Śuka’s Yoga-ascent, the Echo of ‘Bhoḥ’, and the Vaikuṇṭha Vision

Verse 1

सूत उवाच । एतच्छ्रृत्वा तु वचनं नारदो भगवानृषिः । पुनः पप्रच्छ तं विप्र शुकाभिपतनं मुनिम् ॥ १ ॥

သုတက ပြောသည်။ ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် မြတ်သော ရှင်နာရဒ မဟာရိရှီသည်၊ ရှုက၏ အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိခဲ့သော ဗြာဟ္မဏ မုနိကို ထပ်မံ မေးမြန်း하였다။

Verse 2

नारद उवाच । भगवन्सर्वमाख्यातं त्वयाऽतिकरुणात्मना । यच्छ्रृत्वा मानसं मेऽद्य शांतिमग्र्यामुपागतम् ॥ २ ॥

နာရဒက ပြောသည်။ “အရှင်မြတ်၊ မဟာကရုဏာသဘောရှိသော သင်သည် အရာအားလုံးကို ရှင်းလင်းပြောကြားပေးခဲ့သည်။ ထိုကို ကြားပြီး ယနေ့ ငါ၏ စိတ်သည် အမြင့်ဆုံး ငြိမ်းချမ်းမှုသို့ ရောက်လာပြီ။”

Verse 3

पुनश्च मोक्षशास्त्रं मे त्वमादिश महामुने । नहि सम्पूर्णतामेति तृष्णा कृष्णगुणार्णवे ॥ ३ ॥

“ထပ်မံ၍ မဟာမုနိ၊ မောက္ခသတ္တရကို ငါ့အား သင်ကြားပေးပါ။ အကြောင်းမူကား သရီကృష్ణ၏ ဂုဏ်သတ္တိ သမုဒ္ဒရာ၌ ငါ၏ ဆန္ဒတဏှာသည် မပြည့်စုံသေးပါ။”

Verse 4

ये तु संसारनिर्मुक्ता मोक्ष शास्त्रपरायणाः । कुत्र ते निवसंतीह संशयो मे महानयम् ॥ ४ ॥

“သံသရာမှ လွတ်မြောက်ပြီး မောက္ခသတ္တရကို အပြည့်အဝ အားထားသူတို့သည် ဤလောက၌ ဘယ်မှာ နေထိုင်ကြသနည်း။ ဤသည် ငါ့အတွက် အလွန်ကြီးမားသော သံသယ ဖြစ်သည်။”

Verse 5

तं छिन्धि सुमहाभागत्वत्तो नान्यो विदांवरः । सनं. उ । धारयामास चात्मानं यथाशास्त्रं महामुनिः ॥ ५ ॥

“အို မဟာဘဂျာ၊ ငါ၏ သံသယကို ဖြတ်တောက်ပေးပါ။ သင်မှတပါး ပညာရှိတို့အနက် အမြင့်ဆုံး သိမြင်သူ မရှိပါ။” ဟူ၍ (သနတ်ကုမာရကို) လျှောက်ထားပြီးနောက် မဟာမုနိသည် သတ္တရညွှန်ကြားချက်အတိုင်း ကိုယ်စိတ်ကို စုစည်း၍ တည်ငြိမ်စေ하였다။

Verse 6

पादात्प्रभृति गात्रेषु क्रमेण क्रमयोगवित् । ततः स प्राङ्मुखो विद्वानादित्येन विरोचिते ॥ ६ ॥

ခြေထောက်မှစ၍ ကိုယ်အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများသို့ အစဉ်လိုက်တက်ကာ၊ အစဉ်တကျ ယောဂ (krama-yoga) ကိုသိသူသည် စိတ်သတိကို စီစဉ်တင်ထားရမည်။ ထို့နောက် ပညာရှိသူသည် အရှေ့ဘက်သို့ မျက်နှာမူ၍ နေရောင် (Āditya) ၏ တောက်ပမှုအတွင်း၌ ထိုအကျင့်ကို ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 7

पाणिपादं समाधाय विनीतवदुपाविशत् । न तत्र पक्षिसंघातो न शब्दो न च दर्शनम् ॥ ७ ॥

လက်နှင့်ခြေကို ချုံ့သိမ်းကာ၊ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော စည်းကမ်းဖြင့် ထိုင်နေ하였다။ ထိုနေရာ၌ ငှက်အုပ်စုများ မစုဝေး၊ အသံလည်း မရှိ၊ မြင်စရာလည်း မရှိခဲ့။

Verse 8

यत्र वैयासकिर्द्धाम्नि योक्तुं समुपचक्रमे । स ददर्श तदात्मानं सर्वसंगविनिःसृतः ॥ ८ ॥

ထိုနေရာ၌ Vaiyāsaki (Śuka) သည် မိမိ၏ အတွင်းအိမ်တော်—စုပ်ယူသိမ်းဆည်းသော သမာဓိအခြေအနေ—သို့ ဝင်ရောက်ရန် စတင်သောအခါ၊ ချိတ်ဆက်မှုအားလုံးမှ လုံးဝကင်းလွတ်ပြီး မိမိ၏ အတ္တကို တိုက်ရိုက် မြင်တွေ့하였다။

Verse 9

प्रजहास ततो हासं शुकः सम्प्रेक्ष्य भास्करम् । स पुनर्योगमास्थाय मोक्षमार्गोपलब्धये ॥ ९ ॥

ထို့နောက် Śuka သည် နေမင်း Bhāskara ကို ကြည့်၍ အသံထွက်ရယ်မော하였다။ ထို့နောက် ယောဂကို ထပ်မံခံယူကာ မောက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) သို့သွားရာ လမ်းကြောင်းကို သိမြင်ရန် ကြိုးပမ်း하였다။

Verse 10

महायोगीश्वरो भूत्वा सोऽत्यक्रामद्विहायसम् । अंतरीक्षचरः श्रीमान्व्यासपुत्रः सुनिश्चितः ॥ १० ॥

မဟာယောဂီရှ္ဝရ ဖြစ်လာပြီးနောက်၊ သူသည် ကောင်းကင်အလွတ်ကို ဖြတ်ကျော်သွား하였다။ အလယ်အာကာသတွင် လှုပ်ရှားကာ၊ ဂုဏ်တော်ထွန်းလင်းသော ဗျာသ၏သားသည် ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြင့် ဆက်လက်တိုးတက်하였다။

Verse 11

तमुंद्यंतं द्विजश्रेष्टं वैनतेयसमद्युतिम् । ददृशुः सर्वभूतानि मनोमारुतरंहसम् ॥ ११ ॥

သတ္တဝါအပေါင်းတို့သည် ထိုဒွိဇအမြတ်ဆုံး ရှင်ရသီကို ထမြောက်လာသည်ကို မြင်ကြ၏။ ဂရုဍ (ဝိုင်နတေယ) ကဲ့သို့ တောက်ပ၍ လေကဲ့သို့၊ စိတ်ကဲ့သို့ လျင်မြန်၏။

