Gaṇeśa Mantra-vidhi: Mahāgaṇapati Gāyatrī, Vakratuṇḍa Mantra, Nyāsa, Homa, Āvaraṇa-pūjā, and Caturthī Vrata

Verse 1

श्रीसनत्कुमार उवाच । अथ वक्ष्ये गणेशस्य मंत्रान्सर्वेष्टदायकान् । यान्समाराध्य विप्रेंद्र साधको भुक्तिमुक्तिमान् ॥ १ ॥

သီရိ စနတ်ကုမာရ မိန့်တော်မူသည်။ ယခု ဂဏေရှ၏ မန္တရများကို—အလိုဆန္ဒအားလုံးကို ပေးစွမ်းသော မန္တရများကို—ငါကြေညာမည်။ အို ဗြာဟ္မဏအထက်မြတ်၊ ထိုမန္တရတို့ကို သေချာစွာ ပူဇော်ပါက စာဓကသည် လောကီအပျော်နှင့် မုတ်ခ္ခကို နှစ်မျိုးလုံး ရရှိသည်။

Verse 2

अव्ययो विष्णुवनिता शंभुस्त्री मीनकेतनः । स्मृतिर्मांसेंदुमन्वाढ्या सा पुनश्चंद्रशेखरा ॥ २ ॥

သူသည် မဖျက်မပျက်သော အဗျယ; ဗိဿနု၏ ချစ်မြတ်နိုးသူ; ရှမ္ဘု၏ မဟာသမီး/ဇနီး; ငါးအလံအမှတ်ရှိသူ; သန့်ရှင်းသော သတိတရား၏ ကိုယ်တိုင်; အသားနှင့် လတို့ဖြင့် တန်ဆာဆင်သူ; ထို့ပြင် လဝက်မကူဒ်ကို ဆောင်းထားသူ ဖြစ်၏။

Verse 3

ङेतो गणपतिस्तोयं भुजंगो वरदेति च । सर्वांते जनमुञ्चार्य ततो मे वशमानय ॥ ३ ॥

«‘ṅeto’, ‘ဂဏပတိ’, ‘toyaṃ’, ‘ဘုဇင်္ဂ’, ‘ဝရဒ’ ဟူသော စကားများကို သုံးပါ; အားလုံး၏ အဆုံးတွင် ထိုသူ၏ အမည်ကို ထည့်၍ အဆုံးသတ်ပါ; ထို့နောက် ‘သူ/သူမကို ငါ၏ အာဏာအောက်သို့ ခေါ်ဆောင်လာ’ ဟု ရွတ်ဆိုပါ»။

Verse 4

वह्निः प्रियांतो मंत्रोऽयष्टाविंशतिवर्णवान् । गणकोऽस्य मुनिश्छंदो गायत्री वियुदादिका ॥ ४ ॥

ဤမန္တရသည် “Vahni” ဟူသော စကားဖြင့် စ၍ “Priyā” ဖြင့် အဆုံးသတ်သည်; အက္ခရာ ၂၈ လုံး ပါဝင်သည်။ ၎င်း၏ ရှိ (ṛṣi) သည် Gaṇaka; ချန္ဒ (chandas) သည် Gāyatrī; အုပ်စိုးသဒ္ဓါတော် (devatā) သည် Viyut—မိုးကြိုးသဘောတရားမှ စတင်သည်။

Verse 5

गणेशो देवता बीजं षष्टशक्तिस्तदादिका । श्रीमन्महागणपतिप्रीतये विनियोगकः ॥ ५ ॥

ဂဏေရှသည် အုပ်စိုးသဒ္ဓါတော် (devatā) ဖြစ်သည်; ဘီဇ (bīja) အက္ခရာကို “ခြောက်ဆယ်မျိုးသော စက္တိ” (ṣaṣṭi-śakti) နှင့် ဆက်စပ်အစိတ်အပိုင်းများနှင့်အတူ ဖော်ပြထားသည်။ ဤသည်မှာ မင်္ဂလာရှိသော မဟာဂဏပတိကို ပျော်ရွှင်စေခြင်းအတွက် ဝိနိယောဂ (viniyoga) ဖြစ်၏။

Verse 6

ऋषिं शिरसि वक्रे तु छन्दश्च हृदि देवताम् । गुह्ये बीजं पदोः शक्तिं न्यसेत्साधकसत्तमः ॥ ६ ॥

အကောင်းဆုံးသော সাধကသည် နျာသ (nyāsa) ကို ပြုလုပ်ရာတွင် ṛṣi ကို ခေါင်းပေါ်၌; chandas ကို ပါးစပ်၌; devatā ကို နှလုံး၌; bīja ကို လျှို့ဝှက်နေရာ၌; နှင့် မန္တရ၏ śakti ကို ခြေထောက်များပေါ်၌ တင်၍ နေရာချရမည်။

Verse 7

षड्दीर्घाढ्येन बीजेन यं च बीजादिना पुनः । षङंगानि न्यसेदस्य जातियुक्तानि मंत्रवित् ॥ ७ ॥

မန္တရသိသူသည် သရရှည်ခြောက်လုံးပါသော ဘီဇာအက္ခရာဖြင့် အင်္ဂခြောက်ပါးကို နျာသ (nyāsa) ပြု၍ ထားရမည်၊ ထို့နောက် «ယံ» ဖြင့်အစပြုသော ဘီဇာဖြင့် ထပ်မံနျာသပြုရမည်။ ထိုသို့ အင်္ဂခြောက်ပါးကို မိမိသက်ဆိုင်ရာ «ဇာတိ» (အသံတင်ပုံ) နှင့်ပေါင်းစည်းကာ တည်စေရာ၏။

Verse 8

शैवी षडंगमुद्राय न्यस्तव्या हि षडंगके । गामाद्यं चैव भूर्लोकं नाभ्यंतं पादयोर्न्यसेत् ॥ ८ ॥

အမှန်တကယ်ပင် ရှိုင်ဝ (Śaiva) အင်္ဂခြောက်ပါးမုဒြာကို နျာသဖြင့် ကိုယ်ခန္ဓာ၏ အစိတ်အပိုင်းခြောက်ခုအပေါ် ထားရမည်။ ထို့ပြင် «ဂာမ်» ဖြင့်အစပြုသော ဘူရ္လောက (Bhūrloka) ကို နာဘီမှ စ၍ ခြေထောက်အဆုံးတိုင်အောင် တည်စေရမည်။

Verse 9

गीमाद्यं च भुवर्लोकं कंठांतं नाभितो न्यसेत् । स्वर्लोकं चैव गूमाद्यं कंठदिमस्तकावधि ॥ ९ ॥

«ဂီ» ဖြင့်အစပြုသော ဘုဝရ္လောက (Bhuvar‑loka) ကို နျာသဖြင့် နာဘီမှ စ၍ လည်ချောင်းအဆုံးတိုင်အောင် ထားရမည်။ ထို့အတူ «ဂူ» ဖြင့်အစပြုသော သွဝရ္လောက (Svar‑loka) ကို လည်ချောင်းမှ စ၍ ခေါင်းထိပ်အဆုံးတိုင်အောင် ထားရမည်။

Verse 10

व्यापकं मूलमन्त्रेण न्यासोऽयं भुवनाभिधः । मूलमंत्रं समुञ्चार्य मातृकावर्णमीरयेत् ॥ १० ॥

ဤနျာသသည် မူလမန္တရဖြင့် ပြုသော အလုံးစုံပျံ့နှံ့ (vyāpaka) နျာသဖြစ်၍ «ဘုဝန» (Bhuvana) ဟု ခေါ်သည်။ မူလမန္တရကို အရင် ရွတ်ဆိုပြီးနောက် မာတൃကာ (Mātṛkā) အက္ခရာများကို ဆက်လက် ရွတ်ဆိုရမည်။

Verse 11

तदंतेऽपि च मूलं स्यान्नमोंऽतं मातृकास्थले । क्षांतं विन्यस्य मूलेन व्यापकं रचयेत्सुधीः ॥ ११ ॥

ထိုအဆုံးတွင်လည်း မူလဘီဇာကို ထားရမည်။ မာတൃကာတို့၏ အာသန (နေရာ) တွင် «နမောံ» ဟူသော အဆုံးသတ်ကို ထားရမည်။ «က္ෂာံ» ကို မူလဘီဇာနှင့်အတူ တည်စေပြီးနောက် ပညာရှိသည် အလုံးစုံပျံ့နှံ့ (vyāpaka) စီမံနျာသကို ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 12

वर्णन्या सोऽयमाख्यातः पदन्यासस्तथोच्यते । पञ्चत्रिबाणवह्नींदुचंद्राक्षिनिगमैः क्रमात् ॥ १२ ॥

