The Exposition of the Dvādaśī Vow for the Twelve Months (Dvādaśī-vrata-nirṇaya and Mahā-dvādaśī Lakṣaṇas)

Verse 1

सनातन उवाच । अथ व्रतानि द्वादश्याः कथयामि तवानघ । यानि कृत्वा नरो लोके विष्णोः प्रियतरो भवेत् ॥ १ ॥

စနာတနက ပြောသည်။ အပြစ်ကင်းသူရေ၊ ယခု ငါသည် ဒွါဒသီ (လဆန်း ၁၂ ရက်) တွင် ကျင့်သုံးသော ဝရတများကို သင်အား ပြောမည်။ ထိုဝရတတို့ကို ပြုလုပ်လျှင် လူသည် ဤလောက၌ ဗိဿနု၏ ပိုမိုချစ်ခင်ခံရသူ ဖြစ်လာမည်။

Verse 2

चैत्रस्य शुक्लद्वादश्यां मदनव्रतमाचरेत् । स्थापयेदव्रणं कुंभं सिततंदुलपूरितम् ॥ २ ॥

ချိုင့်တရ (Caitra) လဆန်း ဒွါဒသီနေ့တွင် မဒနဝရတကို ကျင့်သုံးရမည်။ အပြစ်အနာမရှိသော ရေခွက် (ကుంభ) တစ်လုံးကို တည်ထား၍ အဖြူဆန်ဖြင့် ဖြည့်ရမည်။

Verse 3

नानाफलयुतं तद्वदिक्षुदंडसमन्वितम् । सितवस्त्रयुगच्छन्नं सितचंदनचर्च्चितम् ॥ ३ ॥

ထိုကుంభကို အမျိုးမျိုးသော သစ်သီးများဖြင့်လည်းကောင်း၊ ကြံတံများနှင့်လည်းကောင်း ပြည့်စုံစေ၍၊ အဖြူအဝတ်နှစ်ထည်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ကာ အဖြူစန္ဒကူးလိမ်းပေးရမည်။

Verse 4

नानाभक्ष्यसमोपेतं सहिरण्यं स्वशक्तितः । ताम्रपात्रं गुडोपेतं तस्योपरि निवेशयेत् ॥ ४ ॥

မိမိ၏စွမ်းအားအတိုင်း အမျိုးမျိုးသောစားစရာများနှင့် ရွှေပါဝင်သည့် ပူဇော်ပစ္စည်းကို ပြင်ဆင်ရမည်။ ထို့အပေါ်တွင် ဂျက်ဂရီ (သကြားခဲ) ပါသော ကြေးအိုးကို တင်ထားရမည်။

Verse 5

तत्र संपूजयेद्देवं कामरूपिणमच्युतम् । गंधाद्यैरुपचारैस्तु सोपवासो परेऽहनि ॥ ५ ॥

ထိုနေရာ၌ ဆန္ဒအတိုင်း ရုပ်သဏ္ဌာန်ယူနိုင်သော အချျုတ (Acyuta) ဘုရားကို နံ့သာစသည့် ပူဇော်ဝတ္ထုများနှင့် ဝန်ဆောင်မှုများဖြင့် ပူဇော်ရမည်။ နောက်တစ်နေ့တွင် ဥပဝါသ (အစာရှောင်) ကို စောင့်ထိန်းရမည်။

Verse 6

पुनः प्रातः समभ्यर्च्य ब्राह्मणाय निवेदयेत् । ब्रह्मणान्भोजयेच्चैव तेभ्यो दद्याच्च दक्षिणाम् ॥ ६ ॥

နောက်တစ်ဖန် မနက်ခင်း၌ သေချာစွာ ပူဇော်ပြီးနောက် သန့်ရှင်းသော ပရသာဒ (prasāda) အစားအစာကို ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးထံ ဆက်ကပ်ရမည်။ ထို့ပြင် ဗြာဟ္မဏများကိုလည်း ကျွေးမွေးကာ နောက်ဆုံးတွင် ဒက္ခိဏာ (dakṣiṇā) ကို ပေးအပ်ရမည်။

Verse 7

वर्षमेवं व्रतं कृत्वा घृतधेनुसमन्विताम् । शय्यां तु दद्याद्गुरवे सर्वोपस्करसंयुताम् ॥ ७ ॥

ဤသို့ တစ်နှစ်ပတ်လုံး ဝရတ (vow) ကို စောင့်ထိန်းပြီးနောက် ဂုရုထံသို့ အစုံအလင် ပစ္စည်းကိရိယာများပါသော အိပ်ရာကို ပေးလှူရမည်။ ထို့အပြင် ဂျီ (ghee) ထုတ်ပေးနိုင်သော နွားတစ်ကောင်ကိုလည်း ပေးလှူရမည်။

Verse 8

कांचनं कामदेवं च शुक्तां गां च पयस्विनीम् । वासोभिर्द्विजदांपत्यं पूजयित्वा समर्पयेत् ॥ ८ ॥

ရွှေ၊ ကာမဒေဝ (Kāmadeva) ရုပ်တု၊ ရတနာခွံ (śukti) နှင့် နို့ပေးနွားကို ပူဇော်လှူဒါန်းရမည်။ ထို့နောက် အဝတ်အစားများဖြင့် ဗြာဟ္မဏ လင်မယားကို ဂုဏ်ပြုပူဇော်ပြီး အဆိုပါ လက်ဆောင်များကို ဆက်ကပ်ပေးရမည်။

Verse 9

प्रीयतां कामरूपी मे हरिरित्येवमुच्चरन् । यः कुर्याद्विधिनाऽनेन मदनद्वादशीव्रतम् ॥ ९ ॥

«ကာမရူပ ဟရီသည် ငါ့အပေါ် ကျေနပ်ပါစေ» ဟု ဂုဏ်တော်ကို ရွတ်ဆိုကာ၊ ဗိဓိအတိုင်း မဒန-ဒွါဒသီ ဝရတကို ကျင့်သူသည် ရည်ရွယ်သည့် သာသနာပုဏ္ဏဖလကို ရရှိ၏။

Verse 10

स सर्वपापनिर्भुक्तः प्राप्नोति हरिसाम्यताम् । अस्यामेव समुद्दिष्टं भर्तृद्वादशिकाव्रतम् ॥ १० ॥

သူသည် အပြစ်အားလုံးမှ ကင်းစင်၍ ဟရီ (ဗိရှ္ဏု) နှင့် ဆင်တူသော အဆင့်ကို ရောက်၏။ ဤအကြောင်းအရာတွင်ပင် “ဘရ္တೃ-ဒွါဒသိကာ-ဝရတ” ဟု ခေါ်သော ဝရတကိုလည်း သတ်မှတ်ထား၏။

Verse 11

स्वास्तृतां तत्र शय्यां तु कृत्वात्र श्रीयुतं हरिम् । संस्थाप्य मंडपं पुष्पैस्तदुपर्प्युपकल्पयेत् ॥ ११ ॥

အဲဒီနေရာတွင် ကောင်းစွာခင်းထားသော အိပ်ရာကို ပြင်ဆင်၍၊ ထိုအိပ်ရာပေါ်တွင် သရီ (လက္ခ္မီ) နှင့်အတူ ဟရီကို တင်ထားကာ မဏ္ဍပကို တည်ဆောက်ပြီး အပေါ်ဘက်တွင် ပန်းများကို ပူဇော်အဖြစ် စီစဉ်ရမည်။

Verse 12

ततः संपूज्य गंधाद्यैर्व्रती जागरणं निशि । नृत्यवादित्रगीताद्यैस्ततः प्रातः परेऽहनि ॥ १२ ॥

ထို့နောက် အနံ့သာစသည်တို့နှင့် သင့်တော်စွာ ပူဇော်ပြီး၊ ဝရတကျင့်သူသည် ညအတွင်း တစ်ညလုံး နိုးကြားစောင့်ရှောက်ရမည်။ ထိုအခါ အက၊ တူရိယာတီးခတ်မှု၊ သီချင်းဆိုခြင်း စသည်တို့နှင့်အတူ ပြုလုပ်ရမည်။ ထို့နောက် နောက်တစ်နေ့ မနက်အရုဏ်တွင် (အခမ်းအနားကို) ဆက်လက်ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 13

सशय्यं श्रीहरिं हैमं द्विजग्र्याय निवेदयेत् । द्विजान्संभोज्य विसृजद्दक्षिणाभिः प्रतोषितान् ॥ १३ ॥

သူသည် အထူးမြတ်သော ဗြာဟ္မဏအား ရွှေဖြင့်ပြုလုပ်ထားသော သရီဟရီ၏ ရုပ်တုကို အိပ်ရာနှင့်အတူ ဆက်ကပ်ရမည်။ ထို့နောက် ဗြာဟ္မဏများကို အစာကျွေးပြီး ဒက္ခိဏာ (လှူဒါန်းခ) များဖြင့် စိတ်ကျေနပ်စွာ ပြန်လွှတ်ရမည်။

Verse 14

एवं कृतव्रतस्यापि दांपत्यं जायते स्थिरम् । सप्तजन्मसु भुंक्ते च भोगान् लोकद्वयेप्सितान् ॥ १४ ॥

ထို့ကြောင့် ဝတ်တရားကို မှန်ကန်စွာ ထိန်းသိမ်းသူအတွက်ပင် အိမ်ထောင်ရေးသည် တည်ငြိမ်ခိုင်မာလာ၏။ ထို့ပြင် မွေးဖွားခြင်း ခုနစ်ကြိမ်တိုင်အောင် လောကနှစ်ပါး (ဤလောကနှင့် နောက်လောက) တွင် လိုလားသည့် အပျော်အပါးတို့ကို ခံစားရ၏။

Verse 15

वैशाखशुक्लद्वादश्यां सोपवासो जितेंद्रियः । संपूज्य माधवं भक्त्या गंधाद्यैरुपचारकैः ॥ १५ ॥

ဝိုင်သာခ လ၏ လင်းလက်သော ဒွါဒသီ (၁၂ ရက်) တွင် အစာရှောင်၍ အင်္ဂါရပ်တို့ကို ထိန်းချုပ်ကာ၊ ဘက္တိဖြင့် မာဓဝကို နံ့သာစသည့် ပူဇော်ပစ္စည်းများနှင့် အပြည့်အဝ ပူဇော်ရမည်။

