Adhyaya 91

Verse 1

इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे यतिप्रायश्चित्तं नाम नवतितमो ऽध्यायः सूत उवाच अत ऊर्ध्वं प्रवक्ष्यामि अरिष्टानि निबोधत येन ज्ञानविशेषेण मृत्युं पश्यन्ति योगिनः

ဤသို့ဖြင့် သီရိ လင်္ဂ မဟာပုရာဏ (ပူရ္ဝဘာဂ) တွင် “ယတိတို့၏ ပရాయశ္စိတ္တ” ဟု အမည်ရသော အခန်း ၉၁ စတင်၏။ စူတက ပြောသည်— “ယခုမှစ၍ အရိဋ္ဌ (အနိမိတ်လက္ခဏာများ) ကို ငါရှင်းပြမည်၊ ကောင်းစွာ နားလည်ကြလော့။ ထိုထူးခြားသော ဉာဏ်ပညာကြောင့် ယောဂီတို့သည် မရဏကိုပင် မြင်နိုင်၍၊ ပတိ (ရှီဝ) အရှင်ကို သိမြင်ခြင်းဖြင့် ကြောက်ရွံ့မှုကို ကျော်လွန်ကြသည်။”

Verse 2

अरुन्धतीं ध्रुवं चैव सोमछायां महापथम् यो न पश्येन्न जीवेत्स नरः संवत्सरात्परम्

အရုန္ဓတီ၊ ဓြုဝ၊ လ၏ အလင်းရောင်လမ်းကြောင်း၊ နှင့် မဟာပထ (ကောင်းကင်၏ မဟာလမ်း) ကို မမြင်ရသော လူသည် တစ်နှစ်ကျော် မအသက်ရှင်နိုင်။ ထို့ကြောင့် ပုရာဏသည် စကြဝဠာ၏ သန့်ရှင်းသော စည်းကမ်းတရားကို ညွှန်ပြပြီး၊ ထိုကို မှန်ကန်စွာ မြင်ခြင်းသည် ဓမ္မကို ထောက်ပံ့ကာ ချည်နှောင်ခံရသော ပရှု (ဝိညာဉ်) ကို ပတိ (ရှီဝ) ထံသို့ တည်ငြိမ်စေသည်။

Verse 3

अरिश्मवन्तम् आदित्यं रश्मिवन्तं च पावकम् यः पश्यति न जीवेद्वै मासादेकादशात्परम्

နေရောင်ကို «ရောင်ခြည်မရှိ» ဟု မြင်ပြီး သန့်ရှင်းသော မီးကို «ရောင်ခြည်တောက်ပ» ဟု မြင်သူသည် ကမ္ဘာစည်းကမ်းပြောင်းလဲသည့် အမင်္ဂလာလက္ခဏာကို တွေ့ရသဖြင့် တစ်ဆယ့်တစ်လထက် မကျော်လွန်ဘဲ အသက်မရှည်တော့။

Verse 4

वमेन्मूत्रं पुरीषं च सुवर्णं रजतं तथा प्रत्यक्षमथवा स्वप्ने दशमासान्न जीवति

လူတစ်ယောက်သည် ဆီး သို့မဟုတ် အညစ်အကြေးကို အန်ထုတ်လျှင်၊ သို့မဟုတ် ရွှေ၊ ငွေကို အန်ထုတ်လျှင်—နိုးနေစဉ် ထင်ရှားစွာဖြစ်စေ၊ အိပ်မက်တွင် ပေါ်လာစေ—ထိုသူသည် တစ်ဆယ်လထက် မကျော်လွန်ဘဲ အသက်မရှည်တော့။ ဤသည်မှာ ဓမ္မနှင့် ပရာဏာ ကျဆင်းချိန်၌ ကိုယ်ရှိသော ပရှု (paśu) ပေါ်သို့ ပာရှ (pāśa) ချည်နှောင်မှု တင်းကျပ်လာသည့် အမင်္ဂလာလက္ခဏာဟု ကြေညာထားသည်။

Verse 5

रुक्मवर्णं द्रुमं पश्येद् गन्धर्वनगराणि च पश्येत् प्रेतपिशाचांश् च नवमासान् स जीवति

ရွှေရောင်သစ်ပင်ကို မြင်ရပြီး၊ ဂန္ဓဗ္ဗများ၏ မြို့တော်များကိုလည်း မြင်ရကာ၊ ထို့ပြင် ပရေတများနှင့် ပိသာချာများကိုပါ မြင်ရလျှင်—ထိုသူသည် ကိုးလသာ ဆက်လက်အသက်ရှင်မည်။

Verse 6

अकस्माच्च भवेत्स्थूलो ह्य् अकस्माच्च कृशो भवेत् प्रकृतेश् च निवर्तेत चाष्टौ मासांश् च जीवति

လူတစ်ယောက်သည် ရုတ်တရက် အလွန်ဝလာခြင်း၊ သို့မဟုတ် ရုတ်တရက် အလွန်ပိန်သွားခြင်း ဖြစ်ပြီး မိမိ၏ သဘာဝကိုယ်ခံအခြေအနေမှ လွဲချော်သွားလျှင်၊ ထိုသူသည် နောက်ထပ် ရှစ်လသာ အသက်ရှင်မည်ဟု ဆိုကြသည်။

Verse 7

अग्रतः पृष्ठतो वापि खण्डं यस्य पदं भवेत् पांसुके कर्दमे वापि सप्तमासान्स जीवति

လူတစ်ယောက်၏ ခြေရာသည် ရှေ့ဘက်ဖြစ်စေ နောက်ဘက်ဖြစ်စေ ချိုးကွဲပျက်စီးသွားလျှင်—ဖုန်ပေါ်တွင်ဖြစ်စေ ရွံ့ထဲတွင်ဖြစ်စေ—ထိုသူသည် ခုနစ်လသာ အသက်ရှင်မည်။ ဤလက္ခဏာကို ပတိ (Śiva) ၏ အုပ်စိုးမှုအောက်ရှိ အလွန်ပြင်းထန်သော နိမိတ်ဟု သင်ကြားထားပြီး၊ ကမ္မအလိုက် ပာရှ (pāśa) ချည်နှောင်မှုကို လျော့စေ သို့မဟုတ် တင်းကျပ်စေတတ်သည်။

Verse 8

काकः कपोतो गृध्रो वा निलीयेद्यस्य मूर्धनि क्रव्यादो वा खगो यस्य षण्मासान् नातिवर्तते

လူတစ်ယောက်၏ခေါင်းပေါ်တွင် ကျီး၊ ခို၊ သို့မဟုတ် ငှက်ကြီး (vulture) တက်နေလျှင်—သို့မဟုတ် အသားစားငှက်တစ်ကောင်က အနီးတွင် လှည့်လည်နေပြီး ခြောက်လတိုင်တိုင် မထွက်ခွာလျှင်—ဤသည်မှာ အလွန်ကြီးမားသော နိမိတ်ဆိုးဟု ဆိုကြသည်။ ပာရှု (ချည်နှောင်ခံဝိညာဉ်) သည် ပာရှ (ကမ္မချည်နှောင်မှု) ၏ အင်အားကြောင့် ကိုယ်ခန္ဓာရှိဘဝ၏ အဆုံးသို့ နီးကပ်လာသည်။

Verse 9

गच्छेद् वायसपङ्क्तीभिः पांसुवर्षेण वा पुनः स्वच्छायां विकृतां पश्येच् चतुःपञ्च स जीवति