ဤသည်ကို «ဝဏ္ဏ-န്യാസ» (အသံအက္ခရာတင်ခြင်း) ဟု ခေါ်ကြပြီး «ပဒ-န്യാസ» (စကားလုံးတင်ခြင်း) ဟုလည်း ဆိုကြသည်။ ထုံးတမ်းကိန်းဂဏန်းသင်္ကေတများ—ငါး၊ သုံး၊ မြား၊ မီး၊ လ၊ «စန္ဒ្រ»၊ မျက်စိ၊ နိဂမ (ဝేద/အာဂမ အာဏာ) —တို့အတိုင်း အစဉ်လိုက် ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 13

विभक्तैर्मूलगायत्र्या हृदंतैरष्टभिः पदैः । भालदेशे मुखे कण्ठे हृदि नाभ्यूरुजानुषु ॥ १३ ॥

မူလ ဂါယတြီ (mūla-gāyatrī) ကို «ဟෘတ်» သံဖြင့် အဆုံးသတ်သော ပဒ (pada) ရှစ်ပိုင်းအဖြစ် ခွဲ၍ န്യാസပြုကာ နဖူးဒေသ၊ မျက်နှာ၊ လည်ချောင်း၊ နှလုံး၊ ချက်၊ ပေါင်နှင့် ဒူးတို့ပေါ်တွင် တင်ရမည်။

Verse 14

पादयोश्चैव विन्यस्य मूलने व्यापकं चरेत् । वदेत्तत्पुरुषायांते विद्महेति पदं ततः ॥ १४ ॥

ခြေထောက်တို့ပေါ်တွင်လည်း န്യാസတင်ပြီးနောက် မူလ (mūla) တွင် အလုံးစုံပြန့်နှံ့သော «ဗျာပက» (vyāpaka) တင်ခြင်းကို ပြုလုပ်ရမည်။ ထို့နောက် တတ္ပုရုရှ (Tatpuruṣa) မန္တရ၏ အဆုံးတွင် «ဝိဒ္မဟေ» (vidmahe) ဟူသော စကားကို ရွတ်ဆိုရမည်။

Verse 15

वक्रतुंडाय शब्दांते धीमहीति समीरयेत् । तन्नो दंतिः प्रचोवर्णा दयादिति वदेत्पुनः ॥ १५ ॥

«ဝကရတုဏ္ဍာယ» (vakratuṇḍāya) ဟူသော စကား၏ အဆုံးတွင် «ဓီမဟိ» (dhīmahi)—“ကျွန်ုပ်တို့ သမาธိပြု၍ စိတ်တည်စေသည်” ဟု ရွတ်ဆိုရမည်။ ထို့နောက် ထပ်မံ၍ “တောက်ပသော အရောင်ရှိသည့် ဆင်စွယ်ရှင် (ဒန္တိ) သည် ကျွန်ုပ်တို့ကို လှုံ့ဆော်ပါစေ” ဟု ဆိုကာ «ဒယာတ်» (dayāt)—“ကရုဏာပေးပါစေ” ဖြင့် အဆုံးသတ်ရမည်။

Verse 16

एषोक्ता मूलगायत्री सर्वसिद्धिप्रदायिनी । एवं न्यासविधिं कृत्वा ध्यायेदेवं हृदंबुजे ॥ १६ ॥

ဤသည်မှာ အရာရာသော စိဒ္ဓိ (အောင်မြင်မှု) ကို ပေးစွမ်းသော မူလ ဂါယတြီ ဟု ကြေညာထားသည်။ ထို့ကြောင့် န്യാസနည်းလမ်းကို ဤသို့ ပြုလုပ်ပြီးနောက် နှလုံးပန်းကြာ (ဟෘဒယ-ပဒ္မ) ပေါ်တွင် ဤပုံစံအတိုင်း ဓျာနပြုရမည်။

Verse 17

उद्यन्मार्तण्डसदृशं लोकस्थित्यंतकारणम् । सशक्तिकं भूषितांगं दंत चक्राद्युदायुधम् ॥ १७ ॥

ထွန်းတက်သော နေမင်းကဲ့သို့ ဖြစ်၍ လောကတည်တံ့မှုနှင့် အဆုံးသတ်မှု၏ အကြောင်းရင်းတော် ဖြစ်သည်။ သက္တိ (Śakti) နှင့်အတူ ကိုယ်အင်္ဂါများကို တန်ဆာဆင်လှပစွာ ထင်ရှား၍ ဆင်စွယ်နှင့် စက်ရ (chakra) စသည့် အမြှောက်အာယုဓများကို ကိုင်ဆောင်တော်မူသည်။

Verse 18

एवं ध्यात्वा चतुश्चत्वारिंशत्साहस्रसंयुतम् । चतुर्लक्षं जपेन्मंत्रं अष्टद्रव्यैर्दशांशतः ॥ १८ ॥

ဤသို့ ဓ്യာနပြုပြီးနောက် မန္တရကို လေးသိန်းကြိမ် ရွတ်ဆိုရမည်၊ ထို့ပြင် သတ်မှတ်ထားသော လေးသောင်းလေးထောင်နှင့်လည်း ပေါင်းစည်းရမည်။ ထိုအရေအတွက်၏ ဆယ်ပုံတစ်ပုံကို အရာဝတ္ထုရှစ်မျိုးဖြင့် ဟောမ (ပူဇော်မီး) အဖြစ် ဆက်ကပ်ရမည်။

Verse 19

जुहुयाद्विधिवन्मंत्री संस्कृते हव्यवाहने । इक्षवः सक्तवो मोचाफलानि चिपिटास्तिलाः ॥ १९ ॥

မန္တရရွတ်ဆိုသော ပူဇော်ဆရာသည် စည်းကမ်းအတိုင်း သန့်စင်ပြင်ဆင်ထားသော ဟဗျဝါဟန (မီး) ထဲသို့ ဟောမပူဇော်မှုများကို ဆက်ကပ်ရမည်—ဥပမာ အိက်ရှဝ (ကြံ), စက္တဝ (မုန့်မှုန့်ပြင်ဆင်မှု), ငှက်ပျောသီး, ချိပိဋ (ပြားအောင်နှပ်ထားသော ဆန်), နှင့် နှမ်းစေ့ စသည်တို့။

Verse 20

मोदका नारिकेलानि लाजा द्रव्याष्टकं स्मृतम् । पीठमाधारशक्त्यादिपरतत्वांतमर्चयेत् ॥ २० ॥

မိုးဒက (အချိုမုန့်လုံး), အုန်းသီးနှင့် လာဇာ (ကင်ဆန်) တို့ကို အရာဝတ္ထုရှစ်မျိုး၏ အစိတ်အပိုင်းအဖြစ် မှတ်ယူကြသည်။ အာဓာရ-သက္တိ (Ādhāra-Śakti) မှ စ၍ ပရတတ္တဝ (Paratattva) အမြင့်ဆုံး သတ္တဝသို့တိုင်အောင် ပီဋ္ဌ (pīṭha) ကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 21

षट्कोणांतस्त्रिकोणं च बहिरष्टदलं लिखेत् । भूपुरं तद्बहिः कृत्वा गमेशं तत्र पूजयेत् ॥ २१ ॥

ခြောက်ထောင့်ပုံအတွင်း သုံးထောင့်ပုံကို ရေးဆွဲ၍၊ အပြင်ဘက်တွင် အရွက်ရှစ်ရွက်ပါသော ကြာပန်းပုံကို ရေးဆွဲရမည်။ ထို့နောက် အပြင်ဘက်တွင် ဘူပုရ (bhūpura) ဟုခေါ်သော ဝန်းရံစတုရန်းကို ပြုလုပ်ပြီး ထိုနေရာ၌ ဂမေရှ (Gameśa) ကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 22

तीव्राख्या ज्वालिनी नंदा भोगदा कामरूपाणी । अग्रा तेजोवती सत्या नवमी विध्ननाशिनी ॥ २२ ॥

သူမကို တီဝြာဟု ခေါ်ကြသည်။ သူမသည် မီးလောင်တောက်ပသော မီးတောက် (ဇွာလိနီ) ဖြစ်၏။ သူမသည် နန္ဒာ—ပျော်ရွှင်မှုကို ပေးသူ ဖြစ်၏။ သူမသည် ဘောဂဒာ—အာနန္ဒနှင့် ခံစားမှုကို ပေးသူ၊ ကာမရူပါဏီ—အလိုတော်အတိုင်း ရုပ်သဏ္ဌာန်ပြောင်းနိုင်သူ ဖြစ်၏။ သူမသည် အဂြာ—အမြင့်ဆုံး၊ တေဇောဝတီ—ဝိညာဉ်တေဇဖြင့် တောက်ပသူ၊ စတျာ—အမှန်တရားတည်းဟူသောသူ၊ နဝမီ—ကိုးမြောက်၊ နှင့် ဝိဓ္နနာရှိနီ—အတားအဆီးဖျက်သိမ်းသူ ဖြစ်၏။