Verse 12

यथाशक्ति यथान्यायं पूजयांचक्रिरे तथा । पुष्प वर्षैश्च दिव्यैस्तमवचक्रुर्दिवौकसः ॥ १२ ॥

ထို့နောက် မိမိတို့၏စွမ်းအားနှင့် သင့်တော်သောဓမ္မနည်းအတိုင်း ပူဇော်ကန်တော့ကြ၏။ ကောင်းကင်ဘုံနေ ဒေဝတားတို့သည် ထိုသူအပေါ် သာယာသော နတ်ပန်းမိုးကို ရွာချကြ၏။

Verse 13

तं दृष्ट्वा विस्मिताः सर्वे गंधर्वाप्सरसां गणाः । ऋषयश्चैव संसिद्धाः कोऽयं सिद्धिमुपागतः ॥ १३ ॥

ထိုသူကိုမြင်၍ ဂန္ဓဗ္ဗနှင့် အပ္စရာအဖွဲ့အပေါင်းတို့ အံ့ဩကြ၏။ စိဒ္ဓိပြည့်စုံသော ရသီတို့လည်း “ဤသူကား မည်သူနည်း၊ ဤသို့သော စိဒ္ဓိသို့ ရောက်လာသူ?” ဟု စဉ်းစားကြ၏။

Verse 14

ततोऽसौ स्वाह्रयं तेभ्यः कथयामास नारद । उवाच च महातेजास्तानृषीन्संप्रहर्षितः ॥ १४ ॥

ထို့နောက် နာရဒသည် သူ၏ကိုယ်ပိုင်အတွေ့အကြုံနှင့် အကြောင်းအရာကို သူတို့အား ပြောကြား၏။ ထိုတေဇောမဟာ ရသီသည် အလွန်ပျော်ရွှင်လျက် ထိုရသီတို့အား မိန့်ဆို၏။

Verse 15

पिता यद्यनुगच्छेन्मां क्रोशमानः शुकेति वै । तस्मै प्रतिवचोदेयं भवद्भिस्तु समाहितैः ॥ १५ ॥

အကယ်၍ အဖေသည် “အို၊ ရှုကာ!” ဟု အော်ဟစ်ကာ ကျွန်ုပ်နောက်သို့ လိုက်လာပါက၊ သင်တို့သည် စိတ်တည်ငြိမ်၍ သတိရှိစွာ ထိုသူအား သင့်လျော်သော အဖြေကို ပြန်ပေးရမည်။

Verse 16

बाढमुक्तस्ततस्तैस्तु लोकान्हित्वा चतुर्विधान् । तमो ह्यष्टविधं त्यक्त्वा जहौ पञ्चविधं रजः ॥ १६ ॥

ထိုချည်နှောင်မှုတို့မှ အပြည့်အဝ လွတ်မြောက်ပြီးနောက်၊ သူသည် လောကလေးမျိုးကို စွန့်လွှတ်하였다။ ထို့နောက် တမသ် အမှောင်အမျိုးရှစ်မျိုးကို ပယ်ဖျက်ကာ၊ ရဇသ် အလှုပ်အရှားနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှု အမျိုးငါးမျိုးကိုလည်း စွန့်ပစ်하였다။

Verse 17

ततः सत्वं जहौ धीमांस्तदद्भुतमिवाभवत् । ततस्तस्मिन्पदे नित्ये निर्गुणे लिंगपूजिते ॥ १७ ॥

ထို့နောက် ဉာဏ်ပညာရှိသူသည် စတ္တဝ (သန့်ရှင်းမှု၏ ဂုဏ်) ကိုတောင် စွန့်လွှတ်ခဲ့ပြီး၊ အံ့ဩဖွယ်တစ်ရပ်ကဲ့သို့ ထင်ရှားလာ하였다။ ထို့နောက် ဂုဏသုံးပါးကို ကျော်လွန်သော နိတျတပဒ—နိရ္ဂုဏ အခြေအနေ၌ တည်မြဲကာ၊ လင်္ဂပူဇာဖြင့် ဂုဏ်ပြုခံရသော အရာ၌ အခြေချ하였다။

Verse 18

ततः स श्रृङ्गेऽप्रतिमे हिमवन्मेरुसन्निभे । संश्लिष्टे श्वेतपीते च रुक्मरूप्यमये शुभे ॥ १८ ॥

ထို့နောက် သူသည် ဟိမဝန်နှင့် မေရုကို ဆင်တူသော၊ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သည့် တောင်ထိပ်တစ်ခုသို့ ရောက်하였다။ ထိုထိပ်သည် မင်္ဂလာရှိ၍ တင်းကျပ်စွာ ပေါင်းစည်းနေကာ၊ အဖြူနှင့် အဝါရောင် တောက်ပ၍ ရွှေနှင့် ငွေဖြင့် ပြုလုပ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်하였다။

Verse 19

शतयोजनविस्तारे तिर्यागूर्द्ध्च नारद । सोऽविशंकेन मनसा तथैवाभ्यपतच्छुकः ॥ १९ ॥

အို နာရဒာ၊ ထိုအကျယ်အဝန်းသည် ယောဇနာတစ်ရာခန့်ဖြစ်၍ အလျားလိုက်လည်းကောင်း အမြင့်ဘက်လည်းကောင်း ကျယ်ပြန့်သည်။ သံသယကင်းသော စိတ်ဖြင့် ကြက်တူရွေးသည် ထိုနည်းတူပင် ခုန်လွှား၍ ပျံသန်းသွား하였다။

Verse 20

ते श्रृङ्गेऽत्यंतसंश्लिष्टे सहसैव द्विधाकृते । अदृश्येतां द्विजश्रेष्ट तदद्भुतमिवाभवत् ॥ २० ॥

အို ဒွိဇရှ్రေဋ္ဌ၊ တင်းကျပ်စွာ ချိတ်ဆက်နေသော ထိုချိုနှစ်ချောင်းသည် ချက်ချင်း နှစ်ပိုင်းကွဲသွားသောအခါ မျက်စိရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွား하였다။ ထိုအရာသည် အံ့ဩဖွယ်တစ်ရပ်ကဲ့သို့ ဖြစ်하였다။

Verse 21

ततः पर्वतश्रृंगाभ्यां सहसैव विनिःसृतः । न च प्रतिजघानास्य स गतिं पर्वतोत्तमः ॥ २१ ॥

ထို့နောက် သူသည် တောင်ထိပ်နှစ်ခုကြားမှ ချက်ချင်းပင် ထွက်ပေါ်လာ၏။ အကောင်းဆုံးသောတောင်သည်လည်း သူ၏ ရှေ့ဆက်သွားရာ လမ်းကြောင်းကို မတားဆီးနိုင်၊ မပြန်လှန်ထိုးနိုင်ခဲ့။

Verse 22

ततो मंदाकिनीं दिव्या मुपरिष्टादभिव्रजन् । शुको ददर्श धर्मात्मा पुष्पितद्रुमकाननम् ॥ २२ ॥