လမ်းလျှောက်နေစဉ် ကျီးတန်းများကြောင့် ထိခိုက်ခံရခြင်း၊ သို့မဟုတ် ဖုန်မိုးကျသကဲ့သို့ ဖုန်မှုန့်ကျရောက်ခြင်း ဖြစ်ပြီးနောက် မိမိအရိပ်ကို ပုံပျက်သွားသည်ဟု မြင်လျှင် ထိုသူသည် နောက်ထပ် လေးနှစ် သို့မဟုတ် ငါးနှစ်သာ အသက်ရှင်မည်ဟု ဆိုသည်။

Verse 10

अनभ्रे विद्युतं पश्येद् दक्षिणां दिशमास्थिताम् उदके धनुर् ऐन्द्रं वा त्रीणि द्वौ वा स जीवति

မိုးတိမ်မရှိသော ကောင်းကင်တွင် လျှပ်စီးကို မြင်ရပြီး တောင်ဘက်သို့ တည်နေသည်ဟု ထင်ရလျှင်—သို့မဟုတ် ရေထဲတွင် အိန္ဒြ၏ သက်တံကို မြင်ရလျှင်—သုံးရက်ဖြစ်စေ နှစ်ရက်ဖြစ်စေ—သူသည် ဆက်လက်အသက်ရှင်မည် (ကြောက်ရသော အန္တရာယ် ပျောက်ကင်းသည်)။

Verse 11

अप्सु वा यदि वादर्शे यो ह्यात्मानं न पश्यति अशिरस्कं तथा पश्येन् मासाद् ऊर्ध्वं न जीवति

ရေထဲတွင်ဖြစ်စေ မှန်ထဲတွင်ဖြစ်စေ မိမိရုပ်ပုံကို မမြင်ရလျှင်—သို့မဟုတ် မိမိကိုယ်ကို ခေါင်းမရှိသကဲ့သို့ မြင်လျှင်—ထိုသူသည် တစ်လကျော် မအသက်ရှင်နိုင်။ ဤနိမိတ်ကို အလွန်ကြီးမားသော နိမိတ်ဆိုးဟု သင်ကြားထားပြီး ပာရှု (ချည်နှောင်ခံဝိညာဉ်) ကို ပတိ—သီဝ (Śiva) ထံ၌ သန့်စင်သော ဝိနယနှင့် ပူဇော်ဝတ်ပြုခြင်းဖြင့် ခိုလှုံရန် သတိပေးသည်။

Verse 12

शवगन्धि भवेद्गात्रं वसागन्धमथापि वा मृत्युर्ह्युपागतस्तस्य अर्धमासान्न जीवति

လူတစ်ယောက်၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှ အလောင်းနံ့ကဲ့သို့ နံ့ထွက်လာလျှင်—သို့မဟုတ် အဆီပုပ်နံ့ကဲ့သို့ နံ့ထွက်လာလျှင်—သေမင်းသည် အမှန်တကယ် နီးကပ်လာပြီ။ ထိုသူသည် တစ်လ၏ တစ်ဝက်ထက် မပို၍ အသက်မရှင်နိုင်။

Verse 13

यस्य वै स्नातमात्रस्य हृदयं परिशुष्यति धूमं वा मस्तकात्पश्येद् दशाहान्न स जीवति

ရေချိုးပြီးချင်း နှလုံးသားခြောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရခြင်း သို့မဟုတ် ကိုယ့်ခေါင်းပေါ်မှ မီးခိုးတက်လာသည်ဟု မြင်ရလျှင် ထိုသူသည် ဆယ်ရက်မကျော် အသက်မရှင်နိုင်။

Verse 14

संभिन्नो मारुतो यस्य मर्मस्थानानि कृन्तति अद्भिः स्पृष्टो न हृष्येत तस्य मृत्युरुपस्थितः

ပရာဏဝာယု အတွင်းလေသည် ရောယှက်ပျက်ပြားကာ မർമနေရာများကို ဖြတ်တောက်သကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ရေထိမိသော်လည်း မလန်းဆန်းမပျော်ရွှင်နိုင်လျှင် မရဏသည် နီးကပ်လာပြီဟု သိပါ။

Verse 15

ऋक्षवानरयुक्तेन रथेनाशां च दक्षिणाम् गायन्नृत्यन् व्रजेत् स्वप्ने विद्यान्मृत्युरुपस्थितः

အိပ်မက်ထဲတွင် ဝက်ဝံနှင့် မျောက်တို့ ချည်နှောင်ထားသော ရထားဖြင့် တောင်ဘက်သို့ သီချင်းဆိုကာ ကပြ၍ သွားလျှင် မရဏသည် နီးကပ်လာပြီဟု သိပါ။

Verse 16

कृष्णांबरधरा श्यामा गायन्ती वाप्यथाङ्गना यं नयेद्दक्षिणामाशां स्वप्ने सो ऽपि न जीवति

အိပ်မက်ထဲတွင် အနက်ရောင်ဝတ်ဆင်ထားသော အမည်းရောင်မိန်းမတစ်ဦး သီချင်းဆိုကာ တောင်ဘက်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားလျှင် ထိုသူလည်း အသက်မရှင်နိုင်။

Verse 17

छिद्रं वा स्वस्य कण्ठस्य स्वप्ने यो वीक्षते नरः नग्नं वा श्रमणं दृष्ट्वा विद्यान्मृत्युमुपस्थितम्

အိပ်မက်ထဲတွင် လူတစ်ယောက်က ကိုယ့်လည်ချောင်းတွင် အပေါက်တစ်ပေါက်ကို မြင်ရခြင်း သို့မဟုတ် အဝတ်မဝတ်သော သမဏကို မြင်ရခြင်းရှိလျှင် မရဏသည် နီးကပ်လာပြီဟု သိပါ။ ထိုနိမိတ်တွင် ပశု (ချည်နှောင်ခံဝိညာဉ်) သည် သတိရခြင်းနှင့် ပူဇော်ခြင်းအားဖြင့် ပတိ—ရှီဝ—ထံ ခိုလှုံရမည်၊ အကြောက်နှင့် မရဏ၏ ပာရှကို ဖြေလျော့ပေးနိုင်သူမှာ သခင်တော်တစ်ပါးတည်းသာ ဖြစ်သည်။

Verse 18

आ मस्तकतलाद्यस् तु निमज्जेत्पङ्कसागरे दृष्ट्वा तु तादृशं स्वप्नं सद्य एव न जीवति

ခေါင်းထိပ်မှစ၍ အောက်သို့တစ်လျှောက် ရွံ့ညစ်ပင်လယ်ထဲသို့ နစ်မြုပ်နေသည်ကို မြင်ရလျှင်၊ ထိုသို့သော အိပ်မက်ကို မြင်သော် ချက်ချင်း အသက်မရှင်တော့—သေခြင်းသည် တစ်ခဏတည်း ရောက်လာသည်။

Verse 19

भस्माङ्गारांश् च केशांश् च नदीं शुष्कां भुजङ्गमान् पश्येद्यो दशरात्रं तु न स जीवति तादृशः

လူတစ်ယောက်က ပြာနှင့် မီးခဲပူပူ၊ ပြန့်ကျဲနေသော ဆံပင်၊ ခြောက်သွေ့သွားသော မြစ်၊ နှင့် မြွေများကို ဆယ်ညဆက်တိုက် မြင်ရလျှင်၊ ထိုသူသည် အသက်မရှင်တော့—သေမင်းအလားအလာဟု ဆိုကြသည်။