Verse 16

पक्कान्नं तृप्तिजनकं मधुरं सोदकुंभकम् । विप्राय दद्याद्विधिवन्माधवः प्रीयतामिति ॥ १६ ॥

ထုံးတမ်းအတိုင်း ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးအား ချိုမြိန်၍ စိတ်ကျေနပ်စေသော ချက်ပြုတ်အစားအစာနှင့် ရေအိုးတစ်လုံးကို ပေးလှူကာ «မာဓဝ ပျော်ရွှင်ပါစေ» ဟု ဆုတောင်းရမည်။

Verse 17

द्वादश्यां ज्येष्ठशुक्लायां पूजयित्वा त्रिविक्रमम् । गंधाद्यैर्मधुरान्नाढ्यं करक विनिवेदयेत् ॥ १७ ॥

ဂျေဋ္ဌ လ၏ လင်းလက်သော ဒွါဒသီတွင် တြိဝိက్రమ (ဗိဿနု) ကို နံ့သာစသည်တို့ဖြင့် ပူဇော်ပြီးနောက်၊ ချိုမြိန်သော အစားအစာဖြင့် ပြည့်နေသော ကရက (karaka) အိုးကို နံ့သာနှင့် အခြားပူဇော်ပစ္စည်းများနှင့်အတူ ဆက်ကပ်ရမည်။

Verse 18

व्रती द्विजाय तत्पश्चादेकभक्तं समाचरेत् । व्रतेनानेन संतुष्टो देवदेवस्त्रिविक्रमः ॥ १८ ॥

ထို့နောက် ဝတ်တရားထိန်းသူသည် တစ်နေ့တစ်ကြိမ်သာ စားသောက်သော «ဧကဘက္တ» ကို ကျင့်သုံး၍၊ ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) အား လိုအပ်သည့် အလှူကို ပေးရမည်။ ဤဝတ်တရားကြောင့် နတ်တို့၏နတ် တြိဝိက్రమ သည် ပျော်ရွှင်တော်မူ၏။

Verse 19

ददाति विपुलान्भोगानंते मोक्षं च नारद । आषाढशुक्लद्वादश्यां द्विजान्द्वादश भोजयेत् ॥ १९ ॥

အို နာရဒာ၊ ဤကံကောင်းမှုသည် အလွန်များပြားသော ဘောဂသုခကို ပေးပြီး နောက်ဆုံးတွင် မောက္ခကိုပါ ပေးတတ်သည်။ အာသာဍ္ဍလ၏ လဆန်း ဒွာဒသီနေ့တွင် ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) တစ်ဆယ့်နှစ်ဦးကို ကျွေးမွေးရမည်။

Verse 20

मधुरान्नेन तान्पूज्य पृथग्गंधादिकैः क्रमात् । तेभ्यो वासांसि दंडांश्च ब्रह्मसूत्राणि मुद्रिकाः ॥ २० ॥

ချိုမြိန်သော အစာဖြင့် သူတို့ကို ပူဇော်ကာ၊ ထို့နောက် အနံ့သာနှင့် အစရှိသည့် ပစ္စည်းများကို အစဉ်လိုက် သီးသန့်ပေးလှူရမည်။ ထို့ပြင် အဝတ်အစားများ၊ တောင်ဝှေးများ၊ ဘြဟ္မသုတ် (ယဇ္ဉောပဝီတ) နှင့် လက်စွပ်များကိုလည်း ပေးရမည်။

Verse 21

पात्राणि च ददेद्भक्त्या विष्णुर्मे प्रीयतामिति । द्वादश्यां तु नभःशुक्ले श्रीधरं पूजयेद्व्रती ॥ २१ ॥

ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ပန်းကန်အိုးများကိုလည်း လှူဒါန်းကာ «ဗိဿနုသည် ကျွန်ုပ်အပေါ် ပျော်ရွှင်ပါစေ» ဟု ဆုတောင်းရမည်။ ထို့ပြင် နဘဟ် (ရှရဝဏ) လ၏ လဆန်း ဒွာဒသီနေ့တွင် ဝရတကို စောင့်သူသည် သြရီဓရ (ဗိဿနု) ကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 22

गंधाद्यैस्तत्परो भक्त्या दधिभक्तैर्द्विजोत्तमान् । संभोज्य दक्षिणा रौप्यां दत्वा नत्वा विसर्ज्जयेत् ॥ २२ ॥

သူ့အပေါ် စိတ်ကို တည်ကာ ဘက္တိဖြင့် အနံ့သာတို့နှင့် အစရှိသည့် ပစ္စည်းများဖြင့် ဒွိဇအထူးမြတ်သူတို့ကို ဂုဏ်ပြု၍၊ ဒဓိနှင့် ထမင်းဖြင့် ကျွေးမွေးရမည်။ ထို့နောက် ငွေဖြင့် ဒက္ခိဏာ ပေးကာ ဦးချ၍ လေးစားစွာ ပြန်လွှတ်ရမည်။

Verse 23

व्रतेनानेन देवेशः श्रीधरः प्रीयतामिति । द्वादश्यां नभस्यशुक्ले व्रती संपूज्य वामनम् ॥ २३ ॥

«ဒေဝတို့၏ အရှင် သြရီဓရသည် ဤဝရတကြောင့် ပျော်ရွှင်ပါစေ» ဟု ဆုတောင်းကာ၊ နဘဟ် လ၏ လဆန်း ဒွာဒသီနေ့တွင် ဝရတကို စောင့်သူသည် ဝာမနကို စနစ်တကျ ပူဇော်ရမည်။

Verse 24

तदग्रे भोजयेद्विप्रान्पायसैर्द्वादशैव च । सौवर्णी दक्षिणां दत्वा विष्णुप्रीतिकरो भवेत् ॥ २४ ॥

ထို့နောက် ဘြာဟ္မဏတို့ကို နို့ဆန်ချို (ပာယသ) ကို ဆယ့်နှစ်ပိုင်းဖြင့် ကျွေးမွေးရမည်။ ထို့ပြင် ရွှေဒက္ခိဏာ ပူဇော်လှူဒါန်းလျှင် သခင် ဗိဿဏု၏ ပီတိကို ဖြစ်စေသည်။

Verse 25

द्वादश्यामिषशुक्लायां पद्मनाभं समर्चयेत् । गंधाद्यैरुपचारैस्तु तदग्रे भोजयेद्द्विजान् ॥ २५ ॥

ဒွာဒသီနေ့၊ ရောင်ခြည်ဖက် (သုက္လပက္ခ) တွင် ပဒ္မနာဘ (ဗိဿဏု) ကို အလေးအနက်ဖြင့် ပူဇော်ရမည်။ ထို့နောက် မွှေးကြိုင်သောအရာများ စသည့် ဥပစာရများဖြင့် ဆောင်ရွက်ကာ၊ သူ့ရှေ့တွင် နှစ်ကြိမ်မွေးဖွားသူ (ဘြာဟ္မဏ) များကို ကျွေးမွေးရမည်။

Verse 26

मधुरान्नेन वस्त्राढ्यां सौवर्णीं दक्षिणां ददेत् । व्रतेनैतेन संतुष्टः पद्मनाभो द्विजोत्तम ॥ २६ ॥

သူသည် အချိုအစားနှင့် အဝတ်အစားကောင်းများနှင့်အတူ ရွှေဒက္ခိဏာ ပေးလှူရမည်။ ဤဝရတဖြင့် ပဒ္မနာဘ (ဗိဿဏု) သည် ပီတိတော်ရ၏၊ အို နှစ်ကြိမ်မွေးဖွားသူတို့အနက် အမြတ်ဆုံးရေ။

Verse 27

श्वेतद्वीपगतिं दद्याद्देहभोगांश्च वांछितान् । कार्तिके कृष्णपक्षे तु गोवत्सद्वादशीव्रतम् ॥ २७ ॥

ကာတ္တိကလတွင် အမှောင်ဖက် (ကృష్ణပက္ခ) အတွင်း ကျင့်သုံးသော ဂోవတ္စ-ဒွာဒသီ ဝရတသည် ရှွေတဒွီပသို့ သွားရာလမ်းကို ပေးကာ၊ ကိုယ်ခန္ဓာဘဝ၌ လိုလားသော သာယာမှုနှင့် သက်သာမှုတို့ကိုလည်း ပေးတော်မူသည်။

Verse 28

तत्र वत्सयुतां गां तु समालिख्य सुगंधिभिः । चंदनाद्यैस्तथा पुष्पमालाभिः प्रार्च्य ताम्रके ॥ २८ ॥

ထိုနေရာ၌ နွားမနှင့် နွားကလေးပါအောင် ပုံရေးဆွဲကာ၊ ကြေးအိုး (တမ်းရက) ပေါ်တွင် စန္ဒနကဲ့သို့ မွှေးကြိုင်သောအရာများနှင့် ပန်းကုံးများဖြင့် ပူဇော်ရမည်။

Verse 29

पात्रे पुष्पाक्षततिलैरर्घ्यं कृत्वा विधानतः । प्रदद्यात्पादमूलेऽस्या मन्त्रेणानेन नारद ॥ २९ ॥

ပန်း၊ အက္ခတ (မကွဲဆန်) နှင့် နှမ်းတို့ကို ထည့်ထားသော အိုး၌ ဗိဓာနအတိုင်း အရဃျ (အာရဃျ) ကို စနစ်တကျ ပြင်ဆင်ပြီး၊ ဤမန္တရကို ရွတ်ဆိုကာ သူမ၏ ခြေတော်ရင်း၌ ပူဇော်လှူဒါန်းရမည်၊ အို နာရဒ။

Verse 30

क्षीरोदार्णवसंभूते सुरासुरनमस्कृते । सर्वदेवमये देवि सर्वदेवैरलंकृते ॥ ३० ॥

နို့သမုဒ္ဒရာမှ ပေါ်ထွန်းလာသော ဒေဝီတော်၊ ဒေဝနှင့် အသူရတို့ကပါ ဦးညွှတ်နမස්ကာရပြုသော အရှင်မ—ဒေဝအားလုံးကို ကိုယ်တော်အတွင်း ထင်ရှားစေသော ဒေဝီ၊ ဒေဝအားလုံး၏ အလှဆင်ဂုဏ်ပြုခြင်းကို ခံယူသော အရှင်မ။

