြင့် ဟောမပူဇော်လျှင် လူသည် တေဇောတောက်ပ၍ ဓမ္မအားကောင်းသူ ဖြစ်လာ၏။ ထို့အပြင် ဟောမအတွက် စန္ဒန (စန္ဒကာ), အဂရု (agaru), ကစတူရီ (musk), “စန္ဒရ” ဟုခေါ်သော အေးမြမွှေးပစ္စည်း, ကုංකုမ (saffron) နှင့် ဂိုရိုချနာ (gorocanā) တို့ကိုလည်း သတ်မှတ်ထား၏။

Verse 152

वश्याय च प्रियत्वाय हुताश्च तिलकीकृताः । निर्गुंडीमूलहोमेन निगडान्मुच्यते नरः ॥ १५२ ॥

အခြားသူကို မိမိအာဏာအောက်သို့ ဆွဲယူရန်နှင့် ချစ်ခင်မှုရရှိရန်အတွက် မီးပူဇော် (ဟိုးမ) ပြုကာ သန့်စင်ထားသောအရာကို နဖူးတီလကာအဖြစ် လိမ်းရမည်။ နိရ္ဂုဏ္ဍီ အမြစ်ဖြင့် ဟိုးမပြုလျှင် လူသည် ချည်နှောင်မှုမှ လွတ်မြောက်သည်။

Verse 153

निंबतैलान्वितैर्लोणैर्होमः शत्रुविनाशनः । हरिद्राचूर्णसंमिश्रैर्लवणैः स्तंभयेज्जगत् ॥ १५३ ॥

နိမ် (neem) ဆီနှင့် ရောထားသော ဆားဖြင့် မီးပူဇော် (ဟိုးမ) ပြုလျှင် ရန်သူဖျက်ဆီးနိုင်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ နနွင်းမှုန့်နှင့် ရောထားသော ဆားဖြင့် ပြုလျှင် စတမ္ဘန—တားဆီး၍ မလှုပ်ရှားနိုင်စေသော အာနိသင်—ကို ဆန့်ကျင်ဘက်အင်အားများအပေါ် သက်ရောက်စေသည်ဟု ဆိုသည်။

Verse 154

मातंगीसिद्धविद्यैषा प्रोक्ता ते द्विजसत्तम । अवतारांतरं भूयो वर्णयामि निशामय ॥ १५४ ॥

အို ဒွိဇသတ္တမ၊ နှစ်ကြိမ်မွေးမြူသူတို့အနက် အမြတ်ဆုံးရေ၊ မာတင်ဂီ-သိဒ္ဓ ဗိဒ္ယာဤပညာကို သင်အား ငါဟောပြောပြီးပြီ။ ယခု ထပ်မံသော အဝတာရတစ်ပါးကို ငါပြန်လည်ဖော်ပြမည်၊ နားထောင်လော့။

Verse 155

दीपकाप्रीतिचन्द्राढ्या द्विधा चेद्रञ्जितापुनः । वतिवह्निप्रियामंत्रो धूमावत्या गजाक्षरः ॥ १५५ ॥

«‘မီးအိမ်’ ‘ချစ်မြတ်နိုးခြင်း’ ‘လ’ တို့ဖြင့် ပြည့်စုံသော မန္တရကို နှစ်ပိုင်းခွဲ၍ ထပ်မံ ‘ရောင်ခြယ်’ လုပ်လျှင်၊ ဝတိနှင့် မီး၏ အနှစ်သက် မန္တရကို ရရှိသည်။ ထို့ပြင် ဓူမာဝတီနှင့် ပေါင်းစည်းလျှင် ‘ဆင်အက္ခရာ’ ကို ပေးစွမ်းသည်»။

Verse 156

पिप्पलादो मुनिश्छंदो निवृद्धूमावतीश्वरी । बीजेन षड्दीर्घजातियुक्तेन परिकल्पयेत् ॥ १५६ ॥

ဤမန္တရ/ကర్మကို စီစဉ်ရာတွင် ရှိပိပ္ပလာဒ မုနိကို ရ္ဋိရှီအဖြစ်၊ (မုနိ-)ချန္ဒသကို မီတာအဖြစ်၊ နိဝೃဒ္ဓူမာဝတီဣශ්ဝရီ ကို အဓိပတိ ဒေဝီအဖြစ် ထား၍၊ ရှည်သံ (ဒီर्घ) ခြောက်မျိုး ပါဝင်သော ဘီဇအက္ခရာဖြင့် ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 157

ततो धूमावतीं ध्यायेच्छत्रुनिग्रहकारिणीम् । विवर्णां चंचलां दुष्टां दीर्घां च मलिनांबराम् ॥ १५७ ॥