Verse 20

कृष्णैश् च विकटैश्चैव पुरुषैरुद्यतायुधैः पाषाणैस्ताड्यते स्वप्ने यः सद्यो न स जीवति

အိပ်မက်ထဲတွင် လက်နက်မြှောက်ထားသော အမဲရောင် ကြောက်မက်ဖွယ် ယောက်ျားများက ကျောက်တုံးများဖြင့် ထိုးနှက်သည်ကို ခံရလျှင်၊ ထိုသူသည် မကြာမီ အသက်မရှင်တော့—သေခြင်းသည် မြန်မြန်လာသည်။

Verse 21

सूर्योदये प्रत्युषसि प्रत्यक्षं यस्य वै शिवाः क्रोशन्त्यभिमुखं प्रेत्य स गतायुर्भवेन्नरः

နေထွက်ချိန် မနက်အရုဏ်တွင် လူတစ်ယောက်က ရှိဝဂဏများ (Śiva-gaṇa) သည် မိမိဘက်သို့ မျက်နှာမူ၍ အော်ဟစ်သံကို ထင်ရှားစွာ ကြားရလျှင်၊ သေပြီးနောက် ထိုသူသည် သတ်မှတ်ထားသော အသက်တမ်းကုန်ဆုံးသူဟု သိကြသည်။

Verse 22

यस्य वा स्नातमात्रस्य हृदयं पीड्यते भृशम् जायते दन्तहर्षश् च तं गतायुषमादिशेत्

ရေချိုးပြီးချင်းပင် နှလုံးသားကို ပြင်းထန်စွာ နာကျင်ဖိစီးလာပြီး သွားတုန် (သွားခတ်) လည်း ဖြစ်ပေါ်လာလျှင်၊ ထိုသူ၏ အသက်တမ်းကုန်ဆုံးပြီဟု ကြေညာသင့်သည်—ပရာဏ (prāṇa) ထွက်ခွာနေကြောင်းနှင့် ပာရှု (paśu) သည် ကမ္မနှင့် ပါးရှ (pāśa) က သတ်မှတ်ထားသော အကန့်အသတ်သို့ နီးကပ်လာကြောင်း၏ လက္ခဏာဖြစ်သည်။

Verse 23

भूयोभूयस्त्रसेद्यस्तु रात्रौ वा यदि वा दिवा दीपगन्धं च नाघ्राति विद्यान्मृत्युम् उपस्थितम्

လူတစ်ယောက်သည် ညဖြစ်စေ နေ့ဖြစ်စေ အကြိမ်ကြိမ် ရုတ်တရက် ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်နေပြီး မီးအိမ်၏ အနံ့သင်းကို မရှုမိနိုင်လျှင် မရဏသည် နီးကပ်လာပြီဟု သိမှတ်ရမည်။

Verse 24

रात्रौ चेन्द्रधनुः पश्येद् दिवा नक्षत्रमण्डलम् परनेत्रेषु चात्मानं न पश्येन्न स जीवति

ညအချိန်တွင် သက်တံကို မြင်ရခြင်း၊ နေ့အချိန်တွင် ကြယ်ဝိုင်းကို မြင်ရခြင်း၊ ထို့ပြင် အခြားသူ၏ မျက်စိထဲတွင် ကိုယ့်ရိပ်ကို မမြင်နိုင်လျှင် ထိုသူသည် မရှင်မြဲတော့ (မရဏနီးကပ်) ဟု သိမှတ်ရမည်။

Verse 25

नेत्रमेकं स्रवेद्यस्य कर्णौ स्थानाच्च भ्रश्यतः वक्रा च नासा भवति विज्ञेयो गतजीवितः

မျက်စိတစ်ဖက်မှ အရည်ယိုစီးလာခြင်း၊ နားနှစ်ဖက်သည် မိမိနေရာမှ လျှောကျသကဲ့သို့ ဖြစ်ခြင်း၊ နှာခေါင်းကွေးကောက်ပျက်ယွင်းလာခြင်းတို့ ဖြစ်လျှင် ထိုသူသည် အသက်ကွာသွားပြီဟု သိမှတ်ရမည်။

Verse 26

यस्य कृष्णा खरा जिह्वा पद्माभासं च वै मुखम् गण्डे वा पिण्डिकारक्ते तस्य मृत्युरुपस्थितः

လျှာသည် အနက်ရောင်ဖြစ်၍ ကြမ်းတမ်းလာခြင်း၊ မျက်နှာသည် ကြာပန်းကဲ့သို့ ဖြူဖျော့လာခြင်း၊ သို့မဟုတ် ပါးပြင်များသည် ရောင်ရမ်းသလို အနီရောင်ဖြစ်လာခြင်းတို့ ဖြစ်လျှင် မရဏသည် ထိုသူထံ နီးကပ်လာပြီ။

Verse 27

मुक्तकेशो हसंश्चैव गायन्नृत्यंश् च यो नरः याम्यामभिमुखं गच्छेत् तदन्तं तस्य जीवितम्

ဆံပင်ဖြန့်လွတ်ထား၍ ရယ်မောကာ သီချင်းဆို၍ ကပြနေသော ယောက်ျားတစ်ယောက်သည် ယမမင်း၏ နယ်မြေဖြစ်သော တောင်ဘက်သို့ မျက်နှာမူ၍ သွားလျှင် ထိုအပြုအမူပင် သူ၏ အသက်တာအဆုံးသတ် ဖြစ်သည်။

Verse 28

यस्य श्वेतघनाभासा श्वेतसर्षपसंनिभा श्वेता च मूर्तिर्ह्यसकृत् तस्य मृत्युरुपस्थितः

အဖြူရောင်မိုးတိမ်ကဲ့သို့ တောက်ပ၍ အဖြူမုန်ညင်းစေ့ကဲ့သို့ သေးငယ်သော အဖြူရုပ်ကို ထပ်ခါထပ်ခါ မြင်သူအတွက် မရဏသည် နီးကပ်လာ၍ မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်နေပြီ။

Verse 29

उष्ट्रा वा रासभा वाभियुक्ताः स्वप्ने रथे शुभाः यस्य सो ऽपि न जीवेत्तु दक्षिणाभिमुखो गतः

အိပ်မက်ထဲတွင် ကုလားအုတ် သို့မဟုတ် မြည်းတို့ကို ရထားနှင့် ချည်နှောင်ထားသည်ကို မြင်လျှင်—ရထားက မင်္ဂလာရှိသကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း—ထိုသူသည် မကြာခင် မရှင်သန်နိုင်၊ ယမ၏တောင်ဘက်သို့ သွားရာလမ်းကို ညွှန်ပြသော မရဏနိမိတ်ဖြစ်သည်။

Verse 30

द्वे वाथ परमे ऽरिष्टे एकीभूतः परं भवेत् घोषं न शृणुयात्कर्णे ज्योतिर् नेत्रे न पश्यति

အမြင့်ဆုံးသော အန္တရာယ်နိမိတ် (အရိဋ္ဌ) ပေါ်လာသော် အာရုံအင်အားနှစ်ပါးသည် တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစည်းသွားသည်။ နားဖြင့် အသံမကြားတော့၊ မျက်စိဖြင့် အလင်းကို မမြင်တော့။

Verse 31

श्वभ्रे यो निपतेत्स्वप्ने द्वारं चापि पिधीयते न चोत्तिष्ठति यः श्वभ्रात् तदन्तं तस्य जीवितम्

