Adhyaya 85

Verse 1

इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे उमामहेश्वरव्रतं नाम चतुरशीतितमो ऽध्यायः सूत उवाच सर्वव्रतेषु सम्पूज्य देवदेवमुमापतिम् जपेत्पञ्चाक्षरीं विद्यां विधिनैव द्विजोत्तमाः

ဤသို့ဖြင့် «သရီလင်္ဂ မဟာပုရာဏ» ပူရဝဘားဂတွင် «ဥမာ-မဟေရှဝရ ဝရတ» ဟု အမည်ရ အခန်း (၈၅) စတင်သည်။ စူတာက မိန့်ဆိုသည်—«ဝရတအားလုံးတွင် ဒေဝဒေဝ၊ ဥမာ၏ အရှင်ကို စုံလင်စွာ ပူဇော်ပြီးနောက်၊ ဓမ္မနည်းအတိုင်း ဒွိဇအထက်တန်းတို့သည် ပဉ္စအက္ခရီ မန္တရ (ဗိဒ္ယာ) ကို ဂျပ် (japa) ပြုကြလော့»။

Verse 2

जपादेव न संदेहो व्रतानां वै विशेषतः समाप्तिर्नान्यथा तस्माज् जपेत्पञ्चाक्षरीं शुभाम्

ဂျပ် (japa) ပြုခြင်းတစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် သံသယမရှိ—အထူးသဖြင့် ဝရတများအတွက်—၎င်းတို့၏ ပြည့်စုံမှုသည် အခြားနည်းဖြင့် မရနိုင်။ ထို့ကြောင့် မင်္ဂလာရှိသော ပဉ္စအက္ခရီကို ထပ်တလဲလဲ ဂျပ်ပြုရမည်။

Verse 3

ऋषय ऊचुः कथं पञ्चाक्षरी विद्या प्रभावो वा कथं वद क्रमोपायं महाभाग श्रोतुं कौतूहलं हि नः

ရိရှီတို့က မေးလျှောက်ကြသည်—«ပဉ္စအက္ခရီ ဗိဒ္ယာကို မည်သို့ နားလည်ရမည်နည်း၊ ၎င်း၏ အာနုဘော်ကို မည်သို့ သိမြင်ရမည်နည်း။ မဟာဘဂ္ဂာ၊ အဆင့်လိုက် နည်းလမ်းကို ရှင်းပြပါ; ကျွန်ုပ်တို့သည် ကြားလိုစိတ် အလွန်ပြင်းပြပါသည်»။

Verse 4

सूत उवाच पुरा देवेन रुद्रेण देवदेवेन शंभुना पार्वत्याः कथितं पुण्यं प्रवदामि समासतः

စူတာက မိန့်ဆိုသည်—ရှေးကာလ၌ ဒေဝဒေဝဖြစ်သော ရုဒ္ဒရ၊ သမ္ဘူက ပာဝတီသို့ မိန့်ကြားခဲ့သော ကုသိုလ်ဖြစ်စေသည့် သာသနာတရားကို ကျွန်ုပ် အကျဉ်းချုပ်၍ ကြေညာမည်။

Verse 5

श्रीदेव्युवाच भगवन्देवदेवेश सर्वलोकमहेश्वर पञ्चाक्षरस्य माहात्म्यं श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः

သီဒေဝီ မိန့်တော်မူသည်– «အို ဘဂဝန်၊ ဒေဝဒေဝေရှ၊ လောကအားလုံး၏ မဟေရှဝရ၊ ပဉ္စအက္ခရာ မန္တရ၏ မဟာတန်ခိုးကို တတ္တဝအတိုင်း အမှန်တကယ် ကြားနာလိုပါသည်»။

Verse 6

श्रीभगवानुवाच प्रलय अन्द् सृष्टि पञ्चाक्षरस्य माहात्म्यं वर्षकोटिशतैरपि न शक्यं कथितुं देवि तस्मात् संक्षेपतः शृणु

ဘဂဝန် မိန့်တော်မူသည်– «ဒေဝီရေ၊ ပဉ္စအက္ခရာ မန္တရ၏ မဟာတန်ခိုးသည် ပရလယပြီးနောက် စೃಷ್ಟိ ပေါ်ထွန်းစေသော မျိုးစေ့ဖြစ်၏။ နှစ်ကာလ ကုဋိရာပေါင်းများစွာဖြင့်ပင် အပြည့်အစုံ မဖော်ပြနိုင်။ ထို့ကြောင့် အကျဉ်းချုပ်၍ နားထောင်လော့»။

Verse 7

प्रलये समनुप्राप्ते नष्टे स्थावरजङ्गमे नष्टे देवासुरे चैव नष्टे चोरगराक्षसे

ပရလယ အပြည့်အဝ ရောက်လာသောအခါ—တည်ငြိမ်သတ္တဝါနှင့် လှုပ်ရှားသတ္တဝါ အားလုံး ပျက်စီး၍၊ ဒေဝနှင့် အသူရတို့လည်း ပျောက်ကွယ်၍၊ နဂါးမြွေများနှင့် ရာක්ෂသတို့ပါ ဖျက်ဆီးခံရသောအခါ—ပာရှာနှင့် နာမတို့အားလုံးကို ကျော်လွန်သော အမြင့်ဆုံး ပတိ (အရှင်) တစ်ပါးတည်းသာ ပြန်လည်ပေါ်ထွန်းရာ အခြေခံအဖြစ် ကျန်ရစ်သည်။

Verse 8

सर्वं प्रकृतिमापन्नं त्वया प्रलयमेष्यति एको ऽहं संस्थितो देवि न द्वितीयो ऽस्ति कुत्रचित्

ပရကృతိထဲသို့ ဝင်ရောက်သမျှ အရာအားလုံးသည် သင်ကြောင့် ပရလယသို့ ရောက်လိမ့်မည်။ ဒေဝီရေ၊ ငါတစ်ပါးတည်းသာ တည်မြဲနေ၏။ မည်သည့်နေရာ၌မဆို ဒုတိယတစ်ပါး မရှိချေ။

Verse 9

तस्मिन्वेदाश् च शास्त्राणि मन्त्रे पञ्चाक्षरे स्थिताः ते नाशं नैव सम्प्राप्ता मच्छक्त्या ह्यनुपालिताः

ထို ပဉ္စအက္ခရာ မန္တရအတွင်း၌ ဝေဒများနှင့် ရှာစတြာများ တည်မြဲစွာ တည်ရှိကြသည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့သည် ပျက်စီးခြင်းသို့ မရောက်ကြ၊ ငါ၏ ရှက္တိ အင်အားဖြင့် ထိန်းသိမ်းကာကွယ်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 10

अहमेको द्विधाप्यासं प्रकृत्यात्मप्रभेदतः स तु नारायणः शेते देवो मायामयीं तनुम्

ငါသည် တစ်ပါးတည်းဖြစ်သော်လည်း ပရကృతిနှင့် အတ္တမ၏ ခွဲခြားမှုကြောင့် နှစ်ပါးကဲ့သို့ ဖြစ်လာ၏။ ထို့နောက် ဒေဝ နာရာယဏသည် ယောဂနိဒ္ဒရာ၌ အနားယူလျက် မာယာဖြင့် ဖွဲ့စည်းသော ကိုယ်တန်ကို ခံယူတော်မူ၏။

Verse 11

आस्थाय योगपर्यङ्कशयने तोयमध्यगः तन्नाभिपङ्कजाज्जातः पञ्चवक्त्रः पितामहः

ကမ္ဘာရေများအလယ်၌ ယောဂအိပ်ရာပေါ်တွင် အနားယူတော်မူလျက်၊ ထိုအရှင်၏ နာဘီပဒုမမှ ပိတామဟ ဘြဟ္မာ—မျက်နှာငါးပါးရှိသူ—မွေးဖွားလာ၏။

Verse 12

ब्रह्मा च्रेअतेस् १० सोन्स्; थेय् गेत् पोwएर् फ़्रोम् शिव सिसृक्षमाणो लोकान्वै त्रीनशक्तो ऽसहायवान् दश ब्रह्मा ससर्जादौ मानसानमितौजसः

လောကသုံးပါးကို ဖန်ဆင်းလိုသော ဘြဟ္မာသည် အားနည်း၍ အထောက်အပံ့မရှိသဖြင့် အစကာလ၌ စိတ်မှပေါက်ဖွားသော တောက်ပအလွန်ရှိသည့် သားတော်ဆယ်ပါးကို ဖန်ဆင်း၏။ ထိုသူတို့၏ ဖန်ဆင်းနိုင်စွမ်းသည် ပတိဖြစ်သော သီဝ၏ အာနုဂြဟာတော်ကြောင့် အင်အားရရှိကာ ပေါ်ထွန်းမှုလုပ်ငန်း ဖြစ်နိုင်လာ၏။