Verse 31

मातर्मातर्गवां मातर्गृहाणार्घ्यं नमोऽस्तु ते । ततो माषादिसंसिद्धान्वटकांश्च निवेदयेत् ॥ ३१ ॥

«အို မိခင်တော်—နွားတို့၏ မိခင်တော်—အို မိခင်တော်၊ ဤအရဃျကို လက်ခံတော်မူပါ၊ သင်္ခါရတော်အား နမස්ကာရပါ၏» ဟုဆိုပြီးနောက်၊ မာရှ (ပဲမဲ) စသည်တို့ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ဝဒါကိတ်များကို ဆက်ကပ်ရမည်။

Verse 32

एवं पञ्च दशैकं वा यथाविभवमात्मनः । सुरभि त्वं जगन्माता नित्यं विष्णुपदे स्थिता ॥ ३२ ॥

ဤသို့ပင် မိမိ၏ အင်အားအလျောက် ငါးခု၊ ဆယ်ခု သို့မဟုတ် တစ်ခုတည်းပင် ဆက်ကပ်နိုင်၏။ အို စုရဘီ၊ သင်သည် လောက၏ မိခင်တော်ဖြစ်၍ ဗိဿနု၏ ပဒ (အဘောဒ) တွင် အစဉ်တည်ရှိတော်မူ၏။

Verse 33

सर्वदेवमये ग्रासं मया दत्तमिमं ग्रस । सर्वदेवमये देवि सर्वदेवैरलंकृते ॥ ३३ ॥

ဒေဝအားလုံးကို ကိုယ်တော်အတွင်း ထင်ရှားစေသော ဒေဝီတော်၊ ဒေဝအားလုံး၏ အလှဆင်ဂုဏ်ပြုခြင်းကို ခံယူသော အရှင်မ—ကျွန်ုပ်ပေးအပ်သော ဤအစာတစ်လုတ်ကို သုံးဆောင်တော်မူပါ; ဤလုတ်တစ်လုတ်၌လည်း ဒေဝအားလုံး၏ တည်ရှိမှု ပြည့်ဝနေပါသည်။

Verse 34

मातर्ममाभिलषितं सफलं कुरु नंदिनी । तद्दिने तैलपक्वं च स्थालीपक्वं द्विजोत्तम ॥ ३४ ॥

အမေ နန္ဒိနီ၊ ကျွန်ုပ်၏ အလွန်လိုလားသော ဆုတောင်းကို အကျိုးသီးပွင့်အောင် ပြုပါ။ ထိုနေ့တည်းကပင်၊ အမြတ်ဆုံး ဗြာဟ္မဏာရေ၊ ဆီဖြင့်ချက်သော အစာနှင့် အိုးထဲချက်သော အစာတို့ကို ပြင်ဆင်၍ ပူဇော်ပါ။

Verse 35

गोक्षीरं गोघृतं चैव दधि तक्रं च वर्जयेत् । द्वादश्यामूर्जशुक्लायां देवं दामोदरं द्विज ॥ ३५ ॥

နွားနို့၊ နွားဂျီ (ဂှရတ)၊ ဒဓိ (ယို) နှင့် တကရ (ဘတ်တာမီလ်) တို့ကို ရှောင်ကြဉ်ရမည်။ ဩရ္ဇ လ၏ အလင်းပိုင်း (သုက္လ) ဒွာဒသီနေ့တွင်၊ ဗြာဟ္မဏာရေ၊ သခင် ဒာမောဒရကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 36

समभ्यर्च्योपचारैस्तु गंधाद्यैः सुसमाहितः । तदग्रे भोजयेद्विप्रान्पक्वान्नेनार्कसंख्यकान् ॥ ३६ ॥

စိတ်တည်ငြိမ်၍ အနံ့သာစသည့် ပူဇော်ပစ္စည်းများဖြင့် သေချာစွာ ပူဇော်ပြီးနောက်၊ ထိုဘုရားရှေ့တွင် နေ၏အရေအတွက်နှင့်တူသော (တစ်ဆယ့်နှစ်) ဗြာဟ္မဏာတို့ကို ချက်ပြုတ်အစာဖြင့် ကျွေးမွေးရမည်။

Verse 37

ततः कुंभानपांपूर्णान्वस्त्राच्छन्नान्समर्चितान् । सपूगमोदकस्वर्णांस्तेभ्यः प्रीत्या समर्पयेत् ॥ ३७ ॥

ထို့နောက် အဝတ်ဖြင့်ဖုံးအုပ်ထား၍ ကောင်းစွာဂုဏ်ပြုထားသော ရေပြည့်အိုးများကို၊ ကွမ်းသီး (ပူဂ)၊ မိုဒက မုန့်ချိုနှင့် ရွှေတို့နှင့်အတူ၊ သူတို့ထံသို့ ပျော်ရွှင်သောစိတ်ဖြင့် ဆက်ကပ်ပေးရမည်။

Verse 38

एवं कृते प्रियो विष्णोर्जायतेऽखिलभोगभुक् । देहांते विष्णुसायुज्यं लभते नात्र संशयः ॥ ३८ ॥

ဤသို့ ပြုလုပ်လျှင် ဗိဿနု၏ ချစ်မြတ်နိုးခြင်းကို ရရှိကာ ကောင်းမွန်သော စည်းစိမ်အကျိုးအမြတ် အားလုံးကို ခံစားရမည်။ ကိုယ်ခန္ဓာအဆုံးတွင် ဗိဿနုနှင့် စာယုဇ္ယ (ပေါင်းစည်းခြင်း) ကို မသံသယဘဲ ရရှိမည်။

Verse 39

नीराजनव्रतं चात्र गदितं तन्निबोध मे । सुप्तोत्थितं जगन्नाथमलंकृत्य निशागमे ॥ ३९ ॥

ဤနေရာ၌လည်း «နီရာဇန ဝရတ» ကို ဟောကြားထားသည်—ငါ့ထံမှ နားလည်ယူလော့။ ညဦးကျလာသောအခါ အိပ်ရာမှ နိုးထလာသကဲ့သို့ ဂျဂန္နာထကို အလှဆင်ပြီး ထိုပူဇော်ပွဲကို ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 40

अलंकृतो नवं वह्निमुत्पाद्याभ्यर्च्य मन्त्रतः । हुत्वा तत्र समुद्दीप्ते रौप्य दीपिकया मुने ॥ ४० ॥

အလှဆင်၍ သန့်စင်ပြီးနောက် သစ်လွင်သော ယဇ္ဈမီးကို ထူထောင်ကာ မန္တရဖြင့် ပူဇော်သည်။ ထို့နောက် ထိုမီးထဲသို့ ဟုတ (အာဟုတိ) များကို ဆက်ကပ်ပြီး မီးတောက်ထွန်းလာသော်၊ အို မုနိ၊ ငွေမီးအိမ်ဖြင့် ပူဇော်ပွဲကို ဆောင်ရွက်သည်။

Verse 41

गंधपुष्पाद्यर्चितया जनैर्नीराजयेद्धरिम् । तत्रैवानुगतां लक्ष्मीं ब्रह्माणीं चंडिकां तथा ॥ ४१ ॥

အနံ့သာ၊ ပန်းနှင့် အခြားပူဇော်ပစ္စည်းများဖြင့် ဟရိကို ပူဇော်ပြီးနောက် လူအများသည် ဟရိထံသို့ နီရာဇန (မီးလှည့်အာရတီ) ကို ပြုလုပ်ရမည်။ ထိုနေရာ၌ပင် ဟရိနှင့်အတူ လိုက်ပါသော လက္ရှ္မီကိုလည်းကောင်း၊ ဘြဟ္မာဏီနှင့် ချဏ္ဍိကာကိုလည်းကောင်း ဂုဏ်ပြုရမည်။

Verse 42

आदित्यं शंकरं गौरीं यक्षं गणपतिं ग्रहान् । मातॄः पितॄन्नगान्नागान्सर्वान्नीराजयेत्क्रमात् ॥ ४२ ॥

အစဉ်အတိုင်း နေဒေဝ (အာဒိတျ)၊ ရှင်ကရ၊ ဂေါရီ၊ ယက္ခများ၊ ဂဏပတိ၊ ဂြဟဒေဝတား (ဂြိုဟ်ဒေဝများ)၊ မာတೃများ၊ ပိတೃများ (ဘိုးဘွားဝိညာဉ်များ)၊ တောင်တန်းများနှင့် နာဂများ—အကုန်လုံးကို နီရာဇန/အာရတီ ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 43

गवां नीराजनं कुर्यान्महिष्यादेश्च मंडलम् । नमो जयेति शब्दैश्च घंटाशंखा दिनिःस्वनैः ॥ ४३ ॥

နွားများအတွက် နီရာဇနကို ပြုလုပ်ရမည်။ ထို့အတူ ကျွဲနှင့် အခြားတိရစ္ဆာန်များအတွက် ကာကွယ်ရေး မဏ္ဍလ (ဝိုင်း) ကို ပြုလုပ်ရမည်။ «နမော!» «ဇယ!» ဟု ကြွေးကြော်ကာ ခေါင်းလောင်းနှင့် သံခွံတို့၏ မြည်သံများနှင့်အတူ ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 44

सिंदूरालिप्तश्रृङ्गाणां चित्राङ्गाणां च वर्णकैः । गवां कोलाहले वृत्ते नीराजनमहोत्सवे ॥ ४४ ॥

နီရာဇန (မီးလှိုင်းလှုပ် အာရတီ) မဟာပွဲတော်တွင် နွားအုပ်တို့ ပျော်ရွှင်စွာ အော်ဟစ်လှုပ်ရှားကြ၏—အချို့၏ ချိုများကို စင်ဒူရ်နီဖြင့် လိမ်းထားပြီး အချို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို အရောင်စုံဖြင့် ပန်းချီဆင်ထားသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်လျှောက် အလွန်အမင်း အူအော်သံများဖြစ်လေ၏။

Verse 45

तुरगांल्लक्षणोपेताम् गजांश्च मदविप्लुतान् । राजचिह्नानि सर्वाणि च्छत्रादीनि च नारद ॥ ४५ ॥

