Kṛṣṇādi-mantra-varga-varṇana (Classification of Krishna and Related Mantras)

Verse 1

श्रीसनत्कुमार उवाच । अथ कृष्णस्य मंत्राणां वक्ष्ये भेदान् मुनीश्वर । यान्समाराध्य मनुजाः साधयंतीष्टमात्मनः ॥ १ ॥

သရီ စနတ်ကူမာရ မိန့်တော်မူသည်—ယခု မုနိတို့၏ အရှင်၊ ကృష్ణ၏ မန္တရများ၏ အမျိုးအစားခွဲခြားမှုကို ငါ ပြောကြားမည်။ ထိုမန္တရတို့ကို အာရాధနာပြုခြင်းဖြင့် လူတို့သည် မိမိတို့လိုလားသော အကျိုးကို ပြည့်စုံစေကြ၏။

Verse 2

शक्तिश्रीमारपूर्वश्च श्रीशक्तिस्मरपूर्वकः । मारशक्तिरमापूर्वो दशार्णा मनवस्त्रयः ॥ २ ॥

မနု သုံးပါးကို ဖော်ပြထားသည်—(၁) Śakti၊ Śrī၊ Māra ဟူသော နာမများဖြင့် အစပြုသော မနု၊ (၂) Śrī၊ Śakti၊ Smara ဖြင့် အစပြုသော မနု၊ (၃) Māra၊ Śakti၊ Ramā ဖြင့် အစပြုသော မနု—ဤသုံးပါးသည် ဒဿာရ္ဏာ (Daśārṇā) နှင့် ဆက်နွယ်သော မနုများ ဖြစ်သည်။

Verse 3

मुनिः स्यान्ना रदच्छन्दो गायत्री देवता पुनः । कृष्णो गोविंदनामात्र सर्वकामप्रदो नृणाम् ॥ ३ ॥

ရိရှိမှာ မုနိ နာရဒ ဖြစ်၏။ ခန္ဒသ်မှာ ဂါယတ်ရီ ဖြစ်၏။ အဓိဒေဝတာမှာ ကృష్ణ—ဂိုဝိန္ဒ ဟူသော နာမတော်တစ်ပါးတည်းဖြင့်ပင် လူတို့၏ ဆန္ဒအလုံးစုံကို ပေးသနားတော်မူ၏။

Verse 4

चक्रैः पूर्ववदंगानि त्रयाणामपि कल्पयेत् । ततः किरीटमनुनाव्यापकं हि समाचरेत् ॥ ४ ॥

စက်ရအမှတ်တံဆိပ်များဖြင့် ယခင်ကဆိုသကဲ့သို့ သုံးပါးလုံး၏ အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများကို စီစဉ်ရမည်။ ထို့နောက် သတ်မှတ်အတိုင်းအတာအရ ကျယ်ပြန့်၍ ပျံ့နှံ့သင့်တင့်သော မကူဋ်ကို စနစ်တကျ ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 5

सुदर्शनस्य मनुना कुर्याद्दिग्बंधनं तथा । विंशत्यर्णोक्तवत्कुर्यादाद्ये ध्यानार्चनादिकम् ॥ ५ ॥

စုဒർശန မန္တရဖြင့်လည်း ဒိဂ္ဗန္ဓန (အရပ်လေးမျက်နှာ ချုပ်ကန့်ခြင်း) ကို ပြုလုပ်ရမည်။ ထို့ပြင် အက္ခရာနှစ်ဆယ်ပါ မန္တရအတွက် ဆိုထားသကဲ့သို့ အစပြုအကျင့်များ—ဓ്യာန၊ ပူဇာ စသဖြင့်—ကို ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 6

द्वितीये तु दशार्णोक्तं ध्यानपूजादिकं चरेत् । तृतीये तु हरिं ध्यायेत्समाहितमनाः सुधीः ॥ ६ ॥

ဒုတိယအဆင့်တွင် ဒသာර්ဏ ပညာပုံစံအတိုင်း ဓ്യာန၊ ပူဇာ စသည့် အကျင့်များကို ဆောင်ရွက်ရမည်။ တတိယအဆင့်တွင် စိတ်တည်ငြိမ်စွာ စုစည်းထားသော ပညာရှိသည် ဟရီ (ဝိષ્ણု) ကို ဓ്യာနပြုရမည်။

Verse 7

शखचक्रधनुर्बाणपाशांकुशधरारुणम् । दोर्भ्यां धृतं धमंतं च वेणुं कृष्णदिवाकरम् ॥ ७ ॥

အနီရောင်တောက်ပ၍ သင်္ခ၊ စက်ရ၊ လေး၊ မြား၊ ပာရှ (ကြိုးချည်) နှင့် အင်္ကူရှ (ချွန်တံ) ကို ကိုင်ဆောင်တော်မူ၏။ လက်များဖြင့် ဖလူတ်ကို ကိုင်ကာ မှုတ်နေတော်မူသဖြင့်—အံ့ဖွယ် ‘အမည်းရောင် နေမင်း’ ကృష్ణဒိဝာကရ အဖြစ် ထင်ရှား၏။

Verse 8

एवं ध्यात्वा जपेन्मंत्रान्पञ्चलक्षं पृथक् सुधीः । जुहुयात्तद्दशांशेन पायसेन ससर्पिषा ॥ ८ ॥

ဤသို့ သမాధိဖြင့် စိတ်တည်ကာ တွေးတောပြီးနောက် ပညာရှိသော साधक သည် မန္တရများကို သီးသန့်စီ ငါးသိန်းကြိမ် ဂျပ်ပ (japa) ပြုရမည်။ ထို့နောက် ဂhee ပါသော နို့ဆန် (pāyasa) ဖြင့် မီးပူဇော် ဟောမ (homa) ကို ထိုအရေအတွက်၏ တစ်ဆယ်ပုံတစ်ပုံအတိုင်း ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 9

एवं सिद्धे मनौ मंत्री कुर्यात्काम्यानि पूर्ववत् । श्रीशक्तिकामः कृष्णाय गोविंदायाग्निसुन्दरी ॥ ९ ॥

ဤသို့ မန္တရ စိဒ္ဓိ (siddhi) ရပြီးနောက် မန္တရကျင့်သူသည် အစောက ပြောထားသကဲ့သို့ ကာမ്യကရိယာ (လိုအင်အတွက် ရိတု) များကို ပြုလုပ်ရမည်။ စည်းစိမ်နှင့် သာကတိ (śakti) ကိုလိုလားသူသည် ကృష్ణ—ဂోవိန္ဒ ကို အဂ္နိသုန္ဒရီ (မီး၏ လှပသော သာကတိ) နှင့်အတူ ပူဇော်ဖိတ်ခေါ်ရမည်။

Verse 10

रव्यर्णो ब्रह्मगायत्रीकृष्णा ऋष्यादयोऽस्य तु । बीजैरमाब्धियुग्मार्णैः षडंगानि प्रकल्पयेत् ॥ १० ॥

ဤမန္တရ၏ အက္ခရာမှာ «ရ» (နေ၏ အက္ခရာ) ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ ချန်ဒ (metre) သည် ဘြဟ္မ-ဂါယတ္ရီ ဖြစ်ပြီး အဓိပတိ ဒေဝတာမှာ ကృష్ణ ဖြစ်သည်။ ဤမန္တရ၏ ऋṣi နှင့် အခြား အင်္ဂများအတွက် «အမာ», «အဗ္ဓိ», «ယုဂ္မ» ဟူသော ကုဒ်စကားများညွှန်ပြသည့် အက္ခရာများဖြင့် ဖွဲ့ထားသော ဘီဇအက္ခရာများကို သုံးကာ ဆဒင်္ဂ-အင်္ဂနျာသ (six-fold aṅga-nyāsa) ကို စီစဉ်ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 11

विंशत्यर्णोदितजपध्यानहोमार्चनादिकम् । किं बहूक्तेन मंत्रोऽयं सर्वाभीष्टफलप्रदः ॥ ११ ॥

ဤမန္တရသည် အက္ခရာနှစ်ဆယ်ပါသော ဖော်မြူလာအတိုင်း ဂျပ်ပ (japa)၊ သမాధိဓ्यान (meditation)၊ ဟောမ (homa)၊ အರ್ಚန (worship) စသည်တို့ကို သင်ကြားထားသည်။ ထပ်ပြီး ဘာကို များများပြောရမည်နည်း။ ဤမန္တရသည် လိုအင်ရှိသမျှ အကျိုးफलအားလုံးကို ပေးစွမ်းသည်။

Verse 12

श्रीशक्तिस्मरपूर्वोगजन्मा शक्तिरमांतिकः । दशाक्षरः स एवादौ प्रोक्तः शक्तिरमायुतः ॥ १२ ॥

ထိုမန္တရသည် စမရဏ (သတိမှတ်ခြင်း) နှင့် သရီ-ရှက္တိ (Śrī-Śakti) တို့၏ အရင်က ပေါင်းစည်းသတိရမှုမှ မွေးဖွားလာသည်။ ၎င်းသည် ရမာ (လက္ရှ္မီ) အနီးကပ်ရှိသော ရှက္တိ ဖြစ်သည်။ အစဉ်အလာအရ ပထမဦးစွာ သင်ကြားခဲ့သော အက္ခရာဆယ်လုံး မန္တရတည်းဟူသော—ရမာနှင့် ပေါင်းစည်းသော ရှက္တိ ဖြစ်သည်။

Verse 13

मन्त्रौ षोडशरव्यार्णौ चक्रैरंगानि कल्पयेत् । वरदाभयहस्ताभ्यां श्लिष्यँतं स्वांगके प्रिये ॥ १३ ॥

အက္ခရာမျိုးစေ့ ဆယ့်ခြောက်လုံးစီ ပါသော မန္တရနှစ်ပါးဖြင့် သတ်မှတ်ထားသော ချက္ကရာပုံစံများအတိုင်း ဘုရား၏ အင်္ဂါများကို စီမံတည်ဆောက်ရမည်။ ချစ်သူရေ၊ သခင်ဘုရားသည် မိမိခန္ဓာကိုယ်ကို ဖက်လျက်၊ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကောင်းချီးပေးခြင်းနှင့် အကြောက်ကင်းခြင်း မုဒ္ရာတို့ကို ပြသနေသည်ဟု စိတ်တွင်မြင်ယောင်ပါ။

Verse 14

पद्मोत्पलकरे ताभ्यां श्लिष्टं चक्रदरोज्वलम् । ध्यात्वैवं प्रजपेल्लक्षदशकं तद्दशांशतः ॥ १४ ॥

လက်နှစ်ဖက်တွင် ပဒ္မ (ကြာပန်း) နှင့် အုတ်ပလ (အပြာရောင် ရေကြာ) ကို ကိုင်ထား၍ စက်ရ (စက်ဝိုင်းလက်နက်) နှင့် သင်္ခ (ခရုခေါင်း) တို့ဖြင့် တောက်ပနေသော သခင်ဘုရားကို ဤသို့ စိတ်တွင်တည်စေပြီးနောက် မန္တရကို တစ်သိန်းတစ်သောင်း (၁၁၀,၀၀၀) ကြိမ် ဂျပ လုပ်ရမည်။ ထို့နောက် ထုံးစံအတိုင်း အဆုံးသတ်ကర్మအဖြစ် ထိုအရေအတွက်၏ တစ်ဆယ်ပုံတစ်ပုံကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 15

आज्यैर्हुत्वा ततः सिद्धौ भवेतां मन्त्रनायकौ । सर्वकामप्रदौ सर्वसंपत्सौभगाग्यदौ नृणाम् ॥ १५ ॥

ထို့နောက် ဂီ (ထောပတ်ရှင်း) ဖြင့် ဟုတ (ဟောမ) ပူဇော်လျှင် မန္တရနှစ်ပါးသည် စိဒ္ဓိရ၍ မန္တရတို့၏ ခေါင်းဆောင်များ ဖြစ်လာကြသည်။ လူတို့အတွက် အလိုဆန္ဒအားလုံးကို ပေးစွမ်းပြီး စည်းစိမ်ဥစ္စာအမျိုးမျိုးနှင့် ကံကောင်းမင်္ဂလာ၊ အနာဂတ်ကောင်းမြတ်မှုကို ချီးမြှင့်ပေးသည်။

Verse 16

अष्टादशार्णः कामांतो मनुः सुतधनप्रदः । नारदोऽस्य मुनिश्छंदो गायत्री देवता मनोः ॥ १६ ॥

ဤမန္တရသည် အက္ခရာ ဆယ့်ရှစ်လုံးပါသော မန္တရဖြစ်၍ ‘ကာမာန္တ’ မန္တရဟု ခေါ်သည်။ သားသမီးနှင့် ဥစ္စာဓနကို ပေးစွမ်းသော မနု (Manu) ဖြစ်သည်။ ဤမန္တရ၏ ရှိ (ṛṣi) သည် နာရဒ မုနိ၊ ချန္ဒ (metre) သည် ဂါယတြီ၊ အဓိပတိ ဒေဝတာမှာ မန္တရ၏ ဒေဝတာပင် ဖြစ်သည်။

Verse 17

कृष्णः कामो बीजमुक्तं शक्तिर्वह्निप्रिया मता । षड्वीर्याढ्येन बीजेन षडंगानि समाचरेत् ॥ १७ ॥

“ကృష్ణ” သည် ကာမ-ဘီဇ (kāma-bīja) ဖြစ်၍ မျိုးစေ့မန္တရဟု သင်ကြားထားသည်။ “ရှက္တိ” သည် အဂ္နိ (မီးဘုရား) အတွက် ချစ်မြတ်နိုးရာဟု မှတ်ယူကြသည်။ အင်အားခြောက်ပါး ပြည့်စုံသော ဘီဇဖြင့် မန္တရ၏ ဆဒင်္ဂ (ṣaḍ-aṅga) ခြောက်ပါးကို စည်းကမ်းတကျ ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 18

पाणौ पायसपक्वं च दक्षे हैयंगवीनकम् । वामे दधद्दिव्यदिगंबरो गोपीसुतोऽवतु ॥ १८ ॥

ကောင်းကင်ကဲ့သို့ သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်သော ဝတ်ရုံတော်ကို ဆင်မြန်းသော ဂోပီ၏သား သီရိကృష్ణ သည် ကျွန်ုပ်တို့ကို ကာကွယ်ပါစေ။ လက်တွင် နို့ဆန်ပူဒင်းကို ကိုင်၍၊ ညာလက်တွင် မနက်ခင်းထောပတ်သစ် (ဟေယင်္ဂဝီန) ကို ကိုင်ကာ၊ ဘယ်လက်တွင် ဒဓိ (နို့ချဉ်) ကို ကိုင်ထားတော်မူ၏။

Verse 19

ध्यात्वैवं प्रजपेन्मंत्रं द्वात्रिंशल्लक्षमानतः । दशांशं जुहुयादग्नौ सिताढ्येन पयोंऽधसा ॥ १९ ॥

ဤသို့ သမాధိပြု၍ မန္တရကို သုံးဆယ်နှစ် လက္ခ (၃.၂ သန်း) အရေအတွက်အထိ ဂျပ်ပ (japa) ပြုရမည်။ ထို့နောက် ထိုအရေအတွက်၏ တစ်ဆယ်ပုံတစ်ပုံကို သကြားရောနို့ဖြင့် အဟုတိအဖြစ် သန့်ရှင်းသော မီးထဲသို့ ဟောမ (homa) ပူဇော်ရမည်။

Verse 20

पूर्वोक्तवैष्णवे पीठे यजेदष्टादशार्णवत् । पद्मस्थं कृष्णमभ्यर्च्य तर्पयेत्तन्मुखांबुजे ॥ २० ॥