Verse 23

सर्वादिशक्तिकमलासनाय हृदयांतिकः । पीठमंत्रोऽयमेतेन दद्यादासनमुत्तमम् ॥ २३ ॥

ဤသည်မှာ ပီဋ္ဌမန်တရ ဖြစ်၏။ အစဉ်အလာအင်အားအားလုံးဖြင့် ပြည့်စုံ၍ နှလုံးအတွင်း၌ တည်နေသော ကြာပန်းအာසနပေါ် ထိုင်တော်မူသည့် သခင်အား အမြင့်မြတ်ဆုံး အာසနကို ပူဇော်ဆက်ကပ်ပါ။

Verse 24

तत्रावाह्य गणाधीशं मध्ये सम्पूज्य यत्नतः । विकोणबाह्ये पूर्वादिचतुर्दिक्ष्वर्चयेत्क्रमात् ॥ २४ ॥

ထိုနေရာ၌ ဂဏာဓီရှ—ဂဏများ၏ အရှင် ဂဏေရှကို အာဝါဟနာ၍ အလယ်ဗဟို၌ သေချာစွာ ပူဇော်ရမည်။ ထို့နောက် အပြင်ဝိုင်းအတွင်း၌ အရှေ့မှ စ၍ လေးမျက်နှာသို့ အစဉ်လိုက် ပူဇော်ရမည်။

Verse 25

श्रियं श्रियः पतिं चैव गौरीं गौरी पतिं तथा । रतिं रतिपतिं पाश्चान्महीपूर्व च पोत्रिणम् ॥ २५ ॥

ထို့ပြင် ရိုသေစွာ ဆရီ (လက္ရှ္မီ) နှင့် ဆရီ၏ အရှင် (ဗိဿ္ဏု) ကိုလည်းကောင်း၊ ဂေါရီ နှင့် ဂေါရီ၏ အရှင် (ရှီဝ) ကိုလည်းကောင်း၊ ရတိ နှင့် ရတိ၏ အရှင် (ကာမ) ကိုလည်းကောင်း၊ ထို့အတူ မဟီ—မူလအထောက်အကူဖြစ်သော မြေမိခင်—နှင့် သူမကို မြှောက်တင်သော ဝရာဟ (ဝက်တော) ကိုလည်းကောင်း အာဝါဟနာရမည်။

Verse 26

क्रमादिल्ववटाश्वत्थप्रियगूनामधोऽर्चयेत् । रमा पद्मद्वयकरा शंखचक्रधरो हरिः ॥ २६ ॥

အီလ္ဝ၊ ဗညန်၊ အရှ္ဝတ္ထ၊ ပရိယဂု သစ်ပင်များအောက်၌ အစဉ်လိုက် ပူဇော်ရမည်။ ထိုနေရာ၌ ရမာ (ဆရီ) ကို ကြာပန်းနှစ်ပွင့် ကိုင်ဆောင်သူဟု မြင်ယောင်ရမည်၊ ဟရီကိုလည်း သင်္ခနှင့် စက္ကရ ကိုင်ဆောင်သူဟု မြင်ယောင်ရမည်။

Verse 27

गौरी पाशांकुशधरा टंकशूलधरो हरः । रतिः पद्मकरा पुष्पबाणचापधरः स्मरः ॥ २७ ॥

ဂေါရီသည် ကြိုးချည်နှင့် အင်ကူရှ်ကို ကိုင်၏။ ဟရ (ဟရ) သည် စစ်တံစို့နှင့် တြိရှူလကို ကိုင်၏။ ရတီသည် ကြာပန်းကို ကိုင်၏။ စမရ (ကာမ) သည် ပန်းမြားနှင့် လေးကို ကိုင်၏။

Verse 28

शूकव्रीह्यग्रहस्ता भूः पोत्री चक्रगदाधरः । देवाग्रे पूजयेल्लक्ष्मीसहितं तु विनायकम् ॥ २८ ॥

ဘူမိ (မြေမယ်) ကို စပါးနှင့် ဆန်အမြီးများကို ကိုင်ထားသော လက်များဖြင့် ပုံဖော်ရမည်။ ပိုထရီ ဟူသော သန့်ရှင်းသော လှော်တံကိုလည်း ပြရမည်။ ထို့ပြင် စက်ရ (စက္ကရ) နှင့် ဂဒါကို ကိုင်သော သခင် ဗိဿနုကို ထားရမည်။ ဒေဝတားတို့၏ ရှေ့တွင် လက္ခမီနှင့်အတူ ဝိနာယကကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 29

पूजयेत्षट्सु कोणेषु ह्यामोदाद्यान्प्रियायुतान् । आमोदं सिद्धिसंयुक्तमग्रतः परिपूजयेत् ॥ २९ ॥

ထောင့်ခြောက်ခုတွင် အာမောဒာမှ စ၍ မိမိတို့၏ ချစ်မြတ်နိုးသော မဟာသမီးများနှင့်အတူ ဒေဝတားတို့ကို ပူဇော်ရမည်။ ထို့နောက် ရှေ့ဘက်တွင် စိဒ္ဓိနှင့် ပေါင်းစည်းသော အာမောဒာကို အထူးပူဇော်ရမည်။

Verse 30

प्रमोदं चाग्निकोणे तु समृद्धिसहितं यजेत् । ईशकोणे यजेत्कीर्तिसंयुतं सुमुखं तथा ॥ ३० ॥

အဂ္နိထောင့် (တောင်အရှေ့) တွင် သမೃဒ္ဓိနှင့်အတူ ပရမောဒာကို ယဇ်ပူဇော်ရမည်။ အီရှာနထောင့် (မြောက်အရှေ့) တွင်လည်း ကီර්တိနှင့် ပေါင်းစည်းသော စုမုခကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 31

वारुणे मदनावत्या संयुतं दुर्मुखं यजेत् । यजेन्नैर्ऋत्यकोणे तु विघ्नं मदद्रवायुतम् ॥ ३१ ॥

ဝါရုဏထောင့် (ဝရုဏ၏ အရပ်) တွင် မဒနာဝတီနှင့်အတူ ဒုర్మုခကို ပူဇော်ရမည်။ နိုင်ရဋထောင့် (တောင်အနောက်) တွင် မဒဒြဝာနှင့်အတူ ဝိဃ္နကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 32

द्राविण्या विघ्नकर्तारं वायुकोणे समर्चयेत् । पाशांकुशाभयकरांस्तरुणार्कसमप्रभान् ॥ ३२ ॥

ဒြာဝိဏီ မန္တရ/ပူဇာဖြင့် လေထောင့် (အနောက်မြောက်၊ ဝါယုထောင့်) တွင် အတားအဆီးဖယ်ရှားသူကို သဒ္ဓါဖြင့် ပူဇော်ရမည်။ ထိုသခင်သည် နေထွက်ရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပ၍ လက်၌ ပာရှ (ကြိုး), အင်ကူရှ (ချွန်တံ), နှင့် အဘယမုဒ္ရာကို ကိုင်ဆောင်တော်မူ၏။

Verse 33

कपोलविगलद्दानगंधलुब्धा लिशोभितान् । षट्कोणोभयपार्श्वे तु शंखपद्मनिभौ क्रमात् ॥ ३३ ॥

ပါးပြင်မှ စီးကျလာသော ဒါနရည်၏ အနံ့ကို လောဘကြီးသော ပျားများဖြင့် တင့်တယ်စွာ အလှဆင်ထား၏။ ထို့ပြင် ခြောက်ထောင့်ပုံ၏ နှစ်ဖက်တွင် အစဉ်လိုက် သင်္ခ (ခရု) နှင့် ပဒ္မ (ကြာပန်း) ကဲ့သို့သော ပုံသဏ္ဌာန်များကို ထားရမည်။

Verse 34

सहितौ निजशक्तिभ्यां ध्यात्वा पूर्ववदर्चयेत् । केशरेषु षडंगानि पत्रेष्वष्टौ तु मातरः ॥ ३४ ॥

မိမိတို့၏ သက္တိ (Śakti) များနှင့်အတူ ဘုရားတော်နှစ်ပါးကို တစ်ပြိုင်နက် ဓ్యာနပြု၍ ယခင်ကဲ့သို့ပင် ပူဇော်ရမည်။ ပန်း၏ အမွှေးတိုင် (keśara) ပေါ်တွင် ṣaḍaṅga အင်္ဂါခြောက်ပါးကို တင်ထား၍၊ ပန်းရွက်များပေါ်တွင် aṣṭa-mātṛkā မာတရ် အင်အားရှစ်ပါးကို တင်ထားရမည်။

Verse 35

इन्द्राद्यानपि वज्ज्रादीन्पूजयेद्धरणीगृहे । एवमाराध्य विघ्नेशं साधयेत्स्वमनोरथान् ॥ ३५ ॥