Verse 13

तेषां सृष्टिप्रसिद्ध्यर्थं मां प्रोवाच पितामहः मत्पुत्राणां महादेव शक्तिं देहि महेश्वर

သူတို့၏ ဖန်ဆင်းမှု အောင်မြင်စေရန် ပိတామဟ ဘြဟ္မာသည် ငါ့အား မိန့်ကြား၏—“အို မဟာဒေဝ၊ အို မဟေရှ్వర၊ ငါ့သားတော်တို့အား သက္တိ (အကျိုးသက်ရောက်သော အင်အား) ပေးတော်မူပါ၊ ဖန်ဆင်းမှု ပြီးမြောက်စေရန်”။

Verse 14

इति तेन समादिष्टः पञ्चवक्त्रधरो ह्यहम् पञ्चाक्षरान्पञ्चमुखैः प्रोक्तवान् पद्मयोनये

ထိုသို့ သူ၏ အမိန့်အတိုင်း မျက်နှာငါးပါးကို ဆောင်သော ငါသည် ပဒုမယောနိ ဘြဟ္မာထံသို့ ငါ့မျက်နှာငါးပါးမှတစ်ဆင့် ပဉ္စాక్షရ မန္တရ (အက္ခရာငါးလုံး မန္တရ) ကို ကြွေးကြော်ဟောကြား၏။

Verse 15

तान्पञ्चवदनैर्गृह्णन् ब्रह्मा लोकपितामहः वाच्यवाचकभावेन ज्ञातवान्परमेश्वरम्

မျက်နှာငါးပါးဖြင့် ထိုအရာတို့ကို လက်ခံယူသော်၊ လောကပိတামဟ ဘြဟ္မာသည် «ဆိုလိုသည့်အရာ» (vācyā) နှင့် «ဆိုပြသည့်စကား» (vācaka) တို့၏ ဆက်နွယ်မှုကို ခွဲခြားသိမြင်ကာ ပရမေရှ్వరကို သိမြင်လာ하였다။

Verse 16

वाच्यः पञ्चाक्षरैर्देवि शिवस्त्रैलोक्यपूजितः वाचकः परमो मन्त्रस् तस्य पञ्चाक्षरः स्थितः

ဒေဝီရေ၊ သုံးလောကလုံးက ပူဇော်ကြသော ရှိဝသည် ပဉ္စအက္ခရာ ငါးသံလုံးဖြင့် ဆိုလိုရသော အရှင်ဖြစ်၏။ ထိုအရှင်ကို ဆိုပြသည့် အမြင့်ဆုံး မန္တရသည်လည်း ပဉ္စအက္ခရာပုံစံ၌ တည်ရှိ၏။

Verse 17

ज्ञात्वा प्रयोगं विधिना च सिद्धिं लब्ध्वा तथा पञ्चमुखो महात्मा प्रोवाच पुत्रेषु जगद्धिताय मन्त्रं महार्थं किल पञ्चवर्णम्

နည်းလမ်းအတိုင်း အသုံးချပုံကို သိမြင်၍ ထိုကြောင့် စိဒ္ဓိကို ရရှိပြီးနောက်၊ မဟာတ္မာ မျက်နှာငါးပါးအရှင်သည် လောကအကျိုးအတွက် သားတော်တို့အား အဓိပ္ပါယ်အလွန်နက်ရှိုင်းသော ပဉ္စဝර්ဏ မန္တရ (ငါးသံလုံး) ကို သင်ကြားဟောကြား하였다။

Verse 18

ते लब्ध्वा मन्त्ररत्नं तु साक्षाल्लोकपितामहात् तमाराधयितुं देवं परात्परतरं शिवम्

လောကပိတামဟ ဘြဟ္မာထံမှ တိုက်ရိုက် မန္တရရတနာကို ရရှိပြီးနောက်၊ သူတို့သည် အမြင့်ဆုံးထက်ပင် မြင့်မြတ်သော သီဝ—ပရမပတိ—ကို အာရాధနာပြုရန် ထွက်ခွာ하였다။

Verse 19

ततस्तुतोष भगवान् त्रिमूर्तीनां परः शिवः दत्तवानखिलं ज्ञानम् अणिमादिगुणाष्टकम्

ထို့နောက် တြိမူရတီထက်ပင် အထက်မြတ်သော ဘဂဝန် ရှိဝသည် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်၍ အပြည့်အစုံသော ဉာဏ်တရားကိုလည်းကောင်း၊ အဏိမာမှ စသော အष्टဂုဏ (ယောဂစိဒ္ဓိ) ရှစ်ပါးကိုလည်းကောင်း ပေးအပ်하였다။

Verse 20

ते ऽपि लब्ध्वा वरान्विप्रास् तदाराधनकाङ्क्षिणः मेरोस्तु शिखरे रम्ये मुञ्जवान्नाम पर्वतः

ဗြဟ္မဏ ရှင်တော်များလည်း ကောင်းချီးများကို ရရှိပြီးနောက်၊ သီဝကို ထပ်မံပူဇော်လိုသည့် ဆန္ဒဖြင့် မေရုတောင်၏ လှပသည့် ထိပ်သို့—မုဉ္ဇဝါန်ဟု ခေါ်သော တောင်သို့ သွားကြ၏။

Verse 21

मत्प्रियः सततं श्रीमान् मद्भूतैः परिरक्षितः तस्याभ्याशे तपस्तीव्रं लोकसृष्टिसमुत्सुकाः

“သူသည် အမြဲတမ်း ငါ့အတွက် ချစ်မြတ်နိုးရသူ၊ အမြဲမင်္ဂလာရှိ၍ တောက်ပသူ ဖြစ်ပြီး၊ ငါ့၏ ကိုယ်ပိုင် သတ္တဝါများ (ဂဏ) က ကာကွယ်ထားသည်။ သူ၏ အနီး၌၊ လောကများကို ပေါ်ထွန်းစေလိုသည့် စိတ်အားထက်သန်မှုဖြင့် ပြင်းထန်သော တပသကို ဆောင်ရွက်ကြသည်” ဟု ဆို၏။

Verse 22

दिव्यवर्षसहस्रं तु वायुभक्षाः समाचरन् तिष्ठन्तो ऽनुग्रहार्थाय देवि ते ऋषयः पुरा

ဒေဝီရေ၊ ရှေးကာလ၌ သင်၏ ရှင်တော်များသည် ကောင်းကင်လေကိုသာ အာဟာရအဖြစ်ယူကာ ဒိဗ္ဗနှစ်တစ်ထောင်တိုင်တိုင် ကျင့်ကြံခဲ့ကြပြီး၊ သခင် (ပတိ) ၏ ကရုဏာကို ရယူရန်သာ တည်ကြည်စွာ ရပ်တည်ခဲ့ကြသည်—ထိုကရုဏာဖြင့် ကိုယ်ခန္ဓာရှိသော ဝိညာဉ်များ (ပశု) ၏ ချည်နှောင်မှု (ပာရှ) ကို ဖြေလျော့စေလို၍ ဖြစ်သည်။

Verse 23

तेषां भक्तिमहं दृष्ट्वा सद्यः प्रत्यक्षतामियाम् पञ्चाक्षरम् ऋषिच्छन्दो दैवतं शक्तिबीजवत्

သူတို့၏ ဘက္တိကို ငါမြင်သဖြင့် ချက်ချင်း သူတို့ရှေ့၌ ကိုယ်တိုင် ထင်ရှားလာ၏။ ငါးအက္ခရာ မန္တရသည် ရှင် (ṛṣi) နှင့် ချန်ဒ (metre) ကိုလည်းကောင်း၊ အဓိပတိ ဒေဝတာကိုလည်းကောင်း ရှိပြီး၊ သက္တိနှင့် မျိုးစေ့အင်အား (bīja) ဖြင့် ပြည့်စုံ၏။