ထို့နောက် ကောင်းကင်ဘုံ၏ မန္ဒာကိနီ မြစ်တော်အပေါ်ဘက်မှ ဖြတ်သန်းသွားစဉ်၊ ဓမ္မစိတ်ရှိသော သုကသည် ပန်းပွင့်သစ်ပင်များ ပြည့်နှက်သည့် တောအုပ်ကို မြင်တွေ့하였다။

Verse 23

तस्यां क्रीडासु निरताः स्नांति चैवाप्सरोगणाः । निराकारं तु साकाराददृशुस्तं विवाससः ॥ २३ ॥

အဲဒီမှာ အပ്സရာအုပ်စုများသည် ကစားပျော်ရွှင်မှုတွင် မူးမောနေကြပြီး ရေချိုးကြလည်း ဖြစ်၏။ ကိုယ်ခန္ဓာရှိသော်လည်း အဝတ်မဝတ်ကြသည့် သူတို့သည် ရုပ်ရှိခြင်းကို ကျော်လွန်သော အရုပ်တော်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ကြ၏။

Verse 24

तं प्रक्रमंतमाज्ञाय पिता स्नेहसमन्वितः । उत्तमां गतिमास्थाय पृष्टतोऽनुससार ह ॥ २४ ॥

သူ ထွက်ခွာသွားပြီဟု သိသောအခါ၊ ချစ်ခင်မေတ္တာပြည့်ဝသည့် ဖခင်သည် မြင့်မြတ်သော လမ်းကြောင်းကို ခံယူကာ သူ့နောက်မှ လိုက်ပါသွား၏။

Verse 25

शुकस्तु मारुतादूर्द्ध्वं गतिं कृत्वां तरिक्षगाम् । दर्शयित्वा प्रभावं स्वं सर्वभूतोऽभवत्तदा ॥ २५ ॥

သို့သော် သုကသည် လေထက်အထက်သို့ မြင့်တက်ကာ အာကာသအလယ်ပိုင်းကို ဖြတ်သန်းသွား၏။ မိမိ၏ အံ့ဩဖွယ် အာနုဘော်ကို ပြသပြီးနောက်၊ ထိုအခါ သူသည် သတ္တဝါအားလုံးအဖြစ် တစ်ပြိုင်နက် ပေါ်လွင်လာ၏။

Verse 26

अथ योगगतिं व्यासः समास्थाय महातपाः । निमेषांतरमात्रेण शुकाभिपतनं ययौ ॥ २६ ॥

ထို့နောက် မဟာတပဿီ ဝျာသ မုနိသည် ယောဂဂတိ (ယောဂဖြင့် သွားလာနိုင်သော လမ်းစဉ်) ကို အာရုံစိုက်ကာ မျက်တောင်ခတ်တစ်ခါအတွင်းပင် သုကာ ဆင်းသက်သည့်နေရာသို့ ရောက်သွား၏။

Verse 27

स ददर्श द्विधा कृत्वा पर्वताग्रं गतं शुकम् । शशंसुर्मुनयः सिद्धा गतिं तस्मै सुतस्य ताम् ॥ २७ ॥

သူသည် သုကာကို မြင်၏—လမ်းကြောင်းကို နှစ်ပိုင်းခွဲသကဲ့သို့ ပြုကာ တောင်ထိပ်သို့ ရောက်သွားသည်။ ထို့နောက် စိဒ္ဓ မုနိများနှင့် ရှင်မြတ်တို့က သူ၏သား ရရှိသည့် ထိုဂတိကို သူ့အား ကြေညာပြောဆိုကြ၏။

Verse 28

ततः शुकेतिशब्देन दीर्घेण क्रंदितं तदाः । स्वयं पित्रा स्वरेणोञ्चैस्त्रींल्लोकाननुनाद्य वै ॥ २८ ॥

ထို့နောက် “သုကေတီ!” ဟု ရှည်လျားစွာ အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။ အဖေကိုယ်တိုင် အသံမြင့်မြင့်ဖြင့် ခေါ်ကာ လောကသုံးပါးလုံးကို တုန်လှုပ်သံလွှမ်းစေ၏။

Verse 29

शुकः सर्वगतिर्भूत्वा सर्वात्मा सर्वतोमुखः । प्रत्यभाषत धर्मात्मा भोः शब्देनानुनादयन् ॥ २९ ॥

သုကာသည် သွားလာရာ၌ အလုံးစုံသို့ ရောက်နိုင်သူ ဖြစ်လာကာ၊ အားလုံး၏ အတ္တမ (Self) နှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်၍၊ အရပ်အားလုံးသို့ မျက်နှာမူလျက် ပြန်လည်ဖြေကြား၏။ ထိုဓမ္မစိတ်ရှိသူသည် “ဘောḥ!” ဟူသော ခေါ်သံကို တုန်ဟိန်းစေကာ ပြောဆို၏။

Verse 30

तत एकाक्षरं नादं भोरित्येवमुदीरयन् । प्रत्याहरज्जगत्सर्वमुञ्चैः स्थावरजंगमम् ॥ ३० ॥

ထို့နောက် “ဘော” ဟူသော အက္ခရာတစ်လုံးသံကို ထုတ်ဆိုကာ အသံမြင့်မြင့်ဖြင့် ခေါ်လျက်၊ မရွေ့မလျားသောအရာနှင့် ရွေ့လျားသောအရာ အားလုံးပါဝင်သည့် ကမ္ဘာလောကတစ်ခုလုံးကို ပြန်လည်ခေါ်ယူသကဲ့သို့ ဆွဲယူ၏။

Verse 31

ततः प्रभृति वाऽद्यापि शब्दानुञ्चारितान्पृथक् । गिरिगह्वरपृष्टेषु व्याजहार शुकं प्रति ॥ ३१ ॥

ထိုအချိန်မှစ၍ ယနေ့တိုင်အောင်ပင် သီးသန့်အသံထွက်ထားသော စကားသံများကို တောင်ဂူနှင့် ချိုင့်ဝှမ်းတို့၏ နံရံမျက်နှာပြင်များပေါ်တွင် ခွဲခွဲခြားခြား ပြန်လည်ထပ်ဟောကြားနေကြပြီး၊ သုကာကို ခေါ်ဆိုသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 32

अंतर्हितप्रभावं तं दर्शयित्वा शुकस्तदा । गुणान्संत्यज्य सत्त्वादीन्पदमध्यगमत्परम् ॥ ३२ ॥

ထို့နောက် သုကာသည် ထိုအခါ ဖုံးကွယ်နေသော သာသနာတော်၏ အာနုဘော်ကို ထင်ရှားစေပြီး၊ စတ္တဝါစသည်ဖြင့် ဂုဏ်သုံးပါးကို စွန့်လွှတ်ကာ အမြင့်ဆုံးသော အခြေအနေ (ပရမပဒ) ကို ရောက်ရှိ하였다။