မြေဖြင့်ပြုလုပ်သော ပူဇာဂೃಹ/သန့်ရှင်းရာနေရာတွင် အိန္ဒြာနှင့် အခြားဒေဝတာများကိုလည်း၊ ဝဇ္ဇရ (Vajra) နှင့် ဆက်စပ်သော ဒေဝသင်္ကေတများနှင့်အတူ ပူဇော်ရမည်။ ဤသို့ ဗိဃ္နေးရှ (ဂဏေရှ) ကို သဒ္ဓါဖြင့် အာရాధနာပြုပြီးလျှင် မိမိ၏ ဆန္ဒအလိုများကို ပြည့်စုံစေတတ်၏။

Verse 36

चतुश्चत्वारिंशताढ्यं चतुः शतमतंद्रितः । तर्पयेदंबुभिः शुद्धैर्गजास्यं दिनशः सुधीः ॥ ३६ ॥

ပညာရှိသူသည် မပျင်းမနာ အမြဲတမ်းကြိုးစား၍ နေ့စဉ် သန့်ရှင်းသောရေဖြင့် ဂဇာသျ (ဂဏေရှ) ထံ တර්ပဏ (tarpaṇa) ပူဇော်စေတနာပြုရမည်။ ထိုကာလကို ၄၄ ရက်တိုင်တိုင် ဆက်လက်၍ စုစုပေါင်း ၄၀၀ ကြိမ် ပြည့်စုံအောင် ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 37

पद्मैस्तु वशयेद्भूपांस्तत्पत्नीश्चोत्पलैस्तथा । कुमुदैर्मंत्रिणोऽश्वत्थसमिद्भिर्वाडवाञ्शुभैः ॥ ३७ ॥

ကြာပန်းဖြင့် မင်းများကို လွှမ်းမိုးစေနိုင်၏။ အပြာကြာပန်းဖြင့် မင်းမိဖုရားတို့ကိုလည်း လွှမ်းမိုးစေနိုင်၏။ အဖြူရေကြာ (ကுமုဒ) ဖြင့် အမတ်များကို လွှမ်းမိုးစေပြီး၊ မင်္ဂလာရှိသော အရှွတ္ထ (ပိဋက) သစ်မှ ဆမိဓိမီးဖိုတုတ်ဖြင့် မြင့်မြတ်သော မိန်းမများကို လွှမ်းမိုးစေနိုင်၏။

Verse 38

उदुंम्बरोत्थैर्नृपतीन्वैश्यान्प्लक्षसमुद्भवैः । वटोद्भवैः समिद्भिश्च वशयेदंतिमान्बुधः ॥ ३८ ॥

ဥဒုမ္ဗရာသစ်မှ ဆမိဓိတုတ်များဖြင့် ပညာရှိသည် မင်းများကို ထိန်းချုပ်နိုင်၏။ ပလက္ခသစ်မှ ပေါက်သော ဆမိဓိဖြင့် ဝိုင်ရှျယတို့ကို ထိန်းချုပ်နိုင်၏။ ဝဋ (ဘန်ယန်) သစ်မှ ဆမိဓိဖြင့် အနိမ့်ဆုံးအဆင့်ရှိသူတို့ကိုပင် နှိမ်နင်းနိုင်၏။

Verse 39

आज्येन श्रियमाप्नोति स्वर्णाप्तिर्मधुना भवेत् । गोदुग्धेन गवां लाभो दध्ना सर्वसमृद्धिमान् ॥ ३९ ॥

အာဇျ (ဂီး) ကို ပူဇော်လှူဒါန်းလျှင် သီရိ—အောင်မြင်ချမ်းသာကို ရရှိ၏။ ပျားရည်ကို ပူဇော်လျှင် ရွှေကို ရရှိ၏။ နွားနို့ကို ပူဇော်လျှင် နွားများကို ရရှိ၏။ ဒဓိ (ယိုဂတ်/နို့ချဉ်) ကို ပူဇော်လျှင် အမျိုးမျိုးသော စည်းစိမ်ပြည့်စုံသူ ဖြစ်၏။

Verse 40

अन्नाप्तिरन्नहोमेन समिद्भिर्वेतसां जलम् । वासांसि लभते हुत्वा कुसुंभकुसुमैः शुभैः ॥ ४० ॥

အန်နဟိုးမ—အစားအစာကို မီးထဲသို့ ပူဇော်လှူဒါန်းလျှင် အစားအစာကို ရရှိ၏။ ဝေတသ (ဝီလို) သစ်တုတ်များကို ဆမိဓိအဖြစ် ပူဇော်လျှင် ရေကို ရရှိ၏။ မင်္ဂလာရှိသော ကုစုမ္ဘ (safflower) ပန်းများကို ပူဇော်လျှင် အဝတ်အစားကို ရရှိ၏။

Verse 41

अथ सर्वेष्टदं वक्ष्ये चतुरावृत्तितर्पणम् । मूलेनादौ चतुर्वारं प्रत्येकं च प्रतर्पयेत् ॥ ४१ ॥

ယခု ငါသည် ဆန္ဒအလုံးစုံကို ပေးစွမ်းသော လေးကြိမ်လှည့် တർပဏ (tarpaṇa) ကို ရှင်းပြမည်။ အစတွင် မူလမန္တရ (root-mantra) ဖြင့် လေးကြိမ် ပူဇော်ဖြည့်တင်းရမည်၊ ထို့နောက် ဖိတ်ခေါ်ထားသော အရာတစ်ပါးချင်းစီကိုလည်း သီးသန့် ဖြည့်တင်းကျေနပ်စေရမည်။

Verse 42

पूर्वमंत्राक्षरैर्मंत्रैः स्वाहांतैश्च चतुश्चतुः । मूलमंत्रैश्चतुर्वारपूर्वकं संप्रतर्प्य च ॥ ४२ ॥

ထို့နောက် အရင်မန်တရ၏ အက္ခရာများဖြင့် ဖွဲ့ထားပြီး «svāhā» ဖြင့် အဆုံးသတ်သော မန်တရများကို အသုံးပြု၍ တစ်ခုချင်းစီကို လေးကြိမ်စီ အာဟုတိ/ပူဇာရည်ဖြင့် စိတ်တော်ချမ်းသာစေရာ ဆက်ကပ်ရမည်။ ထို့နောက် မူလမန်တရ (mūla-mantra) ဖြင့်လည်း လေးကြိမ် ရွတ်ဆိုပြီးနောက် ထပ်မံ စန်တർပျ (ကျွေးမွေးအားဖြည့်) ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 43

मिथुनादींस्ततः पश्चात्पूर्ववत्संप्रतर्पयेत् । देवेन सहितां शक्तिं शक्त्या च सहितं तु तम् ॥ ४३ ॥

ထို့နောက် မိထုန် (ဒေဝ-ဒေဝီ အတွဲ) စသည့် အရာများကို အရင်ကဲ့သို့ပင် စန်တർပျ ဆောင်ရွက်ရမည်။ ဒေဝနှင့်အတူရှိသော သက္တိကိုလည်းကောင်း၊ သက္တိနှင့်အတူရှိသော ထိုဒေဝကိုလည်းကောင်း အတူတကွ ပူဇာရမည်။

Verse 44

एवंच षड्विंशतिधा मिथुनानि भवंति हि । स्वनामाद्यर्णबीजानि तानि सन्तर्पयेत्क्रमात् ॥ ४४ ॥

ဤသို့ဖြင့် မိထုန်အတွဲများသည် အမှန်တကယ် ၂၆ မျိုး ဖြစ်လာသည်။ မိမိတို့၏ အမည်ဖြင့် စတင်သော ဘီဇအက္ခရာများမှ စ၍ အစဉ်လိုက် စန်တർပျ (အားဖြည့်ကျွေးမွေး) ပြုရမည်။

Verse 45

भवेत्संभूय सचतुश्चत्वारिंशञ्चतुः शतम् । एवं संतप्य तत्पश्चात्पूर्ववत्सोपचारकैः ॥ ४५ ॥

အတူတကွ ပေါင်းစည်းလျှင် ၁၄၄ ဖြစ်လာသည်။ ဤသို့ စန်တർပျ၍ (ပြုစုပြင်ဆင်၍) ပြီးနောက်၊ အရင်ကဲ့သို့ပင် သတ်မှတ်ထားသော ဥပစာရ (အကူအညီပူဇာ) များဖြင့် ဆက်လက် ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 46

सर्वाभीष्टं च संप्रार्थ्य प्रणम्योद्वासयेत्सुधीः । भाद्रकृष्णचतुर्थ्यादिप्रतिमासमतंद्रितः ॥ ४६ ॥

လိုအင်အမြင့်ဆုံး အားလုံး ပြည့်စုံစေပါရန် ဆုတောင်းမေတ္တာပြု၍ ဦးချကန်တော့ပြီးနောက်၊ ပညာရှိသည် ပူဇာကို ဥဒ္ဝာသန (ပိတ်သိမ်း/ပြန်လွှတ်) ဖြင့် တရားဝင် အဆုံးသတ်ရမည်။ ထို့ပြင် ဘာဒြပဒ လဆန်းမဟုတ်သော လကွယ်ဘက် (ကృష్ణပက္ခ) ၏ စတုတ္ထတိထိမှ စ၍ လစဉ် မပျက်မကွက် မလျော့မရဲ စောင့်ထိန်းကျင့်သုံးရမည်။