အထက်တွင် ဖော်ပြခဲ့သော ဝိုင်ရှ္ဏဝ ပီဋ္ဌ (pīṭha) ပေါ်၌ အဋ္ဌာဒశာက்ஷရ မန္တရ (၁၈ အက္ခရာ) ရိတိအတိုင်း ယဇ္ဈ (pūjā) ပြုရမည်။ ပဒ္မပေါ်ထိုင်သော ကృష్ణကို သေချာစွာ အဘျာರ್ಚ (abhyarcya) ပြု၍၊ ထို့နောက် သန့်ရှင်းသော ရေဖြင့် သူ၏ ကြာပန်းတူသော မျက်နှာ-ပါးစပ်သို့ တർပဏ (tarpana) ဆက်ကပ်ရမည်။

Verse 21

क्षीरेण कदलीपक्कैर्दध्ना हैयंगवेन च । पुत्रार्थी तर्पयेदेवं वत्सराल्लभते सुतम् ॥ २१ ॥

နို့၊ မှည့်သော ငှက်ပျောသီး၊ ဒဓိ (နို့ချဉ်) နှင့် မနက်ခင်းထောပတ်သစ် (ဟေယင်္ဂဝီန) ဖြင့်၊ သားလိုချင်သူသည် ဤနည်းအတိုင်း တർပဏ ပြုရမည်။ တစ်နှစ်အတွင်း သားကို ရရှိမည်။

Verse 22

यद्यदिच्छति तत्सर्वं तर्पणादेव सिद्ध्यति । वाक्कामो ङेयुतं कृष्णपदं माया ततः पगरम् ॥ २२ ॥

လူတစ်ယောက် အလိုရှိသမျှ—အားလုံး—သည် တർပဏမှတင် ပြည့်စုံနိုင်သည်။ ထိုမှ စကားအာဏာ (ဝါက်-သိဒ္ဓိ) နှင့် ဆန္ဒပြည့်စုံခြင်း ပေါ်ထွန်းလာပြီး၊ ကృష్ణ၏ ခြေတော်၌ ဘက္တိဖြင့် အားကိုးခိုလှုံရာမှ မာယာကို နောက်တစ်ဖန် ကျော်လွှားနိုင်သည်။

Verse 23

गोविंदाय रमा पश्चाद्दशार्णं च समुद्धरेत् । मनुस्वरयुतौ सर्गयुक्तौ भृगुतदूर्द्धूगौ ॥ २३ ॥

«govindāya» ဟု ရွတ်ဆိုပြီးနောက် «ramā» ကို ဆက်လက်ရွတ်ဆိုကာ ထို့နောက် ဒသအက္ခရာ မန္တရကို ထည့်ယူရမည်။ အက္ခရာတို့ကို အနုသွာရဖြင့် အသံထွက်၍ «sa» နှင့် ပေါင်းစည်းကာ «bhṛgu» သံကို အပေါ်တွင် တင်သတ်မှတ်သကဲ့သို့ ရွတ်ဆိုရမည်။

Verse 24

द्वाविंशत्यक्षरो मन्त्रो वागीशत्वप्रदायकः । ऋषिः स्यान्नारदश्छन्दो गायत्री देवता पुनः ॥ २४ ॥

ဤမန္တရသည် အက္ခရာ ၂၂ လုံးပါဝင်၍ စကားပြောအာဏာနှင့် ဝါဂီသတ (အပြောအဆိုကျွမ်းကျင်မှု) ကို ပေးတတ်သည်။ ၎င်း၏ ရှိ (seer) သည် နာရဒဟု ဆိုကြပြီး၊ ချန်ဒ (metre) သည် ဂါယတြီ ဖြစ်ကာ၊ အဓိပတိ ဒေဝတာလည်း ထိုသို့ပင် ဖြစ်သည်။

Verse 25

विद्याप्रदश्च गोपालः कामो बीजं प्रकीर्तितम् । शक्तिस्तु वाग्भवं विद्याप्राप्तये विनियोजना ॥ २५ ॥

«ဂိုပါလ» သည် ဗိဒ္ယာ (ပညာ) ပေးတတ်သူဟု ကြေညာထားပြီး၊ «ကာမ» ကို ဘီဇ (မျိုးစေ့) ဟု ဆိုသည်။ ရှက္တိမှာ «ဝါဂ္ဘဝ» ဖြစ်၍၊ ဤသည်မှာ ဗိဒ္ယာရရှိရန် သတ်မှတ်ထားသော ဝိနိယောဂ (အသုံးချနည်း) ဖြစ်သည်။

Verse 26

वामोर्द्ध्वहस्ते दधतं विद्यापुस्तकमुत्तमम् । अक्षमालां च दक्षोर्द्ध्वस्फाटिकीं मातृकामयीम् ॥ २६ ॥

ဘယ်ဘက် မြှောက်ထားသော လက်တွင် အမြတ်ဆုံး ဗိဒ္ယာစာအုပ်ကို ကိုင်ထားပြီး၊ ညာဘက် မြှောက်ထားသော လက်တွင် မာတೃကာ အက္ခရာများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ဖျာတိကီ (ကြည်လင်ကျောက်) အက္ခမလာ (ပုတီး) ကို ကိုင်ထားသည်။

Verse 27

शब्दब्रह्म मयं वेणुमधः पाणिद्वये पुनः । गायत्रीगीतवसनं श्यामलं कोमलच्छविम् ॥ २७ ॥

ထို့ပြင်၊ အသံဘြဟ္မ (śabda-brahman) ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ဝေဏု (ပုလွေ) ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အောက်ဘက်တွင် ကိုင်ထားသည်ကို မြင်ရသည်။ ဂါယတြီ၏ သီချင်းတေးသံဖြင့် ဝတ်ဆင်သကဲ့သို့ရှိပြီး၊ ရှျာမ (အမဲညိုရောင်) ဖြစ်ကာ နူးညံ့သော တောက်ပမှုရှိသည်။

Verse 28

बर्हावतंसं सर्वज्ञं सेवितं मुनिपुंगवैः । ध्यात्वैवं प्रमदावेशविलासं भुवनेश्वरम् ॥ २८ ॥

ဤသို့ သမాధိဖြင့် လောကသုံးပါး၏ အရှင်ကို စိတ်တွင်တည်စေရာ—အရာအားလုံးကို သိမြင်တော်မူသူ၊ မျက်နှာဖုံးကဲ့သို့ မိုးခေါင်တောင်ပံ (ပီကော့ဖဲသာ) ကို ဆင်ယင်တော်မူသူ၊ မုနိအထွတ်အထိပ်တို့က ဝတ်ပြုဆောင်ရွက်သူ၊ လှပသော မိန်းမတို့၏ ရမ္မက်အလယ်၌ ဒေဝလီလာဖြင့် ပျော်မြူးတော်မူသူ—ကိုးကွယ်ဘက်တိဖြင့် ဆက်လက်ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 29

वेदलक्षं जपेन्मंत्रं किंशुकैस्तद्दशांशतः । हुत्वा तु पूजयेन्मन्त्री विंशत्यर्णविधानतः ॥ २९ ॥

မန္တရကို တစ်သိန်းကြိမ် ဂျပ်ရမည်။ ထို့နောက် ထိုအရေအတွက်၏ တစ်ဆယ်ပုံတစ်ပုံအတိုင်း ကိံရှုက (ပလာရှ) ပန်းများဖြင့် မီးဟုတ (ဟောမ) ပြု၍၊ ထို့ပြီးလျှင် မန္တရသမားသည် အက္ခရာနှစ်ဆယ်ပါသော (ဝိံရှတိ-အဏ္ဏ) မန္တရ၏ သတ်မှတ်နည်းအတိုင်း ဘုရားကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 30

एवं यो भजते मन्त्रं भवेद्वागीश्वरस्तु सः । अदृष्टान्यपि शास्त्राणि तस्य गंगातरंगवत् ॥ ३० ॥

ဤသို့ မန္တရကို ဘက်တိဖြင့် ကိုးကွယ်ကျင့်သုံးသူသည် စကား၏ အရှင် (ဝါဂီဣရှဝရ) ဖြစ်လာမည်။ မလေ့လာဖူးသေးသော သာස්တရများပင် သူ့အတွင်း၌ ဂင်္ဂါမြစ်လှိုင်းများကဲ့သို့ အလွယ်တကူ ပေါ်ထွန်းလာမည်။

Verse 31

तारः कृष्णयुगं पश्चान्महाकृष्ण इतीरयेत् । सर्वज्ञ त्वंप्रशंशब्दांते सीदमेऽग्निश्च मारम् ॥ ३१ ॥

နောက်တစ်ဆင့် “တာရ” ဟုဆိုပြီး၊ ထို့နောက် “ကృష్ణယုဂ” ဟု၊ ထို့ပြီး “မဟာကృష్ణ” ဟု အသံထွက်ရမည်။ အဆုံးတွင် ချီးမွမ်းစကား “အရာအားလုံးကို သိမြင်တော်မူသောအရှင်၊ သင်…” ကို ထည့်၍၊ ထို့ပြင် “စီဒမ”, “အဂ္နိ”, “မာရ” ကိုလည်း ဆိုရမည်။

Verse 32

णांति विद्येश विद्यामाशु प्रयच्छ ततश्च मे । त्रयस्त्रिंशदक्षरोऽयं महाविद्याप्रदोमनुः ॥ ३२ ॥

“အို ဗိဒ္ယာ၏ အရှင်၊ သန့်ရှင်းသော ဗိဒ္ယာကို ကျွန်ုပ်အား အမြန် ပေးသနားတော်မူပါ” ဟုဆိုရမည်။ ထို့နောက် အက္ခရာ သုံးဆယ်သုံးပါသော ဤမန္တရသည် မဟာဗိဒ္ယာကို ပေးအပ်သော မန္တရဖြစ်သည်။

Verse 33

नारदोऽस्य मुनिश्छन्दोऽनुष्टुम् कृष्णोऽस्य देवता । पादैः सर्वेण पंचांगं कृत्वा ध्यायेत्ततो हरिम् ॥ ३३ ॥

ဤမန္တရ/သီချင်းအတွက် ရှင်မြင်သူ(ရိရှိ)မှာ မုနိ နာရဒ ဖြစ်၍၊ ချန္ဒ(မီတာ)မှာ အနုဋ္ဌုဘ ဖြစ်ကာ၊ အဓိဋ္ဌာနဒေဝတာမှာ ကృష్ణ ဖြစ်သည်။ အင်္ဂပဉ္စကကို ပြည့်စုံစွာ ကျင့်ပြီးနောက် ဟရိကို သာမဓိဖြင့် ဓ్యာနပြုရမည်။

Verse 34

दिव्योद्याने विवस्वत्प्रतिममणिमये मण्डपे योगपीठे मध्ये यः सर्ववेदांतमयसुरतरोः संनिविष्टो मुकुन्दः । वेदैः कल्पद्रुरूपैः शिखरिशतसमालंबिकोशैश्चतुर्भिर्न्यायैस्तर्कैपुराणैः स्मृतिभिरभिवृतस्तादृशैश्चामराद्यैः ॥ ३४ ॥

ဒိဗ္ဗဥယျာဉ်အတွင်း၊ နေရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပသော မဏိဖြင့်တည်ဆောက်ထားသည့် မဏ္ဍပ၌၊ ယောဂပီဋ္ဌပေါ်တွင် မုကွန်ဒ သည် အလယ်၌ ထိုင်နေသည်—ဝေဒာန္တ အားလုံး၏ အနှစ်သာရဖြစ်သော ကလ္ပဒြုမ သစ်ပင်အတွင်း၌။ ဝေဒများသည် ကလ္ပဒြုမပုံစံဖြင့်၊ နျာယနှင့် တရ္က လေးမျိုး၊ ပုရာဏနှင့် စမృతိတို့ကလည်း ချာမရနှင့် ရာဇသင်္ကေတများကဲ့သို့ ဝန်းရံ၍ ပန်ကာခတ်ကာ အလှဆင်ကြသည်။

Verse 35

दद्याद्बिभ्रत्कराग्रैरपि दरमुरलीपुष्पबाणेक्षुचापानक्षस्पृक्पूर्णकुंभौ स्मरललितवपुर्दिव्यभूषांगरागः । व्याख्यां वामे वितन्वन् स्फुटरुचिरपदो वेणुना विश्वमात्रे शब्दब्रह्मोद्भवेन श्रियमरुणरुचिर्बल्लवीवल्लभो नः ॥ ३५ ॥

နွားကျောင်းမိန်းကလေးတို့၏ ချစ်သူ၊ နီရောင်တောက်ပသည့် အလင်းဖြင့် ရွှင်လန်းသော ဘလ္လဝီဝလ္လဘ သည် ကျွန်ုပ်တို့အား သီရိမင်္ဂလာကို ပေးတော်မူပါစေ။ လက်ချောင်းထိပ်များဖြင့်ပင် နူးညံ့သံထွက်သော ဝေဏုကို ကိုင်ဆောင်၍၊ ကာမ၏ ပန်းမြားနှင့် ကြံတံတားကိုလည်းကောင်း၊ မျက်စိနားသို့ ထိကပ်နေသည့် ပြည့်လျှံသော ကုမ္ဘနှစ်လုံးကိုလည်းကောင်း ဆောင်ထားတော်မူ၏။ ကိုယ်တော်၏ ရုပ်သွင်သည် စမရကဲ့သို့ လှပ၍၊ ဒိဗ္ဗအလှဆင်နှင့် မွှေးကြိုင်သော အင်္ဂရာဂတို့ဖြင့် တန်ဆာဆင်ထား၏။ ဘယ်လက်ဖြင့် သဒ္ဓမ္မကို ရှင်းလင်းဟောကြားကာ၊ သဗ္ဒ-ဗြဟ္မမှ ပေါ်ထွန်းသော ဝေဏုသံ၏ ကြည်လင်ချိုမြိန်သော သံစဉ်ဖြင့် ကမ္ဘာမိခင်ကို သင်ကြားတော်မူ၏။

Verse 36

एवं ध्यात्वा जपेल्लक्षं दशांशं पायसैर्हुनेत् । अष्टादशार्णवत्कुर्याद्यजनं चास्य मन्त्रवित् ॥ ३६ ॥

ဤသို့ ဓ്യာနပြုပြီးနောက် မန္တရကို တစ်လက္ခ (၁၀၀,၀၀၀) ကြိမ် ဂျပရမည်။ ထို့နောက် ထိုအရေအတွက်၏ ဆယ်ပုံတစ်ပုံကို နို့ထမင်း (ပာယသ) ဖြင့် မီးထဲသို့ ဟုမအာဟုတိ ပူဇော်ရမည်။ မန္တရကို သိကျွမ်းသူသည် အဋ္ဌာဒశာဏ္ဏ (အက္ခရာ ၁၈) မန္တရအတိုင်း သတ်မှတ်ထားသည့် နည်းဖြင့်လည်း ယဇန/ပူဇာကို ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 37

तारो नमो भगवते नन्दपुत्राय संवदेत् । आनन्दवपुषे दद्यादृशार्णं तदनंतरम् ॥ ३७ ॥

ပထမဦးစွာ တာရက (ပရဏဝ) ကို အသံထွက်ပြီးနောက် «နမော ဘဂဝတေ နန္ဒပုတြာယ» ဟု ရွတ်ဆိုရမည်—“နန္ဒ၏ သားတော်၊ ဘဂဝန်သခင်တော်အား နမස්ကာရ” ဟူ၍။ ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် အာနန္ဒကိုယ်တော်ရှိသူထံ ရည်ညွှန်းသော «ဪရှ» အက္ခရာကို ထပ်ပေါင်းရမည်။

Verse 38

अष्टाविंशतिवर्णोऽयं मंत्रः सर्वेष्टदायकः । नंदपुत्रपदं ङेंतं श्यामलांगपदं तथा ॥ ३८ ॥