Verse 33

महिमानं तु तं दृष्ट्वा पुत्रस्यामिततेजसः । सोऽनुनीतो भगवता व्यासो रुद्रेण नारद ॥ ३३ ॥

သို့ရာတွင် မိမိ၏ အလွန်တောက်ပသော သား၏ မဟာဂုဏ်ကို မြင်သော် ဗျာသ—အို နာရဒ—သည် ဘဂဝန် ရုဒြာ၏ လှုံ့ဆော်နှစ်သိမ့်ခြင်းကြောင့် စိတ်ငြိမ်းချမ်း၍ ပြန်လည်သဘောတူညီလာ၏။

Verse 34

किमु त्वं ताम्यसि मुने पुत्रं प्रति समाकुलः । पश्यसि विप्र नायांतं ब्रह्यभूतं निजांतिरे ॥ ३४ ॥

အို မုနိ၊ သားကို စိုးရိမ်ပူပန်၍ အဘယ်ကြောင့် ငိုကြွေးနေရသနည်း။ အို ဗြာဟ္မဏ၊ သူသည် ဗြဟ္မန်နှင့် တစ်ဖြစ်တည်း ဖြစ်သွားကာ သင်၏ အနီးအနား၌ပင် ရှိနေသည်ကို မမြင်သလော။

Verse 35

इत्येवमनुनीतोऽसौ व्यासः पुनरुप्राव्रजत् । श्वाश्रमं स शुको ब्रह्मभूतो लोकांश्चचार ह ॥ ३५ ॥

ဤသို့ပင် နှစ်သိမ့်၍ ဆွဲဆောင်ခံရသော ဗျာသသည် မိမိ၏ အာရှရမ်သို့ ထပ်မံထွက်ခွာသွား၏။ သုကာမူ ဗြဟ္မန်၌ တည်မြဲသွားပြီး လောကများအနှံ့ လွတ်လပ်စွာ လှည့်လည်သွားလာခဲ့၏။

Verse 36

तत कालांतरे ब्रह्मन्व्यासः सत्यवतीसुतः । नरनारायणौ द्रष्टुं ययौ बदरिकाश्रमम् ॥ ३६ ॥

အချိန်ကာလတစ်ခုကြာပြီးနောက်၊ အို ဘြာဟ္မဏ၊ စတျဝတီ၏သား ဗျာသသည် နရနှင့် နာရာယဏကို မြင်ဖူးရန် ဘဒရီအာရှရမ်သို့ သွားရောက်하였다။

Verse 37

तत्र दृष्ट्वा तु तौ देवौ तप्यमानो महत्तपः । स्वयं च तत्र तपसि स्थितः शुकमनुस्मरन् ॥ ३७ ॥

ထိုနေရာ၌ ထိုဒေဝတော်နှစ်ပါးကို မြင်ပြီးနောက်၊ တပသကြီးသည် ပြင်းထန်သော တပသကို ဆက်လက်ကျင့်၍၊ မိမိလည်း ထိုတပသ၌ တည်မြဲကာ ရှုကကို မကြာခဏ သတိရနေ하였다။

Verse 38

यावत्तत्र स्थितो व्यासः शुकः परमयोगवित् । श्वेतद्वीपं गतस्तात यत्र त्वमगमः पुरा ॥ ३८ ॥

ဗျာသသည် ထိုနေရာ၌ နေထိုင်နေသမျှကာလအတွင်း၊ ယောဂကို အမြင့်ဆုံးသိမြင်သူ ရှုကသည်၊ ချစ်သောသူရေ၊ မင်းက အရင်က သွားခဲ့ဖူးသည့် ရှွေတဒွီပသို့ သွားရောက်하였다။

Verse 39

तत्र दृष्टप्रभावस्तु श्रीमान्नारायणः प्रभुः । दृष्टः श्रुतिविमृग्यो हि देवदेवो जनार्दनः ॥ ३९ ॥

ထိုနေရာ၌ အာနုဘော်ကို ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ရသော ဂုဏ်တော်ပြည့်ဝသည့် အရှင် နာရာယဏသည် ထင်ရှားပေါ်လာ하였다။ ဒေဝဒေဝ ဂျနာရ္ဒနသည် ဝေဒများက ရှာဖွေသိလိုသော်လည်း၊ ဘက္တိရှိသူအတွက် မြင်နိုင်အောင် ထင်ပေါ်တော်မူ၏။

Verse 40

स्तुतश्च शुकदेवेन प्रसन्नः प्राह नारद । श्रीभगवानुवाच । त्वया दृष्टोऽस्मि योगीन्द्र सर्वदेवरहःस्थितः ॥ ४० ॥

ရှုကဒေဝက ချီးမွမ်းသဖြင့် အရှင်သည် ပီတိဖြစ်၍ နာရဒအား မိန့်တော်မူ၏။ ဘဂဝန်က မိန့်တော်မူသည်– «အို ယောဂီတို့၏ အရှင်၊ သင်သည် ငါ့ကို အမှန်တကယ် မြင်ခဲ့ပြီ; ငါသည် ဒေဝအားလုံး၏ လျှို့ဝှက်တည်ရှိမှုအတွင်း နေထိုင်၏»။

Verse 41

सनत्कुमारादिष्टेन सिद्धो योगेन वाडव । त्वं सदागतिमार्गस्थो लोकान्पश्य यथेच्छया ॥ ४१ ॥

အို ဝာဍဝ၊ သနတ်ကုမာရ သင်ကြားပေးသော ယောဂဖြင့် ပြည့်စုံသွားပြီး၊ သင်သည် အမြဲမှန်ကန်သော မာဂ္ဂပေါ်၌ တည်ကြည်နေ၏။ ထို့ကြောင့် သင်အလိုရှိသလို လောကများကို ကြည့်ရှုလော့။

Verse 42

इत्युक्तो वासुदेवेन तं नत्वारणिसंभवः । वैकुंठं प्रययौ विप्र सर्वलोकनमस्कृतम् ॥ ४२ ॥

ဤသို့ ဝါစုဒေဝက မိန့်တော်မူသဖြင့်၊ အရဏီ (မီးတုတ်) မှ မွေးဖွားသူသည် ထိုသခင်အား ဦးချပြီး၊ အို ဗြာဟ္မဏ၊ လောကအားလုံးက ဂုဏ်ပြုနမಸ್ಕာရသော ဝိုင်ကుంఠသို့ ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 43

वैमानिकैः सुरैर्जुष्टं विरजापरिचेष्टितम् । यं भांतमनुभांत्येते लोकाः सर्वेऽपि नारद ॥ ४३ ॥

အို နာရဒ၊ ထိုအမြင့်မြတ်သော သတ္တဝါတရားကို လေယာဉ်တော်စီးသော ဒေဝတားများက ဝန်းရံဆောင်ရွက်ကြပြီး၊ ရဇတ် (ကိလေသာ—အာရုံပြင်းထန်မှု) ၏ လှုပ်ရှားမှုက မထိခိုက်နိုင်။ ထိုအရာ တောက်ပသော် လောကအားလုံးလည်း ထိုအရာနောက်လိုက်၍ တောက်ပ၏။