Verse 47

आरभ्यार्कोदयं मंत्री यावच्चंद्रोदयो भवेत् । तावन्नोपविशेद्भूमौ जितवाविस्थरमानसः ॥ ४७ ॥

နေထွက်ချိန်မှ လရောင်ထွက်ချိန်အထိ မန္တရားကျင့်သူသည် မြေပြင်အလွတ်ပေါ် မထိုင်သင့်၊ စိတ်၏ အပြင်ဘက်သို့လွင့်ပျံခြင်းနှင့် ပြန့်ကျဲခြင်းကို အနိုင်ယူထားရမည်။

Verse 48

ततश्चंद्रोदये मन्त्री पूजयेद्गणनायकम् । पूर्वोक्तविधिना सम्यङ्नानापुष्पोपहारकैः ॥ ४८ ॥

ထို့နောက် လထွက်ချိန်တွင် မန္တရားအုပ်ချုပ်သူသည် အရင်ကဆိုထားသည့်နည်းလမ်းအတိုင်း ပန်းမျိုးစုံနှင့် ပူဇော်သကာမျိုးစုံဖြင့် ဂဏနာယက (ဂဏေရှ) ကို သေချာစွာ ပူဇော်ရမည်။

Verse 49

एकविंशतिसंख्याकान्मोदकांश्च निवेदयेत् । तदग्रे प्रजपेन्मन्त्रमष्टोत्तरसहस्रकम् ॥ ४९ ॥

မောဒကာ ၂၁ လုံးကို နိုင်ဝေဒျအဖြစ် တင်ပူဇော်ရမည်။ ထိုပူဇော်သကာရှေ့တွင် မန္တရားကို ၁၀၀၈ ကြိမ် ဂျပ်ဆိုရမည်။

Verse 50

ततः कर्पूरकाश्मीररक्तपुष्पैः सचन्दनैः । अर्ध्यं दद्यात्तु मूलांते ङेते गणपतिं ततः ॥ ५० ॥

ထို့နောက် ကမ္ဖော်၊ ကေရှာ (ဇာဖရန်)၊ အနီရောင်ပန်းများနှင့် စန္ဒန်တို့ဖြင့် အခြေတော်၌ အရ္ဃျ (ဂုဏ်ပြုရေ) ကို ဆက်ကပ်ရမည်။ ထို့နောက် ဦးညွှတ်ကန်တော့ပြီး ဂဏပတိကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 51

इदमर्ध्यं कल्पयामि हृदंतोऽर्ध्यमनुर्मतः । स्तुत्वा नत्वा विसृज्याथ यजेच्चंद्रमसं पुनः ॥ ५१ ॥

«နှလုံးသားအတွင်းမှ သဒ္ဓါဖြင့် ဤအရ္ဃျကို ပြင်ဆင်တင်ဆက်ပါ၏၊ ထုံးတမ်းအတည်ပြုထားသည့်အတိုင်း» ဟုဆို၍၊ ချီးမွမ်းကန်တော့ပြီးနောက် အရ္ဃျကို လွှတ်ချကာ လကို ထပ်မံပူဇော်ရမည်။

Verse 52

अर्ध्यं दद्याञ्चतुर्वारं पूजयित्वा गुरुं ततः । निवेदितेषु विप्राय दद्यादर्धांश्च मोदकान् ॥ ५२ ॥

ဂုရုကို ပူဇော်ကန်တော့ပြီးနောက် အာဃျ (arghya) ကို လေးကြိမ် ဆက်ကပ်ရမည်။ ထို့နောက် နိဝေဒျ (အစားပူဇော်) ဆက်ကပ်ပြီးလျှင် ဗြာဟ္မဏအား မိုဒကာချိုချိုကို တစ်ဝက်တစ်ဝက် အပိုင်းများဖြင့် ပေးလှူရမည်။

Verse 53

स्वयमर्द्धान्प्रभुंजीत ब्रह्मचारी जितेंद्रियः । एवं व्रतं यः कुरुते सम्यक्संवत्सरावधि ॥ ५३ ॥

သူသည် ကိုယ်တိုင်ထိန်းချုပ်၍ ပုံမှန်စားသောက်ပမာဏ၏ တစ်ဝက်သာ စားသုံးရမည်—ဗြဟ္မစာရီအဖြစ် နေထိုင်ကာ အင်ဒြိယများကို အနိုင်ယူထားရမည်။ ဤနည်းအတိုင်း တစ်နှစ်ပြည့် စနစ်တကျ ဗြတကို ကျင့်သူသည် ရည်ရွယ်သည့် သာသနာဖလကို ရရှိမည်။

Verse 54

पुत्रान्पौत्रान्सुखं वित्तमारोग्यं लभते नरः । सूर्योदयादशक्तश्चेदस्तमारभ्य मंत्रवित् ॥ ५४ ॥

လူသည် သားသမီး၊ မြေးမြစ်၊ ချမ်းသာသုခ၊ ငွေကြေးနှင့် ကျန်းမာရေးကို ရရှိမည်။ မန္တရကို သိသူသည် နေထွက်ချိန်မှ စတင်ရန် မတတ်နိုင်ပါက နေဝင်ချိန်မှ စတင်ရမည်။

Verse 55

चंद्रोदयांतं पूर्वोक्तविधिना व्रतमाचरेत् । एवं कृतेऽपि पूर्वोक्तं फलमाप्नोति निश्चितम् ॥ ५५ ॥

လမထွက်ချိန်အထိ ယခင်ဖော်ပြခဲ့သည့် နည်းလမ်းအတိုင်း ဗြတကို ကျင့်ဆောင်ရမည်။ ဤသို့ ပြုလုပ်သော်လည်း ယခင်ဆိုခဲ့သည့် ဖလကို မလွဲမသွေ ရရှိမည်ဟု သေချာသည်။

Verse 56

गणिशप्रतिमां दंतिदंतेन कपिनापि वा । गजभग्रेन निंबेन सितार्केंणाथवा पुनः ॥ ५६ ॥

ဂဏေရှ (Gaṇeśa) ရုပ်ပုံကို ဆင်စွယ်ဖြင့်လည်းကောင်း၊ သို့မဟုတ် မျောက်ကပင် ပြုလုပ်ထားသည့်အရာဖြင့်လည်းကောင်း; သို့မဟုတ် ဆင်မှ ကျိုးကွဲသွားသော အစိတ်အပိုင်းဖြင့်လည်းကောင်း; ထို့ပြင် နိမ်ပင်သားဖြင့်လည်းကောင်း၊ သို့မဟုတ် ဖြူဖျော့သော နေကျောက်ဖြင့်လည်းကောင်း ပြုလုပ်နိုင်သည်။

Verse 57

कृत्वा तस्यां समावाह्य प्राणस्थापनपूर्वकम् । अभ्यर्च्य विधिवन्मन्त्री राहुग्रस्ते निशाकरे ॥ ५७ ॥

ထိုအရာကို ပြင်ဆင်ပြီးနောက် မန္တရသိသော ပုရောဟိတ်သည် ပထမဦးစွာ ပရాణတည်စေသော အခမ်းအနားကို ပြုလုပ်ကာ ထိုအတွင်းသို့ ဒေဝတাকে ဖိတ်ခေါ်တည်နေစေ၍၊ ရာဟုက လကို ဖမ်းဆီးသည့် (လကြတ်) အချိန်တွင် သတ်မှတ်ထားသည့် ဗိဓိအတိုင်း ပူဇော်ရမည်။

Verse 58

स्पृष्ट्रा चैव निरहारस्तां शिखायां समुद्वहन् । द्यूते विवादे समरे व्यवहारे जयं लभेत् ॥ ५८ ॥

ထိုအရာကို ထိတွေ့ပြီး အစာမစားဘဲ နေထိုင်ကာ၊ ထို śikhā (ဆံပင်တုတ်) ကို သင့်တော်စွာ ဆောင်ထားလျှင် လောင်းကစားတွင်လည်းကောင်း၊ အငြင်းပွားမှုတွင်လည်းကောင်း၊ စစ်မြေပြင်တွင်လည်းကောင်း၊ လောကရေးရာ အမှုအခင်းများတွင်လည်းကောင်း အောင်မြင်ခြင်းကို ရရှိမည်။

Verse 59

बीजं वराहो बिंद्धाढ्यौ मन्विंद्वान्नौ कलौ ततः । स्मृतिर्मांसेंदुमन्वाग्रा कर्णोच्छिष्टगणे वदेत् ॥ ५९ ॥