Verse 24

न्यासं षडङ्गं दिग्बन्धं विनियोगमशेषतः प्रोक्तवानहमार्याणां लोकानां हितकाम्यया

အာရျလောကများ၏ အကျိုးအတွက် ငါသည် ဝိနိယောဂ (အသုံးချပူဇော်နည်း) ကို အပြည့်အစုံ သင်ကြားပြောကြားခဲ့၏—နျာသ (nyāsa)၊ ခြောက်အင်္ဂါပူဇာ (ṣaḍaṅga) နှင့် ဒိဂ္ဗန္ဓ (အရပ်များကို တံဆိပ်ခတ်ကာကွယ်ခြင်း) တို့ကိုပါ မကျန်အောင် ပါဝင်စေ၍ ဖြစ်သည်။

Verse 25

तच्छ्रुत्वा मन्त्रमाहात्म्यम् ऋषयस्ते तपोधनाः मन्त्रस्य विनियोगं च कृत्वा सर्वमनुष्ठिताः

ထိုမန္တရ၏ မဟာတန်ခိုးကို ကြားသိပြီးနောက် တပဿာဓန ရှိသော ရှင်ရသီတို့သည် မန္တရ၏ ဝိနိယောဂ (viniyoga) ကို စနစ်တကျ ပြုလုပ်ကာ အကျင့်ဝတ်တရားအားလုံးကို ပြည့်စုံစွာ ဆောင်ရွက်하였다။

Verse 26

तन्माहात्म्यात् तदा लोकान् सदेवासुरमानुषान् वर्णान्वर्णविभागांश् च सर्वधर्मांश् च शोभनान्

ထိုအရာ၏ မဟာတန်ခိုးကြောင့် လောကများသည်—ဒေဝ၊ အသူရ၊ လူသားတို့နှင့်အတူ—ဝဏ္ဏများနှင့် ၎င်းတို့၏ သင့်လျော်သော ခွဲခြားမှုများ၊ ထို့ပြင် ကောင်းမြတ်သော ဓမ္မအမျိုးမျိုးတို့ပါ တောက်ပ၍ တည်ငြိမ်ကောင်းမွန်လာ하였다။

Verse 27

पूर्वकल्पसमुद्भूताञ् छ्रुतवन्तो यथा पुरा पञ्चाक्षरप्रभावाच्च लोका वेदा महर्षयः

ရှေးကာလ၌ ယခင်ကလ္ပမှ ပေါ်ပေါက်လာသူတို့သည် သဒ္ဓမ္မကို ကြားသိသူများ ဖြစ်လာသကဲ့သို့ပင်၊ ပဉ္စအက္ခရာ မန္တရ၏ အာနုဘော်ကြောင့် လောကများ၊ ဝေဒများနှင့် မဟာရသီတို့သည် ပေါ်ထွန်း၍ တည်မြဲလာ하였다။

Verse 28

देस्च्रिप्तिओन् ओफ़् पञ्चाक्षर मन्त्र तिष्ठन्ति शाश्वता धर्मा देवाः सर्वमिदं जगत् तद् इदानीं प्रवक्ष्यामि शृणु चावहिताखिलम्

ပဉ္စအက္ခရာ မန္တရ၌ အနန္တဓမ္မများ၊ ဒေဝများနှင့် ဤကမ္ဘာလောကတစ်လုံးလုံး တည်မြဲစွာ တည်ရှိနေသည်။ ယခု ငါရှင်းလင်းမည်—အာရုံအပြည့်ဖြင့် မခွဲမခွာ နားထောင်လော့။

Verse 29

अल्पाक्षरं महार्थं च वेदसारं विमुक्तिदम् आज्ञासिद्धमसंदिग्धं वाक्यमेतच्छिवात्मकम्

ဤဝါကျသည် အက္ခရာနည်းသော်လည်း အဓိပ္ပါယ်ကြီးမား၍ ဝေဒ၏ အနှစ်သာရဖြစ်ကာ မောက္ခကို ပေးသနားသည်။ ဒေဝအာဏာဖြင့် အတည်ပြုထား၍ သံသယကင်းစင်ကာ ဤစကားသည် ရှီဝ၏ သဘာဝတော်တည်း။

Verse 30

नानासिद्धियुतं दिव्यं लोकचित्तानुरञ्जकम् सुनिश्चितार्थं गंभीरं वाक्यं मे पारमेश्वरम्

ငါ၏ ပါရမေရှ్వర သဒ္ဓမ္မအုပ်သင်သည် ဒေဝီယသဘောဖြစ်၍ စိဒ္ဓိများစွာနှင့် ပြည့်စုံကာ လောကသတ္တဝါတို့၏ စိတ်ကို ပျော်ရွှင်စေသည်။ အဓိပ္ပါယ်သည် တည်ငြိမ်ခိုင်မာ၍ အနက်အဓိပ္ပါယ်မှာ နက်ရှိုင်းလှသည်။

Verse 31

मन्त्रं मुखसुखोच्चार्यम् अशेषार्थप्रसाधकम् तद्बीजं सर्वविद्यानां मन्त्रमाद्यं सुशोभनम्

ဤမန္တရသည် ပါးစပ်ဖြင့် အလွယ်တကူ သာယာစွာ အသံထွက်နိုင်ပြီး ရည်ရွယ်သမျှ အကျိုးကို ပြည့်စုံစေသည်။ ၎င်းသည် သာသနာဗေဒပညာအပေါင်း၏ ဘီဇ (မျိုးစေ့) ဖြစ်၍ မူလအမြတ်မင်္ဂလာမန္တရအဖြစ် တောက်ပလှသည်။

Verse 32

अतिसूक्ष्मं महार्थं च ज्ञेयं तद्वटबीजवत् वेदः स त्रिगुणातीतः सर्वज्ञः सर्वकृत्प्रभुः

ထိုတတ္တဝါသည် အလွန်သိမ်မွေ့သော်လည်း အဓိပ္ပါယ်ကြီးမား၍ ဗဋ္ဌသီး (ဗန်ယန်) မျိုးစေ့ကဲ့သို့ သိမြင်ရမည်။ သူသည် စစ်မှန်သော ဝေဒဖြစ်၍ သုံးဂုဏ်ကို လွန်ကဲကာ အလုံးစုံသိသူ၊ အလုံးစုံကို ပြုလုပ်သူ၊ အရာအားလုံး၏ အရှင်ပတိ ဖြစ်တော်မူသည်။

Verse 33

ओमित्येकाक्षरं मन्त्रं स्थितः सर्वगतः शिवः मन्त्रे षडक्षरे सूक्ष्मे पञ्चाक्षरतनुः शिवः

တစ်အက္ခရာမန္တရ «အိုမ်» ထဲ၌ အလုံးစုံသို့ ပြန့်နှံ့သော သီဝသည် တည်ရှိတော်မူ၏။ ထို့ပြင် သိမ်မွေ့သော ခြောက်အက္ခရာမန္တရထဲ၌ သီဝသည် ငါးအက္ခရာရုပ် (ပဉ္စာက္ရှရီ) အဖြစ် ကိုယ်ထည်ဖြင့် တည်ရှိတော်မူ၏။

Verse 34

वाच्यवाचकभावेन स्थितः साक्षात्स्वभावतः वाच्यः शिवः प्रमेयत्वान् मन्त्रस्तद्वाचकः स्मृतः

«အညွှန်းခံ» နှင့် «အညွှန်းပေး» ဟူသော ဆက်နွယ်မှုအတွင်း၌ သီဝသည် ကိုယ်တိုင်၏ သဘာဝအဖြစ် တိုက်ရိုက်တည်ရှိတော်မူ၏။ သီဝသည် သိမြင်အောင်မြင်ခြင်းဖြင့် သိနိုင်သော အရာဖြစ်သဖြင့် «ဝါချျ» (အညွှန်းခံအဓိပ္ပါယ်) ဖြစ်ပြီး မန္တရကိုတော့ သူ့ကို အညွှန်းပေးသော «ဝါချက» ဟု မှတ်ယူကြသည်။

Verse 35

वाच्यवाचकभावो ऽयम् अनादिः संस्थितस्तयोः वेदे शिवागमे वापि यत्र यत्र षडक्षरः

အဓိပ္ပါယ်ဖြစ်သော ဝါချျ (vācya) နှင့် အသံဖြစ်သော ဝါချက (vācaka) တို့၏ ဆက်နွယ်မှုသည် အစမရှိသော အနန္တဖြစ်၍ နှစ်ဖက်လုံး၌ တည်ရှိနေသည်။ ဝေဒ၌ဖြစ်စေ၊ ရှိုင်ဝ အာဂမများ၌ဖြစ်စေ၊ ခြောက်အက္ခရာ မန္တရ ပေါ်ထွန်းရာရာတွင် မန္တရနှင့် ရှီဝ-တတ္တဝ၏ အမြဲတမ်းဆက်စပ်မှု တည်ထောင်ထားသည်။