လက္ခဏာမင်္ဂလာပြည့်စုံသော မြင်းများနှင့် မဒဝိပ္လုတ (musth) ဖြင့် လျှံထွက်နေသော ဆင်များ၊ ထို့ပြင် မင်းရဲ့ အမှတ်တံဆိပ်တော် အားလုံး—ထီးတော် စသဖြင့်—ကိုလည်း ဖော်ပြ၏၊ အို နာရဒ။

Verse 46

राजा पुरोधसा सार्धं मंत्रिभृत्यपरः सरः । पूजयित्वा यथान्यायं नीरज्य स्वयमादरात् ॥ ४६ ॥

ထို့နောက် မင်းကြီးသည် ပုရောဟိတ်တော်နှင့်အတူ၊ မန္တရိများနှင့် အမှုထမ်းများက ဝန်းရံလျက်၊ စည်းကမ်းတော်အတိုင်း သင့်လျော်စွာ ပူဇော်ပြီး၊ ကိုယ်တိုင်လည်း ရိုသေသဒ္ဓါဖြင့် နီရာဇန အာရတီကို ဆောင်ရွက်လေ၏။

Verse 47

शंखतूर्यादिघोषैश्च नानारत्नविनिर्मिते । सिंहासने नवे क्लृप्ते तिष्ठेत्सम्यगलंकृतः ॥ ४७ ॥

သင်္ခ၊ တူရိယ စသည့် သံမြည်ဟုန်ဟုန်ကြားတွင်၊ ရတနာမျိုးစုံဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော အသစ်ပြင်ဆင်သည့် စင်္ဟာသနပေါ်၌၊ အလှတန်ဆာပြည့်စုံစွာ ရပ်တည်ရမည်။

Verse 48

ततः सुलक्षणैर्युक्ता वेश्या वाथ कुलांगना । शीर्षोपरि नरेंद्रस्य तया नीराजयेच्छनैः ॥ ४८ ॥

ထို့နောက် လက္ခဏာမင်္ဂလာရှိသော ဝေရှျာမိန်းမ သို့မဟုတ် မျိုးရိုးမြင့် ကုလင်္ဂနာတစ်ဦးက မင်းကြီး၏ ခေါင်းပေါ်တွင် နီရာဇန (အာရတီ) ကို နူးညံ့စွာ လှုပ်ဝှေ့ပူဇော်ရမည်။

Verse 49

एवमेषा महासांतिः कर्तव्या प्रतिवत्सरम् । राज्ञा वित्तवतान्येन वर्षमारोग्यमिच्छता ॥ ४९ ॥

ဤသို့ဖြင့် ကျန်းမာရေးနှင့် ရောဂါကင်းရှင်းသော နှစ်တစ်နှစ်ကို လိုလားသော ဘုရင် သို့မဟုတ် ကြွယ်ဝချမ်းသာသူ မည်သူမဆို ဤကြီးမြတ်သော ငြိမ်းချမ်းရေး ယတြာ (Mahāśānti) ကို နှစ်စဉ် ပြုလုပ်သင့်သည်။

Verse 50

येषां राष्ट्रे पुरे ग्रामे क्रियते शांतिरुत्तमा । नीराजनाभिधा विप्र तद्रोगा यांति संक्षयम् ॥ ५० ॥

အို ပုဏ္ဏား၊ နိုင်ငံ၊ မြို့ သို့မဟုတ် ရွာ မည်သည့်နေရာတွင်မဆို Nīrājana ဟုခေါ်သော အမြင့်မြတ်ဆုံး ငြိမ်းချမ်းရေး ယတြာကို ပြုလုပ်ပါက ထိုနေရာကို နှိပ်စက်သော ရောဂါများသည် ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်ရလိမ့်မည်။

Verse 51

द्वादश्यां मार्गशुक्लायां साध्यव्रतमनुत्तमम् । मनोभवस्तथा प्राणो नरो यातश्च वीर्यवान् ॥ ५१ ॥

Mārgaśīrṣa လ၏ လဆန်း (၁၂) ရက် (Dvādaśī) နေ့တွင် Sādhya-vrata ဟုခေါ်သော အနှိုင်းမဲ့ အကျင့်သီလကို ဆောက်တည်ရမည်။ (ထိုသို့ပြုခြင်းဖြင့်) Manobhava၊ Prāṇa၊ Nara နှင့် တန်ခိုးကြီးသော Yāta တို့ကို ပူဇော်ရာရောက်သည်။

Verse 52

चितिर्हयो नृपश्चैव हंसो नारायणस्तथा । विभुश्चापि प्रभुश्चैव साध्या द्वादश कीर्तिताः ॥ ५२ ॥

Citi, Haya, Nṛpa, Haṁsa, Nārāyaṇa, Vibhu, Prabhu နှင့် Sādhya — ဤ (၁၂) ပါးသော ဘွဲ့တော်များကို ဤသို့ ကြေညာထားသည်။

Verse 53

पूजयेद्गंधपुष्पाद्यैरेतांस्तंदुलकल्पितान् । ततो द्विजाग्र्यान्संभोज्य द्वादशात्र सुदक्षिणाः ॥ ५३ ॥

ဆန်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ဤရုပ်တုများကို ရနံ့သာများ၊ ပန်းများနှင့် အလားတူပစ္စည်းများ အသုံးပြု၍ ပူဇော်သင့်သည်။ ထို့နောက် မြင့်မြတ်သော ပုဏ္ဏားတို့ကို ကျွေးမွေးပြီးလျှင် ဤနေရာ၌ ရက်ရောသော အလှူဒါန (dakṣiṇās) တစ်ဆယ်နှစ်ပါးကို ပေးလှူသင့်သည်။

Verse 54

दत्वा तेभ्यस्तु विसृजेत्प्रीयान्नारयणस्त्विति । एतस्यामेव विदितं द्वादशादित्यसंज्ञितम् ॥ ५४ ॥

ထိုသူတို့အား သတ်မှတ်ထားသော ပူဇော်သက္ကာများကို ပေးအပ်ပြီးနောက်၊ «နာရာယဏာ သန့်ရှင်းပျော်ရွှင်ပါစေ» ဟုဆိုကာ လေးစားစွာ ပြန်လွှတ်ရမည်။ ဤအကြောင်းအရာတွင်ပင် «အာဒိတျယ တစ်ဆယ့်နှစ်ပါး» ဟုခေါ်သော သင်ကြားချက်လည်း ပါဝင်သည်။

Verse 55

व्रतं तत्रार्चयेद्धीमानादित्यान्द्वादशापि च । धातामित्रोऽर्यमा पूषा शक्रोंऽशो वरुणो भगः ॥ ५५ ॥

ထိုနေရာ၌ ဉာဏ်ရှိသော ဝတ္တပြုသူသည် ဝတ္တကို စနစ်တကျ ဆောင်ရွက်ကာ အာဒိတျယ တစ်ဆယ့်နှစ်ပါးကိုလည်း ပူဇော်ရမည်—ဓာတာ၊ မိတ္တရ၊ အရျမာ၊ ပူရှာ၊ သက္ကရ၊ အံရှ၊ ဝရုဏ၊ ဘဂ။

Verse 56

त्वष्टा विवस्वान्सविता विष्णुर्द्वादश ईरिताः । प्रतिमासं तु शुक्लायां द्वादश्यामर्च्य यत्नतः ॥ ५६ ॥

ဤသို့ တစ်လစီဆိုင်ရာ ပုံသဏ္ဌာန် တစ်ဆယ့်နှစ်ပါးကို ကြေညာထားသည်—တွဝရှ္ဋာ၊ ဝိဝස්ဝါန်၊ သဝိတာ၊ နှင့် ဝိෂ္ဏု (အပါအဝင်)။ လစဉ် လင်းလက်သော ပက္ခ (သုက္လ) ၏ ဒွာဒသီနေ့တွင် အားထုတ်ကာ ပူဇော်ရမည်။

Verse 57

वर्षं नयेद्व्रतांते तु प्रतिमा द्वादशापि च । हैमीः संपूज्य विधिना भोजयित्वा द्विजोत्तमान् ॥ ५७ ॥

ဝတ္တကို တစ်နှစ်ပြည့်အောင် ဆောင်ရွက်ရမည်။ အဆုံးသတ်ချိန်တွင် ရွှေဖြင့်ပြုလုပ်သော ပုံတော် တစ်ဆယ့်နှစ်ပါးကို စည်းကမ်းတကျ ပူဇော်ကာ၊ ထို့နောက် ဒွိဇိုတ္တမန် (အထူးမြတ်သော ဗြာဟ္မဏ) များကို အစာကျွေးရမည်။

Verse 58

मधुरान्नैः सुसत्कृत्य प्रत्येकं चार्पयेद्व्रती । एव व्रतं नरः कृत्वा द्वादशादित्यसंज्ञकम् ॥ ५८ ॥

ချိုမြိန်သော အစာများဖြင့် ကောင်းစွာ ဧည့်ခံလေးစားပြီး၊ ဝတ္တပြုသူသည် တစ်ပါးချင်းစီသို့ သီးသန့် ပူဇော်အပ်နှံရမည်။ ဤသို့ လူတစ်ဦးက ဤဝတ္တကို ဆောင်ရွက်လျှင် «အာဒိတျယ တစ်ဆယ့်နှစ်ပါး ဝတ္တ» ဟု ခေါ်သည်။

Verse 59

सूर्यलोकं समासाद्य भुक्त्वा भोगांश्चरं ततः । जायते भुवि धर्मात्मा मानुष्ये रोगवर्जितः ॥ ५९ ॥

နေမင်း၏လောကသို့ ရောက်ပြီး အချိန်တစ်ခဏ ပျော်ရွှင်သုခများကို ခံစားသော်လည်း၊ ထို့နောက် မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန်လည်မွေးဖွားကာ သာသနာဓမ္မရှိသော စိတ်ကောင်းသူ လူသားအဖြစ် ရောဂါကင်းစင်၏။

Verse 60

ततो व्रतस्य पुण्येन पुनरेव लभेद्व्रतम् । तत्पुण्येन रवेन्भित्वा मंडलं द्विजसत्तम ॥ ६० ॥

ထို့နောက် ထိုဝရတ၏ ကုသိုလ်ကြောင့် ဝရတကို ထပ်မံရရှိ၏။ ထိုကုသိုလ်တည်းဟူသော အားဖြင့်—အို ဒွိဇသတ္တမ—နေမင်း၏ မဏ္ဍလကို ထိုးဖောက်ကာ ထိုထက်လွန်သို့ ကူးမြောက်၏။