«နားကျန်အုပ်စု» ဟုခေါ်သော ကဏ္ဍတွင် ဤမှတ်မိစဉ်ကို ရွတ်ဆိုရမည်— “ဘီဇ (မျိုးစေ့); ဝရာဟ (ဝက်တော); ဘိန္ဓ နှင့် အာဍ္ဓယ; မနု၊ အိန္ဒု နှင့် အစာ; ထို့နောက် ကလိယုဂတွင်; စ್ಮૃતિ; အသား; လ; မနု; အမြင့်ဆုံး (အဂ္ရ) ဟူသော စကား”။

Verse 60

बकः सदीर्घपवनो महायक्षाय यं बलिः । बलिमंत्रोऽयमाख्यातो न चेद्वर्णोऽखिलेष्टदः ॥ ६० ॥

“ဘက၊ လေရှည်သူ” ဟူသည်—ဤသည်မှာ မဟာယက္ခအတွက် အပ်နှံသော ဘလိ (ပူဇော်ပစ္စည်း) ဖြစ်သည်။ ဤကို ဘလိ-မန္တရ ဟု ကြေညာထားပြီး၊ အက္ခရာအသံထွက် မမှန်ကန်လျှင် လိုအင်ဆန္ဒရလဒ်ကို မပေးနိုင်။

Verse 61

प्रणवो भुवनेशानीस्वबीजांते नवार्णकः । हस्तीति च पिशाचीति लिखेञ्चैवाग्रिंसुंदरी ॥ ६१ ॥

နဝအက္ခရာ မန္တရသည် ပရဏဝ “အိုမ်” ဖြင့် စတင်၍ ဘုဝနေရှာနီ၏ ဘီဇ (မျိုးစေ့အက္ခရာ) ဖြင့် အဆုံးသတ်သည်။ ထိုကို “ဟஸ္တီ” နှင့် “ပိသာချီ” ဟူသော စကားလုံးများနှင့်အတူ၊ ထို့ပြင် “အဂရိṃ-သုန္ဒရီ” နှင့်လည်း အတူရေးသားရမည်။

Verse 62

नवार्णोऽयं समुद्दिष्टो भजतां सर्वसिद्धिदः । पदैः सर्वेण मंत्रेण पञ्चांगानि प्रकल्पयेत् ॥ ६२ ॥

ဤ နဝါဏ (စာလုံး ၉ လုံး) မန္တရကို မှန်ကန်စွာ သင်ကြားပြီးပြီ။ ဘက္တိဖြင့် ဘုရားကို ကိုးကွယ်သူတို့အတွက် အောင်မြင်မှုအလုံးစုံကို ပေးတတ်သည်။ မန္တရ၏ စကားလုံးအားလုံးကို အခြေခံ၍ ပဉ္စအင်္ဂ (အင်္ဂ ၅ ပါး) ကို စီမံတည်ဆောက်ရမည်။

Verse 63

अन्यत्सर्वं समानं स्यात्पूर्वमंत्रेण नारद । अथाभिधास्ये विधिवद्वक्रतुंडमनुत्तमम् ॥ ६३ ॥

အို နာရဒာ၊ အခြားအရာအားလုံးကို ယခင်မန္တရနှင့်တူညီသည့်နည်းဖြင့် ဆောင်ရွက်ရမည်။ ယခု ငါသည် စည်းကမ်းတကျ အလွန်မြတ်သော ဝကရတုဏ္ဍ (နှာခေါင်းကွေးသော အရှင်) ကို ရှင်းလင်းဖော်ပြမည်။

Verse 64

तोयं विधिर्वह्नियुक्तकर्णेंद्वाढ्यो हरिस्तथा । सदीर्घो दारको वायुर्वर्मांतोऽयं रसार्णकः ॥ ६४ ॥

«တိုယ» (ရေ) သည် «ဝိဓိ» (ဗြဟ္မာ/အမိန့်တော်) ဟုလည်း ခေါ်သည်။ «ဝဟ္နိ» သည် «ကဏ္ဏ» နှင့် «အိန္ဒု» တို့နှင့် ပေါင်းစည်း၍ တင့်တယ်ပြည့်စုံလာသော အရာဖြစ်သည်။ «ဟရိ» လည်း ထိုသို့ပင်။ «ဝါယု» သည် ရှည်လျားသော အသံ; «ဒါရက» သည် ကလေး။ ဤသည် «ဝර්မ» ဖြင့် အဆုံးသတ်ပြီး «ရသ» (အနှစ်သာရ) ၏ သမုဒ္ဒရာ ဖြစ်သည်။

Verse 65

भार्गवोऽस्य मुनिश्छन्दोऽनुष्टुब्देवो गणाधिपः । वक्रतुण्डाभिधो बीजं वं शक्तिः कवचं पुनः ॥ ६५ ॥

ဤမန္တရအတွက် ဘာရ္ဂဝ သည် ရှိ (ṛṣi) ဖြစ်ပြီး၊ ချန်ဒ (metre) သည် အနုෂ္ဌုဗ္ ဖြစ်သည်။ အဓိဋ္ဌာနဒေဝတာမှာ ဂဏာဓိပ (ဂဏေရှ) ဖြစ်သည်။ “ဝကရတုဏ္ဍ” သည် ဘီဇ (bīja) ဟုဆိုကြပြီး၊ “ဝံ” သည် ရှက္တိ (śakti) ဖြစ်ကာ၊ ထို့ပြင် ကဝချ (kavaca) အကာအကွယ်လည်း ရှိသည်။

Verse 66

तारदृन्मध्यगैर्मंत्रवर्णैश्चंद्रविभूषितैः । कृत्वा षडंगमन्त्रार्णान्भ्रूमध्ये च गले हृदि ॥ ६६ ॥

“တာရ” နှင့် “ဒြတ်” ကြားအလယ်၌ တည်သော မန္တရစာလုံးများကို ယူ၍၊ “စန္ဒြ” (လ) အင်္ဂါဖြင့် တင့်တယ်စေပြီး၊ ထိုစာလုံးများ၏ ဆဒင်္ဂ (ṣaḍaṅga) နျာသကို ပြုလုပ်ရမည်။ ထားရာမှာ မျက်ခုံးကြား၊ လည်ချောင်း၊ နှလုံးအတွင်း ဖြစ်သည်။

Verse 67

नामौ लिंगे पदे न्यस्याखिलेन व्यापकं चरेत् । उद्यदर्कद्युतिं हस्तैः पाशांकुशवराभयान् ॥ ६७ ॥

လိင်္ဂနှင့် ခြေတော်တို့ပေါ်တွင် နာမနှစ်ပါးကို နျာသ (nyāsa) ပြု၍ ထို့နောက် အလုံးစုံကို လွှမ်းမိုးသော သမาธိကို ကျင့်ရမည်။ ထွန်းတောက်လာသော နေမင်းကဲ့သို့ ရောင်ခြည်ပြင်းထန်၍ လက်များတွင် ပာရှ (ကြိုး), အင်္ကုရှ (ချွန်တံ), ပရသဒမုဒ္ရာ (ကောင်းချီးပေးခြင်း) နှင့် အဘယမုဒ္ရာ (ကြောက်မက်မှုကင်းခြင်း) ကို ကိုင်ဆောင်သော ဘုရားကို သာဓကပြု၍ ဓ్యာနပြုရမည်။

Verse 68

दधतं गजवक्त्रं च रक्तभूषांबरं भजेत् । ध्यात्वैवं प्रजपेत्तर्कलक्षं द्रव्यैर्दशांशतः ॥ ६८ ॥

ဆင်မျက်နှာကို ဆောင်ထား၍ အနီရောင် အလှဆင်ပစ္စည်းနှင့် အနီရောင် ဝတ်ရုံဖြင့် တန်ဆာဆင်သော ဘုရားကို ဘဇနာ/ပူဇာ ပြုရမည်။ ဤသို့ ဓ్యာနပြုပြီးနောက် မန္တရကို တစ်သိန်းကြိမ် ဂျပ (japa) ပြုကာ ထို့နောက် သင့်လျော်သော ပစ္စည်းများဖြင့် တစ်ဆယ်ပုံတစ်ပုံကို ဟောမ/အာဟုတိ အဖြစ် ပူဇော်ရမည်။

Verse 69

अष्टभिर्जुहुयात्पीठे तीव्रादिसहितेऽर्चयेत् । मूर्तिं मूर्तेन संकल्प्य तस्यामावाह्य पूजयेत् ॥ ६९ ॥

ပီဋ္ဌ (ပူဇာအာသန) ပေါ်တွင် အာဟုတိ/ဟောမကို ရှစ်ကြိမ် ပူဇော်၍ တီဝ္ရ (Tīvra) စသော မန္တရ/ရိတုများနှင့်အတူ အာရ္ချနာ ပြုရမည်။ ထို့နောက် ရုပ်တော်ကို စိတ်ထဲတွင် ထင်ရှားစွာ ပုံဖော်ကာ ထိုရုပ်တော်ထဲသို့ အာဝါဟန (invocation) ပြု၍ ပူဇော်ရမည်။