Verse 36

मन्त्रः स्थितः सदा मुख्यो लोके पञ्चाक्षरो मतः किं तस्य बहुभिर् मन्त्रैः शास्त्रैर्वा बहुविस्तृतैः

ဤလောက၌ ပဉ္စအက္ခရာ မန္တရကို အမြဲတမ်း အဓိကအဖြစ် သတ်မှတ်ကြသည်။ ထိုမန္တရကို ရရှိသူအတွက် မန္တရများစွာ သို့မဟုတ် အလွန်ကျယ်ပြန့်သော သာသနာစာတမ်းများ အဘယ်လိုလိုအပ်မည်နည်း။

Verse 37

यस्यैवं हृदि संस्थो ऽयं मन्त्रः स्यात्पारमेश्वरः तेनाधीतं श्रुतं तेन तेन सर्वमनुष्ठितम्

ဤပရမေရှ్వర မန္တရသည် ထိုသို့ နှလုံးသား၌ ခိုင်မြဲစွာ တည်နေသူအတွက်—သူက သာသနာကျမ်းများကို လေ့လာပြီးသကဲ့သို့၊ ကြားနာပြီးသကဲ့သို့၊ သန့်ရှင်းသော အနုဋ္ဌာနများအားလုံးကို ပြည့်စုံစွာ ဆောင်ရွက်ပြီးသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

Verse 38

यो विद्वान्वै जपेत्सम्यग् अधीत्यैव विधानतः एतावद्धि शिवज्ञानम् एतावत्परमं पदम्

ပညာရှိသော ရှာဖွေသူသည် သင်ကြားချက်ကို အရင်လေ့လာပြီးနောက် သတ်မှတ်ထားသော နည်းလမ်းအတိုင်း ဂျပ (japa) ကို မှန်ကန်စွာ ပြုလုပ်လျှင်—ဤတစ်ခုတည်းပင် ရှီဝ-ဉာဏ်ဖြစ်သည်; ဤတစ်ခုတည်းပင် အမြင့်ဆုံး အနေအထား (မုက္ခ) ဖြစ်သည်။

Verse 39

एतावद् ब्रह्मविद्या च तस्मान्नित्यं जपेद्बुधः पञ्चाक्षरैः सप्रणवो मन्त्रो ऽयं हृदयं मम

ဤမျှပင် ဘြဟ္မ-ဝိဒျာ (Brahma-vidyā) အမြင့်ဆုံး လွတ်မြောက်ရေး ဉာဏ်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ပညာရှိသည် «အိုမ်» နှင့်ပေါင်းစည်းသော ပဉ္စအက္ခရာ မန္တရကို အမြဲတမ်း ဂျပ (japa) ပြုရမည်။ ဤမန္တရသည် ငါ၏ နှလုံးသားတည်း—ပတိဖြစ်သော ရှီဝ၊ အတွင်းအတ္တမ၊ ပာရှု (ချည်နှောင်ခံဝိညာဉ်) ၏ ပာရှ (ချည်နှောင်မှု) ကို ဖြေလျော့ပေးသူ။

Verse 40

गुह्याद्गुह्यतरं साक्षान् मोक्षज्ञानम् अनुत्तमम् अस्य मन्त्रस्य वक्ष्यामि ऋषिच्छन्दो ऽधिदैवतम्

ယခု ဤမန္တရ၏ ရှိ (ṛṣi)၊ ချန်ဒ (chandas) နှင့် အဓိဒေဝတာကို ငါကြေညာမည်။ ဤသည်မှာ လျှို့ဝှက်ထက်လျှို့ဝှက်သော၊ တိုက်ရိုက်သိမြင်ရသော၊ အမြင့်မားဆုံး မောက္ခဉာဏ်ဖြစ်၍၊ ပာရှု (paśu) ကို ပာရှ (pāśa) မှ ကျော်လွန်စေကာ ပတိ (Pati) ဖြစ်သော သီဝ (Śiva) ထံသို့ ပို့ဆောင်သည်။

Verse 41

बीजं शक्तिं स्वरं वर्णं स्थानं चैवाक्षरं प्रति वामदेवो नाम ऋषिः पङ्क्तिश्छन्द उदाहृतः

အက္ခရာတစ်လုံးချင်းစီအတွက်—ဘီဇ (bīja)၊ ရှက္တိ (śakti)၊ သွားရာသံ (svara)၊ ဝဏ္ဏ (varṇa) နှင့် အသံထွက်ရာနေရာ (sthāna)—ရရှိဟူသည် ဝာမဒေဝ (Vāmadeva) ဟု ကြေညာထားပြီး၊ ချန်ဒသည် ပင်က္တိ (Paṅkti) ဟု သင်ကြားထားသည်။

Verse 42

देवता शिव एवाहं मन्त्रस्यास्य वरानने नकारादीनि बीजानि पञ्चभूतात्मकानि च

အလှမျက်နှာရှိသူမ (varānane) ရေ၊ ဤမန္တရ၏ အဓိဒေဝတာမှာ သီဝ (Śiva) ပင်ဖြစ်သည်—အမှန်တကယ် ငါကိုယ်တိုင်ပင်။ “န” (na) မှ စသော ဘီဇအက္ခရာများသည်လည်း မဟာဘူတ ငါးပါး၏ သဘောတရားဖြစ်ကြသည်။

Verse 43

आत्मानं प्रणवं विद्धि सर्वव्यापिनमव्ययम् शक्तिस्त्वमेव देवेशि सर्वदेवनमस्कृते

ပရဏဝ (Oṁ) ကို သင်၏ အတ္တမန်အဖြစ် သိမှတ်ပါ—အရာအားလုံးတွင် ပြန့်နှံ့၍ မပျက်မယွင်း။ ဒေဝီရေ၊ ဒေဝတို့၏ အရှင်မ၊ ဒေဝအားလုံးက နမസ്കာရပြုသော မင်းတစ်ဦးတည်းသာ ရှက္တိ (Śakti) ဖြစ်သည်။

Verse 44

त्वदीयं प्रणवं किंचिन् मदीयं प्रणवं तथा त्वदीयं देवि मन्त्राणां शक्तिभूतं न संशयः

သင်၏ ပရဏဝ (Oṁ) သည် အချို့သောအနေနှင့် ငါ၏ ပရဏဝ လည်းဖြစ်ပြီး၊ ငါ၏ ပရဏဝ သည်လည်း သင်၏ ပရဏဝ ဖြစ်သည်။ ဒေဝီရေ၊ သင်၏ (ရှက္တိ) သည် မန္တရအားလုံးအတွင်းရှိ အင်အားတည်းဟူ၍ သံသယမရှိ။

Verse 45

अकारोकारमकारा मदीये प्रणवे स्थिताः उकारं च मकारं च अकारं च क्रमेण वै

အ၊ ဥ၊ မ ဟူသော အက္ခရာတို့သည် ငါ၏ ပရာဏဝ (အောံ) အတွင်း၌ တည်ရှိကြ၏။ အစဉ်အတိုင်း အ—ပြီးလျှင် ဥ—ပြီးလျှင် မ ဟူ၍ စီရင်ထား၏။

Verse 46

त्वदीयं प्रणवं विद्धि त्रिमात्रं प्लुतमुत्तमम् ओङ्कारस्य स्वरोदात्त ऋषिर्ब्रह्म सितं वपुः

ဤ ပရာဏဝကို သင်၏အဖြစ်ဟု သိမှတ်လော့—အလွန်မြတ်သော အောံ၊ သုံးမात्रာပါ၍ ရှည်လျားစွာ အသံထွက်ရ၏။ ထို အောင်ကာရ၏ သံအလေးပေးမှုမှာ ဥဒာတ္တ ဖြစ်ပြီး၊ ရှင်မြင်သူ (ရိရှိ) သည် ဘြဟ္မာ၊ ရုပ်သဏ္ဍာန်မှာ ဖြူဝင်းတောက်ပ၍—ပတိ (ရှီဝ) ၏ သန့်ရှင်းသော အလင်းက ပရှုကို ပာရှမှ လွတ်မြောက်စေသကဲ့သို့ အဓိပ္ပါယ်ပြု၏။