Verse 44

यत्र विदुमसोपानाः स्वर्णरत्नविचित्रिताः । वाप्य उत्पलंसंछन्नाः सुरस्त्रीक्रीडनाकुलाः ॥ ४४ ॥

ထိုနေရာ၌ သန္တာဖြင့် ပြုလုပ်သော လှေကားများကို ရွှေနှင့် ရတနာမျိုးစုံဖြင့် အလှဆင်ထားပြီး၊ ရေကန်များသည် ကြာပန်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းကာ ကောင်းကင်မိန်းမများ၏ ကစားပျော်ရွှင်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

Verse 45

दिव्यैर्हंसकुलैर्घुष्टाः स्वच्छांबुनिभृताः सदा । तत्र द्वाःस्थैश्चतुर्हस्तेनार्नाभरणभूषितैः ॥ ४५ ॥

ထိုရေကန်များသည် ကောင်းကင်ဟင်္သာအုပ်စုများ၏ အသံကြွေးကြော်သံဖြင့် မြည်ဟည်းကာ၊ အမြဲတမ်း ကြည်လင်သောရေဖြင့် ပြည့်နေ၏။ ထိုနေရာ၌ တံခါးဝတွင် လက်လေးဖက်ရှိသော တံခါးစောင့်များက ရတနာအလှဆင်အင်္ဂါရပ်များဖြင့် တန်ဆာဆင်၍ ရပ်နေကြ၏။

Verse 46

विष्वक्सेनानुगैः सिद्धैः कुमुदाद्यैरवा रितः । प्रविश्याभ्यांतरं तत्र देवदेवं चतुर्भुजम् ॥ ४६ ॥

ဝိṣ္ဝက္စေန၏နောက်လိုက် စိဒ္ဓများ—ကူမုဒာတို့ကဲ့သို့—ကာကွယ်စောင့်ရှောက်နေသော်လည်း အတားအဆီးမရှိဘဲ သူသည် အတွင်းသို့ဝင်ကာ ထိုနေရာတွင် လေးလက်တော်ရှိသော ဒေဝဒေဝကို မြင်တွေ့하였다။

Verse 47

शांतं प्रसन्नवदनं पीतकौशेयवाससम् । शंखचक्रगदापद्मैर्मूर्तिमद्भिरुपासितम् ॥ ४७ ॥

အေးချမ်းတည်ငြိမ်၍ မျက်နှာတော်ကြည်လင်သဘောကောင်းကာ အဝါရောင် ပိုးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်တော်မူ၏။ သံခါ၊ စက်ရ၊ ဂဒါ၊ ပဒ္မကို ကိုင်ဆောင်သည့် ရုပ်တော်အဖြစ် ကိုးကွယ်ပူဇော်ခံတော်မူ၏။

Verse 48

वक्षस्थलस्थया लक्ष्म्या कौस्तुभेन विराजितम् । कटीसूत्रब्रह्मसूत्रकटकांगदभूषितम् ॥ ४८ ॥

ရင်ဘတ်တော်ပေါ်၌ တည်နေသော လက္ရှ္မီဒေဝီနှင့် ကೌஸ္တုဘ မဏိကြောင့် တော်ဝင်တောက်ပတော်မူ၏။ ခါးကြိုး၊ ယဇ္ဉောပဝီတ (သန့်ရှင်းကြိုး)၊ လက်ကောက်နှင့် လက်မောင်းအလှဆင်များဖြင့် တန်ဆာဆင်တော်မူ၏။

Verse 49

भ्राजत्किरीटवलयं मणिनूपुरशोभितम् । ददर्श सिद्धनि करैः सेव्यमानमहर्निशम् ॥ ४९ ॥

တောက်ပသော မကူဋ်နှင့် လက်မောင်းအလှဆင်များကို ဆင်မြန်း၍ မဏိနုပူရ (ရတနာခြေကောက်) ကြောင့် ပိုမိုလှပသော ထိုတော်ဝင်အလင်းကို သူမြင်တွေ့하였다။ စိဒ္ဓအစုအဝေးတို့က နေ့ညမပြတ် ဆောင်ရွက်ပူဇော်နေကြ၏။

Verse 50

तं दृष्ट्वा भक्तिभावेन तुष्टाव मधुसूदनम् । शुक उवाच । नमस्ते वासुदेवाय सर्वलोकैकसाक्षिणे ॥ ५० ॥

ထိုတော်ကို မြင်လျှင် ဘက္တိစိတ်ဖြင့် မဓုသူဒနကို ချီးမွမ်းတော်မူ하였다။ ရှုကက ပြောသည်—“ဝါစုဒေဝာ၊ လောကအားလုံး၏ တစ်ပါးတည်းသော သက်သေတော်မူသောအရှင်၊ နမස්ကာရပါ၏။”

Verse 51

जगद्बीजस्वरूपाय पूर्णाय निभृतात्मने । हरये वासुकिस्थाय श्वेतद्वीपनिवासिने ॥ ५१ ॥

လောက၏ မျိုးစေ့သဘောတရားဖြစ်သော၊ ပြည့်စုံအပြည့်အဝသော၊ အတွင်းစိတ်တည်ငြိမ်သော ဟရီဘုရားအား နမස්ကာရ။ ဝါစုကိပေါ်၌ တည်နေ၍ ရွှေဖြူကျွန်း (Śvetadvīpa) တွင် နေထိုင်တော်မူသော အရှင်အား နမස්ကာရ။

Verse 52

हंसाय मत्स्यरूपाय वाराहतनुधारिणे । नृसिंहाय ध्रुवेज्याय सांख्ययोगेश्वराय च ॥ ५२ ॥

ဟံသာအဖြစ်သော အရှင်အား နမස්ကာရ။ ငါးရုပ် (မတ်စျ) ကို ခံယူတော်မူသော အရှင်အား နမස්ကာရ။ ဝါရာဟာ ဝက်ရိုင်းကိုယ်ကို ဆောင်တော်မူသော အရှင်အား နမස්ကာရ။ နရစിംဟာအား နမස්ကာရ။ ဓြုဝက ပူဇော်ရာ အမြတ်တရားရှင်အား နမස්ကာရ။ စာင်ခယနှင့် ယောဂ၏ အထွတ်အမြတ် အရှင်အားလည်း နမස්ကာရ။

Verse 53

चतुःसनाय कूर्माय पृथवे स्वसुरवात्मने । नाभेयाय जगद्धात्रे विधात्रेंऽतकारय च ॥ ५३ ॥