ဤမန္တရသည် အက္ခရာ ၂၈ လုံးဖြင့် ဖွဲ့စည်းထား၍ လိုအင်ဆန္ဒအားလုံးကို ပေးစွမ်းတတ်သည်။ ထိုတွင် «နန္ဒ၏သား» ဟူသောပုဒ်နှင့် «အင်္ဂါရပ်များ မည်းညိုသောသူ» ဟူသောပုဒ်လည်း ပါဝင်သည်။

Verse 39

तथा बालवपुःकृष्णं गोविंदं च तथा पुनः । दशार्णोऽतो भवेन्मंत्रो द्वात्रिंशदक्षरान्वितः ॥ ३९ ॥

ထို့အတူ «ကလေးရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိသော မည်းညိုကృష్ణ» ဟူသောပုဒ်ကို ထည့်၍၊ ထပ်မံ «ဂోవိန္ဒ» ဟူသောနာမကို ထည့်သော် မန္တရသည် ဒသာဏ္ဏ (ဆယ်ပုဒ်/ဆယ်သံ) ဖြစ်လာပြီး အသံထွက်အပြည့်အစုံအရ အက္ခရာ ၃၂ လုံး ပါဝင်သည်။

Verse 40

अनयोर्नारदऋषिश्छंदस्तूष्णिगनुष्टुभौ । देवता नन्दपुत्रस्तु विनियोगोऽखिलाप्तये ॥ ४० ॥

ဤမန္တရနှစ်ပါးအတွက် ရှင်မြတ်ရိရှိ (Ṛṣi) သည် နာရဒမုနိ ဖြစ်၏။ ချန္ဒသ် (Chandas) သည် တူෂ္ဏိက (Tūṣṇik) နှင့် အနုෂ္ဌုဘ် (Anuṣṭubh) ဖြစ်၏။ အဓိပတိဒေဝတာမှာ «နန္ဒ၏သား» သီရိကృష్ణ ဖြစ်ပြီး၊ ဝိနိယောဂ (Viniyoga) သည် လိုအင်အားလုံး ပြည့်စုံရန်အတွက် ဖြစ်သည်။

Verse 41

चक्रैः पंचांगमर्चास्यादंगदिक्पालहेतिभिः । दक्षिणे रत्नचषकं वामे सौवर्णनेत्रकम् ॥ ४१ ॥

အာရ္ချာ (arcā) ပုံတော်ကို အင်္ဂါငါးပါးရှိ၍ စက္ကရအမှတ်တံဆိပ်များဖြင့် အလှဆင်ထားသကဲ့သို့ ပူဇော်ရမည်။ အင်္ဂါရပ်များတွင် လက်ကောက်/လက်ပတ်များ တပ်ဆင်ထားပြီး၊ ဒိက္ပာလများ၏ လက်နက်များကိုလည်း ဆောင်ထားသည်ဟု စိတ်ကူးပူဇော်ရမည်။ ညာလက်တွင် ရတနာခွက်တစ်လုံး၊ ဘယ်လက်တွင် ရွှေရောင် မျက်စိသဏ္ဌာန် အမှတ်တံဆိပ်တစ်ခု ရှိရမည်။

Verse 42

करे दधानं देवीभ्यां श्लिष्टं संचिंतयेद्विभुम् । लक्षं जपो दशांशेन जुहुयात्पायसेन तु ॥ ४२ ॥

အရာအားလုံးကို လွှမ်းမိုးသော သခင်ကြီးကို၊ မိမိလက်၌ ထိုအမှတ်တံဆိပ်ကို ကိုင်ဆောင်၍ ဒေဝီနှစ်ပါးက ချစ်ခင်စွာ ဖက်လှုပ်ထားသည်ဟု စိတ်ကူးသမားရမည်။ မန္တရကို တစ်လက္ခ (၁၀၀,၀၀၀) ကြိမ် ဂျပ်လုပ်ပြီး၊ ထို့နောက် ဒသမांशအရေအတွက်ကို ပာယသ (နို့ဆန်ပြုတ်) ဖြင့် ဟောမအာဟုတိ အဖြစ် ပူဇော်ရမည်။

Verse 43

एताभ्यां सिद्धमंत्राभ्यां मंत्री कुर्याद्यथेप्सितम् । प्रणवः कमला माया नमो भगवते ततः ॥ ४३ ॥

ဤစိဒ္ဓမန်တရ နှစ်ပါးဖြင့် မန္တရကျင့်သူသည် မိမိလိုအင်သမျှကို ပြည့်စုံစေရာ၏။ အရင်ဆုံး ပ္ရဏဝ (အိုမ်)၊ ထို့နောက် «ကမလာ» နှင့် «မာယာ»၊ ထို့နောက် «နမော ဘဂဝတေ» ဟူသော ဝါကျဖြစ်၏။

Verse 44

नंदपुत्राय तत्पश्चाद्बालान्ते वपुषे पदम् । ऊनविंशतिवर्णोऽयं मुनिर्ब्रह्मा समीरितः ॥ ४४ ॥

ထို့နောက် «ဗာလာ» ဟူသောစကား၏ အဆုံးတွင် ပေါ်လာသည့် ပုံသဏ္ဌာန်အတိုင်း နန္ဒ၏သားတော်ထံ သန့်ရှင်းသော အမည်တော်ကို ထည့်သွင်းသတ်မှတ်ရ၏။ ဤမန်တရပုံစံသည် အက္ခရာ ၁၉ လုံးပါဝင်သည်ဟု မုနိ ဘြဟ္မာက ကြေညာတော်မူ၏။

Verse 45

छंदोऽनुष्टुप् देवता च कृष्णो बालवपुः स्वयम् । मन्त्रोऽयं सर्वसंपत्तिसिद्धये सेव्यते बुधैः ॥ ४५ ॥

ဤမန်တရ၏ ချန်ဒ (မီတာ) သည် အနုဋ္ဌုပ် ဖြစ်၍၊ အဓိပတိဒေဝတာမှာ ကလေးတော်ရုပ်ဖြင့် ကృష్ణတော် ကိုယ်တိုင် ဖြစ်သည်။ ဤမန်တရကို ပညာရှိတို့သည် စည်းစိမ်နှင့် အောင်မြင်မှု အမျိုးမျိုးကို ရရှိစေရန် ဆည်းပူးကျင့်သုံးကြသည်။

Verse 46

तारो ह्यद्भगवानङेंतो रुक्मिणीवल्लभाय च । वह्निजायावधिः प्रोक्तो मंत्रः षोडशवर्णवान् ॥ ४६ ॥

ဤမန်တရသည် «တာရ» ဟူသော အက္ခရာဖြင့် စ၍ «ဝဟ္နိဇာယာ» ဖြင့် အဆုံးသတ်သော အက္ခရာ ၁၆ လုံးပါ မန်တရဖြစ်ပြီး၊ ရုက္မိဏီ၏ ချစ်တော်မူရာ သခင် ဘဂဝန်ထံ ရည်ညွှန်း၍ သင်ကြားထားသည်။

Verse 47

नारदोऽस्य मुनिश्छन्दोऽनुष्टुप् च देवता मनोः । रुक्मिणीवल्लभश्चंद्रदृग्वेदांगाक्षिवर्णकैः । पञ्चांगानि प्रकुर्वीत ततो ध्यायेत्सुरेश्वरम् ॥ ४७ ॥

ဤ(မန်တရ/ဝိธี)အတွက် ရှင်မြင်သူ(ṛṣi)မှာ နာရဒ ဖြစ်၍၊ ချန်ဒမှာ အနုဋ္ဌုပ် ဖြစ်ကာ၊ အဓိပတိဒေဝတာမှာ မနောḥ ဖြစ်သည်။ «ရုက္မိဏီ၏ ချစ်သူ», «လ», «ရှင်မြင်သူ», «ဝေဒಾಂಗ», «မျက်စိ», «အရောင်» ဟူသော အညွှန်းများဖြင့် ပြထားသော အက္ခရာ/အသံများကို ယူ၍ မန္တရ၏ အင်္ဂါငါးပါး(နျာသ)ကို တည်ဆောက်ပြီးနောက်၊ နတ်တို့၏ အရှင်ကို စိတ်ဖြင့် ဓျာနပြုရမည်။

Verse 48

तापिच्छच्छविरंकगां प्रियतमां स्वर्णप्रभामंबुजप्रोद्यद्दामभुजां स्ववामभुजयाश्लिष्यन्स्वचित्ताशया । श्लिष्यंतीं स्वयमन्यहस्तविलत्सौवर्णवेत्रश्चिरं पायान्नः सुविशुद्धपीतवसनो नानाविभूषो हरिः ॥ ४८ ॥

အရှင် ဟရီ (ဗိဿနု) သည် ကျွန်ုပ်တို့ကို အချိန်ကြာရှည် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပါစေ—သန့်ရှင်းသော အဝါရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်၍ အလှဆင်ပစ္စည်းများစွာ တန်ဆာဆင်ကာ၊ ဘယ်လက်ဖြင့် ချစ်မြတ်နိုးသော လက္ခ္မီကို ချစ်ခင်စွာ ဖက်ထားသည်။ လက္ခ္မီသည် တမာလပင်အညွန့်ကဲ့သို့ မည်းနက်သော်လည်း ရွှေရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပ၍ ကြာပန်းကဲ့သို့ လှပကာ လက်များတွင် တောက်ပသော ပန်းကုံးများ ဝန်းရံထားသည်။ သူမက အရှင်ကို ကပ်လျက်ဖက်ထားစဉ် အခြားလက်တွင် ရွှေတံ杖တောက်ပတစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားသည်။

Verse 49

ध्यात्वैवं प्रजपेल्लक्षं रक्तैः पद्मैर्दशांशतः ॥ ४९ ॥

ဤသို့ တရားသဘောဖြင့် ဓ്യာနပြုပြီးနောက် မန္တရကို တစ်လက္ခ (၁၀၀,၀၀၀) ကြိမ် ဂျပ်ပ (japa) ပြုရမည်။ ထို့ပြင် ဂျပ်ပ၏ တစ်ဆယ်ပုံတစ်ပုံအဖြစ် အနီရောင် ကြာပန်းများကို ပူဇော်အာဟုတိ (oblation) အဖြစ် ဆက်ကပ်ရမည်။

Verse 50

त्रिमध्वक्तैर्हुनेत्पीठे पूर्वोक्ते पूजयेद्धरिम् । अंगैर्नारदमुख्यैश्च लोकेशैश्च तदायुधैः ॥ ५० ॥

အရင်ဖော်ပြခဲ့သော ပီဋ္ဌ (အလ္တာ-အာသန) ပေါ်တွင် သုံးမျိုးသော ချိုမြိန်ပစ္စည်းများဖြင့် ဟောမ (homa) အာဟုတိများ ဆက်ကပ်ပြီးနောက်၊ ဟရီကို ပူဇော်ရမည်—အင်္ဂ (aṅga) များနှင့်အတူ၊ နာရဒနှင့် အထူးမြတ်သော ဘက္တများနှင့်အတူ၊ ထို့ပြင် လောကပာလ (လောကကာကွယ်သူများ) နှင့် သူတို့၏ သက်ဆိုင်ရာ အာယုဓ (လက်နက်) များနှင့်အတူ ပူဇော်ရမည်။

Verse 51

एवं सिद्धो मनुर्दद्यात्सर्वान्कामांश्च मंत्रिणे । लीलादंडपदाब्जोऽपि जनसंसक्तदोः पदम् ॥ ५१ ॥

ဤသို့ အပြည့်အဝ အောင်မြင်စွာ ပြည့်စုံလာသော အုပ်ချုပ်သူသည် မိမိ၏ မန္တရိ (ဝန်ကြီး) အား တရားသဘောနှင့် ကိုက်ညီသော ဆန္ဒအားလုံးကို ပေးအပ်သင့်သည်။ အကြောင်းမူကား အပြစ်ဒဏ်တံ杖ကို ကစားသလို ကိုင်ဆောင်သော ကြာပန်းကဲ့သို့သော ခြေတော်တောင်မှ ပြည်သူ့အကျိုးအတွက် လုပ်ကိုင်နေသော လက်မောင်းများပေါ်တွင်သာ တည်ရမည် ဖြစ်သည်။

Verse 52

दंडांते वा धरावह्निरधीशाढ्योऽथ लोहितः । मेघश्यामपदं पश्चाद्भगवान् सलिलंसदृक् ॥ ५२ ॥

ဒဏ္ဍ (တံ杖) ၏ အဆုံးတွင် မြေကို ထမ်းဆောင်သော မီးရှိသည်။ ထို့နောက် အာဏာသိက္ခာ ပြည့်ဝသော အနီရောင် အလင်းရောင် ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် ဘဂဝန်သည် မိုးတိမ်မည်းပြာကဲ့သို့ အရောင်အဆင်း၏ အဆင့်/နေရာကို ယူဆောင်ပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် ရေကဲ့သို့ အရောင်ဖြင့် ထင်ရှားလာသည်။

Verse 53

विष्णो इत्युक्त्वा ठद्वयं स्यादेकोनत्रिंशदर्णवान् । नारदोऽस्य मुनिश्छंदोऽनुष्टुप् च देवता मनोः ॥ ५३ ॥

«ဗိဿဏု» ဟု ဆိုပြီးနောက် «ဋ္ဌ» သရနှစ်လုံးကို နှစ်ကြိမ် ထပ်ပေါင်းရမည်။ ထို့ကြောင့် မန္တရသည် အက္ခရာ ၂၉ လုံး ဖြစ်သည်။ ဤမန္တရ၏ ဩဋ္ဌာရိ (ṛṣi) သည် နာရဒ၊ ချန္ဒ (chandas) သည် အနုဋ္ဌုပ၊ ဒေဝတာ (devatā) သည် မနု ဖြစ်သည်။

Verse 54

लीलादंडहरिः प्रोक्तो मन्वब्धधियुगवह्निभिः । वेदैः पंचां गकं भागैर्मंत्रवर्णोत्थितैः क्रमात् ॥ ५४ ॥

ထို့ကြောင့် «လီလာ-ဒဏ္ဍ-ဟရိ» ဟူသော နာမတော်ကို ကြေညာသည်။ ၎င်းသည် ဝေဒများမှ ထွက်ပေါ်လာသော မန္တရအက္ခရာများကို အစဉ်လိုက် စုပေါင်းကာ၊ အပိုင်းငါးမျိုး ခွဲခြားမှုနှင့် မနွန္တရ၊ သမုဒ္ဒရာ၊ ဓိ (ဉာဏ်), ယုဂ၊ မီး ဟူသော ကိန်းညွှန်းများအရ ဖွဲ့စည်းထားသည်။

Verse 55

संमोहयंश्च निजवामकरस्थलीलादंडेन गोपयुवतीः परसुंदरीश्च । दिश्यन्निजप्रियसखांसगंदक्षहस्तो देवश्रियं निहतकंस उरुक्रमो नः ॥ ५५ ॥

ဘယ်လက်ဖဝါးပေါ်တွင် ကစားသဘောရှိသော တုတ်တံကို တင်ထား၍ နွားကျောင်းမိန်းကလေးများနှင့် အလွန်လှပသော မိန်းမများကို မောဟစေတော်မူပြီး၊ ညာလက်ကို ပါးပေါ်တင်ကာ ဒေဝီသရီး၏ တင့်တယ်သော ကံကောင်းခြင်းကို ပေးသနားတော်မူသော—ကံဆကို သတ်တော်မူသော—ဥရုက్రమ ဘုရားသည် ကျွန်ုပ်တို့အား ကရုဏာတော် ချီးမြှင့်ပါစေ။

Verse 56

लक्षं जपो दशांशेन जुहुयात्तिलतण्डुलैः । त्रिमध्वक्तैस्ततोऽभ्यर्चेदंगं दिक्पालहेतिभिः ॥ ५६ ॥