Verse 47

छन्दो देवी च गायत्री परमात्माधिदेवता उदात्तः प्रथमस्तद्वच् चतुर्थश् च द्वितीयकः

မေတ္တာ (ချန်ဒ) ၏ အုပ်စိုးသမီးတော်မှာ ဂါယတ်ရီ ဒေဝီ ဖြစ်ပြီး၊ အမြင့်ဆုံး အတ္တမန် (ပရမာတ္မာ) သည် အဓိဒေဝတ ဖြစ်၏။ ပထမမှာ ဥဒာတ္တ သံအလေးပေးမှု ဖြစ်ပြီး၊ ထိုနည်းတူ စတုတ္ထနှင့် ဒုတိယလည်း သင့်လျော်သလို အသုံးချရ၏။

Verse 48

पञ्चमः स्वरितश्चैव मध्यमो निषधः स्मृताः नकारः पीतवर्णश् च स्थानं पूर्वमुखं स्मृतम्

ပဉ္စမသည် စွဝရိတ သံဖြင့် အသံထွက်ရ၏။ ၎င်း၏ သံတန်းမှာ အလယ်တန်း (မဓျမ) ဖြစ်ပြီး၊ သံနုတ်ကို နိသဓ ဟု မှတ်ကြ၏။ “န” အက္ခရာသည် ရွှေရောင်ဝါ ဖြစ်၍၊ ၎င်း၏ တည်နေရာကို အရှေ့မျက်နှာ ဟု မှတ်သားကြ၏—ဤသို့ သတ်မှတ်သင်ကြား၏။

Verse 49

इन्द्रो ऽधिदैवतं छन्दो गायत्री गौतम ऋषिः मकारः कृष्णवर्णो ऽस्य स्थानं वै दक्षिणामुखम्

ဤ မန္တရအင်္ဂါအတွက် အဓိဒေဝတမှာ အိန္ဒြာ ဖြစ်၏။ ချန်ဒမှာ ဂါယတ်ရီ၊ ရိရှိမှာ ဂေါတမ ဖြစ်၏။ ၎င်း၏ ဘီဇအက္ခရာမှာ “မ” ဖြစ်ပြီး၊ အရောင်မှာ မှောင်နက်၍၊ တည်နေရာကို တောင်မျက်နှာ၌ ထားရမည်—လင်္ဂကို ပူဇော်ရာတွင် ဤသို့ တည်ငြိမ်စွာ သတ်မှတ်ရ၏။

Verse 50

छन्दो ऽनुष्टुप् ऋषिश्चात्री रुद्रो दैवतमुच्यते शिकारो धूम्रवर्णो ऽस्य स्थानं वै पश्चिमं मुखम्

ဤမန္တရ၏ ချန်ဒ်သည် အနုဋ္ဌုပ် ဖြစ်၍၊ ရှိ (ṛṣi) သည် အာတြီ ဖြစ်သည်။ အဓိဋ္ဌာနဒေဝတာကို ရုဒြဟု ဆိုကြသည်။ ဘီဇအက္ခရာ “śi” သည် မီးခိုးရောင်ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်း၏ နေရာသည် အနောက်ဘက် မျက်နှာတော် ဖြစ်သည်။

Verse 51

विश्वामित्र ऋषिस्त्रिष्टुप् छन्दो विष्णुस्तु दैवतम् वाकारो हेमवर्णो ऽस्य स्थानं चैवोत्तरं मुखम्

ဤနေရာ၌ ရှိ (ṛṣi) သည် ဝိශ්ဝာမိတ္တရ ဖြစ်၍၊ ချန်ဒ်သည် တြိဋ္ဌုပ် ဖြစ်သည်။ အဓိဋ္ဌာနဒေဝတာမှာ ဝိෂ္ဏု ဖြစ်သည်။ ဘီဇအက္ခရာ “va” သည် ရွှေရောင်ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်း၏ အာသနသည် မြောက်ဘက် မျက်နှာတော်ဟု ကြေညာသည်။

Verse 52

ब्रह्माधिदैवतं छन्दो बृहती चाङ्गिरा ऋषिः यकारो रक्तवर्णश् च स्थानम् ऊर्ध्वं मुखं विराट्

ဤမန္တရအင်္ဂါ၌ အဓိဋ္ဌာနဒေဝတာကို ဘြဟ္မာဟု ကြေညာသည်။ ချန်ဒ်သည် ဘృဟတီ ဖြစ်၍၊ ရှိ (ṛṣi) သည် အင်္ဂိရသ ဖြစ်သည်။ ဘီဇ “ya” သည် အနီရောင်ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်း၏ လောကဓာတ်နေရာသည် အပေါ်ဘက်၊ မျက်နှာတော်မှာ ဗိရာဋ္ (Virāṭ) စကြဝဠာဖြစ်သည်။

Verse 53

छन्द ऋषिर्भरद्वाजः स्कन्दो दैवतमुच्यते न्यासमस्य प्रवक्ष्यामि सर्वसिद्धिकरं शुभम्

ချန်ဒ်ကို သိမှတ်ရမည်၊ ရှိ (ṛṣi) သည် ဘရဒ္ဝာဇ ဖြစ်၍၊ အဓိဋ္ဌာနဒေဝတာကို စကန္ဒဟု ဆိုကြသည်။ ယခု ဤမန္တရ၏ နျာသ (nyāsa) ကို ဟောပြောမည်၊ မင်္ဂလာဖြစ်၍ အောင်မြင်မှုအားလုံးကို ပေးစွမ်းသည်။

Verse 54

न्यास (देफ़्।, देस्च्रिप्तिओन्) सर्वपापहरं चैव त्रिविधो न्यास उच्यते उत्पत्तिस्थितिसंहारभेदतस्त्रिविधः स्मृतः

နျာသ (nyāsa) ကို သတ်မှတ်၍ ဖော်ပြထားသကဲ့သို့၊ အပြစ်အားလုံးကို ဖယ်ရှားပေးသည်။ နျာသကို သုံးမျိုးဟု သင်ကြားကြပြီး၊ ဖြစ်ပေါ်ခြင်း (utpatti)၊ တည်တံ့ခြင်း (sthiti)၊ နှုတ်ယူပျောက်ကွယ်ခြင်း (saṁhāra) ဟူသော ခွဲခြားချက်အရ သုံးမျိုးဟု မှတ်သားကြသည်။

Verse 55

ब्रह्मचारिगृहस्थानां यतीनां क्रमशो भवेत् उत्पत्तिर्ब्रह्मचारिणां गृहस्थानां स्थितिः सदा

အစဉ်လိုက်အားဖြင့် ဗြဟ္မစာရိန် (brahmacārin)၊ ဂೃಹಸ್ಥ (gṛhastha) နှင့် ယတိ (yati) တို့၏ သာသနာဝင်စည်းကမ်းများ ပေါ်ထွန်းလာသည်။ ဗြဟ္မစာရိယမှ သမ္မာသင်ကြားမှုကြောင့် ဓမ္မ၏ “မွေးဖွားခြင်း” ဖြစ်ပေါ်လာပြီး၊ ဂೃಹಸ್ಥအဆင့်သည် သန့်ရှင်းသော အစဉ်အလာကို အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်စွာ ထောက်ပံ့နေသည်။

Verse 56

यतीनां संहृतिर् न्यासः सिद्धिर् भवति नान्यथा अङ्गन्यासः करन्यासो देहन्यास इति त्रिधा

ယတိတို့အတွက် နျာသ (nyāsa) သည် အင်္ဂါအာရုံများကို အတ္တမန်ထဲသို့ အတွင်းပိုင်းပြန်လည်စုဆည်း၍ ဆုတ်ခွာသိမ်းယူခြင်း (saṃhṛti) ဖြစ်သည်။ ဤနည်းတစ်ခုတည်းမှသာ စိဒ္ဓိ (siddhi) ပေါ်ထွန်းပြီး အခြားမရှိ။ နျာသကို သုံးမျိုးဟု သင်ကြားသည်—အင်္ဂနျာသ (aṅga-nyāsa)၊ ကရနျာသ (kara-nyāsa)၊ ဒေဟနျာသ (deha-nyāsa)။

Verse 57

उत्पत्त्यादित्रिभेदेन वक्ष्यते ते वरानने न्यसेत्पूर्वं करन्यासं देहन्यासम् अनन्तरम्

အို မျက်နှာလှသူ (varānanā)၊ ပေါ်ထွန်းခြင်း (utpatti) မှ စတင်သော သုံးမျိုးခွဲနည်းကို သင့်အား ငါရှင်းပြမည်။ အရင်ဆုံး ကရနျာသ (kara-nyāsa) ကို ပြုလုပ်ပြီး၊ ထို့နောက် ဒေဟနျာသ (deha-nyāsa) ကို ဆက်လက်ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 58