ကူမာရလေးပါး (စတုးသန) အား နမස්ကာရ။ ကူရ္မ (လိပ်အဝတာရ) အား နမස්ကာရ။ ပೃထုအား နမස්ကာရ။ ဒေဝတားတို့၏ အနှစ်သာရဖြစ်သော အတ္တမကို နမස්ကာရ။ နာဘေယအား နမස්ကာရ။ လောကကို ထိန်းသိမ်းတော်မူသော အရှင်အား နမස්ကာရ။ ဗိဓာတೃ (စီမံခန့်ခွဲသူ) အား နမස්ကာရ။ အဆုံးကို ပြုလုပ်သူ အန္တကာရအားလည်း နမස්ကာရ။

Verse 54

भार्गवेंद्राय रामाय राघवाय पराय च । कृष्णाय वेदकर्त्रे च बुद्धकल्किस्वरूपिणे ॥ ५४ ॥

ဘားဂဝတို့၏ အထွတ်အမြတ် ပါရရှုရာမအား နမස්ကာရ။ ရာမအား နမස්ကာရ။ ရာဃဝအား နမස්ကာရ။ အမြင့်ဆုံးသော ပရမအရှင်အား နမස්ကာရ။ ကృష్ణအားလည်း နမස්ကာရ—ဝေဒကို စီစဉ်တော်မူသော အရှင်—နှင့် ဗုဒ္ဓ၊ ကလ္ကိ အဖြစ် ပေါ်ထွန်းတော်မူသော အရှင်အား နမස්ကာရ။

Verse 55

चतुर्व्युहाय वेद्याय ध्येयाय परमात्मने । नरनारायणाख्याय शिषिविष्टाय विष्णवे ॥ ५५ ॥

စတုဗျူဟာ သဒ္ဓါနည်းဖြင့် သိမြင်နိုင်သော၊ အမှန်တကယ် သိထိုက်၍ စိတ်ဓာတ်ဖြင့် တရားထိုင်ရမည့်၊ ပရမအတ္တမဖြစ်သော ဗိෂ္ဏုအား နမස්ကာရ။ နရ-နာရာယဏ ဟု ကျော်ကြား၍ တပည့်၏ အတွင်း၌ လမ်းညွှန်အဖြစ် တည်နေတော်မူသော အရှင်အား နမස්ကာရ။

Verse 56

ऋतधाम्ने विधाम्ने च सुपर्णाय स्वरोचिषे । ऋभवे सुव्रताख्याय सुधाम्ने चाजिताय च ॥ ५६ ॥

သစ္စာ၏အာဝါသဖြစ်တော်မူသောအရှင်၊ စီမံခန့်ခွဲတော်မူသောအရှင်အား နမောတော်မူ၏။ မိမိတောက်ပမှုဖြင့် ရောင်လင်းသော မြတ်သောတောင်ပံရှင် (သုပဏ္ဏ) အရှင်အား နမောတော်မူ၏။ သန့်ရှင်းသောဝရတကိုင်ဆောင်၍ ထင်ရှားသော မြင့်မြတ်တော်မူသောအရှင်အား နမောတော်မူ၏။ အမృతသုခ၏အာဝါသဖြစ်တော်မူသောအရှင်နှင့် မအနိုင်ယူနိုင်သော အဇိတအရှင်အား နမောတော်မူ၏။

Verse 57

विश्वरूपाय विश्वाय सृष्टिस्थित्यंतकारिणे । यज्ञाय यज्ञभोक्ते च स्थविष्ठायाणवेऽर्थिने ॥ ५७ ॥

ကမ္ဘာလောကတစ်လုံးလုံး၏ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြစ်တော်မူသောအရှင်၊ ကမ္ဘာလောကကိုယ်တိုင်ဖြစ်တော်မူသောအရှင်၊ ဖန်ဆင်းခြင်း၊ ထိန်းသိမ်းခြင်း၊ ပျက်သုဉ်းခြင်းတို့ကို ဆောင်ရွက်တော်မူသောအရှင်အား နမောတော်မူ၏။ ယဇ္ဉာတော်ကိုယ်တိုင်ဖြစ်တော်မူပြီး ယဇ္ဉာ၏အာဟာရကို ခံယူတော်မူသောအရှင်အား နမောတော်မူ၏။ အလွန်ကျယ်ဝန်းသော်လည်း အလွန်သိမ်မွေ့သော၊ အရာအားလုံး၏အခြေခံနှင့် အဓိပ္ပါယ်ဖြစ်တော်မူသောအရှင်အား နမောတော်မူ၏။

Verse 58

आदित्यसोमनेत्राय सहओजोबलाय च । ईज्याय साक्षिणेऽजायबहुशीर्षांघ्रिबाहवे ॥ ५८ ॥

နေမင်းနှင့် လမင်းကို မျက်စိအဖြစ်ထားတော်မူသောအရှင်အား နမောတော်မူ၏။ အင်အား၊ သတ္တိ၊ ခွန်အားတို့ဖြင့် ပြည့်စုံတော်မူသောအရှင်အား နမောတော်မူ၏။ ပူဇော်ထိုက်သောအရှင်၊ သက်သေတော်မူသောအရှင်အား နမောတော်မူ၏။ မမွေးဖွားသော အဇအရှင်—ခေါင်းများစွာ၊ ခြေများစွာ၊ လက်များစွာရှိတော်မူသောအရှင်အား နမောတော်မူ၏။

Verse 59

श्रीशाय श्रीनिवासाय भक्तवश्याय शार्ङ्गिणे । अष्टप्रकृत्यधीशाय ब्रह्मणेऽनंतसक्तये ॥ ५९ ॥

သီရိ၏အရှင် (Śrīśa)၊ သီရိ၏နေရပ် (Śrīnivāsa) ဖြစ်တော်မူသောအရှင်အား နမောတော်မူ၏။ भक्तတို့၏ဘက်တီကြောင့် လွယ်ကူစွာအနိုင်ရတော်မူသောအရှင်အား နမောတော်မူ၏။ Śārṅga မြားလက်နက်ကိုင်ဆောင်သောအရှင်အား နမောတော်မူ၏။ အဋ္ဌ-ပရကృతိ (သဘာဝရှစ်ပါး) ကို အုပ်စိုးသောအရှင်အား နမောတော်မူ၏။ အနန္တသက္တိရှိသော ဘြဟ္မန်—အဆုံးမရှိ အကန့်အသတ်မဲ့သော အင်အားတော်၏ပိုင်ရှင်အား နမောတော်မူ၏။

Verse 60

बृहदारण्यवेद्याय हृषीकेशाय वेधसे । पुंडरीकनिभाक्षाय क्षेत्रज्ञाय विभासिने ॥ ६० ॥

Bṛhadāraṇyaka ဥပနိသဒ်မှ သိမြင်နိုင်သောအရှင်အား နမောတော်မူ၏။ အာရုံများ၏အရှင် Hṛṣīkeśa အား နမောတော်မူ၏။ ဖန်ဆင်းရှင် Vedhas အား နမောတော်မူ၏။ ကြာပန်းကဲ့သို့ မျက်စိရှိတော်မူသောအရှင်အား နမောတော်မူ၏။ က్షೇತ್ರज्ञ—ခန္ဓာကွင်း၏သိမြင်သူ၊ အတွင်းနေ အတ္တမန်—အား နမောတော်မူ၏။ အရာအားလုံးကို ထွန်းလင်းစေသော ရောင်လင်းတော်မူသောအရှင်အား နမောတော်မူ၏။