ထို့နောက် ရန်သူတို့ကို နှိမ်နင်းနိုင်သော ဒေဝီ ဓူမာဝတီကို သမာဓိဖြင့် စိတ်ထဲတွင် တရားသဘောထား၍—အရောင်ဖျော့ဖျော့ မလှပ၊ လှုပ်ရှားမငြိမ်၊ ကြမ်းတမ်း၊ အရပ်ရှည်၍ အညစ်အကြေးကပ်သော အဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်ဟု တွေးတောရမည်။

Verse 158

विमुक्तकुंतलां सूक्ष्मां विधवां विरलद्विजाम् । कंकध्वजरथारूढां प्रलंबितपयोधरम् ॥ १५८ ॥

သူမသည် ဆံပင်ဖြုတ်လွှတ်ထား၍ ကိုယ်လုံးပါးပါး စုတ်ပြတ်၊ မုဆိုးမဖြစ်ကာ သွားအနည်းငယ်သာကျန်—ကန့်က (ကြက်ကောင်/ဟေရွန်) အလံတင်ထားသော ရထားပေါ်စီး၍ ရင်သားလျော့ကျနေသည်ဟု ပေါ်ထွန်းသည်။

Verse 159

सूर्यहस्तां निरुक्षांकधृतहस्तांबरान्विताम् । प्रवृद्धलोमां तु भृशं कुटिलाकुटिलेक्षणाम् ॥ १५९ ॥

သူမ၏လက်များသည် နေရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပ၍၊ အဝတ်အစားဝတ်ဆင်ထားကာ «နိရုတ်က» အမှတ်တံဆိပ်ပါသော သင်္ကေတကို လက်တွင်ကိုင်ထားသည်။ ကိုယ်ပေါ်အမွှေးအတော်များပြီး မျက်လုံးအကြည့်က ကွေ့ကောက်၍ စိတ်မအေးစေ။

Verse 160

क्षुत्पिपासार्दितां नित्यं भयदां कलहप्रियाम् । एवंविधां तु संचिंत्य नमः स्वाहा फडंतकम् ॥ १६० ॥

သူမကို အမြဲတမ်း ဆာလောင်ခြင်းနှင့် ရေငတ်ခြင်းကြောင့် ပင်ပန်းနာကျင်နေသူ၊ ကြောက်ရွံ့မှုကို ပေးသူ၊ အငြင်းပွားမှုကို နှစ်သက်သူဟု သမာဓိဖြင့် တွေးတောရမည်။ ထိုသို့သော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို စိတ်ထဲတွင် တည်စေပြီးနောက် «နမಃ၊ ဆွာဟာ၊ ဖဋ်» ဟူသော အဆုံးသတ်ကာကွယ်မంత్రကို ဆိုရမည်။

Verse 161

बीजं साध्योपरि न्यस्य तस्मिन्स्थाप्य शवं जपेत् । अवष्टभ्य शवं शत्रुनाम्नाथ प्रजपेन्मनुम् ॥ १६१ ॥

ရည်ရွယ်သည့် ပစ်မှတ်အပေါ်တွင် ဘီဇ (seed-syllable) ကို တင်ထားပြီး၊ ထိုနေရာ၌ «ရှဝ» ကို တည်စေကာ ဂျပ် (japa) ပြုရမည်။ ထို «ရှဝ» ကို ဖိနှိမ်ထားပြီးနောက် ရန်သူ၏ အမည်နှင့်အတူ မန္တရကို ထပ်တလဲလဲ ရွတ်ဆိုရမည်။

Verse 162

सोष्णीषकंचुको विद्वान्कृष्णे भूते दिवानिशम् । उपवासी श्मशाने वा विपिने शून्यमंदिरे ॥ १६२ ॥

ပညာရှိသူသည် ခေါင်းပတ်နှင့် အပေါ်ဝတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်၍ «ကృష్ణာ-ဘူတာ» ဟုခေါ်သော မှောင်လကာလနေ့၌ နေ့ညမပြတ် အစာရှောင်ရမည်။ သင်္ချိုင်းမြေ၊ တောအုပ် သို့မဟုတ် ဘုရားကျောင်းအလွတ်၌ ဖြစ်စေ။

Verse 163

मंत्रस्य सिद्ध्यै यतवाग्ध्यायन्देवीं निरंतरम् । सहस्रादूर्द्धूतः शत्रुर्ज्वरेण परिगृह्यते ॥ १६३ ॥

မန္တရားအောင်မြင်စေရန် စကားကိုထိန်းသိမ်း၍ ဒေဝီကို အဆက်မပြတ် သမาธိပြုသူသည် အဝေးသို့ မောင်းထုတ်ထားသော ရန်သူတောင် ဖျားနာခြင်းဖြင့် ဖမ်းဆီးခံရစေသည်။