अङ्गन्यासं ततः पश्चाद् अक्षराणां विधिक्रमात् मूर्धादिपादपर्यन्तम् उत्पत्तिन्यास उच्यते

ထို့နောက် အင်္ဂနျာသ (aṅga-nyāsa) ကို ပြုလုပ်ရမည်။ ထို့ပြီး မန္တရ၏ အက္ခရာများကို သတ်မှတ်ထားသော အစဉ်အတိုင်း ဦးခေါင်းထိပ်မှ ခြေထောက်အဆုံးထိ တင်ထားခြင်းကို ဥတ္ပတ္တိနျာသ (utpatti-nyāsa) — “ပေါ်ထွန်းခြင်း၏ နျာသ” ဟု ခေါ်သည်။

Verse 59

पादादिमूर्धपर्यन्तं संहारो भवति प्रिये हृदयास्यगलन्यासः स्थितिन्यास उदाहृतः

ချစ်သူရေ၊ ဆံဟာရ (saṃhāra) ဟူသော ဆုတ်ခွာသိမ်းယူခြင်းကို ခြေထောက်မှ စ၍ ဦးခေါင်းထိပ်အထိ ပြုလုပ်ရသည်။ နှလုံး၊ ပါးစပ်နှင့် လည်ချောင်းပေါ်တွင် တင်ထားခြင်းကို စ္ထိတိနျာသ (sthiti-nyāsa) — တည်တံ့နေခြင်း၏ နျာသ ဟု ကြေညာထားသည်။

Verse 60

ब्रह्मचारिगृहस्थानां यतीनां चैव शोभने सशिरस्कं ततो देहं सर्वमन्त्रेण संस्पृशेत्

ဗြဟ္မစာရီ၊ အိမ်ထောင်ရှင်၊ ယတီ (သံဃာတော်/စွန့်လွှတ်သူ) တို့အားလုံးအတွက်ပါ၊ အို မင်္ဂလာရှိသူ—ထို့နောက် ခေါင်းအပါအဝင် ကိုယ်ခန္ဓာတစ်လုံးလုံးကို “မန်တရားအလုံးစုံ” ဖြင့် ထိကပ်သန့်စင်၍ ရှိဝဘုရားပူဇော်ရန် သန့်ရှင်းမှုကို တည်စေသင့်သည်။

Verse 61

स देहन्यास इत्युक्तः सर्वेषां सम एव स दक्षिणाङ्गुष्ठमारभ्य वामाङ्गुष्ठान्त एव हि

ဤအရာကို “ဒေဟ-ညာသ” (ကိုယ်ခန္ဓာပေါ် မန်တရားတင်ခြင်း) ဟု ခေါ်သည်။ အလေ့အကျင့်ပြုသူအားလုံးအတွက် တူညီပြီး—ညာလက်မမှ စ၍ အမှန်တကယ် ဘယ်လက်မအထိ ဆက်လက်သွားသည်။ ထို့ကြောင့် ကိုယ်ခန္ဓာတစ်လုံးလုံးသည် ရှိဝ၏ တည်ရှိမှုကို ခံယူနိုင်သော သင့်လျော်သည့် အာဓာရ ဖြစ်လာသည်။

Verse 62

न्यस्यते यत्तदुत्पत्तिर् विपरीतं तु संहृतिः अङ्गुष्ठादिकनिष्ठान्तं न्यस्यते हस्तयोर् द्वयोः

ညာသဖြင့် တင်ထားသည့်အရာကို ရှေ့သို့သွားသော အစဉ်အတိုင်း ပြုလုပ်ခြင်းသည် “ဥတ္ပတ္တိ” (ဖန်ဆင်းထွက်ပေါ်ခြင်း) ကို ဆိုလိုပြီး၊ ပြန်လှန်အစဉ်ဖြင့် ပြုလုပ်ခြင်းသည် “သံဟෘတိ” (ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းစုပ်ယူခြင်း) ကို ဆိုလိုသည်။ လက်မမှ လက်ချောင်းသေး (လက်ချောင်းငယ်) အထိ၊ လက်နှစ်ဖက်လုံးပေါ်တွင် ညာသကို ပြုလုပ်ရသည်။

Verse 63

अतीव भोगदो देवि स्थितिन्यासः कुटुंबिनाम् करन्यासं पुरा कृत्वा देहन्यासम् अनन्तरम्

အို ဒေဝီ၊ အိမ်ထောင်ရှင်တို့အတွက် “သ္ထိတိ-ညာသ” (တည်ငြိမ်ကာကွယ်ရေး ညာသ) သည် လောကီအကျိုးချမ်းသာကို အလွန်ပေးစွမ်းသည်။ အရင်ဆုံး “ကရ-ညာသ” (လက်ပေါ်တင်ခြင်း) ကို ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ ထို့နောက် “ဒေဟ-ညာသ” (ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်တင်ခြင်း) ကို ပြုလုပ်သင့်သည်။

Verse 64

अङ्गन्यासं न्यसेत्पश्चाद् एष साधारणो विधिः ओङ्कारं संपुटीकृत्य सर्वाङ्गेषु च विन्यसेत्

ထို့နောက် “အင်္ဂ-ညာသ” (အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများပေါ် မန်တရားတင်ခြင်း) ကို ပြုလုပ်သင့်သည်။ ဤသည်မှာ အများသုံး စံနည်းလမ်းဖြစ်သည်။ “အိုမ်” သရအက္ခရာဖြင့် ကာကွယ်တံဆိပ်အဖြစ် ပိတ်ကာ၊ အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းအားလုံးပေါ်တွင် တင်ထားရမည်—ထို့ကြောင့် ကိုယ်ခန္ဓာသည် ရှိဝမန်တရား၏ သန့်ရှင်းသော အာသန ဖြစ်လာသည်။

Verse 65

करयोरुभयोश्चैव दशाग्रांगुलिषु क्रमात् प्रक्षाल्य पादावाचम्य शुचिर्भूत्वा समाहितः

ထို့နောက် အစဉ်အလာအတိုင်း လက်နှစ်ဖက်၏ လက်ချောင်းထိပ်များကို ဆေးကြော၍ ခြေထောက်ကို သန့်စင်ကာ အာစမန ပြုလုပ်ရမည်။ သန့်ရှင်း၍ စိတ်ကို အတွင်းသို့ စုစည်းကာ ပတိ—သခင် ရှိဝ၏ ပူဇော်မှုအတွက် တည်ငြိမ်စွာ နေရမည်။

Verse 66

प्राङ्मुखोदङ्मुखो वापि न्यासकर्म समाचरेत् स्मरेत् पूर्वम् ऋषिं छन्दो दैवतं बीजमेव च

အရှေ့ဘက် သို့မဟုတ် မြောက်ဘက်ကို မျက်နှာမူ၍ နျာသ (nyāsa) အခမ်းအနားကို ဆောင်ရွက်ရမည်။ အရင်ဆုံး မန္တရ၏ ရှိ (ṛṣi)၊ ချန္ဒ (chandas)၊ ဒေဝတ (daivatam) နှင့် ဘီဇ (bīja) ကို သတိရကာ၊ ပရှု—ချည်နှောင်ခံဝိညာဉ်၏ ကိုယ်နှင့်စိတ်ကို ပတိ—သခင် ရှိဝ၏ ပူဇော်မှုအတွက် သင့်တော်သော အိုးအိမ်အဖြစ် ကိုက်ညီစေသည်။

Verse 67

शक्तिं च परमात्मानं गुरुं चैव वरानने मन्त्रेण पाणी संमृज्य तलयोः प्रणवं न्यसेत्

အလှမျက်နှာရှိသူမေ၊ သက္တိ၊ ပရမာတ်မန် (Paramātman) နှင့် ဂုရုကို အရင် ဖိတ်ခေါ်သတိပြု၍ မန္တရဖြင့် လက်များကို သန့်စင်ကာ၊ ထို့နောက် လက်ဖဝါးနှစ်ဖက်ပေါ်တွင် ပရဏဝ (Oṁ) ကို နျာသ (nyāsa) ထားရမည်။

Verse 68

अङ्गुलीनां च सर्वेषां तथा चाद्यन्तपर्वसु सबिन्दुकानि बीजानि पञ्च मध्यमपर्वसु

လက်ချောင်းအားလုံးအတွက် ပထမနှင့် နောက်ဆုံး အဆစ်များတွင် ဘိန္ဒု (bindu) ပါသော ဘီဇ (bīja) အက္ခရာများကို နျာသ ထားရမည်။ ထို့ပြင် အလယ်အဆစ် ငါးခုတွင်လည်း သတ်မှတ်ထားသည့် ဘီဇ အက္ခရာများကို ထားရမည်။