Verse 61

गोविंदाय जगत्कर्त्रे जगन्नाथाय योगिने । सत्याय सत्यसंधाय वैकुंठायाच्युताय च ॥ ६१ ॥

ဂိုဝိန္ဒ—လောကစကြဝဠာကို ဖန်ဆင်းသူအား နမော; လောက၏ အရှင်၊ အမြင့်မြတ် ယောဂီအား နမော; သစ္စာတရားနှင့် သစ္စာကတိ မပြောင်းလဲသူအား နမော; ဝိုင်ကుంఠနှင့် အချျုတ—မလဲမခွာ အရှင်အား နမော။

Verse 62

अधोक्षजाय धर्माय वामनाय त्रिधातवे । घृतार्चिषे विष्णवे तेऽनंताय कपिलायय च ॥ ६२ ॥

နမောတော်—အဓိုက္ခဇ (အာရုံမမီသော အလွန်မြင့်)၊ ဓမ္မတရားကိုယ်တိုင်; ဝါမနနှင့် သုံးဓာတ်၏ အရှင်; ဂျီ (ထောပတ်သန့်) ကဲ့သို့ တောက်ပသူ; ဗိဿဏု; အနန္တ—အဆုံးမရှိသူ; ထို့ပြင် ကပိလအားလည်း နမော။

Verse 63

विरिंचये त्रिककुदे ऋग्यजुःसामरूपिणे । एकश्रृंगाय च शुचिश्रवसे शास्त्रयोनये ॥ ६३ ॥

ဗိရိဉ္စ (ဗြဟ္မာ)၊ သုံးထိပ်ရှိသူအား နမော; ရဂ်၊ ယဇု၊ သာမ ဝేదသုံးပါး၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြစ်သူအား နမော; တစ်ချောင်းချိုရှိသော အရှင်၊ သန့်ရှင်းသော ဂုဏ်သတင်းရှိသူအား နမော; သာသနာကျမ်းတို့၏ မူလအရင်းအမြစ်အား နမော။

Verse 64

वृषाकपय ऋद्धाय प्रभवे विश्वकर्मणे । भूर्भुवुःस्वःस्वरूपाय दैत्यघ्ने निर्गुणाय च ॥ ६४ ॥

ဝೃષာကပိ ဟုခေါ်သော အရှင်—ပြည့်စုံကြွယ်ဝမှုကိုယ်တိုင်အား နမော; အမြင့်မြတ် အုပ်စိုးရှင်၊ စကြဝဠာ၏ လက်ရာရှင် (ဗိශ්ဝကರ್ಮာ) အား နမော; ဘူရ်-ဘုဝဟ်-စွဟ် သုံးလောကကိုယ်ရုပ်ဖြစ်သူအား နမော; ဒိုင်တျများကို သတ်ဖြတ်သူအား နမော; ဂုဏ်သတ္တိအားလုံးကို ကျော်လွန်သော နိရ္ဂုဏ အရှင်အား နမော။

Verse 65

निरंजनाय नित्याय ह्यव्ययायाक्षराय च । नमस्ते पाहि मामीश शरणागतवत्सल ॥ ६५ ॥

အညစ်အကြေးကင်းသော၊ နိစ္စတည်မြဲသော၊ မပျက်မယွင်းသော၊ အက္ခရာ မဖျက်နိုင်သော အရှင်အား နမော။ အို အရှင်၊ ကျွန်ုပ်ကို ကာကွယ်ပါ; ခိုလှုံလာသူကို ချစ်မြတ်နိုးသော အရှင်၊ ကျွန်ုပ်သည် သင့်ထံ ခိုလှုံလာပါပြီ။

Verse 66

इति स्तुतः स भगवाञ्च्छंखचक्रगदाधरः । आरणेयमुवाचेदं भृशं प्रणतवत्सलः ॥ ६६ ॥

ဤသို့ ချီးမွမ်းခံရသော ဘဂဝန်သည် သင်္ခ၊ စက္ကရ၊ ဂဒါ ကိုင်ဆောင်တော်မူ၍၊ လက်အုပ်ချ၍ အလျှော့အတင်း ဆက်ကပ်သူတို့ကို အလွန်ချစ်ခင်တော်မူသဖြင့် အာရဏေယအား ဤစကားကို မိန့်တော်မူ၏။

Verse 67

श्रीभगवानुवाच । व्यासपुत्र महाभाग प्रीतोऽस्मि तव सुव्रत । विद्यामाप्नुहि भक्तिं च ज्ञानी त्वं मम रूपधृक् ॥ ६७ ॥

သီဘဂဝန် မိန့်တော်မူသည်—“ဗျာသ၏ သားတော် မဟာဘဂျာ၊ သုဝရတ (ကောင်းမြတ်သော ဝတ်ပြုသစ္စာရှိသူ)၊ ငါသည် သင်အား နှစ်သက်ပီတိ ဖြစ်၏။ ဗိဒ္ယာ (အမှန်တရား၏ ဉာဏ်) နှင့် ဘက္တိ (သဒ္ဓါ-ဘုရားချစ်ခြင်း) ကို ရယူလော့။ သင်သည် ဉာဏ်ရှိသူ၊ ငါ၏ ရူပကို ဆောင်သူ ဖြစ်၏။”

Verse 68

यद्रूपं मम दृष्टं प्राक् श्वेतद्वीपे त्वया द्विज । सोऽहमेवावतारार्थं स्थितो विश्वंभरात्मकः ॥ ६८ ॥

အို ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး)၊ သင်က အရင်က သွေးတဒွီပ၌ မြင်ခဲ့သော ငါ၏ ရူပသည် ငါကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်သည်။ ယခု ငါသည် အဝတား ဖြစ်ပေါ်ရန် အကြောင်းကြောင့် ဤနေရာ၌ ကမ္ဘာကို ထောက်မထားသော အတ္တသဘောဖြင့် တည်ရှိနေ၏။

Verse 69

सिद्धोऽसि त्वं महाभाग मोक्षधर्मानुनुचिंतया । वरलोकान्यथा वायुर्यथा रवं सविता तथा ॥ ६९ ॥

အို မဟာဘဂျာ၊ မောက္ခဓမ္မကို အမြဲတမ်း ဆင်ခြင်သတိပြုခြင်းကြောင့် သင်သည် စိဒ္ဓိ (ပြည့်စုံမှု) ကို ရရှိပြီးပြီ။ လေသည် အမြင့်လောကများသို့ ရောက်သကဲ့သို့၊ နေသည် အလင်းရောင်ကို ဖြန့်သကဲ့သို့၊ သင်လည်း ထိုကောင်းမြတ်သော လောကများသို့ ရောက်လိမ့်မည်။