မန္တရကို တစ်လက္ခ (၁၀၀,၀၀၀) ကြိမ် ဂျပ်ရမည်။ ထို့နောက် ထိုအရေအတွက်၏ တစ်ဆယ်ပုံတစ်ပုံအဖြစ် နှမ်းနှင့် ဆန်စေ့တို့ဖြင့် မီးထဲသို့ ဟောမ (juhuyāt) ပူဇော်ရမည်။ ထို့နောက် သုံးမျိုးသော ပျားရည် (trimadhu) ဖြင့် လိမ်းကာ မန္တရ၏ အင်္ဂ (aṅga) များကို၊ ဒိက္ပာလ (အရပ်စောင့်) ဒေဝတားများနှင့် ၎င်းတို့၏ လက်နက်များနှင့်အတူ ပူဇော်ရမည်။

Verse 57

लीलादंड हरिं यो वै भजते नित्यमादरात् । स सर्वैः पूज्यते लोकैस्तस्य गेहे स्थिरा रमा ॥ ५७ ॥

«လီလာ-ဒဏ္ဍ ဟရိ» ကို နေ့စဉ် ရိုသေစွာ ဘဇနာ (bhajate) ပြုသူသည် လူလောကအားလုံးက ပူဇော်ခံရပြီး၊ သူ၏အိမ်၌ ရမာ (လက္ခမီ) သည် တည်မြဲစွာ နေထိုင်တော်မူ၏။

Verse 58

सद्यारूढा स्मृतिस्तोयं केशवाढ्यधरायुगम् । भयाग्निवल्लभामंत्रः सप्तार्णः सर्वसिद्धिदः ॥ ५८ ॥

ချက်ချင်းပေါ်လာသော မှတ်ဉာဏ်သည် ၎င်း၏ «ရေ» ဖြစ်၏။ ၎င်း၏ နှုတ်ခမ်းနှစ်ဖက်သည် ကေရှဝ၏ နာမတော်ဖြင့် ပြည့်ဝ၏။ အက္ခရာ ၇ လုံးပါသော «ဘယာဂ္နိ-ဝလ္လဘာ» မန္တရသည် အောင်မြင်မှုအားလုံးကို ပေးတော်မူ၏။

Verse 59

ऋषिः स्यान्नारदश्छंदो उष्णिग्गोवल्लमस्य तु । देवतापूर्ववच्चक्रैः पञ्चांगानि तु कल्पयेत् ॥ ५९ ॥

«ဂိုဝလ္လမ» မန္တရ/သီချင်းအတွက် ဣသီ (ṛṣi) သည် နာရဒ ဖြစ်၍ ချန်ဒ (chandas) သည် ဥෂ္ဏိက (Uṣṇik) ဖြစ်၏။ ဒေဝတာသည် အရင်က ဆိုထားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပြီး၊ စက်ကရ (cakra) များနှင့်အတူ ပဉ္စာင်္ဂ (pañcāṅga) ငါးပါးကိုလည်း စီမံသတ်မှတ်ရမည်။

Verse 60

ध्येयो हरिः सकपिलागणमध्यसंस्थस्ता आह्वयन्दधद्दक्षिणदोस्थवेणुम् । पाशं सयष्टिमपरत्र पयोदनीलः पीताम्बराहिरिपुपिच्छकृतावतंसः ॥ ६० ॥

ဟရီကို သာဓကပြု၍ စိတ်တွင် တရားထိုင်ရမည်—မိုးတိမ်ကဲ့သို့ အပြာမဲရောင်၊ ကပိလနှင့် သူ၏ အဖော်အပါများအလယ်၌ ရပ်တည်လျက်၊ ဘက်တော်သို့ ခေါ်ဖိတ်သကဲ့သို့ ပြုကာ ညာလက်၌ ပုလွေကို ကိုင်ထား၏။ အခြားလက်၌ ကြိုးကွင်းနှင့် တောင်ဝှေးကို ဆောင်ထားပြီး၊ အဝါရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကာ မုရင်ပင်တောင်ပံ (ပီကော့ဖက်သာ) ကို ခေါင်းအလှဆင်အဖြစ် တင်ထား၏။

Verse 61

सप्तलक्षं जपेन्मंत्रं दशांशं जुहुयात्ततः । गोदुग्धैः पूजयेत्पीठे स्यादंगैः प्रथमावृतिः ॥ ६१ ॥

မန္တရကို ခုနစ်သိန်းကြိမ် ဂျပ်ရမည်။ ထို့နောက် အရေအတွက်၏ တစ်ဆယ်ပုံတစ်ပုံအတိုင်း ဟောမ (juhuyāt) ပူဇော်ရမည်။ ထို့ပြင် နွားနို့ဖြင့် ပီဋ္ဌ (pīṭha) ပေါ်တွင် ပူဇော်ဝတ်ပြုရမည်။ ဤအင်္ဂ (aṅga) အထောက်အကူပြု ပူဇော်မှုများဖြင့် ပထမအဝෘတိ (prathamāvṛti) ပြီးစီး၏။

Verse 62

सुवर्णपिंगलां गौरपिंगलां रक्तपिंगलाम् । गुडपिंगां बभ्रुवर्णां चोत्तमां कपिलां तथा ॥ ६२ ॥

ရွှေရောင်ညို၊ ဖြူညို၊ နီညို; ဂုဍ (jaggery) ကဲ့သို့ ညိုဝါ၊ အညိုရင့်; ထို့ပြင် အထူးကောင်းမြတ်သော အမျိုးအစားနှင့် «ကပိလာ» (အညိုဖျော့) အမျိုးအစား—ဤတို့သည် အမည်ပေးထားသော အမျိုးအစားများ ဖြစ်၏။

Verse 63

चतुष्कपिङ्गलां पीतपिङ्गलां चोत्तमां शुभाम् । गोगणाष्टकमभ्यर्च्य लोकेशानुयुधैर्युतान् ॥ ६३ ॥

ဤသို့ «ဂိုဂဏအဋ္ဌက» ဟူသော သန့်ရှင်းသော နွားရှစ်ကောင်—အညိုရောင်လေးကောင်၊ အဝါညိုရောင်များနှင့် အထူးကောင်းမြတ် မင်္ဂလာရှိသော နွားများကို သေချာစွာ ပူဇော်ပြီးနောက်၊ လောကပာလများဖြစ်သော လောကအရှင်တို့ကို သူတို့၏ စစ်သူရဲအဖော်များနှင့်အတူ ပူဇော်ရမည်။

Verse 64

संपूज्यैवं मनौ सिद्धे कुर्यात्काम्यानि मंत्रवित् । अष्टोत्तरसहस्रं यः पयोभिर्दिनशो हुनेत् ॥ ६४ ॥

ဤသို့ ပူဇော်ပြီးနောက် မန္တရသည် စိဒ္ဓိရသောအခါ မန္တရသိသူသည် လိုအင်ဆန္ဒအတွက် ကာမ്യကရိယာများကို ဆောင်ရွက်ရမည်။ နေ့စဉ် နွားနို့ဖြင့် အဟုတိ ၁၀၀၈ ကြိမ် ပူဇော်သူသည် ရည်မှန်းသည့် အကျိုးကို ရရှိမည်။

Verse 65

पक्षात्सगोगणो मुक्तो दशार्णे चाप्ययं विधिः । तारो हृद्भगवान् ङेंतः श्रीगोविंदस्तथा भवेत् ॥ ६५ ॥

(မန္တရ) အက္ခရာအစုကို «ပက္ခ» စီစဉ်ပုံမှ လွတ်မြောက်စေသောအခါ၊ ဤနည်းလမ်းတူတူကို ဒသအာဏ (အက္ခရာ ၁၀ လုံး) ပုံစံတွင်လည်း အသုံးချရသည်။ «တာရ» အက္ခရာကို နှလုံး၌ ဘဂဝန်အဖြစ် တည်စေပြီး၊ အဆုံးသတ် နာဇယ်သံကို ခိုင်မြဲစွာ ထားလျှင်—ထိုသို့ဖြင့် ဂုဏ်ထူးမြတ်သော သရီဂోవိန္ဒ မန္တရ ဖြစ်လာသည်။

Verse 66

द्वादशार्णो मनुः प्रोक्तो नारदोऽस्य मुनिर्मतः । छंदः प्रोक्तं च गायत्री श्रीगोविन्दोऽस्य देवता । चन्द्राक्षियुगभूतार्णैः सर्वैः पंचांगकल्पनम् ॥ ६६ ॥

ဤမန္တရသည် အက္ခရာ ၁၂ လုံးပါသည်ဟု ဆိုကြသည်။ ၎င်း၏ ရှင်မြတ် (ṛṣi) ကို နာရဒ မုနိဟု သတ်မှတ်ကြသည်။ ချန်ဒသ (chandas) သည် ဂာယတ်ရီဟု ကြေညာထားပြီး၊ အဓိက ဒေဝတာမှာ သရီဂోవိန္ဒ ဖြစ်သည်။ စန္ဒြ (candra)၊ မျက်စိ (akṣi)၊ ယုဂ (yuga) နှင့် ဗူတ (bhūta) အရ ရေတွက်ထားသော အက္ခရာအားလုံးဖြင့် ပဉ္စာင်ဂ (pañcāṅga) အစီအစဉ်ကို တည်ဆောက်ရမည်။

Verse 67

ध्यायेत्कल्पद्रुमूलाश्रितमणिविलसद्दिव्यसिंहासनस्थं मेघश्यामं पिशंगांशुकमतिसुभगं शंखरेत्रे कराभ्याम् ॥ ६७ ॥

ကာလ္ပဒြုမ (ဆန္ဒပြည့်စုံသစ်ပင်) ၏ အမြစ်အောက်၌ တည်ရှိသော မဏိတောက်ပသော ဒိဗ္ဗသိင်္ဟာသနပေါ်၌ ထိုင်နေတော်မူသည့် အရှင်ကို သတိစူးစိုက်၍ ဓ్యာနပြုရမည်။ မိုးတိမ်ကဲ့သို့ မဲညိုရောင်၊ အလွန်လှပ၍ အဝါညိုရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကာ လက်နှစ်ဖက်တွင် သင်္ခနှင့် စက္ကရကို ကိုင်ဆောင်တော်မူ၏။

Verse 68

बिभ्राणं गोसहस्रैर्वृतममरपतिं प्रौढहस्तैककुंभप्रश्चोतत्सौधधारास्नपितमभिनवांभोजपत्राभनेत्रम् ॥ ६८ ॥

သူသည် နတ်တို့၏အရှင်ကို မြင်တော်မူ၏။ နွားထောင်ပေါင်းများစွာက ဝိုင်းရံထားပြီး၊ မြင့်မားသောအိမ်တော်မှ ရေစီးများကျဆင်းကာ လက်ခိုင်မာသူတစ်ဦးက အိုးတစ်လုံးကို လှန်ချသကဲ့သို့ ရေဖြင့် သန့်စင်လျက်ရှိသည်။ မျက်စိတော်သည် အသစ်ဖွင့်လှစ်သော ကြာပန်းပွင့်၏ ပွင့်ချပ်ကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 69

रविलक्षं जपेन्मंत्रं दुग्धैर्हुत्वा दशांशतः । यजेच्च पूर्ववद्गोष्ठस्थितं वा प्रतिमादिषु ॥ ६९ ॥

မန်ထရကို တစ်သိန်းကြိမ် ဂျပ်ဆိုရမည်။ ထို့နောက် ထိုအရေအတွက်၏ တစ်ဆယ်ပုံတစ်ပုံနှင့်ညီသော နို့ဖြင့် ဟောမအပူဇော်ကို ဆောင်ရွက်ရမည်။ ထို့နောက် ယခင်ဖော်ပြသကဲ့သို့—နွားခြံ (goṣṭha) တွင် တည်ထားသော ဒေဝတားသို့မဟုတ် ပုံတော်နှင့် သန့်မြတ်စွာ တည်မြဲထားသော ရုပ်သဏ္ဍာန်များသို့ ပူဇော်ရမည်။

Verse 70

पूर्वोक्ते वैष्णवे पीठे मूर्तिं संकल्प्य मूलतः । तत्रावाह्य यजेत्कृष्णं गुरुपूजनपूर्वकम् ॥ ७० ॥

ယခင်ဖော်ပြထားသော ဝိုင်ရှ္ဏဝ ပီဋ္ဌပေါ်တွင်၊ အရင်းအမြစ်မှစ၍ မူရတိကို စိတ်ဖြင့် အရင်ဆုံး သတ်မှတ်တည်ဆောက်ရမည်။ ထို့နောက် ထိုနေရာသို့ ကృష్ణကို အာဝါဟနပြု၍ ဖိတ်ခေါ်ကာ၊ ဂုရုပူဇာကို အစပြုလျက် ပူဇော်ရမည်။

Verse 71

रुक्मिणीं सत्यभामां च पार्श्वयोरिंद्रमग्रतः । पृष्ठतः सुरभिं चेष्ट्वा केसरेष्वंगपूजनम् ॥ ७१ ॥

ရုက္မိဏီနှင့် သတ္တျဘားမာကို ဘေးနှစ်ဖက်တွင် ထား၍၊ အရှေ့ဘက်တွင် အိန္ဒြာကို ထားကာ၊ နောက်ဘက်တွင် စုရဘီကို စီမံထားရမည်။ ထို့နောက် ကေသရ (saffron) အမျှင်များဖြင့် အင်္ဂပူဇာ (aṅga-pūjā) ကို ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 72

कालिं द्याद्या महिष्योऽष्टौ वसुपत्रेषु संस्थिताः । पीठकोणेषु बद्ध्वादिकिंकणीं च तथा पुनः ॥ ७२ ॥

ကာလီကို အရင်တင်ထားပြီး၊ ဝသုတို့၏ ကြာပန်းပေါ်တွင် မဟိရှီနွားရှစ်ကောင်ကို တင်ထားရမည်။ ထို့နောက် ပီဋ္ဌ၏ ထောင့်များတွင် ကင်ကဏီ (kiṅkiṇī) ခေါင်းလောင်းသေးသေးများကို ချည်နှောင်ပြီး၊ ထပ်မံ၍ နောက်တစ်ဆင့်အခမ်းအနားသို့ ဆက်လက်ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 73

दामानि पृष्ठयोर्वेणुं पुरः श्रीवत्सकौस्तुभौ । अग्रतो वनमासादिर्दिक्ष्वष्टसु तथा स्थिताः ॥ ७३ ॥

ပန်းကုံးများသည် သခင်၏ကျောပေါ်တွင်ချိတ်ဆွဲထားပြီး၊ ဝေဏုမြည်တံလည်း ထိုနေရာ၌ရှိ၏။ ရှေ့ဘက်တွင် သရီဝတ္စ လက္ခဏာနှင့် ကౌஸ္တုဘ မဏိရှိ၍၊ ထို့ရှေ့တွင် တောပန်းကုံးနှင့် အလှဆင်ပစ္စည်းများကိုလည်း အရှစ်မျက်နှာသို့ စီတန်းတည်ထား၏။

Verse 74

पांचजन्यं गदा चक्रं वसुदेवश्च देवकी । नंदगोपो यशोदा च सगोगोपालगोपिकाः ॥ ७४ ॥

ပာဉ္စဇနျ (သင်္ခ), ဂဒါ (တုတ်လက်နက်) နှင့် စက္ကရ; ဝသုဒေဝနှင့် ဒေဝကီ; နန္ဒဂေါပနှင့် ယရှိုးဒါ—နွားများ၊ ဂေါပလကလေးများ၊ ဂေါပိကာမိန်းကလေးများနှင့်အတူ—ဤအားလုံးကို သခင်၏ သာသနာတော်ပရိဝါရအဖြစ် စိတ်တွင်သတိပြုရ၏။