Verse 61

निरंजनं निरा कारं निर्द्वंद्वं ब्रह्म चाप्नुयात् । अत्रैवाखंडसंज्ञं च व्रतमुक्त द्विजोत्तम ॥ ६१ ॥

သူသည် အညစ်အကြေးကင်းသော၊ ရုပ်သဏ္ဌာန်မရှိသော၊ ဒွန္ဒကင်းသော ဘြဟ္မန်ကို ရောက်ရှိ၏။ ဤနေရာ၌ပင်—အို ဒွိဇောတ္တမ—“အခဏ္ဍ” ဟုခေါ်သော ဝရတကို ကြေညာထားပြီးဖြစ်၏။

Verse 62

मूर्तिं निर्माय सौवर्णीं जनार्दनसमाह्वयाम् । अभ्यर्च्य गन्धपुष्पाद्यैस्तदग्रे भोजयेद्द्विजान् ॥ ६२ ॥

ရွှေရုပ်တော်ကို ဖန်တီးကာ ထိုရုပ်တော်ထဲသို့ ဇနာရ္ဒန (Janārdana) ကို အာဝါဟနပြု၍ ဖိတ်ခေါ်တင်သွင်းပြီး၊ နံ့သာပန်းတို့ဖြင့် စသည်တို့ကို ပူဇော်ကာ၊ ထိုရုပ်တော်ရှေ့တွင် ဒွိဇများ (ဗြာဟ္မဏ) ကို အစာကျွေးရမည်။

Verse 63

द्वादश प्रतिमासं तु नक्ताशीः स्याज्जितेंद्रियः । ततः समांते तां मूर्तिं समभ्यर्च्य विधानतः ॥ ६३ ॥

လတစ်ဆယ့်နှစ်လပတ်လုံး ညအချိန်တွင်သာ စားသောက်၍ အင်္ဒြိယများကို ထိန်းချုပ်နိုင်သူ ဖြစ်ရမည်။ ထို့နောက် နှစ်ကုန်သည့်အခါ ထိုရုပ်တော်ကို သတ်မှတ်ထားသော ဝိဓိအတိုင်း ပြည့်စုံစွာ ပူဇော်ရမည်။

Verse 64

गुरवे धेनुसहितां दद्यात्संप्रार्थयेत्तथा । शतजन्मसु यत्किंचिन्मयाखंडव्रतं कृतम् ॥ ६४ ॥

ဂုရုထံသို့ နွားမတစ်ကောင်ကို နွားကလေးနှင့်အတူ လှူဒါန်း၍ ထို့နောက် စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆုတောင်းရမည်— «ကျွန်ုပ်သည် မွေးဖွားမှုတစ်ရာအတွင်း ပြုလုပ်ခဲ့သော အခဏ္ဍဝ్రတ (မပြတ်တောက်သော ဝရတ) ၏ ကုသိုလ်သည် ပြည့်စုံ၍ အကျိုးသက်ရောက်ပါစေ» ဟူ၍။

Verse 65

भगवंस्त्वत्प्रसादेन तदखंडमिहास्तु मे । ततः संभोज्य विप्राग्र्यान्सखंडाढ्यैस्तु पायसैः ॥ ६५ ॥

အို ဘဂဝန်၊ သင်၏ကရုဏာကြောင့် ထိုအကျိုးသည် ဤနေရာ၌ ကျွန်ုပ်အတွက် မလျော့မနည်း မပျက်မပြား တည်မြဲပါစေ။ ထို့နောက် အထက်မြတ်သော ဗြာဟ္မဏများကို သကြားပေါများစွာ ရောနှောထားသော ပာယသ (နို့ထမင်း) ဖြင့် ကျွေးမွေးရမည်။

Verse 66

द्वादशैव हि सौवर्णीं दक्षिणां प्रददेन्नमेत् । इति कृत्वा व्रतं विप्र प्रीणयित्वा जनार्दनम् ॥ ६६ ॥

အမှန်တကယ်ပင် ရွှေတုံး (သို့) ရွှေကျပ် တိတိကျကျ ဆယ့်နှစ်ခုကို ဒက္ခိဏာအဖြစ် ပေးလှူပြီးနောက် ဦးချရမည်။ ထို့သို့ဖြင့် အို ဗြာဟ္မဏ၊ ဝရတကို စောင့်ထိန်းကာ ဇနာရ္ဒန (ဗိဿနု) ကို ပီတိဖြစ်စေသဖြင့် အခမ်းအနား ပြီးစီးသည်။

Verse 67

सौवर्णेन विमानेन याति विष्णोः परं पदम् । पौषस्य कृष्णद्वादश्यां रूपव्रतमुदीरितम् ॥ ६७ ॥

သူသည် ရွှေရောင် ကောင်းကင်ယာဉ်ဖြင့် တက်ရောက်ကာ ဗိဿနု၏ အမြင့်ဆုံး အဘောဒ်သို့ ရောက်ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် ပေါဿ (Pauṣa) လ၏ ကృష్ణ-ဒွါဒသီ (မှောင်ဖက် ဒွါဒသီ) တွင် စောင့်ထိန်းရသော ရူပ-ဝရတကို ဤသို့ ကြေညာထားသည်။

Verse 68

दशम्यां विधिवत्स्नात्वा गृह्णीयाद्गोमयं व्रती । श्वेताया वैकवर्णाया अन्तरिक्षगतं द्विज ॥ ६८ ॥

ဒသမီနေ့တွင် စည်းကမ်းအတိုင်း ရေချိုးပြီးနောက် ဝရတကို စောင့်ထိန်းသူသည် နွားချေးကို ယူရမည်—အဖြူရောင်နွား သို့မဟုတ် အရောင်တစ်မျိုးတည်းရှိသော နွားမှ ဖြစ်သော၊ အို ဒွိဇ၊ အညစ်အကြေးမထိသကဲ့သို့ အလယ်ကောင်းကင်၌ တည်နေသကဲ့သို့ သန့်ရှင်းဟု သတ်မှတ်သော နွားချေးကို။

Verse 69

अष्टोत्तरशतं तेन पिंडिकाः कल्प्य नारद । शोषयेदातपे धृत्वा पात्रे ताम्रेऽथ मृन्मये ॥ ६९ ॥

အို နာရဒာ၊ ထိုပြင်ဆင်ထားသောအရာဖြင့် အလုံးငယ် ၁၀၈ လုံးကို ဖန်တီးရမည်။ ကြေးအိုး၌ သို့မဟုတ် မြေအိုး၌ ထည့်ထားပြီး နေရောင်အောက်တွင် ခြောက်အောင် လှန်းရမည်။

Verse 70

एकादश्यां सोपवासः समभ्यर्च्य विधानतः । सौवर्णीं प्रतिमां विष्णोर्निशायां जागरं चरेत् ॥ ७० ॥

ဧကာဒသီနေ့တွင် အစာရှောင်၍ ဗိဿဏုဘုရားကို သတ်မှတ်ထားသောနည်းအတိုင်း ပူဇော်ရမည်။ ထို့ပြင် ဗိဿဏု၏ ရွှေရုပ်တုကို တင်လှူ/တပ်ဆင်ပြီး ညလုံးပေါက် ဂျာဂရဏ (နိုးကြားဝတ်) ကို ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 71

सुमंगलैर्गीतवाद्यैः स्तोत्रपाठैर्जपादिभिः । ततः प्रभाते द्वादश्यां तिलपात्रोपरि स्थिताम् ॥ ७१ ॥

မင်္ဂလာသီချင်းများ၊ တူရိယာတီးခတ်သံများ၊ စတိုးတရဖတ်ရွတ်ခြင်းနှင့် ဂျပ (မန္တရရွတ်) စသည့် ဝတ်ပြုမှုများဖြင့်—ထို့နောက် ဒွာဒသီနေ့ မိုးလင်းချိန်တွင် လင်းယာစေ့ဖြည့်ထားသော ပန်းကန်ပေါ်၌ တင်ထားသကဲ့သို့ ထိုအရာ/သူမကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 72

अंबुपूर्णे घटे न्यस्य पूजयेदुपचारकैः । ततोऽग्निं नवमुत्पाद्य काष्ठसंघर्षणादिभिः ॥ ७२ ॥

ရေပြည့်အိုးထဲတွင် ထိုအရာကို တင်ထားပြီး ထုံးစံအတိုင်း ဥပစာရ (ပူဇော်ပစ္စည်း) များဖြင့် ပူဇော်ရမည်။ ထို့နောက် သစ်သားကို ပွတ်တိုက်ခြင်း စသည့် သတ်မှတ်နည်းလမ်းများဖြင့် မီးသစ်ကို ထုတ်ပေါ်စေရမည်။

Verse 73

तं समभ्यर्च्य विधिवदेकैकां पिंडिकां सुधीः । होमयेत्सतिलाज्यां च द्वादशाक्षरविद्यया ॥ ७३ ॥

သတ်မှတ်ထားသောနည်းအတိုင်း ထိုဘုရားကို ပူဇော်ပြီးနောက် ပညာရှိသည် ပင်ဒိကာ (အလုံးပူဇော်) တစ်လုံးချင်းစီကို အစဉ်လိုက် မီးဟောမထဲသို့ ဆက်ကပ်ရမည်။ လင်းယာနှင့် ရောထားသော ဂီ (ghee) ကိုလည်း ထည့်ကပ်ကာ ဒွါဒశအက္ခရာ မန္တရ (၁၂ အက္ခရာ) ကို ရွတ်ဆိုရမည်။

Verse 74

वैष्णव्याथ च पूरणां च शतमष्टोत्तर ततः । भोजयेत्पायसैर्विप्रान्प्रीत्या सुस्निग्धमानसः ॥ ७४ ॥

ဝိෂ္ဏုနှင့်ဆိုင်သော ဝတ်ပြုမှုကို ပြီးစီးပြီးနောက်၊ ပူရာဏာဆိုင်ရာ ၁၀၈ ခုကိုလည်း ပြီးစီးပြီးနောက်၊ ချစ်ခင်မေတ္တာကြောင့် စိတ်နူးညံ့သွားသူသည် ပျော်ရွှင်စွာ ဗြာဟ္မဏများအား နို့ထမင်းချို (ပါယသ) ဖြင့် ကျွေးမွေးသင့်သည်။