Verse 70

षट्कोणेषु षडंगानि पत्रेष्वष्टौ तु शक्तयः । यजेद्विद्यां विधात्रीं च भोगदां विप्रघातिनीम् ॥ ७० ॥

ခြောက်ထောင့်တန်း (triangles) ခြောက်ခုတွင် ṣaḍaṅga (အင်္ဂခြောက်ပါး) ကို တင်ထားရမည်၊ ကြာပန်းအရွက်များပေါ်တွင် śakti (အာဏာရှစ်ပါး) ကို တင်ထားရမည်။ ထို့နောက် ဘောဂ (အပျော်အပါး/အကျိုးခံစားမှု) ကို ပေးသနား၍ ရန်သူအင်အားကို ချေမှုန်းသော «ဝိဒ္ယာ»—«ဝိဓာတြီ» ဟုလည်း ခေါ်သော—ကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 71

निधिप्रदीपां पापघ्नीं पुण्यां पश्चाच्छशिप्रभाम् । दलाग्रेषु वक्रतुंड एकदंष्ट्रमहोदरौ ॥ ७१ ॥

ထို့နောက် အပြစ်ကို ဖျက်ဆီး၍ ကုသိုလ်ကို ပေးသနားသော «နိဓိပရဒီပာ» ကို တင်ထား/ဓ్యာနပြုရမည်။ ထို့နောက် လမင်းရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပသော «ရှရှိပရဘာ» ကို ထပ်မံ တင်ထားရမည်။ အရွက်ထိပ်များပေါ်တွင် «ဝကရတုဏ္ဍ» (ကွေးသောနှာမောင်းရှင်), «ဧကဒံဋ္ဍရ» (တစ်ဖက်တံတစ်ချောင်းရှင်) နှင့် «မဟောဒရ» (ဗိုက်ကြီးရှင်) ကို မြင်ယောင်တင်ထားရမည်။

Verse 72

गजास्यलंबोदरकौ विकटौ विध्नराट् तथा । धूम्रवर्णस्ततो बाह्ये लोकेशान्हेतिसंयुतान् ॥ ७२ ॥

ထိုဘုရားသည် «ဆင်မျက်နှာ» (Gajāsya)၊ «ဗိုက်ကြီး» (Lambodara)၊ «ကြောက်မက်ဖွယ်» (Vikaṭa) နှင့် «အတားအဆီးတို့၏ အရှင်» (Vidhnarāṭ) ဟူ၍ ခေါ်ကြသည်။ ထို့နောက် ပြင်ပလောက၌ «မီးခိုးရောင်» (Dhūmravarṇa) အဖြစ် ပေါ်ထွန်း၍ လောကကာကွယ်ရှင်များ (Lokapāla) နှင့် သူတို့၏ လက်နက်များနှင့် ဆက်နွယ်တော်မူသည်။

Verse 73

एवमावरणैरिष्ट्वा पञ्चभिर्गणनायकम् । साधंयेदखिलान्कामान्वक्रतुंड प्रंसादतः ॥ ७३ ॥

ဤသို့ ကာကွယ်ဝန်းရံသော «အာဝရဏ» ငါးပါးဖြင့် ဂဏနာယက (Gaṇeśa) ကို ပူဇော်လျှင်၊ «ကွေးသောနှာမောင်းရှင်» (Vakratūṇḍa) ၏ ကျေးဇူးတော်ကြောင့် လိုအင်ဆန္ဒ အားလုံး ပြည့်စုံအောင်မြင်သည်။

Verse 74

लब्ध्वा गुरुमुखान्मंत्रं दीक्षासंस्कारपूर्वकम् । ब्रह्मचारी हविष्याशी सत्यवाक् च जितेंद्रियः ॥ ७४ ॥

ဂုရု၏ နှုတ်မှ မန္တရကို ဒိက္ခာ (dīkṣā) နှင့် သန့်စင်အခမ်းအနားများ အရင်ပြု၍ လက်ခံရရှိပြီးနောက်၊ ဗြဟ္မစာရီအဖြစ် နေထိုင်ရမည်—ဟဝိစ် (ပူဇော်အစာ) ကိုသာ စားသုံး၍ သစ္စာစကားပြောကာ အာရုံခံအင်္ဂါတို့ကို အနိုင်ယူထားရမည်။

Verse 75

जपेदर्कसहस्रं तु षण्मासं होमसंयुतम् । दारिद्य्रं तु पराभूय जायते धनदोपमः ॥ ७५ ॥

အကယ်၍ အာရ္က-သဟသ္ရ (Arka-sahasra) ကို ခြောက်လတိုင်တိုင် ဟိုးမ (homa) နှင့်အတူ ဂျပ်ရွတ်လျှင်၊ ဆင်းရဲမွဲတေမှုကို အနိုင်ယူကာ ဓန၏အရှင် ကုဗေရ (Kubera) ကဲ့သို့ ချမ်းသာကြွယ်ဝလာသည်။

Verse 76

चतुर्थ्यादि चतुर्थ्यंतं जपेदयुतमादरात् । अष्टोत्तरशतं नित्यं हुत्वा प्राग्वत्फलं लभेत् ॥ ७६ ॥

လဆန်း စတုတ္ထနေ့မှ လဆန်း စတုတ္ထနေ့အထိ အလေးအနက်ဖြင့် မန္တရကို တစ်သောင်းကြိမ် ဂျပ်ရွတ်ရမည်။ ထို့ပြင် နေ့စဉ် ၁၀၈ ကြိမ် ဟိုးမပူဇော်လျှင် အရင်ဖော်ပြခဲ့သည့် အကျိုးတူကို ရရှိမည်။

Verse 77

पक्षयोरुभयोर्मंत्री चतुर्थ्यां जुहुयाच्छतम् । अपूपैर्वत्सरे स स्यात्समृद्धेः परमं पदम् ॥ ७७ ॥

လဆန်းနှင့်လဆုတ် နှစ်ဖက်လုံးတွင် မန္တရပညာရှိသည် စတုရ္ထီနေ့၌ အပူပာမုန့်ဖြင့် ဟောမ (မီးပူဇော်) တစ်ရာကြိမ် ပြုလုပ်ရမည်။ တစ်နှစ်အတွင်း စည်းစိမ်နှင့်ပြည့်စုံမှု၏ အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်နိုင်သည်။

Verse 78

अङ्गारकचतुर्थ्यां तु देवमिष्ट्वा विधानतः । हविषा पा यसान्नेन नैवेद्यं परिकल्पयेत् ॥ ७८ ॥

အင်္ဂါရက စတုရ္ထီနေ့တွင် သတ်မှတ်ထားသော ဝိဓိအတိုင်း ဒေဝတাকে ပူဇော်ပြီးနောက် ဟဝိစ်နှင့် ပာယသာ (ချိုဆန်နို့) ဖြင့် နైవေဒျ (အစားအစာပူဇော်) ကို ပြင်ဆင်ရမည်။

Verse 79

ततो गुरुं समभ्यंर्त्य भोजयेद्विधिवत्सुधीः । निवेदितेन जुहुयात्सहरस्रं विधिवद्वसौ ॥ ७९ ॥

ထို့နောက် ပညာရှိသည် ဂုရုကို လေးစားစွာ ချဉ်းကပ်၍ ဝိဓိအတိုင်း အစာကျွေးရမည်။ ထို့ပြင် ပူဇော်ပြီးသား အလှူပစ္စည်းဖြင့် မီးထဲသို့ ဟောမ တစ်ထောင်ကြိမ်ကို သတ်မှတ်နည်းအတိုင်း ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 80

एवं संवत्सरं कृत्वा महतीं श्रियमाप्नुयात् । अथान्यत्साधनं वक्ष्ये लोकानां हितकाम्यया ॥ ८० ॥

ဤသို့ တစ်နှစ်ပတ်လုံး ကျင့်သုံးလျှင် ကြီးမားသော စည်းစိမ်သီရိကို ရနိုင်သည်။ ယခု လူအပေါင်းတို့၏ အကျိုးချမ်းသာကို လိုလားသဖြင့် အခြားသော साधနာ (ကျင့်စဉ်) တစ်ရပ်ကို ငါ ပြောကြားမည်။

Verse 81

इष्ट्वा गणेशं पृथुकैः पायसापूपमोदकः । नानाफलैस्ततोमंत्री हरिद्रामथ सैन्धवम् ॥ ८१ ॥

ဂဏေရှကို ပရဿုက (ပြားဆန်)၊ ပာယသာ၊ အပူပာမုန့်နှင့် မိုဒကချိုများဖြင့် ပူဇော်ကာ အသီးအနှံမျိုးစုံကိုလည်း ဆက်ကပ်ပြီးနောက် မန္တရပညာရှိသည် နနွင်းနှင့် စိုင်ဓဝ (ကျောက်ဆား) ကို ထပ်မံ အသုံးပြု/ဆက်ကပ်သည်။