Verse 75

इंद्राद्याश्च स्थिता बाह्ये वज्राद्याश्च ततः परम् । कुमुदः कुमुदाक्षश्च पुंडरीकोऽथ वामनः ॥ ७५ ॥

အင်္ဒြာနှင့် အခြားဒေဝတားတို့သည် အပြင်ဘက်၌ တည်ရှိကြ၏။ ထို့အပြင်ဘက်ထက်လွန်၍ ဝဇ္ရနှင့် အခြားတို့ရှိ၏။ ထို့နောက် ကုမုဒ၊ ကုမုဒာက္ṣ၊ ပုဏ္ဍရိက၊ ထို့နောက် ဝာမန တို့ဖြစ်၏။

Verse 76

शंकुकर्णः सर्वनेत्रः सुमुखः सुप्रतिष्टितः । विष्वक्सेनश्च संपूज्यः स्वात्मा चार्च्यस्ततः परम् ॥ ७६ ॥

သင်္ကူကဏ္ဏ၊ သဗ္ဗနေတ্ৰ၊ စုမုခ၊ စုပရတိဋ္ဌိတ—ထို့ပြင် ဝိရှ္ဝက္စေန ကိုလည်း—သင့်တော်စွာ ပူဇော်ရမည်။ ထို့နောက် မိမိ၏ အတ္တ (အာတ္မာ) ကို အမြင့်ဆုံးအဖြစ် ပူဇော်ရမည်။

Verse 77

एककालं त्रिकालं वा यो गोविंदं यजेन्नरः । स चिरायुर्निरातंको धनधान्यपतिर्भवेत् ॥ ७७ ॥

နေ့စဉ် တစ်ကြိမ် သို့မဟုတ် သုံးကြိမ် ဂోవိန္ဒ ကို ပူဇော်သောသူသည် အသက်ရှည်၍ ရောဂါကင်း၊ အန္တရာယ်ကင်းကာ ငွေကြေးနှင့် စပါးသီးနှံ၏ အရှင်ဖြစ်လာမည်။

Verse 78

स्मृतिः सद्यान्विता चक्री दक्षकर्णयुतोधरा । नाथाय हृदयांतोऽयं वसुवर्णो महामनुः ॥ ७८ ॥

သမ္မတိ (မှတ်မိထားသော ဓမ္မ) သည် ချက်ချင်းအကျိုးသက်ရောက်၍ စက်ဝိုင်းတော်ကိုင်ဆောင်ကာ ညာနားတော်ကောင်းမွန်သဖြင့် ထမ်းဆောင်ရမည့်အရာကို ထောက်ပံ့တော်မူ၏။ ဝသုဝဏ္ဏ အမည်ရှိ မဟာမနုသည် အတွင်းနှလုံးသားဖြင့် နာထာ (သခင်) ထံ ဘက္တိဖြင့် နွယ်လျက်ရှိ၏။

Verse 79

मुनिर्ब्रह्मास्य गायत्री छंदः कृष्णोऽस्य देवता । वर्णद्वंद्वैश्च सर्वेण पंचांगान्यस्य कल्पयेत् ॥ ७९ ॥

ဤမန္တရအတွက် ရှင်မြတ်မြင်သူ (ṛṣi) သည် ဘြဟ္မာ၊ ချန်ဒ (metre) သည် ဂါယတြီ၊ အဓိကဒေဝတာမှာ ကృష్ణ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် အက္ခရာအတွဲများ (varṇa-dvandva) အားလုံးဖြင့် ၎င်း၏ ပဉ္စာင်္ဂ (အင်္ဂါငါးပါး) ကို သတ်မှတ်ရမည်။

Verse 80

पंचवर्षमतिलोलमंगणे धावमानमतिचंचलेक्षणम् । किंकिणीवलयहारनूपुरै रंजितं नमत गोपबालकम् ॥ ८० ॥

အရွယ်ငါးနှစ်ခန့်ရှိသော နွားထိန်းကလေးတော်ကို ဦးညွှတ်ပါ—အိမ်ဝင်းထဲတွင် ကစားလှုပ်ရှား၍ မျက်လုံးတော်သည် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားကာ ချစ်စရာကောင်းသော လှည့်ကွက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ခေါင်းလောင်းသံ၊ လက်ကောက်၊ ပန်းကုံးနှင့် ခြေကောက်သံတို့၏ တီးတိန်သံဖြင့် အားလုံးကို ပျော်ရွှင်စေတော်မူ၏။

Verse 81

एवं ध्यात्वा जपेदष्टलक्षं मंत्री दशांशतः । ब्रह्मवृक्षसमिद्भिश्च जुहुयात्पायसेन वा ॥ ८१ ॥

ဤသို့ သမาธိဖြင့် တွေးတောပြီးနောက် မန္တရကျင့်သူသည် မန္တရကို အဋ္ဌလက္ခ (၈၀၀,၀၀၀) ကြိမ် ဂျပ်ရမည်။ ထို့နောက် ထိုအရေအတွက်၏ ဒသမပိုင်းအဖြစ် ဟောမကို ပြုလုပ်၍ ဘြဟ္မပင်၏ သစ်တံများဖြင့် သို့မဟုတ် ပာယသ (နို့ထမင်း) ဖြင့် အဟုတိများ ပူဇော်ရမည်။

Verse 82

प्रागुक्ते वैष्णवे पीठे मूर्तिं संकल्प्य मूलतः । तत्रावाह्यार्चयेत्कृष्णं मंत्री वै स्थिरमानसः ॥ ८२ ॥

ယခင်ဖော်ပြခဲ့သော ဝိုင်ရှ္ဏဝ ပီဋ္ဌပေါ်တွင် အခြေခံမှစ၍ မူရတိကို စိတ်ဖြင့် သင်္ကల్పကာ တည်ဆောက်စဉ်းစားပါ။ ထို့နောက် စိတ်တည်ငြိမ်သော မန္တရသိသူသည် ထိုနေရာ၌ ကృష్ణကို အာဝါဟန (ဖိတ်ခေါ်တော်မူခြင်း) ပြု၍ ပူဇော်အာရ္ချနာ ပြုရမည်။

Verse 83

केसरेषु चतुर्दिक्षु विदिक्ष्वंगानि पूजयेत् । वासुदेवं बलं दिक्षु प्रद्युम्नमनिरुद्धकम् ॥ ८३ ॥

ပူဇာယန္တရ၏ ကြာပန်းပွင့်ချပ်များပေါ်တွင် လေးဘက်အဓိကနှင့် အလယ်ဘက်ဒిశများ၌ အင်္ဂများကို ပူဇော်ရမည်။ ဒిశများတွင် ဝါစုဒေဝနှင့် ဘလ (Bala) ကို တင်ထား၍၊ ထို့အတူ ပရဒျုမ္နနှင့် အနိရုဒ္ဓကိုလည်း မိမိတို့၏ အပိုင်းဒిశများ၌ တင်ထားပူဇော်ရမည်။

Verse 84

विदिक्षु रुक्मिणीसत्यभामे वै लक्ष्यणर्क्षजे । लोकेशान्सायुधान्बाह्ये एवं सिद्धो भवेन्मनुः ॥ ८४ ॥

အလယ်ဘက်ဒిశများ၌ ရုက္မိဏီနှင့် သတ္တျဘဟမာကို တင်ထား၍၊ ထို့ပြင် လက္ခဏာနှင့် အရ္က္ရှဇာကိုလည်း တင်ထားရမည်။ အပြင်ဘက်ဝိုင်းပတ်တွင် လောကပာလများကို လက်နက်ကိုင်လျက် တင်ထားပါ။ ထိုသို့ပြုလျှင် မန္တရပညာရှင်သည် စိဒ္ဓိကို ရရှိအောင်မြင်မည်။

Verse 85

तारः श्रीभुवनाकामो ङेंतं श्रीकृष्णमीरयेत् । श्रीगोविंदं ततः प्रोच्य गोपीजनपदं ततः ॥ ८५ ॥

ပထမဦးစွာ ကယ်တင်သည့် တာရက အက္ခရာကို အသံထွက်၍၊ ထို့နောက် “သရီ-ဘုဝနာကာမ” ဟု ဆိုကာ၊ ထို့ပြီး “သရီ-ကృష్ణ” ကို ရွတ်ဆိုရမည်။ ထို့နောက် “သရီ-ဂိုဝိန္ဒ” ဟု ပြောပြီး၊ နောက်ဆုံး “ဂိုပီ-ဇနပဒ” ဟု ဆိုရမည်။

Verse 86

वल्लभाय ततः पद्मात्रयं तत्वाक्षरो मनुः । मुन्यादिकं च पूर्वोक्तं सिद्धगोपालकं स्मरेत् ॥ ८६ ॥

ထို့နောက် ဝလ္လဘ အတွက် ကြာပန်းသုံးပွင့် (ပဒ္မာတြယ) ကို သမာဓိဖြင့် စိတ်ထဲတွင် ထား၍၊ “တတ္တဝ” အက္ခရာဖြင့် ဖွဲ့ထားသော မန္တရနှင့် သတ်မှတ်ထားသည့် မနု (manu) ကိုလည်း စဉ်းစားရမည်။ ထို့ပြင် ယခင်က ဆိုခဲ့သကဲ့သို့ မုနိများနှင့် အခြားအင်္ဂပေါင်းများကိုလည်း သတိရကာ၊ စိဒ္ဓ-ဂိုပါလ (Siddha-Gopāla) ကို အမြဲအောက်မေ့ရမည်။

Verse 87

माधवीमंडपासीनौ गरुडेनाभिपालितौ । दिव्यक्रीडासु निरतौ रामकृष्णौ स्मरन् जपेत् ॥ ८७ ॥

မဓဝီနွယ်ပင်များဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော မဏ္ဍပ၌ ထိုင်နေကြပြီး၊ ဂရုဍက ကာကွယ်စောင့်ရှောက်လျက်၊ ဒိဗ္ဗကစားပွဲများတွင် ပျော်ရွှင်နေကြသော ရာမနှင့် ကృష్ణကို သတိရကာ ဂျပ် (japa) ကို ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 88

पूजनं पूर्ववच्चास्य कर्तव्यं वैष्णवोत्तमैः । चक्री मुनिस्वरोपेतः सर्गी चैकाक्षरो मनुः ॥ ८८ ॥

အထက်တွင်ဆိုခဲ့သကဲ့သို့ အမြင့်ဆုံး ဝိုင်ရှ္ဏဝတို့က ထိုဘုရား၏ ပူဇော်မှုကို ပြုလုပ်ရမည်။ သင်္ကေတမှာ စက္ကရ (cakra) ဖြစ်၍၊ အတူလိုက်သော သံလွင်မှာ မုနိ၏ အသံထွက်ဖြစ်သည်။ «စရ္ဂီ» အဖြစ် ဖန်ဆင်းရှင်ကို စိတ်တွင်တည်စေ၍၊ မန္တရမှာ တစ်အက္ခရာတည်း ဖြစ်သည်။

Verse 89

कृष्णेति द्व्यक्षरः प्रोक्तः कामादिः स्यात्त्रिवर्णकः । सैव ङेंतो युगार्णः स्यात्कृष्णाय नम इत्यपि ॥ ८९ ॥

«ကృష్ణ» ဟူသည်ကို အက္ခရာနှစ်လုံးပါသော နာမတော်ဟု ကြေညာထားသည်။ «ကာမ» ဖြင့်အစပြုသော ဘီဇမှာ အသံသုံးခုပါသည်။ ထိုဖော်မြူလာကို ဒါတိဗ် (ṅe-အဆုံး) ဖြင့်အဆုံးသတ်လျှင် စကားနှစ်လုံး မန္တရလည်း ဖြစ်လာပြီး «ကൃഷ്ണာယ နမဟ်» ဟု ဆိုရသည်။

Verse 90

पंचाक्षरश्च कृष्णाय कामरुद्धस्तथा परः । गोपालायाग्निजायांतो रसवर्णः प्रकीर्तितः ॥ ९० ॥

အက္ခရာငါးလုံးပါ မန္တရမှာ «ကృష్ణာယ» ဖြစ်သည်။ ကာမတဏှာကို တားဆီးနိုင်သည်ဟု ယူဆသော အခြားမန္တရတစ်ပုဒ်ကိုလည်း အမြင့်ဆုံးဟု ဆိုကြသည်။ ထို့ပြင် «ဂိုပါလာယ» ဖြင့်အဆုံးသတ်ပြီး «အဂ္နိဇာယာန္တ» ဖြင့်ပြီးဆုံးသော ဖော်မြူလာကို “ရသ-အက္ခရာ” အစဉ်အလာဟု ကြေညာထားသည်။

Verse 91

कामः कृष्णपदं ङेंतं वह्निजायांतकः परः । कृष्णगोविंदकौ ङेंतौ सप्तार्णः सर्वसिद्धिदः ॥ ९१ ॥

«ကာမ» သည် «ကൃഷ്ണ» ဟူသော အက္ခရာဖြစ်သည်။ အမြင့်ဆုံးသော သံမှာ «ဝဟ္နိဇာယာန္တက» ဖြစ်သည်။ «ကൃഷ്ണ» နှင့် «ဂိုဝိန္ဒ» ကို အက္ခရာများအဖြစ် သိမှတ်ရပြီး၊ ဤအက္ခရာခုနစ်လုံး မန္တရသည် အောင်မြင်မှုအားလုံးကို ပေးတတ်သည်။

Verse 92

श्रीशक्तिकामाः कृष्णाय कामः सप्ताक्षरः परः । कृष्णगोविंदकौ ङेंतौ हृदंतोऽन्यो नवाक्षरः ॥ ९२ ॥

သီရိ (ချမ်းသာ), သက္တိ (အင်အား), နှင့် ကာမ (လိုအင်ပြည့်စုံမှု) ကိုလိုလားသူတို့အတွက် အမြင့်ဆုံး အက္ခရာခုနစ်လုံး မန္တရမှာ «ကൃഷ്ണာယ ကာမဟ်» ဖြစ်သည်။ အခြား အက္ခရာကိုးလုံး မန္တရမှာ «ṅeṃ» ဘီဇဖြင့်အစပြုပြီး «ဟృဒ» ဖြင့်အဆုံးသတ်သော «ကృష్ణ ဂိုဝိန္ဒ» ဖြစ်သည်။

Verse 93

ङेंतौ च कृष्णगोविंदौ तथा कामः पुटः परः । कामः शार्ङ्गी धरासंस्थो मन्विंद्वाढ्यश्च मन्मथः ॥ ९३ ॥

ထိုသခင်သည် «ငေံတော်» ဟူ၍လည်း ခေါ်ကြ၏။ ကృష్ణ၊ ဂోవိန္ဒ ဟူ၍လည်း၊ ထို့အတူ ကာမ၊ ပုဋ၊ ပရ ဟူ၍လည်း ခေါ်ကြ၏။ သာရင်္ဂ ဓနုကို ကိုင်ဆောင်သူ၊ မြေပြင်၌ တည်မြဲသူ၊ မန်ဝိန္ဒွာဍ္ယ၊ မန်မထ (နှလုံးကို လှုပ်ရှားစေသူ) ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 94

श्यामलांगाय हृदयं दशार्णः सर्वसिद्धिदः । बालांते वपुषे कृष्णायाग्निजायांतिमोऽपरः ॥ ९४ ॥

အင်္ဂါအဝါးမည်းညိုသော သခင်အတွက် ဟృဒယ မန္တရသည် အက္ခရာဆယ်လုံးပါသော (ဒသာර්ဏ) မန္တရဖြစ်၍ အောင်မြင်မှုအားလုံးကို ပေးတော်မူ၏။ လူငယ်ရုပ်သဏ္ဌာန်အတွက် နောက်ဆုံးထပ်တိုး မန္တရမှာ အဂ္နိ၏ သမီး ကృష్ణာ အတွက် ဖြစ်၏။