Verse 69

उत्पत्त्यादित्रिभेदेन न्यसेदाश्रमतः क्रमात् उभाभ्यामेव पाणिभ्याम् आपादतलमस्तकम्

ထွက်ပေါ်ခြင်းမှ စ၍ သုံးမျိုးခွဲ၍ မိမိ၏ အာရှရမ (āśrama) အလိုက် အစဉ်တကျ နျာသကို ပြုလုပ်ရမည်။ လက်နှစ်ဖက်တည်းဖြင့် ခြေဖဝါးမှ စ၍ ခေါင်းထိပ်အထိ ထိတွေ့ကာ မန္တရအင်အားကို နေရာချရမည်။

Verse 70

मन्त्रेण संस्पृशेद्देहं प्रणवेनैव संपुटम् मूर्ध्नि वक्त्रे च कण्ठे च हृदये गुह्यके तथा

သတ်မှတ်ထားသော မန္တရဖြင့် ကိုယ်ခန္ဓာကို ထိကပ်၍ သန့်စင်ကာ၊ ပရာဏဝ «အိုမ်» ကို ကာကွယ်သော အဝိုင်းအဖြစ်ယူ၍ ခေါင်းထိပ်၊ မျက်နှာ၊ လည်ချောင်း၊ နှလုံး၊ နှင့် လျှို့ဝှက်နေရာ၌ ထားလျက် ပတိ—ရှီဝဘုရားအား ပူဇော်ရန် နျာသကို တည်စေရာ၏။

Verse 71

पादयोर् उभयोश्चैव गुह्ये च हृदये तथा कण्ठे च मुखमध्ये च मूर्ध्नि च प्रणवादिकम्

ပရာဏဝ «အိုမ်» နှင့် ၎င်းမှအစပြုသော သန့်ရှင်းသော မန္တရများကို ခြေထောက်နှစ်ဖက်၊ လျှို့ဝှက်နေရာ၊ နှလုံး၊ လည်ချောင်း၊ ပါးစပ်အလယ်နှင့် ခေါင်းထိပ်၌ ထားရမည်။ ထိုသို့ နျာသဖြင့် ကိုယ်ခန္ဓာသည် ပတိ (ရှီဝ) ၏ အာသနအဖြစ် သန့်စင်တည်မြဲ၏။

Verse 72

हृदये गुह्यके चैव पादयोर्मूर्ध्नि वाचि वा कण्ठे चैव न्यसेदेव प्रणवादित्रिभेदतः

ပရာဏဝမှအစပြုသော သုံးမျိုးသော နည်းလမ်းအတိုင်း နျာသကို ပြုလုပ်၍ ဒေဝတားကို နှလုံးအတွင်း၊ လျှို့ဝှက်နေရာ၌၊ ခြေထောက်၌၊ ခေါင်းထိပ်၌၊ စကားသံ၌၊ ထို့ပြင် လည်ချောင်း၌လည်း ထားရမည်။

Verse 73

कृत्वाङ्गन्यासमेवं हि मुखानि परिकल्पयेत् पूर्वादि चोर्ध्वपर्यन्तं नकारादि यथाक्रमम्

ဤသို့ အင်္ဂနျာသကို ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ အရှေ့ဘက်မှစ၍ အထက်သို့ (ဇီနစ်) တိုင်အောင် ဒေဝမုခများကို စိတ်၌ ရွေးချယ်ကာ၊ «န» အက္ခရာမှအစ၍ မန္တရအစဉ်အတိုင်း သတ်မှတ်ထားရမည်။

Verse 74

षडङ्गानि न्यसेत्पश्चाद् यथास्थानं च शोभनम् नमः स्वाहा वषड्ढुं च वौषट्फट्कारकैः सह

ထို့နောက် သင့်လျော်၍ မင်္ဂလာရှိသကဲ့သို့ မန္တရခြောက်အင်္ဂ (ṣaḍaṅga) ကို သက်ဆိုင်ရာနေရာများ၌ နျာသထားရမည်။ ထို့နှင့်အတူ namaḥ, svāhā, vaṣaṭ, hūṃ-ဘီဇ, vauṣaṭ နှင့် phaṭ ဟူသော အခမ်းအနားသံများကိုလည်း ထည့်သွင်းရမည်။

Verse 75

प्रणवं हृदयं विद्यान् नकारः शिर उच्यते शिखा मकार आख्यातः शिकारः कवचं तथा

ပရာဏဝ (အိုṁ) ကို ဟృဒယ (နှလုံး) ဟု သိမှတ်ရမည်။ «န» သည် ရှိရ (ဦးခေါင်း) ဟု ကြေညာထားပြီး «မ» သည် ရှိခါ (ဆံထုံးထိပ်) ဟု သင်ကြားထားသည်။ «ရှိ» သည်လည်း ကဝစ (ကာကွယ်အာမော်) ဟု ဆို၍ သီဝမန်တရ၏ အင်္ဂများကို တည်စေသည်။

Verse 76

आकारो नेत्रमस्त्रं तु यकारः परिकीर्तितः इत्थमङ्गानि विन्यस्य ततो वै बन्धयेद्दिशः

«အာ» သည် နေတ်ရ-အස්တြ (မျက်စိ၏ ကာကွယ်သတိ အာယုဓ) ဟု ကြေညာထားသည်။ «ယ» သည်လည်း မန်တရ-အင်္ဂ တစ်ပါးအဖြစ် သင်ကြားထားသည်။ ဤသို့ အင်္ဂများတွင် နျာသ ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ ထို့နောက် ဒిశများကို ချည်နှောင်၍ ပတိ (သီဝ) ကို ပူဇော်ရာတွင် ပာရှာမှ ဖြစ်သော အတားအဆီးများ မဝင်ရောက်စေ။

Verse 77

विघ्नेशो मातरो दुर्गा क्षेत्रज्ञो देवता दिशः आग्नेयादिषु कोणेषु चतुर्ष्वपि यथाक्रमम्

အရှေ့တောင်ထောင့်မှ စ၍ ထောင့်လေးထောင့်တွင် အစဉ်အတိုင်း ဖိတ်ခေါ်တည်ထားရမည်မှာ—ဝိဃ္နေးရှ (Vighneśa)၊ မာတရ (Mātṛkā) မိခင်ဒေဝီများ၊ ဒုရ္ဂါ (Durgā) နှင့် က္ရှေတ္ရဇ္ဉ (Kṣetrajña) ဟူသော ဒిశများ၏ အုပ်စိုးဒေဝတာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လိင်္ဂပူဇာအတွက် သီဝ၏ သန့်ရှင်းသော လောကဓာတ်ကို ထောင့်များ၌ တည်စေသည်။

Verse 78

अङ्गुष्ठतर्जन्यग्राभ्यां संस्थाप्य सुमुखं शुभम् रक्षध्वमिति चोक्त्वा तु नमस्कुर्यात्पृथक्पृथक्

လက်မနှင့် လက်ညှိုးဖြင့် အလှမောင့် မင်္ဂလာရှိသော မျက်နှာကောင်း (ဒေဝတာ) ကို တည်စေပြီး «ကာကွယ်ကြပါစေ» ဟု ဆိုကာ၊ ထို့နောက် တစ်ပါးချင်းစီ (ဒေဝတာ/ဒిశ) သို့ သီးခြားစီ နမസ്കာရ ပြုရမည်။

Verse 79

गले मध्ये तथाङ्गुष्ठे तर्जन्याद्याङ्गुलीषु च अङ्गुष्ठेन करन्यासं कुर्यादेव विचक्षणः

ပညာရှိသော အကျင့်သမားသည် ကရ-နျာသ (လက်ပေါ် နျာသ) ကို ပြုလုပ်ရမည်။ မန်တရကို ထိတွေ့၍ လည်ချောင်းအလယ်၌၊ လက်မပေါ်၌၊ ထို့နောက် လက်ညှိုးမှ စ၍ လက်ချောင်းများပေါ်၌ လက်မဖြင့် ထိကပ်ကာ တင်ရမည်။