Verse 164

पंचगव्येन शांतिः स्याज्ज्वरस्य पयसापि वा । मंत्राद्या क्षरमालिख्य शत्रूनाम ततः परम् ॥ १६४ ॥

ဖျားနာခြင်းကို pañcagavya ဖြင့်လည်းကောင်း၊ နို့ဖြင့်လည်းကောင်း သက်သာစေနိုင်သည်။ ထို့နောက် မန္တရား၏အစတွင် မပျက်မယွင်းသော အက္ခရာကို ရေးထိုးပြီး၊ နောက်တစ်ဆင့် ရန်သူတို့အပေါ် သက်ဆိုင်အောင် အသုံးချရမည်။

Verse 165

द्वितीयं मनुवर्णं च शत्रुनामैवमालिखेत् । सर्वं मनुदिक्सहस्रजपाच्छवमृतिर्भवेत् ॥ १६५ ॥

မန္တရား၏ ဒုတိယအက္ခရာကိုလည်းကောင်း၊ ထိုနည်းတူ ရန်သူ၏အမည်ကိုလည်းကောင်း ရေးထိုးရမည်။ မန္တရားအပြည့်အစုံကို ဦးတည်ရာတစ်ခုချင်းစီတွင် တစ်ထောင်ကြိမ်စီ ဂျပ်ပါက ထိုရန်သူအပေါ် “အလောင်းကဲ့သို့ သေခြင်း” ဟူသော ဆိုးရွားသော ပျက်စီးမှု ဖြစ်ပေါ်သည်။

Verse 166

दग्ध्वा कंकं श्यशानाग्नौ तद्भस्मादाय मन्त्रवित् । विरोधिनाम्नाष्टशतं जप्तमुच्चाटनं रिपोः ॥ १६६ ॥

သင်္ချိုင်းမီးတွင် ငှက်ကန့် (heron) ကို မီးရှို့ပြီး ထိုပြာကိုယူကာ မန္တရားကို သိကျွမ်းသူသည် ဆန့်ကျင်သူ၏အမည်ကို ထည့်၍ ၈၀၀ ကြိမ် ဂျပ်ရမည်။ ဤသည်ကို ရန်သူကို မောင်းထုတ်သည့် ကర్మ (rite) ဟု ဆိုကြသည်။

Verse 167

श्मशानभस्मना कृत्वा शवं तस्योपरि न्यसेत् । विरोधिनामसंरुद्धं कृष्णे पक्षे समुच्चरेत् ॥ १६७ ॥

သင်္ချိုင်းမြေမှ ပြာဖြင့် ထိုအရာကို ဖန်တီးကာ၊ ထိုအပေါ်တွင် အလောင်းတစ်လောင်းကို တင်ထားရမည်။ ထို့နောက် ကృష్ణပက္ခ (မှောင်ဖက်) အတွင်း၌ ရန်သူ၏အမည်ကို ဝိုင်းပတ်ထည့်၍ မန္တရကို ရွတ်ဆိုလျှင် ရန်ဘက်သည် တားဆီးခံရမည်။

Verse 168

महिषीक्षीरधूपं च दद्याच्छत्रुविपत्करम् । एवं संक्षेपतः प्रोक्तं अवतारचतुष्टयम् ॥ १६८ ॥

ထို့ပြင် မဟိသနို့ (ကျွဲနို့) ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော သုပ်ပင်/အမွှေးတိုင်ကို ပူဇော်ရမည်။ ၎င်းသည် ရန်သူတို့အပေါ် ပျက်စီးမှုကို ဖြစ်စေသည်ဟု ဆိုကြသည်။ ထို့ကြောင့် အဝတားနှင့် ဆက်နွယ်သော လေးမျိုးသော ကర్మ/ပူဇော်နည်းကို အကျဉ်းချုပ် ပြောပြီးပြီ။

Verse 169

दुर्गाया जगदंबायाः किं पुनः प्रष्टुमिच्छसि ॥ १६९ ॥

ဒုရ္ဂာ—ဇဂဒမ္ဘာ၊ ကမ္ဘာလောက၏ မိခင်တော်—အကြောင်းကို နောက်ထပ် ဘာကို ထပ်မံ မေးလိုသနည်း။

Verse 170

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे बृहदुपाख्याने तृतीयपादे दुर्गामन्त्रचतुष्टयवर्णनं नाम सप्ताशीतितमोऽध्यायः ॥ ८७ ॥

ဤသို့ဖြင့် သီရိ ဘೃಹန္နာရဒီယ ပုရာဏ၏ ပထမပိုင်း၊ မဟာဉပాఖ్యာနအတွင်း၊ တတိယပဒ၌ «ဒုရ္ဂာ မန္တရ လေးပါး၏ ဖော်ပြချက်» ဟူသော အခန်း ၈၇ ပြီးဆုံး၏။