Verse 95

द्विठांते बालवपुषे कामः कृष्णाय संवदेत् । ततो ध्यायन्स्वहृदये गोपीजनमनोहरम् ॥ ९५ ॥

နှစ်မျိုးသော အခမ်းအနား၏ အဆုံးတွင် ကာမသည် ကလေးယောက်ျားရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိသော ကృష్ణကို ခေါ်ဆိုရမည်။ ထို့နောက် မိမိ၏ နှလုံးအတွင်း၌ သမาธိပြုကာ ဂိုပီတို့၏ စိတ်ကို ဆွဲဆောင်တော်မူသော သခင်ကို တရားသဘောဖြင့် စိတ်ကူးရမည်။

Verse 96

श्रीवृन्दाविपिनप्रतोलिषु नमत्संफुल्लवल्लीततिष्वंतर्जालविघट्टैनः सुरभिणा वातेन संसेविते । कालिंदीपुलिने विहारिणमथो राधैकजीवातुकं वंदे नन्दकिशोरमिंदुवदनं स्निग्धांबुदाडंबरम् ॥ ९६ ॥

ကာလိန္ဒီ မြစ်ကမ်းပေါ်၌ လှုပ်ရှားကစားတော်မူ၍ ရာဓာကို တစ်ပါးတည်းသော အသက်အဖြစ် ထားတော်မူသော၊ မျက်နှာသည် လကဲ့သို့ တောက်ပ၍ မိုးတိမ်မည်းညို၏ အလှတရားကဲ့သို့ ထင်ရှားသော နန္ဒ၏ လူငယ်သား နန္ဒကိရှိုးကို ငါ ဝတ်ပြုကန်တော့၏။ ဝೃန္ဒာဝန သစ်တော၏ လမ်းကြားများ၌ ပန်းပွင့်ပြည့်ဝသော လျှောပင်တန်းများအတွင်းက အနားယူရာများကို မွှေးကြိုင်သော လေညင်းက လှုပ်ခတ်ကာ ထိုသခင်ကို ဆောင်ရွက်ပေး၏။

Verse 97

पूर्वाक्तवर्त्मना पूजा ज्ञेया ह्येषां मुनीश्वर । देवकीसुतवर्णांते गोविंदपदमुच्चरेत् ॥ ९७ ॥

အို မုနိတို့၏ အရှင်၊ သူတို့၏ ပူဇော်ခြင်းကို အစောပိုင်းတွင် ဖော်ပြခဲ့သော လမ်းစဉ်အတိုင်း ပြုလုပ်သည်ဟု သိမှတ်ရမည်။ ထို့ပြင် «ဒေဝကီ၏ သား» ဟူသော နာမကို အဆုံးသတ်ရာတွင် «ဂోవိန္ဒ» ဟူသော စကားကို ထပ်မံ အသံထွက်ရမည်။

Verse 98

वासुदेवपदं प्रोच्य संबृद्ध्यंतं जगत्पतिंम् । देहि मे तनयं पश्चात्कृष्ण त्वामहमीरयेत् ॥ ९८ ॥

ကမ္ဘာလောကကို ဖွံ့ဖြိုးစေသော လောကပတိ «ဝါစုဒေဝ» ၏ သန့်ရှင်းသော နာမကို ငါဆိုပြီးနောက်၊ အို ကృష్ణ၊ ငါ့အား သားတစ်ယောက် ပေးတော်မူပါ; ထို့နောက် ငါသည် သင့်ကို ကြေညာ၍ ချီးမွမ်းပါမည်။

Verse 99

शरणं गत इत्यंतो मन्त्रो द्वात्रिंशदक्षरः । नारदोऽस्य मुनिश्छंदो गायत्री चाप्यनुष्टुभम् । देवः सुतप्रदः कृष्णः पादैः सर्वेण चांगकम् ॥ ९९ ॥

«ရှရဏံ ဂတ» ဟူသော စကားဖြင့် အဆုံးသတ်သော မန္တရသည် အက္ခရာ ၃၂ လုံးပါသည်။ ၎င်း၏ ရှိ (ṛṣi) သည် မုနိ နာရဒ ဖြစ်၍၊ ချန္ဒ (chandas) သည် ဂါယတြီ နှင့် အနုဋ္ဌုဘ ဖြစ်သည်။ အဓိပတိ ဒေဝတာမှာ သားပေးတော်မူသော ကృష్ణ ဖြစ်ပြီး၊ ပဒ (pāda) အားလုံးပေါင်းစည်းခြင်းသည် ၎င်း၏ အင်္ဂ (aṅga) ဖြစ်သည်။

Verse 100

विजयेन युतो रथस्थितः प्रसमानीय समुद्रमध्यतः । प्रददत्तनयान् द्विजन्मने स्मरणीयो वसुदेवनन्दनः ॥ १०० ॥

အောင်မြင်ခြင်းနှင့် ပြည့်စုံကာ ရထားပေါ်၌ ထိုင်နေသော ဝါစုဒေဝ၏ သားတော်—အမြဲအမှတ်ရထိုက်သူ—သည် သမုဒ္ဒရာအလယ်မှ လုံခြုံစွာ ကယ်ထုတ်လာပြီး ဗြာဟ္မဏအား သင့်လျော်သော ညွှန်ကြားမှုကို ပေးတော်မူ၏။

Verse 101

लक्षं जपोऽयुतं होमस्तलैर्मधुरसंप्लुतैः । अर्चा पूर्वोदिते पीठे अंगलोकेश्वरायुधैः ॥ १०१ ॥

ချိုမြိန်သော အရာများဖြင့် စိုစွတ်ထားသော လက်ဖက်ရည်ဇွန်းကဲ့သို့သော လှော်တံများကို သုံး၍ ဇပ (japa) တစ်လက္ခ (၁၀၀,၀၀၀) နှင့် ဟိုးမ (homa) တစ်အယုတ (၁၀,၀၀၀) ကို ပြုလုပ်ရမည်။ ထို့ပြင် ယခင်ဖော်ပြထားသော ပီဋ္ဌ (pīṭha) ပေါ်တွင် အင်္ဂ (aṅga) အဖော်ဒေဝတာများ၊ လောကပာလ (Lokapāla) များနှင့် ဒေဝအာယုဓ (divine weapons) တို့နှင့်အတူ အರ್ಚာ (arcā) ကို ပြုရမည်။

Verse 102

एवं सिद्धे मनौ मंत्री वंध्यायामपि पुत्रवान् । तारो माया ततः सांतसेंदुष्वांतश्च सर्ववान् ॥ १०२ ॥

ဤသို့ မန္တရ စိဒ္ဓိ ဖြစ်လာသောအခါ မန္တရီသည် အာဏာကျွမ်းကျင်မှုကို ရရှိသည်။ သားမရှိသော မိန်းမထံမှပင် သားတစ်ယောက်ကို ရယူနိုင်၏။ ထို့နောက် တာရ (Tāra) နှင့် မာယာ (Māyā) ဟူသော စွမ်းအားများကို ရရှိပြီး၊ ထို့နောက် စာန္တ (Sānta) နှင့် စေန္ဒုရှွာန္တ (Senduṣvānta) ဟူသော စိဒ္ဓိများကို ရရှိကာ၊ နောက်ဆုံးတွင် လိုအင်ဆန္ဒအလုံးစုံနှင့် ပြည့်စုံသူ ဖြစ်လာ၏။

Verse 103

सोऽहं वह्निप्रियांतोऽयं मंत्रो वस्वक्षरः परः । पंचब्रह्मात्मकस्यास्य मंत्रस्य मुनि सत्तमः ॥ १०३ ॥

ဤအမြင့်မြတ်သောမန္တရသည် «so’ham» ဖြင့်အစပြု၍ «vahnipriyā» ဖြင့်အဆုံးသတ်ကာ အက္ခရာရှစ်လုံးပါသည်။ ပဉ္စဗြဟ္မ (pañcabrahma) သဘောတရားဖြစ်သော ဤမန္တရ၏ ṛṣi သည် မုနိအထူးမြတ်တော် ဖြစ်သည်။

Verse 104

ऋषिर्ब्रह्मा च परमा गायत्रीछंद ईरितम् । परंज्योतिः परं ब्रह्म देवता परिकीर्तितम् ॥ १०४ ॥

ṛṣi သည် ဘြဟ္မာတော်ဟု ဆိုကြပြီး၊ အမြင့်မြတ်ဆုံး ချန်ဒ (metre) သည် ဂါယတြီ (Gāyatrī) ဟု ကြေညာသည်။ ဒေဝတာမှာ အမြင့်မြတ်သော အလင်းတော်—အမြင့်မြတ်သော ဗြဟ္မန် (Brahman) ဟု ချီးကျူးကြသည်။

Verse 105

प्रणवो बीजमाख्यातं स्वाहा शक्तिरुदाहृता । स्वाहेति हृदयं प्रोक्तं सोऽहं वेति शिरो मतम् ॥ १०५ ॥

ပရဏဝ (Oṃ) ကို bīja (မျိုးစေ့အက္ခရာ) ဟု ကြေညာသည်။ “Svāhā” ကို śakti (အင်အား) ဟု သင်ကြားသည်။ “Svāhā” ကို hṛdaya (နှလုံး) ဟုလည်း ဆိုပြီး “So’ham” ကို śiras (ခေါင်း) ဟု မှတ်ယူသည်။

Verse 106

हंसश्चेति शिखा प्रोक्ता हृल्लेखा कवचं स्मृतम् । प्रणवो नेत्रमाख्यातमस्त्रं हरिहरेति च ॥ १०६ ॥

“Haṃsaḥ” ကို nyāsa တွင် śikhā (ခေါင်းပေါ်ဆံပင်တုတ်) ဟု ကြေညာသည်။ “Hṛllekhā” ကို kavaca (ကာကွယ်ရေးအဝတ်အကာ) ဟု မှတ်ယူကြသည်။ ပရဏဝ (Oṃ) ကို netra (မျက်စိကာကွယ်) ဟု သင်ကြားပြီး “Hari-Hara” ကိုလည်း astra (လက်နက်မန္တရ) ဟု ဆိုသည်။

Verse 107

स ब्रह्मा स शिवो विप्र स हरिः सैव देवराट् । स सर्वरूपः सर्वाख्यः सोऽक्षरः परमः स्वराट् ॥ १०७ ॥

အို ဗြာဟ္မဏ၊ သူသည် ဘြဟ္မာတော်၊ သူသည် ရှိဝတော်၊ သူသည် ဟရီတော်၊ ထို့ပြင် ဒေဝတားတို့၏ အထွဋ်အမြတ် အရှင်တော်လည်း သူတစ်ပါးတည်း ဖြစ်သည်။ သူသည် အရုပ်အမျိုးမျိုး ဖြစ်၍ အမည်အမျိုးမျိုးဖြင့် ခေါ်ဝေါ်ခံရသည်။ သူသည် အက္ခရာ—မပျက်မယွင်းသော အမြင့်မြတ်သော ကိုယ်တိုင်အုပ်စိုးရှင် ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 108

एवं ध्यात्वा जपेदष्टलक्षहोमो दशांशतः । पूजाप्रणवपीठेऽस्य सांगावरणकैर्मता ॥ १०८ ॥

ဤသို့ စိတ်ကို တည်ငြိမ်စွာ ဓ్యာနပြုပြီးနောက်၊ ဂျပ (japa) ကို ရှစ်သိန်းအထိ ပြုရမည်။ ဟೋမ (homa) သည် ထို၏ တစ်ဆယ်ပုံတစ်ပုံ ဖြစ်ရမည်။ ဤမန်တရ/ဒေဝတအတွက် ပရာဏဝ-ပီဋ (oṃ-pīṭha) ပေါ်တွင် အင်္ဂများနှင့် ဝန်းရံဒေဝတများ (āvaraṇa) တို့နှင့်တကွ ပူဇော်ခြင်းကို သတ်မှတ်ထားသည်။

Verse 109

एवं सिद्धे मनौ ज्ञानं साधकेंद्रस्य नारद । जायते तत्त्वमस्यादिवाक्योक्तं निर्विकल्पकम् ॥ १०९ ॥

အို နာရဒာ၊ စိတ်သည် ဤသို့ ပြည့်စုံသန့်စင်လာသောအခါ၊ အလွန်ထူးချွန်သော साधक (sādhaka) ထံ၌ “အဲဒါသည် သင်ပင်” ဟူသော ဥပနိရှဒ် မဟာဝါကျများက သင်ကြားသည့် အယူအဆကင်းသော ဉာဏ် (nirvikalpa-jñāna) ပေါ်ပေါက်လာသည်။

Verse 110

कामो ङेंतो हृषीकेशो हृदयांतो गजाक्षरः । ऋषिर्ब्रह्मास्य गायत्री छंदो गायत्रमीरितम् ॥ ११० ॥

ဤမန်တရ၏ အစ (bīja) သည် “ကာမ” ဖြစ်၍ အဆုံးသည် “ဟೃṣīkēśa” ဖြစ်သည်။ နှလုံးအတွင်း၌ “ဂဇ” အက္ခရာ ပါဝင်သည်။ ဤမန်တရအတွက် ရှင်ဗြဟ္မာကို ရှိ (ṛṣi) ဟု ကြေညာထားပြီး၊ ချန်ဒ (chandas) သည် ဂါယတရီ (Gāyatrī) ဟု ဆိုထားသည်။

Verse 111

देवता तु हृषीकेशो विनियोगोऽखिलाप्तये । कामो बीजं तथायेति शक्तिरस्य ह्युदाहृता ॥ १११ ॥

အုပ်စိုးဒေဝတမှာ ဟೃṣīkēśa (ဗိṣ္ဏု) ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ ဝိနိယောဂ (viniyoga) သည် ရည်မှန်းချက်အားလုံး ရရှိရန် ဖြစ်သည်။ “ကာမ” ကို ၎င်း၏ ဘီဇ (bīja) ဟု ကြေညာထားပြီး “တഥာ” ကို ၎င်း၏ ရှက္တိ (śakti) ဟု ဆိုထားသည်။

Verse 112

बीजेनैव षडंगानि कृत्वा ध्यानं समाचरेत् । पुरुषोत्तममंत्रोक्तं सर्वं वास्य प्रकीर्तितम् ॥ ११२ ॥

ဘီဇ (bīja) ကိုယ်တိုင်ဖြင့် ဆဒင်္ဂ (ṣaḍaṅga) ခြောက်ပါးကို ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ ထို့ပြင် ဓ്യာနကို မှန်ကန်စွာ ဆောင်ရွက်ရမည်။ ဤအရာအားလုံးသည် ပုရုṣောတ္တမ မန်တရ (Puruṣottama-mantra) တွင် သင်ကြားထားသည့်အတိုင်း ကြေညာထားခြင်း ဖြစ်သည်။

Verse 113

लक्षं जपोऽयुतं होमो घृतेनैव प्रकीर्तितः । तर्पणं सर्वकामाप्त्यै प्रोक्तं संमोहिनीसुमैः ॥ ११३ ॥

ဂျပ် (japa) ကို တစ်လက္ခ (၁၀၀,၀၀၀) ကြိမ် ပြုရမည်ဟု သတ်မှတ်ထားသည်။ ထို့အတူ ဟောမ (homa) ကို တစ်အယုတ (၁၀,၀၀၀) ကြိမ် ဂျီ (ghee) သာဖြင့် ပူဇော်ရမည်ဟု ကြေညာထားသည်။ ထို့ပြင် «သမ္မောဟိနီ» ပန်းများဖြင့် တർပဏ (tarpaṇa) ကို ပြုလုပ်လျှင် လိုအင်ဆန္ဒ အားလုံး ပြည့်စုံမည်ဟု သင်ကြားထားသည်။