Verse 70

नित्यमुक्तस्वरूपस्त्वं पूज्यमानः सुरैर्नरैः । भक्तिर्हि दुर्लभा लोके मयि सर्वपरायणे ॥ ७० ॥

သင်သည် နిత்யမုက္တ (အမြဲလွတ်မြောက်) သဘောတရားဖြစ်၍၊ ဒေဝတားနှင့် လူတို့က ပူဇော်ကန်တော့ခံရသူ ဖြစ်၏။ လောက၌ ငါ့ထံ အလုံးစုံ၏ အမြင့်ဆုံး အားကိုးရာဖြစ်သော ငါ့ပေါ်သို့ ဘက္တိသည် အမှန်တကယ် ရှားပါး၏။

Verse 71

तां लब्ध्वा नापरं किंचिल्लब्धव्यमवशिष्यते । आकल्पांतः तपः संस्थौ नरनारायणावृषी ॥ ७१ ॥

ထိုတရားတော်ကို ရရှိပြီးနောက် ထပ်မံရယူရန် အရာမရှိတော့သည်။ တပဿာ၌ တည်ကြည်သော ရှင်နရနှင့် ရှင်နာရာယဏ ရှင်ရသီတို့သည် ကလ္ပအဆုံးတိုင်အောင် ထိုအခြေအနေ၌ တည်နေကြသည်။

Verse 72

तयोर्निदेशतो व्यासो जनक स्तव सुव्रतः । कर्ता भागवतं शास्त्रं तदधीष्व भुवं व्रज ॥ ७२ ॥

သူတို့၏ အမိန့်ညွှန်ကြားချက်အရ ဗျာသ—အို ဂျနက၊ သီလဝတီကောင်းသောသူ၊ သင်ကို ချီးမွမ်းသည့် စတဝကို ရေးသူ—သည် ဘာဂဝတ သာသနာကျမ်း၏ ရေးသားသူ ဖြစ်လာ하였다။ ထိုကျမ်းကို လေ့လာပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ထွက်ခွာလော့။

Verse 73

स तप्यति तपस्त्वद्य पर्वते गंधमादने । त्वद्वियोगेन खिन्नात्मा तं प्रसादय मत्प्रियम् ॥ ७३ ॥

ယခုတိုင်တိုင်ပင် သူသည် ဂန္ဓမာဒန တောင်ပေါ်တွင် တပဿာ ပြုနေဆဲဖြစ်သည်။ သင်နှင့် ခွဲခွာရခြင်းကြောင့် စိတ်နှလုံးပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသဖြင့်၊ ကျွန်ုပ်ချစ်မြတ်နိုးသူဖြစ်သော သူ့ကို ကျေးဇူးပြု၍ သနားကရုဏာပြပါ။

Verse 74

एवमुक्तः शुको विप्र नमस्कृत्य चतुर्भुजम् । यथागतं निवृत्तोऽसौ पितुरंतिकमागमत् ॥ ७४ ॥

ထိုသို့ မိန့်ကြားခံရသောအခါ၊ အို ဘြာဟ္မဏ၊ ရှုကသည် လေးလက်တော်ရှိသော ဘုရားသခင်အား ဦးချကန်တော့ပြီး၊ လာခဲ့သည့်လမ်းအတိုင်း ပြန်လှည့်ကာ ဖခင်၏ အနီးသို့ ပြန်ရောက်သွား하였다။

Verse 75

अथ तं स्वंतिके दृष्ट्वा पाराशर्य्यः प्रतापवान् । पुत्रं प्राप्य प्रहृष्टात्मा तपसो निववर्त ह ॥ ७५ ॥

ထို့နောက် ပါရာရှရ၏ သားတော် အာနုဘော်ကြီးသူသည် သူ့ကို အနီးကပ်မြင်၍ သားကို ပြန်လည်ရရှိသဖြင့် စိတ်နှလုံးပျော်ရွှင်ကာ တပဿာကို ရပ်နားလိုက်သည်။

Verse 76

नारायणं नमस्कृत्य नरं चैव नरोत्तमम् । आरणेयसमायुक्तः स्वाश्रमं समुपागमत् ॥ ७६ ॥

နာရာယဏကို ဦးညွတ်ပူဇော်၍ လူတို့အထွဋ်အမြတ် နရကိုလည်း နမസ്കာရပြုကာ၊ အာရဏေယနှင့်အတူ မိမိ၏ အာရှရမ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိ하였다။

Verse 77

नारायणनियोगात्तु त्वन्मुखेन मुनीश्वर । चकार संहितां दिव्यां नानाख्यानसमन्विताम् ॥ ७७ ॥

သို့ရာတွင် နာရာယဏ၏ အမိန့်တော်ကြောင့်၊ မုနိတို့၏ အရှင်တော်၊ သင်၏ နှုတ်မှတစ်ဆင့် သူသည် အမျိုးမျိုးသော အခန်းကဏ္ဍပုံပြင်များ ပါဝင်သည့် ဒိဗ္ဗသံဟိတာကို စုစည်းရေးသား하였다။

Verse 78

वेदतुल्यां भागवतीं हरिभक्तिविवर्द्धिनीम् । निवृत्तिनिरतं पुत्रं शुकमध्यापयञ्च ताम् ॥ ७८ ॥

ထို့ပြင် ဝေဒနှင့်တူညီ၍ ဟရီဘက်တိကို တိုးပွားစေသော ဘာဂဝတီ သာသနာကျမ်းကို၊ နိဗ္ဗာနဆန်သော လွတ်မြောက်ရေး၌ အလွန်စိတ်ဝင်စားသည့် သားတော် ရှုကအား သင်ကြားပေး하였다။

Verse 79

आत्मारामोऽपि भगवान्पाराशर्यात्मजः शुकः । अधीतवान्संहितां वै नित्यं विष्णुजनप्रियाम् ॥ ७९ ॥

အတ္တမာရမဖြစ်၍ မိမိအတ္တ၌ပင် ပျော်ရွှင်တည်ငြိမ်နေသော ဘုရားသဘောရှိသည့် ရှုက—ပရာရှရ၏ မြေး (ဗျာသ) ၏ သား—သည်လည်း၊ ဗိෂ္ဏု၏ ဘက်တများ ချစ်ခင်မြတ်နိုးသည့် ထိုသံဟိတာကို အမြဲတမ်း လေ့လာခဲ့သည်။

Verse 80

एवमेते समाख्याता मोक्षधर्मास्तवानध । पठतां श्रृण्वतां चापि हरिभक्तिविवर्द्धनाः ॥ ८० ॥

ထို့ကြောင့် အပြစ်ကင်းသူရေ၊ မောက္ခဓမ္မတို့ကို သင်အား ဤသို့ ရှင်းလင်းပြောကြားပြီးပြီ။ ထိုကို ဖတ်ရွတ်သူတို့နှင့် နားထောင်သူတို့အတွက်လည်း ဟရီ (ဗိෂ္ဏု) အပေါ် ဘက်တိကို တိုးပွားစေသည်။