Verse 75

सहितां च घटेनैव प्रतिमां गुरवऽपेयेत् । विप्रेभ्यो दक्षिणां शक्त्या दत्वा नत्वा विसर्जयेत् । नरो वा यदि वा नारी व्रतं कृत्वैवमादरात् ॥ ७५ ॥

ရေခွက် (ဃဋ) နှင့်အတူပင် ပူဇော်ရုပ်တုကို ဂုရုထံ သဘောတရားအတိုင်း အပ်နှံရမည်။ ထို့နောက် ကိုယ့်စွမ်းအားအတိုင်း ဗြာဟ္မဏများအား ဒက္ခိဏာ ပေးလှူပြီး ဦးညွှတ်ကန်တော့ကာ ဝိသဇ္ဇန (ပိတ်သိမ်း/ပြန်လွှတ်) ကို ပြုလုပ်ရမည်။ ယောက်ျားဖြစ်စေ မိန်းမဖြစ်စေ ဤသို့ ရိုသေစွာ ဝတ်ကို ဆောင်ရွက်သူသည်…

Verse 76

लभते रूपसौभाग्यं नात्र कार्या विचारणा । सहस्ये शुक्लपक्षे तु सुजन्मद्वादशीव्रतम् ॥ ७६ ॥

အလှအပနှင့် ကံကောင်းခြင်းကို ရရှိမည်—ဤအကြောင်း၌ စဉ်းစားသံသယ မလို။ သဟသျ (Sahasya) လ၏ လင်းပက် (śukla-pakṣa) တွင် “သုဇန္မ-ဒွာဒသီ” ဝတ်ကို ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 77

स्नात्वा विधानेन गृह्णोयाद्वार्षिकव्रतम् । पीत्वा गश्रृंगवार्यादौ तां च कृत्वा प्रदक्षिणम् ॥ ७७ ॥

သတ်မှတ်ထားသော နည်းလမ်းအတိုင်း ရေချိုးပြီးနောက် နှစ်ပတ်လုံးဆောင်ရွက်ရသော ဝတ် (ဝါရ္သိကဝတ်) ကို လက်ခံဆောင်ရွက်ရမည်။ ထို့နောက် ဂသြင်္ဂ (Gaśṛṅga) ရေကဲ့သို့ သန့်ရှင်းသောရေကို အရင်ဆုံး သောက်ပြီး၊ ထိုသန့်မြတ်ရာနေရာကိုလည်း ရိုသေစွာ ပရဒက္ခိဏ (ပတ်လည်လှည့်) ပြုရမည်။

Verse 78

प्रतिमासं ततः शुक्लेद्वादश्यां दानमाचरेत् । घृतप्रस्थं तच्चतुष्कं क्रमाद्वीहेर्यवस्य च ॥ ७८ ॥

ထို့နောက် လစဉ် လင်းပက် ဒွာဒသီနေ့တွင် ဒါန ပြုလုပ်ရမည်။ ဂျီ (ghṛta) ကို ပရသ္ထ (prastha) တစ်မတ်တည်း လှူဒါန်းပြီး၊ ထို့အတူ အစဉ်လိုက် လေးမတ်တည်း—ဆန်နှင့် မုယော (barley) ကိုလည်း လှူဒါန်းရမည်။

Verse 79

द्विरक्तिकं हेम तिलाढकार्द्धं पयसां घटम् । रौप्यस्य माषमेकं च तृप्तिकृन्मिष्टपक्वकम् ॥ ७९ ॥

ရက္တိကာ နှစ်ခုတန်ဖိုးရှိသော ရွှေ၊ နှမ်း အာဍ္ဍကာ တစ်ဝက်၊ နို့ဖြည့်အိုးတစ်လုံး၊ ငွေ မာရှ တစ်ခုနှင့် စိတ်တೃप्तစေသော ချိုမြိန်ချက်ပြုတ်အစားအစာကို ပူဇော်လှူဒါန်းရမည်။

Verse 80

छत्रं माषार्धहेम्नश्च प्रस्थं फाणितमुत्तमम् । चंदनं पलिकं वस्त्रं पंचहस्तोन्मितं तनुम् ॥ ८० ॥

ထီးတစ်လက်; ရွှေ မာရှ တစ်ဝက်အလေးချိန်; အကောင်းဆုံး ဖာဏိတ (သကြားရည်ထူ) တစ်ပရස්ထ; စန္ဒနာ တစ်ပလ; နှင့် အလွန်ပါးလွှာသော အဝတ်အထည် အလျား ဟတ္သ ငါး—ဤတို့ကို ဓမ္မနည်းအတိုင်း လှူဒါန်းရမည်။

Verse 81

एवं तु मासिकं दानं कृत्वा प्राश्य यथाक्रमम् । गोमूत्रं जलमाज्यं वा पक्त्वा शाकं चतुर्विधम् ॥ ८१ ॥

ဤသို့ လစဉ်အလှူကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် သတ်မှတ်ထားသည့် အစဉ်အတိုင်း စားသုံးရမည်။ ထို့ပြင် နွားဆီး၊ ရေ သို့မဟုတ် ဂျီ (ghee) တို့ထဲမှ တစ်မျိုးဖြင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ကို နည်းလမ်းလေးမျိုးအနက် တစ်နည်းဖြင့် ချက်ပြုတ်ကာ ထိုအတိုင်း သုံးဆောင်ရမည်။

Verse 82

दधियुक्तं च यावान्नं तिलाज्यं शर्करान्विताम् । दर्भांबुक्षीरमुदितं प्राशनं प्रतिमासिकम् ॥ ८२ ॥

လစဉ်တိုင်း သတ်မှတ်ထားသော ပူဇော်အစားအစာကို သုံးဆောင်ရမည်။ ဒါဟာ ဒဓိ (ယိုဂတ်) နှင့် ရောထားသော ယဝ (မုယော) ထမင်း၊ နှမ်းကို ဂျီနှင့် သကြားဖြင့် ရောထားသော အစာ၊ ထို့ပြင် ကုရှမြက်ရေ (ဒರ್ಭရေ) နှင့် နို့ကို သတ်မှတ်သည့်အတိုင်း သောက်သုံးခြင်း—ဤတို့သည် လစဉ်ကျင့်ဝတ်ဖြစ်သည်။

Verse 83

एवं कृतव्रतो वर्षं सौवर्णीं प्रतिमां रवेः । कृत्वा वै ताम्रपात्रस्थां न्यस्याभ्यर्च्य विधानतः ॥ ८३ ॥

ဤသို့ တစ်နှစ်ပတ်လုံး ဝရတ (အဓိဋ္ဌာန်) ကို ထိန်းသိမ်းပြီးနောက် နေမင်း၏ ရွှေရုပ်တုကို ပြုလုပ်ကာ ကြေးပန်းကန်ပေါ်တွင် တင်ထားပြီး သတ်မှတ်ထားသော ပူဇော်နည်းအတိုင်း တည်ထောင်၍ ပူဇော်ရမည်။

Verse 84

गुरवे धेनुसहितां प्रत्यर्प्य प्रणमेत्पुरः । विप्रान्द्रादश संभोज्य तेभ्यो दद्याच्च दक्षिणाम् ॥ ८४ ॥

ဂုရုထံသို့ နွားတစ်ကောင်ကို သင့်လျော်သောအထောက်အကူများနှင့်အတူ ဆက်ကပ်ပြီး၊ သူ့ရှေ့တွင် ဦးညွှတ်ပူဇော်ရမည်။ ထို့နောက် ဗြာဟ္မဏ ၁၂ ယောက်ကို ထမင်းကျွေးကာ သတ်မှတ်ထားသော ဒက္ခိဏာကိုလည်း ပေးရမည်။

Verse 85

एवं कृतव्रतो विप्र जन्माप्नोत्युत्तमे कुले । निरोगो धनधान्याढ्यो भवेच्चाविकलेद्रियः ॥ ८५ ॥

ဤသို့ ဝ్రတကို စည်းကမ်းတကျ ကျင့်သုံးသူသည်၊ အို ဗြာဟ္မဏ၊ အထူးကောင်းမွန်သော မျိုးရိုးအိမ်ထောင်၌ မွေးဖွားရပြီး၊ ရောဂါကင်းစင်ကာ ငွေကြေးနှင့် စပါးသီးနှံ ပေါများ၍ အာရုံအင်္ဂါများ မပျက်မစီးဖြင့် နေထိုင်ရမည်။

Verse 86

माघस्य शुक्लद्वादश्यां शालग्रामशिलां द्विज । अभ्यच्य विधिवद्भक्त्या सुवर्णं तन्मुखे न्यसेत् ॥ ८६ ॥

အို ဒွိဇ၊ မာဃလ၏ လင်းပတ် ဒွါဒသီနေ့တွင်၊ ရှာလာဂြာမ ကျောက်တုံးကို စည်းကမ်းတကျ ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်ပြီးနောက်၊ ထို၏ ပါးစပ်၌ ရွှေကို ထားရမည်။

Verse 87

तां स्थाप्य रौप्यपात्रे तु सितवस्त्रयुगावृताम् । प्रदद्याद्वेदविदुषे तं हि संभोजयेत्ततः ॥ ८७ ॥

ထိုကို ငွေခွက်အတွင်း တင်ထားပြီး အဖြူရောင်အဝတ်နှစ်ထည်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ကာ၊ ဝేదကျမ်းသိသူထံ ဆက်ကပ်ရမည်။ ထို့နောက် ထိုပညာရှိကို ထမင်းကျွေး၍ ဂုဏ်ပြုရမည်။

Verse 88

पायसान्नेन खंडाज्यसहितेन हितेन च । एवं कृत्वैकभक्तः सन्विष्णु चिंतनतत्परः ॥ ८८ ॥

ပာယာသ (နို့ဆန်ချို) ကို သကြားနှင့် ဂျီ (ghee) ပါဝင်အောင် သင့်တော်စွာ စားသုံးရမည်။ ထိုသို့ပြုလုပ်ပြီးနောက် ထိုနေ့တွင် တစ်ကြိမ်သာ စားသောက်ကာ၊ သခင် ဗိဿနုကို စိတ်ဖြင့် အမြဲသတိရနေရမည်။