Verse 114

श्रीबीजं शक्तिरापेति बीजेनैव षडंकस्तथा । त्रैलोक्यमोहनः शब्दो नमोंऽतो मनुरीरितः ॥ ११४ ॥

ဘီဇ (bīja) «śrī» သည် သက္တိ (Śakti) ကို ဖိတ်ခေါ်ဝင်ရောက်စေသည်ဟု ဆိုကြသည်။ ထိုဘီဇတည်းဖြင့်ပင် မန္တရကိုယ်ခန္ဓာ ခြောက်အင်္ဂ (ṣaḍaṅga) လည်း ဖွဲ့စည်းလာသည်။ ထို့နောက် သုံးလောကကို မောဟစေသော စကားလုံးကို «namaḥ» ဖြင့် အဆုံးသတ်သော မန္တရအဖြစ် သင်ကြားထားသည်။

Verse 115

ऋषिर्ब्रह्मा च गायत्री छन्दः श्रीधरदेवता । श्रीबीजं शक्तिरापेति बीजेनैव षडंगकम् ॥ ११५ ॥

ဤမန္တရ/ဓလေ့အတွက် ရှိ (ṛṣi) သည် ဘြဟ္မာ ဖြစ်ပြီး၊ ချန်ဒ (metre) သည် ဂါယတြီ (Gāyatrī) ဖြစ်သည်။ အဓိပတိ ဒေဝတာမှာ သရီဓရ (Śrīdhara—ဗိဿနု) ဖြစ်သည်။ သက္တိ (śakti) သည် Śrī-bīja ဖြစ်ပြီး၊ ထိုဘီဇတည်းဖြင့်ပင် ṣaḍaṅga အင်္ဂခြောက်ပါးကို တည်ထောင်စေသည်။

Verse 116

पुरुषोत्तमवद्ध्यानपूजादिकमिहोदितः । लक्षं जपस्तथा होम आज्येनैव दशांशतः ॥ ११६ ॥

ဤနေရာတွင် ပုရုရှောတ္တမ (Puruṣottama) ကို ပူဇော်သကဲ့သို့ သာဓနာ (dhyāna)၊ ပူဇာ (pūjā) နှင့် ဆက်စပ်သော အကျင့်အထုံးများကို ညွှန်ကြားထားသည်။ ဂျပ်ကို တစ်လက္ခ ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ ထိုအရေအတွက်၏ ဆယ်ပုံတစ်ပုံအတိုင်း ဂျီဖြင့် ဟောမကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 117

सुगंधश्वेतपुष्पैस्तु पूजां होमादिकं चरेत् । एवं कृते तु विप्रेन्द्र साक्षात्स्याच्छ्रीधरः स्वयम् ॥ ११७ ॥

အနံ့သင်းသော အဖြူရောင် ပန်းများဖြင့် ပူဇာနှင့် ဟောမစသော ကုသိုလ်ကိစ္စများကို ဆောင်ရွက်ရမည်။ ဤသို့ ပြုလုပ်ပြီးလျှင်၊ အို ဗိပရိန္ဒြ (ဗြာဟ္မဏအထူးမြတ်)၊ သရီဓရ (Śrīdhara—ဗိဿနု) သည် ကိုယ်တိုင် တိုက်ရိုက် ပေါ်ထွန်းလာမည်။

Verse 118

अच्युतानन्तगोविंदपदं ङेंतं नमोंतिमम् । मंत्रोऽस्य शौनकऋषिर्विराट् छंदः प्रकीर्तितम् ॥ ११८ ॥

အချျုတ၊ အနန္တ၊ ဂోవိန္ဒ၏ သန့်ရှင်းသော ခြေတော်တို့၌ အခြေတည်သော အမြင့်မြတ်ဆုံး “နမော” မန္တရကို သိမှတ်ရမည်။ ဤမန္တရ၏ ရှင်မြတ်ရိရှီမှာ ရှောနက ဖြစ်ကြောင်း ကြေညာထားပြီး၊ ချန္ဒသ်မှာ ဝိရာတ် ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားစွာ ဆိုထားသည်။

Verse 119

एषां पराशरव्यासनारदा ऋषयः स्मृताः । विराट् छन्दः समाख्यातं परब्रह्मात्मको हरिः ॥ ११९ ॥

ဤသင်ခန်းစာများအတွက် ပရာရှရ၊ ဗျာသ နှင့် နာရဒ တို့ကို ရိရှီများ (ṛṣi) ဟု မှတ်ယူကြသည်။ ချန္ဒသ်မှာ ဝိရာတ် ဟု ကြေညာထားပြီး၊ အမြင့်ဆုံး ဘြဟ္မန်၏ သဘာဝတော်ဖြစ်သော ဟရီကို အဓိပတိ ဒေဝတာဟု ဆိုထားသည်။

Verse 120

देवताबीजशक्ती तु पूर्वोक्ते साधकैर्मते । शंखचक्रधरं देवं चतुर्बाहुं किरीटिनम् ॥ १२० ॥

သို့ရာတွင် ယခင်က ဖော်ပြထားသော साधक များ၏ သဘောတရားအရ ဒေဝတာ၏ ဘီဇ-ရှက္တိ (devatā-bīja-śakti) ကို သင်္ခ (ခေါင်းခွံ) နှင့် စက္ကရ (ဝိုင်းလက်နက်) ကို ကိုင်ဆောင်သော ဘုရား—လက်လေးဖက်၊ မကူဋ်ဆောင်းတော်မူသော အရှင်အဖြစ် စိတ်တွင် တရားထိုင်၍ စဉ်းစားရမည်။

Verse 121

सर्वैरप्यायुधैर्युक्तं गरुडोपरि संस्थितम् । सनकादिमुनींद्रैस्तु सर्वदेवैरुपासितम् ॥ १२१ ॥

ဒေဝလက်နက် အားလုံးဖြင့် ပြည့်စုံ၍ ဂရုဍပေါ်၌ တည်နေတော်မူသော အရှင်သည်၊ စနက စသည့် မဟာမုနိအင်္ဒြများနှင့် ဒေဝတား အားလုံးက ပူဇော်အုပ်သိမ်းကြသည်။

Verse 122

श्रीभूमिसहितं देवमुदयादित्यसन्निभम् । प्रातरुद्यत्सहस्रांशुमंडलोपमकुंडलम् ॥ १२२ ॥

သီရိ (လက္ခမီ) နှင့် ဘူ (မြေဒေဝီ) တို့နှင့်အတူရှိသော အရှင်ကို ပူဇော်ရမည်။ အရှင်သည် နေထွက်သကဲ့သို့ တောက်ပ၍၊ နံနက်ခင်း အလင်းရောင် တစ်ထောင်ရောင်ခြည်ရှိသော နေမဏ္ဍလကဲ့သို့ ကုဏ္ဍလ (နားကပ်) တော်တို့ကို ဆောင်တော်မူသည်။

Verse 123

सर्वलोकस्य रक्षार्थमनन्तं नित्यमेव हि । अभयं वरदं देवं प्रयच्छंतं मुदान्वितम् ॥ १२३ ॥

လောကအပေါင်းကို ကာကွယ်ရန်အတွက် အနန္တ—အမြဲတည်တံ့သော အရှင်ကို စိတ်တည်ငြိမ်စွာ သတိပြုရမည်။ ဝမ်းမြောက်ခြင်းဖြင့် အကြောက်ကင်းခြင်းကို ပေး၍ ကောင်းချီးများကို ချီးမြှင့်သော ဘုရားသခင်တော် ဖြစ်သည်။

Verse 124

एवं ध्यात्वा र्चयेत्पीठे वैष्णवे सुसमाहितः । आद्यावरणसंगैः स्याच्चक्रशंखगदासिभिः ॥ १२४ ॥

ဤသို့ သတိစိုက်၍ စိတ်အပြည့်အဝ တည်ငြိမ်စွာ ဝိုင်ရှ္ဏဝ ပီဋ္ဌာပေါ်တွင် ပူဇော်ရမည်။ ပထမ အာဝရဏ၌ စက်ရ၊ သင်္ခ၊ ဂဒါ၊ အစိ (ဓား) ဟူသော သင်္ကေတများက အတူတကွ စောင့်ရှောက်စေ။

Verse 125

मुशलाढ्यधनुः पाशांकुशैः प्रोक्तं द्वितीयकम् । सनकादिकशाक्तेयव्यासनारदशौनकैः ॥ १२५ ॥

ဒုတိယအဆင့်ကို မုဆလ (ပုတ်တံကြီး)၊ လေး၊ ပာရှ (ကြိုးဖမ်း) နှင့် အင်္ကုရှ (ဆင်ထိန်းချွန်) ကိုင်ဆောင်သည်ဟု ကြေညာထားသည်။ ဤသို့ကို စနကာတို့နှင့် အခြား ရှင်သန်တော်များ၊ ရှာက်တေယ၊ ဗျာသ၊ နာရဒ၊ ရှောနက တို့က သင်ကြားထားသည်။

Verse 126

तृतीयं लोकपालैस्तु चतुर्थं परिकीर्तितम् । लक्षं जपो दशांशेन घृतेन हवनं स्मृतम् ॥ १२६ ॥

တတိယအဆင့်ကို လောကပာလများနှင့်အတူ ဆောင်ရွက်သည်ဟု ဆိုကြပြီး စတုတ္ထလည်း ထိုနည်းတူ ဖော်ပြထားသည်။ ဂျပ် (japa) ကို တစ်သိန်း ပြုလုပ်ရမည်၊ ထို့၏ တစ်ဆယ်ပုံတစ်ပုံအဖြစ် ဂျီ (ghee) ဖြင့် ဟောမ (homa) ပူဇော်ခြင်းကို ညွှန်ကြားထားသည်။

Verse 127

एवं सिद्धे मनौ मंत्री प्रयोगानप्युपाचरेत् । श्रीवृक्षमूले देवेशं ध्यायन्वैरोगिणं स्मरन् ॥ १२७ ॥

ဤသို့ မန္တရကို စိဒ္ဓိရပြီးနောက် မန္တရီသည် ၎င်း၏ အသုံးချပုံများကိုလည်း ဆောင်ရွက်ရမည်။ သန့်ရှင်းသော Śrī-သစ်ပင်၏ အမြစ်အောက်၌ ဒေဝေရှ (ဘုရားတို့၏ အရှင်) ကို သတိစိုက် ဓျာနပြု၍ ရောဂါပျောက်ကင်းစေသူအဖြစ် သတိရလျက်။

Verse 128

स्पृष्ट्वा जप्त्वायुतं साध्यं स्मृत्वा वा मनसा द्विज । रोगिणां रोगनिर्मुक्तिं कुर्यान्मंत्री तु मंडलात् ॥ १२८ ॥

အို ဒွိဇာ၊ လူနာကို ထိတွေ့ပြီး သတ်မှတ်မန်တရားကို တစ်သောင်းကြိမ် ဂျပ်တော်မူသော်လည်းကောင်း၊ စိတ်ထဲ၌သာ မှတ်မိသော်လည်းကောင်း၊ မန်တရားကျင့်သူသည် မဏ္ဍလအတွင်းမှ လူနာ၏ ရောဂါကင်းလွတ်ခြင်းကို ဖြစ်စေသင့်၏။

Verse 129

कन्यार्थी जुहुयाल्लाजैर्बिल्वैश्चापि धनाप्तये । वस्त्रार्थी गन्धकुसुमैरारोग्याय तिलैर्हुनेत् ॥ १२९ ॥

မင်္ဂလာဆောင်ရန် သမီးပျိုကို လိုသူသည် မီးပူဇော်၌ လာဇ (ဆန်လှော်) ကို ဟုမည်; ငွေကြေးရရန် ဘိလ္ဝသီးကိုလည်း ပူဇော်ရမည်။ အဝတ်အစားလိုသူသည် မွှေးကြိုင်သော ပန်းများကို ဟုမည်; ကျန်းမာရေးအတွက်တော့ နှမ်းစေ့ဖြင့် ဟုမည်။

Verse 130

रविवारे जले स्थित्वा नाभिमात्रे जपेत्तु यः । अष्टोत्तरसहस्रं वै स ज्वरं नाशयेद् ध्रुवम् ॥ १३० ॥

တနင်္ဂနွေနေ့၌ ရေထဲတွင် နာဘီအထိ ရပ်နေကာ မန်တရားကို ၁၀၀၈ ကြိမ် ဂျပ်တော်မူသူသည် အဖျားကို မလွဲမသွေ ဖျက်ဆီးနိုင်၏။

Verse 131

विवाहार्थं जपेन्मासं शशिमण्डलमध्यगम् । ध्यात्वा कृष्णं लभेत्कन्यां वांछितां चापि नारद ॥ १३१ ॥

အို နာရဒာ၊ မင်္ဂလာအတွက် မန်တရားကို တစ်လပတ်လုံး ဂျပ်တော်မူ၍ လမဏ္ဍလအလယ်၌ ထိုင်တော်မူသော ဘဂဝန်ကို စိတ်ကူးသဘောထားရမည်။ ကృష్ణကို ဓ്യာနပြုလျှင် လိုချင်သည့် သမီးပျိုကို ရရှိမည်။

Verse 132

वसुदेवपदं प्रोच्य निगडच्छेदशब्दतः । वासुदेवाय वर्मास्त्रे स्वाहांतो मनुरीरितः ॥ १३२ ॥

«ချည်နှောင်မှုကို ဖြတ်တောက်သူ» ဟူသော အဓိပ္ပါယ်မှ ဆင်းသက်သည့် «ဝစုဒေဝ» ဟူသော စကားကို အရင်ဆိုပြီးနောက်၊ ကာကွယ်ရေး “ဝර්မာස්တရ” (အာမို-အာယုဓ) အတွက် မန်တရားကို သင်ကြားသည်။ ၎င်းသည် «ဝာစုဒေဝာယ» ဟု ဦးတည်ကာ «ဆွာဟာ» ဖြင့် အဆုံးသတ်၏။

Verse 133

नारदोऽस्य ऋषिश्छन्दो गायत्री कृष्णदेवता । वर्म बीजं शिरः शक्तिरन्यत्सर्वं दशार्णवत् ॥ १३३ ॥

ဤမန္တရအတွက် ရှိ (ṛṣi) သည် နာရဒ ဖြစ်၍၊ ချန္ဒ (metre) သည် ဂါယတ္ရီ ဖြစ်သည်။ အဓိကဒေဝတာမှာ သ্রীကృష్ణ ဖြစ်၏။ ဘီဇမှာ «ဝර්မ»၊ ရှက္တိမှာ «သိရဟ်» ဖြစ်ပြီး၊ ကျန်အချက်များအားလုံးသည် ဒశာဏ (အက္ခရာဆယ်လုံး) မန္တရအတိုင်း ဖြစ်သည်။

Verse 134

बालः पवनदीर्घैदुयुक्तो झिंटीशयुर्जलम् । अत्रिर्व्यासाय हृदयं मनुरष्टाक्षरोऽवतु ॥ १३४ ॥

အက္ခရာရှစ်လုံး မန္တရသည် ကျွန်ုပ်တို့ကို ကာကွယ်ပါစေ။ ကလေးသဘောရှိသော သခင်ကို လေ၏ ရှည်လျားသော အသက်ရှူနှင့် ပေါင်းစည်းထားသကဲ့သို့၊ ဂျိမ်းတီ အပင် နားနေသော ရေကဲ့သို့၊ အတရီ ရှင် (ṛṣi) ကဲ့သို့၊ ဗျာသအား ဆက်ကပ်သော နှလုံးကဲ့သို့—အက္ခရာရှစ်လုံး မန္တရသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ အကာအကွယ် ဖြစ်ပါစေ။

Verse 135

ब्राह्मानुष्टुप् मुनिश्छन्दो देवः सत्यवतीसुतः । आद्यं बीजं नमः शक्तिदीर्घाढ्यो नादिनांगकम् ॥ १३५ ॥