အိပ်မက်ထဲတွင် ချိုင့်ထဲသို့ ကျသွားပြီး တံခါးပါ ပိတ်သွားကာ ထိုချိုင့်မှ မထနိုင်သူအတွက်—ထိုအရာသည် သူ၏ အသက်တာအဆုံးသတ်ကို ညွှန်ပြသည်ဟု ဆိုကြသည်။

Verse 32

ऊर्ध्वा च दृष्टिर्न च सम्प्रतिष्ठा रक्ता पुनः सम्परिवर्तमाना /* मुखस्य शोषः सुषिरा च नाभिरत्युष्णमूत्रो विषमस्थ एव

မျက်လုံးအမြင် အပေါ်သို့ တင်နေပြီး ကိုယ်ခန္ဓာ မတည်ငြိမ်၊ မျက်လုံးနီလာကာ ထပ်ခါထပ်ခါ လှည့်လည်နေသည်; ပါးစပ်ခြောက်သွေ့၍ ဗိုက်ခလုတ် (နာဘီ) သည် အခေါင်းကဲ့သို့ ခံစားရ၊ ဆီးအလွန်ပူလာပြီး ကိုယ်ဟန်မညီနိုင်—ဤအရာတို့သည် ပြင်းထန်သော နိမိတ်များဖြစ်၍ ချည်နှောင်ခံဝိညာဉ် (paśu) ကို ပာရှ (pāśa) က အနိုင်ယူနေပြီး အသက်အန္တရာယ်အကျပ်အတည်းသို့ နီးကပ်လာကြောင်း ပြသည်။

Verse 33

दिवा वा यदि वा रात्रौ प्रत्यक्षं यो निहन्यते हन्तारं न च पश्येच्च स गतायुर्न जीवति

နေ့ဖြစ်စေ ညဖြစ်စေ လူတစ်ယောက်ကို မျက်မြင်တင်ပင် ထိုးသတ်လျှင်တောင် သတ်သူကို မမြင်နိုင်ခဲ့ပါက၊ သူ၏ သတ်မှတ်ထားသော အသက်တမ်းသည် အပြီးသတ်ပြီးသားဖြစ်သည်—ထို့ကြောင့် မဆက်လက်အသက်ရှင်တော့။

Verse 34

अग्निप्रवेशं कुरुते स्वप्नान्ते यस्तु मानवः स्मृतिं नोपलभेच्चापि तदन्तं तस्य जीवितम्

လူတစ်ယောက်သည် အိပ်မက်အဆုံးတွင် မိမိကိုယ်ကို မီးထဲဝင်သွားသည်ဟု မြင်ပြီးနောက် ထင်ရှားသော မှတ်ဉာဏ်ကို ပြန်မရနိုင်လျှင်၊ ထိုအချိန်ကပင် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာရှိ အသက်တာ၏ အဆုံးသတ်ဟု ဆိုကြသည်။ ပာရှု (paśu) အတွက် ဤနိမိတ်သည် ပရာရဗ္ဓကမ္မ (prārabdha-karma) နီးကပ်စွာ ကုန်ခမ်းလာခြင်းကို ညွှန်ပြသည်—ပတိ (Pati) ကို ရှိဝဘုဇာ (Śiva-worship) ဖြင့် ပူဇော်မပြုလျှင်။

Verse 35

यस्तु प्रावरणं शुक्लं स्वकं पश्यति मानवः कृष्णं रक्तमपि स्वप्ने तस्य मृत्युरुपस्थितः

လူတစ်ယောက်သည် မိမိအဝတ်အစားကို အဖြူရောင်ဟု မြင်သော်လည်း အိပ်မက်တစ်ခုတည်းအတွင်း၌ အနက်ရောင် သို့မဟုတ် သွေးနီရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲမြင်ရလျှင်၊ သူ့အတွက် သေမင်းသည် နီးကပ်လာပြီ။ ဤမြင်ကွင်းသည် နိမိတ် (nimitta) ဖြစ်၍ ကာလ (Kāla) က ပာရှ (pāśa) ကို ဖြေလျော့နေသည်ကို ညွှန်ပြသည်—ပာရှု (paśu) သည် ပတိ၊ ရှိဝ (Śiva) ထံ ခိုလှုံမချင်း။

Verse 36

प्रेपरतिओन् फ़ोर् देअथ् अरिष्टे सूचिते देहे तस्मिन्काल उपस्थिते त्यक्त्वा खेदं विषादं च उपेक्षेद् बुद्धिमान् नरः

ကိုယ်ခန္ဓာတွင် သေမင်းကို ကြိုတင်ညွှန်ပြသော အရိဋ္ဌ (ariṣṭa) နိမိတ်များ ပေါ်လာပြီး ထိုကာလ ရောက်လာသောအခါ၊ ပညာရှိသူသည် ဝမ်းနည်းခြင်းနှင့် စိတ်ပျက်ခြင်းကို စွန့်လွှတ်ကာ မကပ်မငြိသော အနေဖြင့် နေထိုင်ရမည်—ပာရှုကဲ့သို့ ပာရှ (pāśa) တွင် မချည်နှောင်ဘဲ ပတိ (Śiva) ထံ စိတ်ကို လှည့်ရမည်။

Verse 37

प्राचीं वा यदि वोदीचीं दिशं निष्क्रम्य वै शुचिः समे ऽतिस्थावरे देशे विविक्ते जन्तुवर्जिते

သန့်ရှင်းစင်ကြယ်လာပြီးနောက် အရှေ့ဘက်သို့ သို့မဟုတ် မြောက်ဘက်သို့ ထွက်သွားကာ၊ ပြင်ညီ၍ ခိုင်မာသော၊ တိတ်ဆိတ်သီးသန့်ပြီး သတ္တဝါကင်းသော နေရာတွင် နေထိုင်ရမည် (အကျင့်အတွက်)။ ထိုသို့ဖြင့် sādhaka သည် ပတိ (Śiva) ကို ပူဇော်၍ သိမြင်နိုင်ရန် သင့်တော်သော မြေပြင်ကို ပြင်ဆင်ကာ၊ ပာရှုသည် စည်းကမ်းတကျ အကျင့်ဖြင့် ပာရှ (pāśa) ကို ဖြေလျော့စေသည်။

Verse 38

उदङ्मुखः प्राङ्मुखो वा स्वस्थश् चाचान्त एव च स्वस्तिकेनोपविष्टस्तु नमस्कृत्वा महेश्वरम्

မြောက်ဘက် သို့မဟုတ် အရှေ့ဘက်ကို မျက်နှာမူ၍ ကိုယ်စိတ်တည်ငြိမ်ကာ အာစမန ပြုပြီးနောက်၊ စဝတ္တိက အာသန၌ ထိုင်လျက် မဟေရှဝရ—ပတိ၊ ပာရှု (ဝိညာဉ်) ကို ချည်နှောင်သော ပာရှ (အနှောင်အဖွဲ့) ကို ဖြေလျော့ပေးသော သီဝကို ဦးညွှတ်နမസ്കာရ ပြုရမည်။