Verse 89

वैष्णवं लभते धाम भुक्त्वा भोगानिहेप्सितान् । अंत्ये सितायां द्वादश्यां सौवर्णीं प्रतिमां हरेः ॥ ८९ ॥

ဤလောက၌ လိုအင်ဆန္ဒရှိသမျှ အာရုံခံစားစည်းစိမ်များကို ခံစားပြီးနောက်၊ ဝိုင်ရှ္ဏဝဓာမ (ဗိဿနု၏ အဘိုဒ်) ကို ရောက်ရှိသည်။ ထိုအရာသည် အဆုံးပိုင်း လင်းလက်သော ဒွာဒသီနေ့တွင် ဟရီ၏ ရွှေရုပ်တော်ကို ပူဇော်လှူဒါန်းခြင်းဖြင့် ရရှိသည်။

Verse 90

अभ्यर्च्य गंधपुष्पाद्यैर्दद्याद्वेदविदे द्विज । द्विषट्कसंख्यान्विप्रांश्च भोजयित्वा च दक्षिणाम् ॥ ९० ॥

နံ့သာပန်းနှင့် အစရှိသဖြင့် ပူဇော်ပြီးနောက်၊ ဝေဒကို သိမြင်တတ်သော ဒွိဇ ဘြာဟ္မဏအား လှူဒါန်းရမည်။ ထို့ပြင် ဘြာဟ္မဏ တစ်ဆယ်နှစ်ပါးကို အစာကျွေးပြီးနောက် ဒက္ခိဏာ (dakṣiṇā) ကိုလည်း ပူဇော်ပေးရမည်။

Verse 91

दत्वा विसर्जयेत्पश्चात्स्वयं भुंजीत बांधवैः । त्रिस्पृशोन्मीलिनी पक्षवर्द्धिनी वंजुली तथा ॥ ९१ ॥

သတ်မှတ်ထားသော လှူဒါန်းပူဇော်မှုကို ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ ထုံးတမ်းအတိုင်း အဆုံးသတ်၍ (ဝိသర్జန) ပြုရမည်။ ထို့နောက် မိမိကိုယ်တိုင် ဆွေမျိုးများနှင့်အတူ အစာစားသုံးရမည်။ ဤအုပ်သိမ်းမှုကို Trispṛśā, Unmīlinī, Pakṣavardhinī နှင့် Vaṃjulī ဟူ၍လည်း ခေါ်ကြသည်။

Verse 92

जया च विजया चैव जयंती चापराजिता । एता अष्टौ सदोपोष्या द्वादश्यः पापहारिकाः ॥ ९२ ॥

Jaya, Vijaya, Jayantī နှင့် Aparājitā ဟူသော ဒွာဒသီများ—ဤအပါအဝင် ဒွာဒသီ အုပ်သိမ်းမှု ရှစ်မျိုးကို အမြဲတမ်း ဂရုတစိုက် ထိန်းသိမ်းရမည်။ ဒွာဒသီတို့သည် အပြစ်ကို ဖယ်ရှားပေးသူများ ဖြစ်သည်။

Verse 93

श्रीनारद उवाच । कीदृशं लक्षणं ब्रह्मन्नेतासां किं फलं तथा । तत्सर्वं मे समाचक्ष्व याश्चन्याः पुण्यदायिकाः ॥ ९३ ॥

သီရိ နာရဒ မိန့်တော်မူသည်—“အို ဘြာဟ္မဏ၊ ဤဒွာဒသီတို့၏ ထူးခြားသော လက္ခဏာသည် မည်သို့နည်း၊ ထို့ပြင် ၎င်းတို့ပေးသော ဖလ (phala) သာသနာရေးအကျိုးရလဒ်သည် မည်သို့နည်း။ ထိုအားလုံးကို ကျွန်ုပ်အား ရှင်းလင်းပြောကြားပါ၊ ထို့အပြင် ကုသိုလ်ပေးသော အခြားအကျင့်များကိုလည်း”။

Verse 94

सूत उवाच । इत्थं सनातनः पृष्टो नारदेन द्विजोत्तमः । प्रशस्य भ्रातरं प्राह महाभागवतं मुनिः ॥ ९४ ॥

သုတက ပြောသည်။ နာရဒ၏ မေးမြန်းခြင်းကို ခံရသော နှစ်ကြိမ်မွေးအထက်မြတ် သနာတန မဟာဘဂဝတ မုနိသည် မိမိအစ်ကိုကို ချီးမွမ်းကာ ပြောကြား하였다။

Verse 95

सनातन उवाच । साधु पृष्टं त्वया भ्रातः साधूनां संशयच्छिदा । वक्ष्ये महाद्वादशीनां लक्षणं च फलं पृथक् ॥ ९५ ॥

သနာတနက ပြောသည်။ အစ်ကိုရေ၊ သင်မေးမြန်းသည်မှာ အလွန်ကောင်း၏—သဒ္ဓါရှိသူတို့၏ သံသယကို ဖြတ်တောက်ပေးသော မေးခွန်းပင်။ မဟာဒွာဒသီတို့၏ လက္ခဏာနှင့် အကျိုးကို သီးခြားစီ ငါဆိုပြမည်။

Verse 96

एकादशी निवृत्ता चेत्सूर्यस्योदयतः पुरा । तदा तु त्रिस्पृशा नाम द्वादशी सा महाफला ॥ ९६ ॥

ဧကာဒသီ တိထီသည် နေထွက်မီ အဆုံးသတ်လျှင် ထိုဒွာဒသီကို တြိစပೃရှာ ဟု ခေါ်ကြပြီး အလွန်ကြီးမားသော အကျိုးပေးသည်။

Verse 97

अस्यामुपोष्य गोविन्दं यः पूजयति नारद । अश्वमेधसहस्रस्य फलं लभते ध्रुवम् ॥ ९७ ॥

အို နာရဒရေ၊ ဤသန့်ရှင်းသောနေ့တွင် ဥပောသ (အစာရှောင်) ပြု၍ ဂోవိန္ဒကို ပူဇော်သူသည် အရှွမေဓ ယဇ్ఞ တစ်ထောင်၏ အကျိုးကို မလွဲမသွေ ရရှိသည်။

Verse 98

यदारुणोदये विद्धा दशम्यैकादशी तिथिः । तदा तां संपरित्यज्य द्वादशीं समुपोषयेत् ॥ ९८ ॥

အရုဏောဒယ (မိုးလင်းခါနီး) တွင် ဧကာဒသီ တိထီသည် ဒသမီနှင့် ရောနှောနေပါက ထိုဧကာဒသီကို စွန့်၍ ဒွာဒသီနေ့တွင်သာ ဥပောသ (အစာရှောင်) ပြုရမည်။

Verse 99

तत्रेष्ट्वा वासुदेवाख्यं सम्यक्पूजाविधानतः । राजसूयसहस्रस्य फलमुन्मीलिते लभेत् ॥ ९९ ॥

ထိုနေရာ၌ “ဝာစုဒေဝ” ဟုခေါ်သော ဘုရားသခင်ကို ပူဇော်နည်းစနစ်မှန်ကန်စွာဖြင့် ကောင်းကင့်ကောင်းမွန်စွာ ပူဇော်လျှင်၊ သတိဉာဏ်နိုးထလာသောအခါ ရာဇသူယ ယဇ္ဉာ တစ်ထောင်၏ ကုသိုလ်ဖလကို ရရှိမည်။

Verse 100

यदोदये तु सवितुर्याम्या त्वेकादशीं स्पृशेत् । तदा वंजुलिकाख्यां तु तां त्यक्त्वोपोषयेत्सदा ॥ १०० ॥

သို့သော် နေထွက်ချိန်တွင် “ယာမျာ” (တောင်ဘက်) တိထိသည် ဧကာဒသီနှင့် ထိစပ်လာပါက၊ “ဝံဇုလိကာ” (Vaṃjulikā) ဟုခေါ်သော ဧကာဒသီကို ပယ်ထား၍ မှန်ကန်သောနေ့၌သာ အမြဲ အုပဝါသ (အစာရှောင်) ပြုရမည်။

Verse 101

अस्यां संकर्षणं देवं गंधाद्यैरुपचारकैः । पूजयेत्सततं भक्त्या सर्वस्याभयदं परम् ॥ १०१ ॥

ဤဝရတ၌ သံကර්ရှဏ (Saṅkarṣaṇa) ဘုရားကို အမြဲတမ်း ဘက္တိဖြင့်၊ နံ့သာပူဇော်ခြင်း စသည့် အုပချာရများဖြင့် ပူဇော်ရမည်။ ထိုအရှင်သည် အမြင့်မြတ်ဆုံးဖြစ်၍ သတ္တဝါအားလုံးကို အဘယ (ကြောက်မက်မှုကင်း) ပေးတော်မူ၏။

Verse 102

एषा महाद्वादशी तु सर्वक्रतुफलप्रदा । सर्वपापहरा प्रोक्ता सर्वसंपत्प्रदायिनी ॥ १०२ ॥

ဤမဟာဒ္ဝါဒသီသည် ယဇ္ဉာအမျိုးမျိုး၏ ဖလအားလုံးကို ပေးတတ်၏။ ပာပအားလုံးကို ဖယ်ရှားပြီး စည်းစိမ်အမျိုးမျိုးကို ပေးတတ်သည်ဟု ကြေညာထားသည်။

Verse 103

कुहूराके यदा वृद्धे स्यातां विप्र यदा तदा । पक्षवर्द्धनिका नाम द्वादशी सा महाफला ॥ १०३ ॥

အို ဗြာဟ္မဏာ၊ ကုဟူ (Kuhū) နှင့် ရာကာ (Rākā) နှစ်ခုစလုံး တိုးပွားလာသော (လဆန်း) အခြေအနေ၌ ဖြစ်လာသောအခါ၊ ထို ဒ္ဝါဒသီကို “ပက္ခဝර්ဓနိကာ” (Pakṣavarddhanikā) ဟု ခေါ်ပြီး အလွန်ကြီးမားသော ဖလကို ပေးတတ်သည်။

Verse 104

तस्यां संपूजयेद्देवं प्रद्युम्नं जगतां पतिम् । सर्वैश्वर्य्यप्रदं साक्षात्पुत्र पौत्रविवर्धनम् ॥ १०४ ॥