ဤမန္တရ၏ ချန္ဒ (metre) သည် ဘြာဟ္မာနုဋ္ဌုဗ္ ဖြစ်၍၊ ၎င်း၏ ṛṣi (မြင်သူ) သည် မုနိ ဖြစ်သည်။ အဓိကဒေဝတာမှာ စတျဝတီ၏ သား ဗျာသ ဖြစ်၏။ ဘီဇမှာ မူလအက္ခရာ၊ ရှက္တိမှာ «နမဟ်» ကို သရရှည်ဖြင့် ပြည့်စုံစေထားခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ အင်္ဂ (အကူအညီအစိတ်အပိုင်း) သည် နာဒ (အာဓိကသံ) နှင့် ဆက်နွယ်သည်။

Verse 136

व्याख्यामुद्रिकया लसत्करतलं सद्योगपीठस्थितं वामे जानुतले दधानमपरं हस्तं सुविद्यानिधिम् । विप्रव्रातवृतं प्रसन्नमनसं पाथोरुहांगद्युतिं पाराशर्यमतीव पुण्यचरितं व्यासं स्मरेत्सिद्धये ॥ १३६ ॥

အောင်မြင်မှုရရန် ပရာရှရ၏ သား ဗျာသကို စိတ်တွင် သမาธိပြုရမည်။ အနက်ဖွင့်ပြမုဒြာဖြင့် လက်ဖဝါးတောက်ပ၍၊ အထူးယောဂပီဋ္ဌပေါ်၌ ထိုင်နေသည်။ အခြားလက်ကို ဘယ်ဘက် ဒူးပေါ်တင်ထားကာ စစ်မှန်သော ဗိဒ္ယာ၏ خزانه ဖြစ်သည်။ ဗြာဟ္မဏ အစုအဝေးတို့ ဝန်းရံ၍၊ စိတ်ကြည်လင်ငြိမ်းချမ်းကာ၊ အလင်းရောင်သည် ကြာပန်းကဲ့သို့၊ သူ၏ ကုသိုလ်ကောင်းသော လုပ်ရပ်များသည် အလွန်ပင် သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်၏။

Verse 137

जपेदष्टसहस्राणि पायसैर्होममाचरेत् । पूर्वोक्तपीठे व्यासस्य पूर्वमंगानि पूजयेत् ॥ १३७ ॥

ဂျပ်ကို ၈,၀၀၀ ကြိမ် ပြုလုပ်၍၊ နို့ထမင်း (ပာယသ) ဖြင့် ဟိုးမ (homa) ကို ဆောင်ရွက်ရမည်။ ယခင်ဖော်ပြခဲ့သော ပီဋ္ဌပေါ်တွင် ဗျာသအတွက် အရင်ဆုံး သူ၏ အင်္ဂများ (အစပိုင်းအင်္ဂ) ကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 138

प्राच्यादिषु यजेत्पैलं वैशंपायनजैमिनी । सुमंप्तुं कोणभागेषु श्रीशुकं रोमहर्षणम् ॥ १३८ ॥

အရှေ့ဘက်နှင့် အခြားအရပ်များတွင် ပိုင်လ (Paila) နှင့်အတူ ပူဇော်ရမည်၊ ထို့ပြင် ဝိုင်ရှမ္ပာယန (Vaiśampāyana) နှင့် ဇိုင်မိနီ (Jaimini) တို့ကိုလည်း ပူဇော်ရမည်။ အလယ်ထောင့်ဒေသများတွင် စုမန္တု (Sumantu) ကို ပူဇော်၍ ထို့အတူ သရီရှုက (Śrī Śuka) နှင့် ရောမဟර්ရှဏ (Romaharṣaṇa) ကိုလည်း ပူဇော်ရမည်။

Verse 139

उग्रश्रवसमन्यांश्च मुनीन्सेंद्रादिकाययुधान् । एवं सिद्धमनुर्मंत्री कवित्वं शोभनाः प्रजाः ॥ १३९ ॥

ဤသို့ အောင်မြင်မှုကြောင့် သူသည် စိဒ္ဓမန်တရ (siddha-mantra) များဖြင့် ပြည့်စုံလာပြီး၊ ပြောဆိုတတ်မြောက်မှုနှင့် ကဗျာဉာဏ်အင်အားကို ရရှိကာ၊ ကောင်းမြတ်သော လူထုကိုလည်း ဆွဲဆောင်နိုင်သည်။ ထို့အပြင် ဥဂ္ဂရရှ္ရဝသ (Ugraśravas) စသည့် မုနိများနှင့်၊ အိန္ဒြ (Indra) စသည့်တို့ ဦးဆောင်သော စစ်သူရဲအစုအဝေးများကိုပါ ရရှိစေသည်။

Verse 140

व्याख्यानशक्तिं कीर्तिं च लभते संपदां चयम् । नृसिंहो माधवो दृष्टो लोहितो निगमादिमः ॥ १४० ॥

သူသည် အဓိပ္ပါယ်ဖော်ပြရှင်းလင်းနိုင်သော အင်အား (vyākhyāna-śakti) နှင့် ဂုဏ်သတင်း၊ ထို့ပြင် စည်းစိမ်ဥစ္စာ စုဆောင်းမှုကို ရရှိသည်။ ဤသို့ပင် နရစിംဟ (Nṛsiṃha) — မာဓဝ (Mādhava) ကို အနီရောင်တောက်ပသော ဘုရားအဖြစ်၊ ဝေဒ (nigama) တို့၏ မူလအရင်းအမြစ်အဖြစ် မြင်တွေ့ရသည်။

Verse 141

कृशानुजाया पञ्चार्णो मनुर्विषहरः परः । अनंतपंक्तिपक्षीन्द्रा मुनिश्छन्दः सुरा मताः ॥ १४१ ॥

ကೃရှာနု (Kṛśānu) ၏ သမီးအတွက် အထွတ်အမြတ် ငါးအက္ခရာ မန်တရ (pañcārṇa) ကို “ဗိဿဟရ” (Viṣahara) — အဆိပ်ဖယ်ရှားသူ ဟု သင်ကြားထားသည်။ ၎င်း၏ ရှိ (ṛṣi) သည် အနန္တပင်က္တိ (Anantapaṅkti) ဖြစ်ပြီး၊ ချန္ဒ (metre) သည် ပက္ခီန္ဒြာ (Pakṣīndrā) ဖြစ်ကာ၊ အဓိပတိ ဒေဝတာများကို စုရ (Suras) တို့ဟု ယူဆကြသည်။

Verse 142

तारवह्निप्रिये बीजशक्ती मन्त्रस्य कीर्तिते । ज्वलज्वल महामंत्री स्वाहा हृदयमीरितम् ॥ १४२ ॥

“တာရာ” (Tārā) “ဝဟ္နိ” (Vahni) နှင့် “ပရိယာ” (Priyā) တို့ကို ဤမန်တရ၏ ဘီဇ (bīja) နှင့် ရှက္တိ (śakti) ဟု ကြေညာထားသည်။ ဟృဒယ (hṛdaya) သုတ်ကို “ဇွလ ဇွလ မဟာမန္တရီ၊ စွာဟာ (svāhā)” ဟု သင်ကြားထားသည်။

Verse 143

गरुडेति पदस्यांते चूडाननशुचिप्रिया । शिरोमन्त्रो गरुडतः शिखे स्वाहा शिखा मनुः ॥ १४३ ॥

မန္တရ၏အဆုံးတွင် «garuḍa» ဟူသောစကားကို ထည့်ပါ။ «cūḍānana-śuci-priyā» မန္တရကို ခေါင်းပေါ်တွင် ခေါင်းမန္တရအဖြစ် တင်ရမည်။ «garuḍa» မှ «svāhā» အထိသည် śikhā-မန္တရဖြစ်၍ nyāsa အနေဖြင့် ဆံထုံးထိပ် (śikhā) တွင် လိမ်းတင်ရမည်။

Verse 144

गरुडेति पदं प्रोच्य प्रभंजययुगं वदेत् । प्रभेदययुगं पश्चाद्वित्रासय विमर्दय ॥ १४४ ॥

«Garuḍa» ဟူသောစကားကို ဆိုပြီးနောက် «prabhaṃjaya» ကို နှစ်ကြိမ် ရွတ်ပါ။ ထို့နောက် «prabhedaya» ကိုလည်း နှစ်ကြိမ် ရွတ်ပြီး၊ အဆုံးတွင် «vitrāsaya» နှင့် «vimardaya» ဟု ဆိုရမည်။

Verse 145

प्रत्येकं द्विस्ततः स्वाहा कवचस्य मनुर्मतः । उग्ररूपधरांते तु सर्वविषहरेति च ॥ १४५ ॥

စကားရပ်တစ်ခုချင်းစီအတွက် ကာကွယ်ရေး kavaca မန္တရကို «svāhā» ဖြင့် အဆုံးသတ်ကာ နှစ်ရာကြိမ် ရွတ်ရန် သတ်မှတ်ထားသည်။ ထို့ပြင် ကြမ်းတမ်းသောရုပ်သဏ္ဍာန်ကို ဆောင်သော ဒေဝတားမန်တရ၏ အဆုံးတွင် «sarva-viṣa-harā» (အဆိပ်အားလုံးကို ဖယ်ရှားသူ) ဟု ထည့်ရမည်။

Verse 146

भीषयद्वितयं प्रोच्य सर्वं दहदहेति च । भस्मीकुरु ततः स्वाहा नेत्रमन्त्रोऽयमीरितः ॥ १४६ ॥

«bhīṣaya» ဖြင့် စတင်သော စကားနှစ်လုံးကို ဆိုပြီးနောက် «အားလုံးကို လောင်စေ၊ လောင်စေ» ဟုလည်း ဆိုရမည်။ ထို့နောက် «ပြာဖြစ်စေ» ဟုဆိုပြီး နောက်ဆုံး «svāhā» ဖြင့် အဆုံးသတ်ပါ။ ဤသည်ကို Netra-မန္တရ ဟု ကြေညာထားသည်။

Verse 147

अप्रतिहतवर्णांते बलाय प्रहतेति च । शासनांते तथा हुं फट् स्वाहास्त्रमनुरीरितः ॥ १४७ ॥

မန္တရ၏ အက္ခရာအဆုံးတွင် «apratihata» (တားဆီးမရ) ကို ထည့်ပြီး၊ ထို့ပြင် «balāya» (အားအတွက်) နှင့် «prahata» (ထိုးနှက်ပါ) ကိုလည်း ထည့်ရမည်။ အမိန့်၏ အဆုံးတွင် «huṃ», «phaṭ», «svāhā» ဟု ဆိုရပြီး၊ ဤသည်ကို astramantra (လက်နက်မန္တရ) ဟု ကြေညာသည်။

Verse 148

पादे कटौ हृदि मुखे मूर्ध्निं वर्णान्प्रविन्यसेत् ॥ १४८ ॥

ခြေ၊ ခါး၊ နှလုံး၊ ပါးစပ်နှင့် ခေါင်းထိပ်ပေါ်တွင် အက္ခရာများကို နျာသ (nyāsa) အဖြစ် သေချာစွာ တင်ထားရမည်။

Verse 149

तप्तस्वर्णनिभं फणींद्रनिकरैःक्लृप्तांग भूषंप्रभुं स्तर्तॄणां शमयन्तमुग्रमखिलं नॄणां विषं तत्क्षणात् । चंच्वग्रप्रचलद्भुजंगमभयं पाण्योर्वरं बिभ्रतं पक्षोच्चारितसामगीतममलं श्रीपक्षिराजं भजे ॥ १४९ ॥

အပူရွှေနှင့်တူသကဲ့သို့ တောက်ပသော ကိုယ်တော်ကို ဖဏိန္ဒြာများအစုအဝေးကို အလှဆင်အဖြစ် ဝတ်ဆင်ထားသော प्रभု ဂရုဍကို ငါဘုရားပူဇော်၏။ လူအပေါင်းတို့ကို ထိခိုက်စေသော ကြမ်းတမ်းသော အဆိပ်ကို ချက်ချင်း သက်သာပျောက်ကင်းစေသူ၊ လှုပ်ရှားသော မြွေတို့အပေါ် အကြောက်ကင်းခြင်း၏ အပေးအယူကို လက်နှစ်ဖက်၌ ကိုင်ဆောင်သူ၊ တောင်ပံမှ ထွက်ပေါ်သော သန့်ရှင်းသော စာမဂီတသံဖြင့် တေးဆိုသူ ပက္ခိရာဇကို ငါဝတ်ပြု၏။

Verse 150

पञ्चलक्षं जपेन्मंत्रं दशांशं जुहुयात्तिलैः । पूजयेन्मातृकापीठे गरुडं वेदविग्रहम् ॥ १५० ॥

မန္တရကို ငါးသိန်းကြိမ် ဂျပ်ရမည်။ ထို့နောက် ထိုအရေအတွက်၏ တစ်ဆယ်ပုံတစ်ပုံကို နှမ်းစေ့ဖြင့် မီးထဲသို့ ဟောမ (homa) အဖြစ် ပူဇော်ရမည်။ မာတೃကာပီဋ္ဌ၌ ဝేదကိုယ်တော်ဖြစ်သော ဂရုဍကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 151

चतुर्थ्यन्तः पक्षिराजः स्वाहा पीठमनुः स्मृतः । दृष्ट्वांगं कर्णिकामध्ये नागान्यंत्रेषु पूजयेत् ॥ १५१ ॥

ပီဋ္ဌမန္တရမှာ “ပက္ခိရာဇာယ” (ဒေတိဗ်/စတုတ္ထီ အဆုံးသတ်) နောက်တွင် “svāhā” ဟု ဆိုသည်ဟု မှတ်ယူရသည်။ ကဏ္ဏိကာ (ပန်းအလယ်) ၏ အလယ်ဗဟို၌ အင်္ဂ (aṅga) ကို စိတ်ကူးတင်ထားပြီးနောက် ယန္တရများအတွင်း နာဂများကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 152

तद्बिहिर्लोकपालांश्च वज्राद्यैर्विलसत्करान् । एवं सिद्धमनुर्मंत्री नाशयेद्गरलद्वयम् । देहांते लभते चापिश्रीविष्णोः परमं पदम् ॥ १५२ ॥

ထိုမန္တရနှင့် အကျင့်ပညာများအားဖြင့် လက်တွင် ဝဇ္ဇရ (vajra) စသည့် လက်နက်များ တောက်ပနေသော လောကပာလ (lokapāla) များကိုလည်း ပူဇော်ရမည်။ ဤသို့ မန္တရ (manu) စွမ်းအား ပြည့်စုံလာသော် မန္တရကျင့်သူသည် အဆိပ်နှစ်မျိုးကို ဖျက်ဆီးနိုင်ပြီး၊ ကိုယ်ခန္ဓာအဆုံး (သေဆုံးချိန်) တွင်လည်း သရီဝိෂ္ဏု၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး နေရာတော်ကို ရရှိသည်။

Verse 153

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे बृहदुपाख्याने तृतीयपादे कृष्णादिमन्त्रभेदनिरूपणं नामैकाशीतितमोऽध्यायः ॥ ८१ ॥

ဤသို့ဖြင့် သီရိ ဘೃಹန္နာရဒီယ ပုရာဏ၏ ပူရ္ဝ-ဘာဂ၌၊ ဘೃಹဒုပါခ္ယာန အတွင်း၊ တတိယ-ပါဒ၌ «ကృష్ణနှင့် ဆက်စပ် မန္တရများ၏ အမျိုးအစားခွဲခြားမှုကို ရှင်းလင်းဖော်ပြခြင်း» ဟူသော အမည်ရှိ အခန်း ၈၁ သည် ပြီးဆုံး၏။