Verse 39

समकायशिरोग्रीवो धारयन् नावलोकयेत् यथा दीपो निवातस्थो नेङ्गते सोपमा स्मृता

ကိုယ်၊ ခေါင်း၊ လည်ပင်းကို တန်းညီတည်ငြိမ်စွာ ထိန်းထား၍ အာရုံကို အပြင်သို့ မလွင့်စေဘဲ တည်စေရာ၏။ လေမရှိသောနေရာ၌ ထားသော မီးအိမ် မလှုပ်မယှက် မတုန်ခါသကဲ့သို့၊ ပတိ သီဝကို မျက်နှာမူသော သမాధိ၏ တည်ငြိမ်မှုကို ဤဥပမာဖြင့် မှတ်ယူကြသည်။

Verse 40

प्रागुदक्प्रवणे देशे तथा युञ्जीत शास्त्रवित् कामं वितर्कं प्रीतिं च सुखदुःखे उभे तथा

အရှေ့ဘက်သို့နှင့် ရေဘက်သို့ လျှောဆင်းသောနေရာ၌၊ သာသနာကျမ်းသိသူသည် စည်းကမ်းရှိသော ယောဂကို ကျင့်သုံးရမည်။ ကာမ (လိုချင်မှု)၊ ဝိတက္က (အတွေးအခေါ်လှုပ်ရှားမှု)၊ ပရိတိ (ချစ်ခင်စွဲလမ်းသည့် ပျော်ရွှင်မှု) နှင့် သုခဒုက္ခ နှစ်ပါးကို ထိန်းချုပ်ကာ၊ ပာရှု (ချည်နှောင်ခံဝိညာဉ်) သည် ပာရှ (အနှောင်အဖွဲ့) ကို ဖြေလျော့၍ ပတိ သီဝထံ မျက်နှာမူစေရန် ဖြစ်သည်။

Verse 41

निगृह्य मनसा सर्वं शुक्लं ध्यानम् अनुस्मरेत् घ्राणे च रसने नित्यं चक्षुषी स्पर्शने तथा

စိတ်ဖြင့် အရာအားလုံးကို ထိန်းချုပ်ကာ သန့်ရှင်းသော (śukla) ဓျာနကို အစဉ်အမြဲ သတိရစေရာ၏။ နှာခေါင်း၏ အနံ့၊ လျှာ၏ အရသာ၊ မျက်စိနှစ်လုံး၏ မြင်ခြင်းနှင့် ထိတွေ့မှုတို့ကိုလည်း အမြဲတမ်း အုပ်ချုပ်ထိန်းသိမ်းရမည်။ ဤသို့ သီဝ—ပတိကို မျက်နှာမူသော စည်းကမ်းရှိ ဓျာနဖြင့် ပာရှုသည် ပာရှများကို ဖြေလျော့စတင်သည်။

Verse 42

श्रोत्रे मनसि बुद्धौ च तत्र वक्षसि धारयेत् कालकर्माणि विज्ञाय समूहेष्वेव नित्यशः

နား၌၊ စိတ်၌၊ ဉာဏ်၌ (သီဝ၏ သတိအာရုံကို) တည်စေပြီးနောက်၊ ထိုအာရုံကို ရင်ဘတ်နှလုံး၌ တည်ငြိမ်စွာ ထိန်းထားရမည်။ ကာလ (အချိန်) အုပ်ချုပ်သော ကမ္မများကို ခွဲခြားသိမြင်ပြီး၊ အစုအဝေးများနှင့် လုပ်ငန်းဆောင်တာ အားလုံးတွင် နေ့စဉ်မပြတ် ဤအကျင့်ကို ထိန်းသိမ်းရမည်။

Verse 43

द्वादशाध्यात्ममित्येवं योगधारणमुच्यते शतमर्धशतं वापि धारणां मूर्ध्नि धारयेत्

ဤသို့ပင် အတွင်းရေးအကျင့် (အဓျာတ္မ) ဆယ့်နှစ်ပါးအပေါ် အခြေခံသော ယောဂဓာရဏာဟု ခေါ်သည်။ ဦးခေါင်းထိပ် (မူර්ဓ္နိ) တွင် စိတ်ကို တည်ငြိမ်စွာ ချည်ကပ်ထား၍ ရေတွက်တစ်ရာ သို့မဟုတ် ငါးဆယ် အထိ ထိန်းထားရမည်။

Verse 44

खिन्नस्य धारणायोगाद् वायुरूर्ध्वं प्रवर्तते ततश्चापूरयेद् देहम् ओङ्कारेण समन्वितः

လေ့ကျင့်သူ ပင်ပန်းလာသော် ဓာရဏာယောဂ၏ စည်းကမ်းကြောင့် ပရాణ (အသက်လေ) သည် အထက်သို့ တက်စေသည်။ ထို့နောက် အိုမ်ကာရ (Oṃ) ၏ တုန်ခါသံနှင့် ပေါင်းစည်းကာ ကိုယ်ခန္ဓာကို ထိုအသက်လေဖြင့် ဖြည့်တင်းရမည်၊ ပာရှု (paśu) ကို ပတိ (Pati) ထံသို့ ဆွဲယူရန် ပာရှ (pāśa) ချည်နှောင်မှုကို လျော့ပျော့စေကာ။

Verse 45

तथौंकारमयो योगी अक्षरे त्वक्षरी भवेत् ओंकार अत ऊर्ध्वं प्रवक्ष्यामि ओङ्कारप्राप्तिलक्षणम्

ဤသို့ပင် ယောဂီသည် အိုမ်ကာရ (Oṃkāra) အဖြစ် အပြည့်အဝ ဖြစ်လာ၍ မပျက်မယွင်းသော အက္ခရာ (Akṣara) တွင် တည်မြဲလာသည်။ ယခုမှစ၍ အိုမ်ကာရ ရရှိခြင်း၏ လက္ခဏာများကို ငါ ပြောကြားမည်။

Verse 46

एष त्रिमात्रो विज्ञेयो व्यञ्जनं चात्र चेश्वरः प्रथमा विद्युती मात्रा द्वितीया तामसी स्मृता

ဤအရှင်ကို မာထရာ သုံးပါးရှိသူ (trimātrā) ဟု သိရမည်၊ ထို့ပြင် ဤနေရာတွင် အဓိပ္ပါယ်ကို ထင်ရှားစေသော «ဗျဉ္ဇန» လည်း ဖြစ်တော်မူသည်။ ပထမ မာထရာကို မီးလျှပ်ကဲ့သို့ တောက်ပသော ဗိဒ္ယုတီ ဟု မှတ်ရမည်၊ ဒုတိယကို တမစ်သဘောဖြင့် ဖုံးကွယ်သော တာမစီ ဟု သင်ကြားထားသည်။

Verse 47

तृतीयां निर्गुणां चैव मात्रामक्षरगामिनीम् गान्धारी चैव विज्ञेया गान्धारस्वरसंभवा

တတိယ မာထရာကိုလည်း နိရ္ဂုဏာ—ဂုဏ်သုံးပါးကို ကျော်လွန်သော—ဟု သိရမည်၊ ထို့ပြင် မပျက်မယွင်းသော အက္ခရာ (akṣara) သို့ သွားရောက်စေသော မာထရာ ဖြစ်သည်။ ထိုမာထရာကို ဂန္ဓာရီ (Gāndhārī) ဟု သိရမည်၊ ဂန္ဓာရ သံစဉ် (Gāndhāra) မှ ပေါ်ပေါက်လာသောကြောင့်။

Verse 48

पिपीलिकागतिस्पर्शा प्रयुक्ता मूर्ध्नि लक्ष्यते यथा प्रयुक्त ओङ्कारः प्रतिनिर्याति मूर्धनि