ထိုသန့်ရှင်းသောအခါ၌ လောကအရှင် ပရဒျုမ္နာဘုရားကို စည်းကမ်းပြည့်စုံစွာ ပူဇော်ရမည်။ ထိုဘုရားသည် စည်းစိမ်အာဏာအားလုံးကို တိုက်ရိုက်ပေးကာ သားမြေးအဆက်အနွယ်ကို တိုးပွားစေသည်။

Verse 105

यदा तु धवले पक्षे द्वादशी स्यान्मधान्विता । तदा प्रोक्ता जया नाम सर्वशत्रुविनाशिनी ॥ १०५ ॥

သို့ရာတွင် လင်းလက်သောပက္ခ (သုက္ကလပက္ခ) အတွင်း ဒွာဒသီနေ့သည် မဓု (ချိုင်ထရ) လနှင့် တပြိုင်နက် ဖြစ်လာလျှင် ထိုဝတ်ပြုမှုကို «ဇယာ» ဟု ခေါ်ကြပြီး ရန်သူအားလုံးကို ဖျက်ဆီးနိုင်သည်ဟု ဆိုထားသည်။

Verse 106

अस्यां संपूजयेद्देवमनिरुद्धं रमापतिम् । सर्वकामप्रदं नॄणां सर्वसौभाग्यदायकम् ॥ १०६ ॥

ဤဝတ်ပြုနေ့၌ ရမာ (လက္ခ္မီ) ၏ အရှင်တော် အနိရုဒ္ဓဘုရားကို စည်းကမ်းပြည့်စုံစွာ ပူဇော်ရမည်။ ထိုဘုရားသည် လူတို့၏ ဆန္ဒအားလုံးကို ဖြည့်ဆည်းပေးပြီး ကံကောင်းခြင်းအမျိုးမျိုးကို ပေးသနားတော်မူသည်။

Verse 107

श्रवणर्क्षयुता चेत्स्याद्द्वादशी धवले दले । तदा सा विजया नाम तस्यामचेद्गदाधरम् ॥ १०७ ॥

လင်းလက်သောပက္ခအတွင်း ဒွာဒသီနေ့သည် သြရဝဏ နက္ခတ်နှင့် တိုက်ဆိုင်လာလျှင် ထိုနေ့ကို «ဝိဇယာ» ဟု ခေါ်သည်။ ထိုနေ့၌ ဂဒါဓရ (ဂဒါကို ကိုင်ဆောင်သော ဗိဿနု) ကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 108

सर्वसौख्यप्रदं शश्वत्सर्वभोगपरायणम् । सर्वतीर्थफलं विप्र तां चोपोष्याप्नुयान्नरः ॥ १०८ ॥

အို ဗြာဟ္မဏ၊ ထိုဝတ်ပြုမှုသည် အမြဲတမ်း ပျော်ရွှင်ချမ်းသာမှုအားလုံးကို ပေးကာ သင့်လျော်သော ဘောဂအကျိုးခံစားမှုသို့ ဦးတည်စေသည်။ ထို့ပြင် သန့်ရှင်းသော တီရ္ထများအားလုံးသို့ သွားရောက်သကဲ့သို့ အကျိုးပုဏ္ဏားကို ပေးသည်။ ထိုအတွက် ဥပေါသ (အစာရှောင်) လျှင် လူသည် ထိုအကျိုးကို ရရှိမည်။

Verse 109

यदा स्याच्च सिते पक्षे प्राजापत्यर्क्षसंयुता । द्वादशी सा महापुण्या जयंती नामतः स्मृता ॥ १०९ ॥

လင်းလက်သော ပက္ခ (စိတေ ပက္ခ) တွင် ဒွာဒသီ (လဆန်း ၁၂ ရက်) သည် ပရာဇာပတျယ နက္ခတ်နှင့် ပေါင်းစည်းလာသောအခါ၊ ထိုဒွာဒသီသည် အလွန်မဟာပုဏ္ဏဖြစ်၍ «ဇယန္တီ» ဟူသော နာမဖြင့် မှတ်သားကြသည်။

Verse 110

यस्यां समर्च्चयेद्देवं वामनं सिद्धिदं नृणाम् । उपोषितैषा विप्रेंद्र सर्वव्रतफलप्रदा ॥ ११० ॥

အို ဗြာဟ္မဏအထွတ်အမြတ်၊ ထိုသန့်ရှင်းသောနေ့၌ အစာရှောင်ကာ လူတို့အား အောင်မြင်မှုကို ပေးတော်မူသော သခင် ဝါမန (Vāmana) ကို ပူဇော်ကန်တော့လျှင်၊ ဤဝရတသည် ဝရတအားလုံး၏ အကျိုးကို ပေးတတ်၏။

Verse 111

सर्वदानफला चापि भुक्तिमुक्तिप्रदायिनी । यदा तु स्यात्सिते पक्षे द्वादशी जीवभान्विता ॥ १११ ॥

ဤဝရတသည် ဒါနအားလုံး၏ အကျိုးကိုလည်း ပေးတတ်ပြီး လောကီသုခနှင့် မောက္ခကိုပါ ပေးတတ်၏။ ထို့ပြင် လင်းလက်သော ပက္ခတွင် ဒွာဒသီသည် ဂုရု (ဗြဟ္စပတိ) နှင့် နေမင်းတို့နှင့် ပေါင်းစည်းလာသောအခါ အထူးသက်ရောက်မှုရှိ၏။

Verse 112

तदापराजिता प्रोक्ता सर्वज्ञानप्रदायिनी । अस्यां समर्चयेद्देवं नारायणमनामयम् ॥ ११२ ॥

ထိုအခါ ထိုဗိဒ္ယာ/သင်ကြားမှုကို «အပရာဇိတာ» (မအနိုင်ယူနိုင်သော) ဟု ကြေညာကြပြီး၊ ဉာဏ်ပညာအားလုံးကို ပေးတတ်၏။ ထို၌ ရောဂါကင်းစင်သော သခင် နာရာယဏ (Nārāyaṇa) ကို သင့်တော်စွာ ပူဇော်ရမည်။

Verse 113

संसारपाशविच्छित्तिकारकं ज्ञानसागरम् । अस्यास्तूपोषणादेव मुक्तः स्याद्विप्र भोजनः ॥ ११३ ॥

ဤအရာသည် သံသရာ၏ ချည်နှောင်မှုကို ဖြတ်တောက်ပေးသော ဉာဏ်ပညာပင်လယ်ဖြစ်၏။ ၎င်း၏ စတူပ (အမှတ်တရ သင်္ချိုင်း/စေတီ) ကို ထောက်ပံ့ပြုစုခြင်းသာဖြင့်ပင် ဗြာဟ္မဏတို့ကို အစာကျွေးသူသည် မောက္ခကို ရရှိမည်။

Verse 114

यदा त्वाषाढशुक्लायां द्वादश्यां मैत्रभं भवेत् । तदा व्रतद्वयं कार्य्यं न दोषोऽत्रैकदैवतम् ॥ ११४ ॥

အာသာဍ္ဍလ၏ လင်းပက္ခ၌ ဒွာဒသီနေ့သည် မိုင်တြ နက္ခတ်နှင့် တိုက်ဆိုင်လာသော်၊ ဝရတနှစ်ပါးကို ပေါင်းစည်း၍ ဆောင်ရွက်ရမည်။ ဤအခါတွင် ပူဇော်သည့် အဓိကဒေဝတ တစ်ပါးတည်းဖြစ်ခြင်းမှာ အပြစ်မရှိ။

Verse 115

श्रवणर्क्षयुतायां च द्वादश्यां भाद्रशुक्लके । ऊर्ज्जे सितायां द्वादश्यामंत्यभे च व्रतद्वयम् ॥ ११५ ॥

ဘဟာဒြပဒလ၏ လင်းပက္ခ၌ ဒွာဒသီနေ့သည် ရှရဝဏ နက္ခတ်နှင့် ပေါင်းစည်းလာသော်လည်းကောင်း၊ ဥရ္ဇ (အာရှွိန) လ၏ လင်းပက္ခ၌ ဒွာဒသီနေ့သည် နက္ခတ်အဆုံး ရေဝတီနှင့် တိုက်ဆိုင်လာသော်လည်းကောင်း၊ ဝရတနှစ်ပါးကို သီးခြားစီ ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 116

एताभ्योऽन्त्र विप्रेंद्र द्वादश्यामेकभुक्तकम् । निसर्गतः समुद्दिष्टं व्रतं पातकनाशनम् ॥ ११६ ॥

ဗြာဟ္မဏတို့အထဲ၌ အမြတ်ဆုံးသောသူရေ၊ ဤဝရတများအနက် ဒွာဒသီနေ့၌ “တစ်ကြိမ်သာ စားသောက်ခြင်း” ဝရတကို သဘာဝအတိုင်းပင် အပြစ်ပျက်စီးစေသော ဝရတဟု ကြေညာထားသည်။

Verse 117

एकादश्या व्रतं नित्यं द्वादश्याः सहितं यतः । नोद्यापनमिहोद्दिष्टं कर्त्तव्यं जीविताविधि ॥ ११७ ॥

ဧကာဒသီဝရတကို ဒွာဒသီနှင့်အတူ အမြဲတမ်း ဆောင်ရွက်ရမည်ဖြစ်သောကြောင့်၊ ဤနေရာ၌ သီးခြား အဆုံးသတ်ပွဲ (ဥဒ္ယာပန) ကို မညွှန်ကြားထား။ အသက်တာတစ်လျှောက် စည်းကမ်းတကျ လိုက်နာရမည်။

Verse 118

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे बृहदुपाख्याने पूर्वभागे चतुर्थपादे द्वादशमासस्य द्वादशीव्रतनिरूपणं नामैकविंशत्यधिकशततमोऽध्यायः ॥ १२१ ॥

ဤသို့ဖြင့် သီရိ ဘೃಹန္နာရဒီယပုရာဏ၌၊ မဟာဥပాఖ్యာနတွင်၊ ပူရ္ဝဘာဂ (ရှေ့ပိုင်း) ၏ စတုတ္ထပဒ၌၊ “တစ်နှစ်တစ်ဆယ့်နှစ်လအတွက် ဒွာဒသီဝရတ ရှင်းလင်းဖော်ပြခြင်း” ဟူသော အခန်း ၁၂၁ သည် ပြီးဆုံး၏။