Verse 82

वचां निष्कार्द्धभागं च तदर्द्धं वा मनुं जपेत् । विशोध्य चूर्णं प्रसृतौ गवां मूत्रे विनिक्षिपेत् ॥ ८२ ॥

ဝစာ (sweet flag) ကို နိရှ္ကာ တစ်ဝက် သို့မဟုတ် ထို၏ တစ်ဝက်အရွယ်ယူ၍ မန္တရကို ဂျပ်ရွတ်ရမည်။ ထို့နောက် သန့်စင်ကာ အမှုန့်နူးညံ့အဖြစ် ကြိတ်ပြီး အမှုန့်ကို ပရသൃတိ နှစ်ပမာဏဖြင့် နွားဆီးထဲ ထည့်ရမည်။

Verse 83

सहस्रकृत्वो मनुना मंत्रयित्वा प्रयत्नतः । स्नातामृतुदिने शुद्धां शुक्लांबरधरां शुभाम् ॥ ८३ ॥

သတ်မှတ်ထားသော မန္တရဖြင့် အားထုတ်ကာ တစ်ထောင်ကြိမ်တိုင်တိုင် မန္တရပြု၍ သန့်ရှင်းစေပြီး၊ သတ်မှတ်နေ့တွင် ရေချိုးပြီး သန့်စင်ကာ အဖြူရောင်အဝတ်ဝတ်ဆင်ထားသော မင်္ဂလာရှိသည့် မိန်းမကို ပြင်ဆင်ထားရမည်။

Verse 84

देवस्य पुरतः स्थाप्य पाययेदौषधं सुधीः । सर्वलक्षणसंपन्नं वंध्यापि लभते सुतम् ॥ ८४ ॥

နတ်ဘုရား၏ ရှေ့တွင် သူမကို ထားပြီး ပညာရှိသည် ဆေးပြင်ကို သောက်စေရမည်။ ထိုအခါ မမွေးနိုင်သော မိန်းမတောင် မင်္ဂလာလက္ခဏာပြည့်စုံသည့် သားကို ရရှိလေသည်။

Verse 85

अथान्यत्संप्रवक्ष्यामि रहस्यं परमाद्भुतम् । गोचर्ममात्रां धरणीमुपलिप्य प्रयत्नतः ॥ ८५ ॥

ယခု အလွန်အံ့ဖွယ်ကောင်းသော အခြားသော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ရပ်ကို ငါ ပြောမည်။ ကြိုးစားအားထုတ်ကာ နွားအရေတစ်ချပ်အရွယ်သာရှိသော မြေပြင်ကို သေချာလိမ်းကာ ပြင်ဆင်ရမည်။

Verse 86

विकीर्य धान्यप्रकरैस्तत्र संस्थापयेद्धटम् । शुद्धोदकेन संपूर्य तस्योपरि निधापयेत् ॥ ८६ ॥

ထိုနေရာတွင် စပါးနှံအစုအဝေးများကို ဖြန့်ချပြီး အိုးတစ်လုံးကို တင်ထားရမည်။ ထိုအိုးကို သန့်ရေဖြင့် ပြည့်စုံအောင် ဖြည့်ကာ ထို့အပေါ်တွင် သတ်မှတ်ထားသော အရာကို တင်ထားရမည်။

Verse 87

कपिलाज्येन संपूर्णं शरावं नूतनं शुभम् । षडष्टाक्षरमंत्राभ्यां दीपमारोपयेच्छुभम् ॥ ८७ ॥

ကပိလာဂျျ (နွားနက်ဂျီ) ဖြင့် ပြည့်စုံသော အသစ်၍ မင်္ဂလာရှိသည့် ရှရာဝ (ပန်းကန်) ကိုယူကာ၊ မင်္ဂလာဖြင့် မီးခွက်ကို တင်တော်မူ၍ အက္ခရာခြောက်လုံးနှင့် အက္ခရာရှစ်လုံး မန္တရများကို ရွတ်ဆိုရမည်။

Verse 88

दीपे देवं समावाह्य गंधपुष्पादिभिर्यजेत् । स्नातां कुमारीमथवा कुमारं पूजयेत्सुधीः ॥ ८८ ॥

မီးခွက်အတွင်းသို့ ဒေဝတাকে အာဝါဟနာပြု၍၊ သနပ်ခါး၊ ပန်းနှင့် အစရှိသဖြင့် ပူဇော်ရမည်။ ထို့နောက် ဉာဏ်ရှိသူသည် ရေချိုးပြီးသော ကုမာရီမိန်းကလေး သို့မဟုတ် ကလေးယောက်ျားကိုလည်း ဂုဏ်ပြုပူဇော်ရမည်။

Verse 89

दीपस्य पुरतः स्थाप्यध्यात्वा देवं जपेन्मनुम् । प्रदीपे स्थापिते पश्येद्द्विजरूपं गणेश्वरम् ॥ ८९ ॥

မီးခွက်ရှေ့၌ (ပူဇော်ဝတ္ထုကို) တင်ထားပြီး ဒေဝတাকে စိတ်၌ သာဓကပြုကာ မန္တရကို ဂျပ်ရမည်။ မီးခွက်ကို တင်ပြီးနောက်တွင် ဒွိဇရုပ် (ဗြာဟ္မဏ) အဖြစ်ရှိသော ဂဏေရှဝရကို မြင်ရှုရမည်။

Verse 90

पृष्टस्ततः संपदि वा नष्टं चैवाप्यनागतम् । सकलं प्रवदेदेवं कुमारी वा कुमारकः ॥ ९० ॥

ထို့နောက် စည်းစိမ်အကြောင်း၊ ပျောက်ဆုံးသွားသောအရာအကြောင်း၊ သို့မဟုတ် မလာသေးသောအနာဂတ်အကြောင်း မေးမြန်းလာလျှင်၊ ကုမာရီမိန်းကလေး သို့မဟုတ် ကလေးယောက်ျားသည် ဤနည်းအတိုင်း အကုန်လုံးကို ပြောကြားရမည်။

Verse 91

षडक्षरो हृदंतश्चेद्भवेदष्टाक्षरो मनुः । अन्येऽपि मंत्रा देवर्षे सन्ति तंत्रे गणेशितुः ॥ ९१ ॥

အက္ခရာခြောက်လုံး မန္တရသည် အဆုံးတွင် ‘ဟృဒ်’ ဘီဇကို ထည့်ပေါင်းလျှင် အက္ခရာရှစ်လုံး မန္တရ ဖြစ်လာသည်။ အို ဒေဝရ္ဩီ၊ ဂဏေရှ၏ တန္တရအတွင်း၌ အခြား မန္တရများလည်း ရှိသေးသည်။

Verse 92

किंत्वत्र यन्न साध्यं स्यात्र्रिषु लोकेषु साधकैः । अष्टविंशरसार्णाभ्यां तन्न पश्येदपि क्वचित् ॥ ९२ ॥

သို့သော် ဤနေရာ၌ လောကသုံးပါး၌ ကျင့်ကြံပြီးမြောက်သော သာဓကတို့အတွက် မအောင်မြင်နိုင်သော ရည်မှန်းချက်တစ်စုံတစ်ရာ ရှိမည်လော? အမှန်တကယ်ပင် ဤ «ရသ» နှင့် «အရဏ» မန္တရဓာတ် ၂၈ ပါးအားဖြင့် မအောင်မြင်နိုင်သော အရာကို မည်သည့်နေရာ၌မျှ မတွေ့ရ။

Verse 93

एतद्गणेशमंत्राणां विधानं ते मयोदितम् । शठेभ्यः परशिष्येभ्यो वंचकेभ्योऽपि मा वद ॥ ९३ ॥

ဤသည်မှာ ဂဏေရှ မန္တရများ၏ ဝိဓာန (နည်းလမ်းစည်းကမ်း) ကို သင့်အား ငါ ပြောကြားပြီးပြီ။ လိမ်လည်သူများ၊ အခြားသူ၏ တပည့်များ၊ သို့မဟုတ် အယောင်ဆောင်သူများထံ မဖော်ပြပါနှင့်။

Verse 94

एवं यो भजते देवं गणेशंसर्वसिद्धिदम् । प्राप्येह सकलान्भोगनिंते मुक्तिपदं व्रजेत् ॥ ९४ ॥

ထို့ကြောင့် အောင်မြင်မှုအားလုံးကို ပေးသနားသော ဒေဝတား ဂဏေရှကို ဘုဇာပြုသူသည် ဤလောက၌ အပျော်အပါးအကျိုးခံစားမှု အားလုံးကို ရရှိပြီး နောက်ဆုံးတွင် မုတ်ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) အဆင့်သို့ ရောက်လိမ့်မည်။