မှန်ကန်စွာ လေ့ကျင့်အသုံးချလျှင် ခေါင်းထိပ်၌ ပုရွက်ဆိတ်လှုပ်ရှားသည့် ထိတွေ့မှုကဲ့သို့သော ခံစားချက်ကို သိမြင်ရသည်။ ထိုနည်းတူ သန့်ရှင်းသော အိုံကာရ (Oṁkāra) ကို မှန်ကန်စွာ အသံထွက်လျှင် ၎င်းသည် အထက်သို့ ပြန်လည်တက်ကာ ခေါင်းထိပ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်—ဤသည်မှာ ပရాణ၏ အထက်သို့ သွားရာလမ်းကာလကို ပြသ၍ ပတိဖြစ်သော ရှီဝသို့ ဦးတည်ခြင်း၏ လက္ခဏာဖြစ်သည်။

Verse 49

तथौंकारमयो योगी त्व् अक्षरी त्वक्षरी भवेत् प्रणवो धनुः शरो ह्यात्मा ब्रह्मलक्षणमुच्यते

ထို့ကြောင့် သန့်ရှင်းသော အိုံ (Oṁ) အက္ခရာဖြင့် ကိုယ်တိုင်ဖွဲ့စည်းလာသော ယောဂီသည် မပျက်မယွင်းသော အက္ခရာ (အက္ခရီ) ထဲ၌ တည်မြဲလာသည်။ ပရဏဝ (Praṇava) ကို လေးဟုဆိုပြီး အတ္တမန်သည် မြားဟုဆိုသည်—ဤသည်ကို ဗြဟ္မန်၏ သတ်မှတ်လက္ခဏာဟု ကြေညာထားသည်။

Verse 50

अप्रमत्तेन वेद्धव्यं शरवत् तन्मयो भवेत् ओमित्येकाक्षरं ह्येतद् गुहायां निहितं पदम्

မလျော့မရဲ သတိတရားဖြင့် မြားကဲ့သို့ အတွင်းအမှန်တရားကို ထိုးဖောက်ရမည်; ထို့နောက် ၎င်း၏ သဘာဝတရားတူ ဖြစ်လာမည်။ အကြောင်းမူကား တစ်အက္ခရာတည်းဖြစ်သော «Om» သည် နှလုံးဂူအတွင်း ဝှက်ထားသော လျှို့ဝှက်သော အခြေအနေ (ပဒ) ဖြစ်သည်။

Verse 51

ओमित्येतत्त्रयो लोकास् त्रयो वेदास्त्रयो ऽग्नयः विष्णुक्रमास्त्रयस्त्वेते ऋक्सामानि यजूंषि च

«Oṁ» ဟူသော တစ်အက္ခရာတည်းသည် လောကသုံးပါး၊ ဝေဒသုံးပါးနှင့် သန့်ရှင်းသော မီးသုံးပါးကို အတွင်း၌ ထည့်သွင်းထားသည်။ ထို့ပြင် ဗိဿဏု၏ ခြေလှမ်းသုံးချက်လည်း ၎င်းအတွင်း၌ ပါဝင်ပြီး—Ṛg, Sāma, Yajus ဟူသော ဝေဒသံသုံးမျိုးကို တစ်ခုတည်းအဖြစ် စုစည်းထားသည်။ ရှိုင်ဝအမြင်အရ ဤ Oṁ သည် ပတိဖြစ်သော ရှီဝ၏ အမြင့်ဆုံး အမှတ်တံဆိပ်ဖြစ်၍ ဝေဒစနစ်နှင့် ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ သုံးမျိုးတန်းများကို တစ်စည်းတစ်လုံးတည်း ချုပ်စုစေသည်။

Verse 52

मात्रा चार्धं च तिस्रस्तु विज्ञेयाः परमार्थतः तत्प्रयुक्तस्तु यो योगी तस्य सालोक्यमाप्नुयात्

အမြင့်ဆုံး အဓိပ္ပါယ်အရ မာထရာ သုံးပါးနှင့် တစ်ဝက်မာထရာကို အမှန်တကယ် သိမြင်နားလည်ရမည်။ ထိုအတိုင်း (မာထရာအတိုင်း တိုင်းတာ၍ သန့်ရှင်းသော အသံထွက်ကို စည်းကမ်းတကျ) လေ့ကျင့်သည့် ယောဂီသည် စာလိုက്യ (sālokya) ကို ရရှိ၍—လွတ်မြောက်စေသော ပတိ ရှီဝ၏ တူညီသော သာသနာ့လောက၌ နေထိုင်ရမည်၊ ပာရှာမှ ပရှုကို ချွတ်လွှတ်ပေးတော်မူသော အရှင်ဖြစ်သည်။

Verse 53

अकारो ह्यक्षरो ज्ञेय उकारः सहितः स्मृतः मकारसहितौंकारस् त्रिमात्र इति संज्ञितः

အက္ခရာ «အ» ကို မူလသံလုံးအဖြစ် သိမှတ်ပါ။ ၎င်းနှင့် «ဥ» ကို ပေါင်းစည်းထားသည်ဟု ဆိုကြပြီး၊ «မ» ကို ထပ်ပေါင်းလျှင် «အောံ (Oṃ)» သံ ဖြစ်ပေါ်လာသည်—ထို့ကြောင့် မာတြာသုံးပါး (trīmātrā) ဟု ခေါ်သည်။

Verse 54

अकारस् त्वेष भूर्लोक उकारो भुव उच्यते सव्यञ्जनो मकारस्तु स्वर्लोक इति गीयते

«အ» ကို ဘူရ္လောက (Bhūr-loka) မြေပြင်လောကဟု သီဆိုကြသည်။ «ဥ» ကို ဘုဝရ္လောက (Bhuvar-loka) အလယ်ပိုင်း အသက်ဓာတ်လောကဟု ကြေညာသည်။ «မ» ကိုလည်း ၎င်း၏ တုန်ခါသံနှင့်အတူ စွဝရ္လောက (Svar-loka) အလင်းရောင်ကောင်းကင်လောကဟု သီဆိုကြသည်။

Verse 55

ओङ्कारस्तु त्रयो लोकाः शिरस्तस्य त्रिविष्टपम् भुवनाङ्गं च तत्सर्वं ब्राह्मं तत्पदमुच्यते

အောင်ကာရ (Oṅkāra) သည် လောကသုံးပါးတည်းဟူ၏။ ၎င်း၏ ဦးခေါင်းမှာ တြိဝိဋ္ဌပ (Triviṣṭapa) ကောင်းကင်ဘုံ ဖြစ်ပြီး၊ စကြဝဠာအပေါင်းတို့သည် ၎င်း၏ ကိုယ်အင်္ဂါများ ဖြစ်ကြသည်။ ထိုအရာကို ဗြဟ္မန်အခြေအနေ (Brahman-state) ဟု ခေါ်ပြီး၊ ပတိ (Pati) သခင်၏ အမြင့်ဆုံး အာဝါသ (pada) ဟု ဆိုသည်။

Verse 56

मात्रापादो रुद्रलोको ह्य् अमात्रं तु शिवं पदम् एवं ज्ञानविशेषेण तत्पदं समुपास्यते

ရုဒြလောက (Rudra-loka) သည် မာတြာဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ပဒါ (pāda) ဖြစ်သည်—တိုင်းတာနိုင်သော သံယူနစ်များဖြစ်၏။ သို့သော် ရှိဝ၏ အမြင့်ဆုံး အခြေအနေမှာ အမာတြာ (Amātra) ဖြစ်၍ တိုင်းတာမှုနှင့် အသံထုတ်ဖော်မှုကို ကျော်လွန်သည်။ ထို့ကြောင့် ခွဲခြားသိမြင်သော ဉာဏ်အထူး (jñāna-viśeṣa) ဖြင့် ထိုအမြင့်ဆုံး ပဒါကို တည်ကြည်စွာ စိတ်ကူးဆင်ခြင်၍ ပူဇော်ရမည်။

Verse 57

तस्माद्ध्यानरतिर्नित्यम् अमात्रं हि तदक्षरम् उपास्यं हि प्रयत्नेन शाश्वतं सुखमिच्छता

ထို့ကြောင့် စိတ်ဓာတ်တရားတွင် အမြဲပျော်မွေ့ရမည်။ အကြောင်းမှာ မပျက်မယွင်းသော အမှန်တရားသည် အမာတြာ—တိုင်းတာမှုနှင့် ပျဉ်းပျဉ်းသံပိုင်းများကို ကျော်လွန်သည်။ အနန္တသုခကို လိုလားသူ၊ ပာရှုကို ပာရှမှ လွတ်မြောက်စေသော ပတိ (Śiva) နှင့် ပေါင်းစည်းခြင်းကို ဆန္ဒရှိသူသည် ကြိုးစားအားထုတ်၍ မပြတ်မနား ပူဇော်ရမည်။

Verse 58

ह्रस्वा तु प्रथमा मात्रा ततो दीर्घा त्वनन्तरम् ततः प्लुतवती चैव तृतीया चोपदिश्यते

အတို မာတြာကို ပထမ မာတြာဟု သင်ကြား၏။ ထို့နောက် အရှည် မာတြာ၊ ထို့နောက် ပလုတ (ရှည်လျားစွာ ဆန့်တန်းသော) မာတြာကို တတိယဟု ညွှန်ပြ၏။

Verse 59

एतास्तु मात्रा विज्ञेया यथावदनुपूर्वशः यावदेव तु शक्यन्ते धार्यन्ते तावदेव हि

ဤမာတြာတို့ကို အစဉ်လိုက် မှန်ကန်စွာ သိမြင်ရမည်။ အမှန်တကယ် လုပ်နိုင်သမျှအတိုင်းသာ အလေ့အကျင့်ကို ထိန်းသိမ်းရမည်—အဲဒီအတိုင်းသာ ဖြစ်၏။

Verse 60

इन्द्रियाणि मनो बुद्धिं ध्यायन्नात्मनि यः सदा अर्धं तन्मात्रम् अपि चेच् छृणु यत् फलमाप्नुयात्

အာရုံများ၊ စိတ်နှင့် ဉာဏ်ကို အတ္တမ၌ အမြဲတမ်း သမాధိဖြင့် စုစည်းနေသူသည်—ထိုမာတြာ၏ တစ်ဝက်သာ ပြည့်စုံစေကာမူ ရရှိမည့် အကျိုးကို နားထောင်လော့။ ဤအတွင်းစူးစိုက်မှုကြောင့် ပရှု (တစ်ဦးချင်းဝိညာဉ်) သည် ပာရှ (ချည်နှောင်မှု) ကို လျော့ပါးစေ၍ အတွင်းနေ အရှင် ပတိ—သီဝအားသို့ မျက်နှာမူ၏။

Verse 61

मासे मासे ऽश्वमेधेन यो यजेत शतं समाः तेन यत्प्राप्यते पुण्यं मात्रया तदवाप्नुयात्

လစဉ်လစဉ် အရှွမေဓ ယဇ္ဉကို နှစ်တစ်ရာတိုင်အောင် ပြုလုပ်သူ ရရှိသည့် ကုသိုလ်ပုဏ္ဏာ—ဤရှိုင်ဝ ဘက္တိ၏ မာတြာတစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် ထိုကုသိုလ်ကို အတူတကွ ရရှိနိုင်၏၊ အာနုဘော်ကြီးမားသဖြင့်။

Verse 62

न तथा तपसोग्रेण न यज्ञैर्भूरिदक्षिणैः यत्फलं प्राप्यते सम्यङ् मात्रया तदवाप्नुयात्

မာတြာအတိုင်းအတာဖြင့် စနစ်တကျ မှန်ကန်စွာ အလေ့အကျင့်ပြုရာမှ ရရှိသည့် အကျိုးကို—ပြင်းထန်သော တပသျာဖြင့်လည်းကောင်း၊ ဒက္ခိဏာများစွာပါသော ယဇ္ဉများဖြင့်လည်းကောင်း ထိုသို့ မရနိုင်။ ထိုမှန်ကန်သော မာတြာတစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် ထိုရလဒ်ကို ရရှိ၏။

Verse 63

तत्र चैषा तु या मात्रा प्लुता नामोपदिश्यते एषा एव भवेत्कार्या गृहस्थानां तु योगिनाम्

ဤအကြောင်းအရာ၌ ‘ပလုတ’ ဟု သင်ကြားထားသော မာထရာ (mātrā) အရှည်ဆွဲအသံထွက်ခြင်းကိုသာ အိမ်ထောင်ရှင်ဘဝနေသော ယောဂီတို့ လေ့ကျင့်ရမည်။ စည်းကမ်းတကျ အရှည်ဆွဲ ဂျပ (japa) ဖြင့် ပရှု (ပုဂ္ဂိုလ်ဝိညာဉ်) ကို လောကတာဝန်များအတွင်း တည်ငြိမ်စေပြီး ပတိ—သခင် ရှီဝ (Śiva) ထံသို့ စိတ်ကို လှည့်ပို့စေသည်။

Verse 64

एषां चैव विशेषेण ऐश्वर्ये ह्यष्टलक्षणे अणिमाद्ये तु विज्ञेया तस्माद्युञ्जीत तां द्विजाः

ဤတို့အနက် အထူးသဖြင့် အိုင်ရှွရျ (aiśvarya) ဟုခေါ်သော အရှင်တန်ခိုး၏ လက္ခဏာရှစ်ပါးကို—အဏိမာ (aṇimā) မှစ၍ အခြားတို့ကို—သိမြင်နားလည်ရမည်။ ထို့ကြောင့် ဒွိဇတို့ရေ၊ ထိုစည်းကမ်းသို့ ကိုယ်ကို ချိတ်ဆက်လေ့ကျင့်ကြလော့၊ အကြောင်းမူ ပတိ၏ အုပ်စိုးမှုအောက်၌ ယောဂအားဖြင့် အာဏာကျွမ်းကျင်မှုသို့ ဦးတည်စေသည်။

Verse 65

एवं हि योगसंयुक्तः शुचिर् दान्तो जितेन्द्रियः आत्मानं विद्यते यस्तु स सर्वं विन्दते द्विजाः

ထို့ကြောင့် ယောဂနှင့် ပေါင်းစည်းနေသူ—သန့်ရှင်း၍ စည်းကမ်းတကျ၊ အာရုံခံအင်္ဂါများကို အနိုင်ယူထားသူ—အတ္တ (Ātman) ကို အမှန်တကယ် သိမြင်သူသည် အရာအားလုံးကို ရရှိတတ်၏၊ ဒွိဇတို့ရေ။ အတ္တဗေဒနာဖြင့် ပရှုသည် ပါရှ (pāśa) မှ လွတ်မြောက်ကာ ပတိ—ရှီဝထံသို့ ရောက်၏။

Verse 66

तस्मात्पाशुपतैर्योगैर् आत्मानं चिन्तयेद्बुधः आत्मानं जानते ये तु शुचयस्ते न संशयः

ထို့ကြောင့် ပညာရှိသည် ပာရှုပတ ယောဂ (Pāśupata Yoga) ၏ စည်းကမ်းများဖြင့် အတ္တကို ဆင်ခြင်သင့်၏။ အတ္တကို အမှန်တကယ် သိမြင်သူတို့သည် သန့်စင်လာကြသည်—ဤအပေါ် သံသယမရှိ။

Verse 67

ऋचो यजूंषि सामानि वेदोपनिषदस् तथा योगज्ञानादवाप्नोति ब्राह्मणो ऽध्यात्मचिन्तकः

အတွင်းအတ္တကို ဆင်ခြင်သော ဗြာဟ္မဏသည် ရစ်ဂ် (Ṛg)၊ ယဇုရ် (Yajur)၊ သာမ (Sāma) ဝေဒများ၏ အနှစ်သာရနှင့် အုပနိရှဒ် (Upaniṣad) တို့၏ အနှစ်သာရကို ယောဂပညာဖြင့် ရရှိသည်။ ဤယောဂဗဟုသုတအားဖြင့် သူသည် ပရှုကို ကန့်သတ်သော ပါရှ (pāśa) ကို ကျော်လွန်ကာ အမြင့်ဆုံး ပတိထံသို့ နီးကပ်ရောက်ရှိသည်။

Verse 68

सर्वदेवमयो भूत्वा अभूतः स तु जायते योनिसंक्रमणं त्यक्त्वा याति वै शाश्वतं पदम्

ဒေဝအားလုံး၏ အနှစ်သာရဖြင့် ပြည့်ဝသော်လည်း ဖြစ်ပေါ်ခြင်း၏ အညစ်အကြေးမထိခိုက်သူသည် အမှန်တရားသိမြင်မှု၌ «မွေးဖွား» သည်ဟု ဆိုကြသည်။ သားအိမ်ကူးပြောင်းမွေးဖွားခြင်းကို စွန့်လွှတ်၍ ပတိ—သခင် ရှိဝ၏ မပျက်မယွင်း အနန္တပဒသို့ တကယ်ရောက်သည်။

Verse 69

यथा वृक्षात् फलं पक्वं पवनेन समीरितम् नमस्कारेण रुद्रस्य तथा पापं प्रणश्यति

သစ်ပင်မှ မှည့်သီးတစ်လုံးသည် လေတိုက်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် လွတ်ကျသကဲ့သို့၊ ရုဒြာအား ရိုသေစွာ နမസ്കာရပြုခြင်းဖြင့်လည်း အပြစ်သည် ချွတ်လွတ်ကာ ပျက်စီးသွားသည်။

Verse 70

यत्र रुद्रनमस्कारः सर्वकर्मफलो ध्रुवः अन्यदेवनमस्कारान् न तत्फलमवाप्नुयात्

ရုဒြာအား နမസ്കာရပြုရာနေရာတိုင်း၌ ကర్మနှင့် ပူဇော်ပွဲအကျိုး၏ သေချာသော फल ကို ရရှိသည်။ သို့သော် အခြားဒေဝတို့အားသာ ဦးညွှတ်ခြင်းဖြင့် ထိုတူညီသော အကျိုးကို မရနိုင်။

Verse 71

तस्मात्त्रिःप्रवणं योगी उपासीत महेश्वरम् दशविस्तारकं ब्रह्म तथा च ब्रह्मविस्तरैः

ထို့ကြောင့် ယောဂီသည် ပရဏဝ (အိုမ်) ကို သုံးကြိမ် ထွက်ဆို၍ မဟေရှ္ဝရကို ပူဇော်ရမည်။ ထို့နောက် ဗြဟ္မန်ကို ဆယ်မျိုးဖြန့်ကျက်သကဲ့သို့ စိတ်၌ တရားထိုင်ကာ၊ ဗြဟ္မန်၏ အမျိုးမျိုးသော ဖြန့်ကျက်မှုများအတွင်း၌လည်း တစ်ပါးတည်းသော ပတိ—သခင်ကို အတွင်းစစ်အဖြစ် သိမြင်ရမည်။

Verse 72

एवं ध्यानसमायुक्तः स्वदेहं यः परित्यजेत् स याति शिवसायुज्यं समुद्धृत्य कुलत्रयम्

ဤသို့ တရားထိုင်ခြင်းနှင့် ပေါင်းစည်းနေသူသည် ကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်လွှတ်သော်၊ ပတိဖြစ်သော သခင် ရှိဝနှင့် စာယုဇ္ယ—ပေါင်းစည်းခြင်းကို ရောက်ရှိပြီး၊ မိမိ၏ မျိုးရိုးသုံးဆင့်ကိုလည်း မြှောက်တင်ကယ်တင်သည်။

Verse 73

अथवारिष्टमालोक्य मरणे समुपस्थिते अविमुक्तेश्वरं गत्वा वाराणस्यां तु शोधनम्

မကောင်းသောနိမိတ်များကိုမြင်၍ သေခြင်းနီးလာသည်ဟုသိသော် အဝိမုက္တေရှ္ဝရ ထံသို့သွားရမည်။ ဝါရာဏသီ၌ ပတိဖြစ်သော အရှင်က ပာရှု (ချည်နှောင်ခံသတ္တဝါ) ကို သန့်စင်ပေးသော သန့်စင်ခြင်း အမှန်တကယ်ရှိသည်။

Verse 74

येन केनापि वा देहं संत्यजेन् मुच्यते नरः श्रीपर्वते वा विप्रेन्द्राः संत्यजेत्स्वतनुं नरः

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လူတစ်ယောက်က ကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်လွှတ်သော် ချည်နှောင်မှုမှ လွတ်မြောက်သည်။ အို ဗြာဟ္မဏအထူးမြတ်တို့၊ လူတစ်ယောက်က သရီပရဝတ၌ မိမိကိုယ်ကို စွန့်လွှတ်လျှင် မောက္ခကို ရသည်—ပတိဖြစ်သော ရှိဝ၏ ကရုဏာကြောင့် ထိုသန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರ၌ ပာရှုအခြေအနေသည် ပာရှမှ ဖြတ်တောက်လွတ်ကင်းသည်။

Verse 75

स याति शिवसायुज्यं नात्र कार्या विचारणा अविमुक्तं परं क्षेत्रं जन्तूनां मुक्तिदं सदा

သူသည် ရှိဝနှင့် စာယုဇ္ယ (ပေါင်းစည်းခြင်း) ကို ရောက်သည်—ဤအရာ၌ သံသယမလို၊ ထပ်မံစဉ်းစားရန်မလို။ အဝိမုက္တသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး သန့်ရှင်းသော က్షेत्र ဖြစ်၍ ကိုယ်ရှိသတ္တဝါတို့အား အမြဲ မောက္ခပေးတတ်သည်။

Verse 76

सेवेत सततं धीमान् विशेषान्मरणान्तिके

ပညာရှိသည် အမြဲတမ်း ဘက္တိဖြင့် ဝန်ဆောင်မှုကို ပြုရမည်—အထူးသဖြင့် သေခါနီးအချိန်၌—နောက်ဆုံးအမှတ်ရမှုသည် ချည်နှောင်ခံ ပာရှုကို လွတ်မြောက်စေသော ပတိ အရှင် ရှိဝပေါ်၌ တည်မြဲစေရန်။