Verse 80

एवं न्यासमिमं प्रोक्तं सर्वपापहरं शुभम् सर्वसिद्धिकरं पुण्यं सर्वरक्षाकरं शिवम्

ဤသို့ ညာသ (nyāsa) ကို ဟောကြားပြီးပြီ။ မင်္ဂလာနှင့် ပုဏ္ဏားသဘောရှိ၍ အပြစ်အားလုံးကို ဖယ်ရှားကာ စိဒ္ဓိ အားလုံးကို ပေးတတ်ပြီး ကာကွယ်မှု အပြည့်အစုံကို ပေးသည်—ပာရှု (paśu) ကို ပာရှ (pāśa) ချည်နှောင်မှုမှ လွတ်မြောက်စေသော ပတိ (Pati) သီဝ (Śiva) ၏ သဘောတရားတည်း။

Verse 81

न्यस्ते मन्त्रे ऽथ सुभगे शङ्करप्रतिमो भवेत् जन्मान्तरकृतं पापम् अपि नश्यति तत्क्षणात्

အို မင်္ဂလာရှိသူရေ၊ မန္တရကို ညာသဖြင့် မှန်ကန်စွာ ထားပြီးနောက် အကျင့်ပြုသူသည် သင်္ကရာ (Śaṅkara) ၏ ရုပ်တုတစ်ပါးကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်။ အခြားဘဝများတွင် စုဆောင်းခဲ့သော အပြစ်ပင်လျှင် ထိုခဏချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

Verse 82

एवं विन्यस्य मेधावी शुद्धकायो दृढव्रतः जपेत्पञ्चाक्षरं मन्त्रं लब्ध्वाचार्यप्रसादतः

ဤသို့ ညာသကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် ဉာဏ်ရှိသူသည် ကိုယ်ခန္ဓာသန့်ရှင်း၍ ဝရတ (vrata) ကို दृढစွာ ထိန်းသိမ်းကာ အာစာရျ (ācārya) ၏ ကရုဏာနှင့် အခွင့်အာဏာဖြင့် ရရှိသော ပဉ္စာက္ခရာ မန္တရကို ဂျပ် (japa) လုပ်ရမည်။ ထိုသို့ မှန်ကန်သော ဆက်ခံပေးပို့မှုဖြင့် အားပေးထားသော မန္တရကြောင့် ပာရှုသည် ပတိ (Śiva) ထံ နီးကပ်သွားသည်။

Verse 83

अतः परं प्रवक्ष्यामि मन्त्रसंग्रहणं शुभे यं विना निष्फलं नित्यं येन वा सफलं भवेत्

ယခုနောက်တစ်ဆင့်၊ အို မင်္ဂလာရှိသူရေ၊ မန္တရများကို စုစည်း၍ အစီအစဉ်တကျ ထားရှိသည့် နည်းကို ငါဟောမည်။ ထိုနည်းမရှိလျှင် ပူဇော်မှုသည် အမြဲတမ်း အကျိုးမရှိဘဲ၊ ထိုနည်းကြောင့်သာ အကျိုးဖြစ်ထွန်းလာမည်။

Verse 84

आज्ञाहीनं क्रियाहीनं श्रद्धाहीनम् अमानसम् आज्ञप्तं दक्षिणाहीनं सदा जप्तं च निष्फलम्

အာဏာပေးခြင်း (ဒိက္ခာ/အာဒေရှ) မရှိဘဲ၊ သတ်မှတ်ထားသော ကရိယာစည်းကမ်း မရှိဘဲ၊ ယုံကြည်မှု မရှိဘဲ၊ စိတ်မတည်ငြိမ်ဘဲ ပြုသော ဂျပ် (japa) သည်—ထို့အပြင် အမိန့်ထားသော ဒက္ခိဏာ (dakṣiṇā) မပေးဘဲ ပြုသော ဂျပ်လည်း—အမြဲတမ်း ထပ်ခါထပ်ခါ ပြုနေသော်လည်း အကျိုးမရှိပေ။

Verse 85

आज्ञासिद्धं क्रियासिद्धं श्रद्धासिद्धं सुमानसम् एवं च दक्षिणासिद्धं मन्त्रं सिद्धं यतस्ततः

မန္တရသည် အမိန့်တော်မှန်ကန်ခြင်း (ājñā)၊ လုပ်ဆောင်ပုံမှန်ကန်ခြင်း (kriyā)၊ ယုံကြည်သဒ္ဓါ (śraddhā) နှင့် စိတ်တည်ငြိမ်ကောင်းမွန်ခြင်းတို့ကြောင့် ပြည့်စုံလာသည်။ ထို့ပြင် သင့်လျော်သော ဒက္ခိဏာ (dakṣiṇā) ပူဇော်ခလည်း ပြည့်စုံစေသည်။ ထို့ကြောင့် မန္တရသည် အရာရာတွင် အကျိုးသက်ရောက်စွမ်းအားရှိလာသည်။

Verse 86

गुरु/शिष्य उपागम्य गुरुं विप्रं मन्त्रतत्त्वार्थवेदिनम् ज्ञानिनं सद्गुणोपेतं ध्यानयोगपरायणम्

တပည့်သည် မန္တရ၏ အတွင်းသဘောတရားနှင့် အဓိပ္ပါယ်ကို သိမြင်သော ဗြာဟ္မဏ ရှင်သန်ပညာရှိ ဂုရုထံ ချဉ်းကပ်သွား၏။ ထိုဂုရုသည် ပညာရှိ၍ ကောင်းမြတ်သောဂုဏ်သတ္တိများပြည့်စုံကာ သမาธိဓျာနယောဂ၌ အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်သူဖြစ်သည်။ ထို့နောက် တပည့်သည် သင်ကြားမှုကို တောင်းခံ하였다။

Verse 87

तोषयेत्तं प्रयत्नेन भावशुद्धिसमन्वितः वाचा च मनसा चैव कायेन द्रविणेन च

စိတ်ရင်းသန့်ရှင်းမှုနှင့်အတူ အားထုတ်၍ ထိုအရှင် (ရှီဝ) ကို ပျော်ရွှင်စေပါ—စကားဖြင့်လည်း၊ စိတ်ဖြင့်လည်း၊ ကိုယ်ဖြင့်လည်း၊ ထို့ပြင် ပူဇော်သက္ကာနှင့် ဒါနအဖြစ် ဥစ္စာဖြင့်လည်း ဖြစ်၏။

Verse 88

आचार्यं पूजयेच्छिष्यः सर्वदातिप्रयत्नतः हस्त्यश्वरथरत्नानि क्षेत्राणि च गृहाणि च

တပည့်သည် အာစာရျကို အမြဲတမ်း အလွန်ကြိုးစား၍ ပူဇော်ဂုဏ်ပြုရမည်။ ဆင်၊ မြင်း၊ ရထား၊ အဖိုးတန်ရတနာများ၊ လယ်မြေများနှင့် အိမ်များတိုင်အောင် လှူဒါန်းပူဇော်ရမည်—ဤသို့ နိမ့်ချသောဝန်ဆောင်မှုနှင့် မှန်ကန်သောဒါနဖြင့် ရှီဝ (ပတိ) ထံသို့ သွားရာလမ်းကို နီးကပ်စေသည်။

Verse 89

भूषणानि च वासांसि धान्यानि विविधानि च एतानि गुरवे दद्याद् भक्त्या च विभवे सति

အလှဆင်ပစ္စည်းများ၊ အဝတ်အစားများ၊ အမျိုးမျိုးသော စပါးသီးနှံများ—ဤအရာတို့ကို စွမ်းနိုင်သမျှ ဂုရုထံ သဒ္ဓါဖြင့် ပူဇော်လှူဒါန်းရမည်။ ဂုရုအား ရိုသေစွာ ပေးကမ်းခြင်းကြောင့် ပရှု (paśu) သည် ပါရှ (pāśa) ချည်နှောင်မှုကို လျော့ပါးစေကာ ပတိ (Pati) အရှင် ရှီဝ၏ ကရုဏာကို ခံယူရန် သင့်တော်လာသည်။

Verse 90

वित्तशाठ्यं न कुर्वीत यदीच्छेत्सिद्धिमात्मनः पश्चान्निवेदयेद्देवि आत्मानं सपरिच्छदम्

မိမိ၏ စိတ္တသိဒ္ဓိ (siddhi) ကိုလိုလားသူသည် ဥစ္စာပစ္စည်းအပေါ် လိမ်လည်မှု မပြုရ။ ထို့နောက်၊ ဒေဝီရေ၊ မိမိကိုယ်တိုင်ကို ပိုင်ဆိုင်သမျှနှင့်အတူ သခင်၏ ခြေတော်၌ တရားဝင် ဆက်ကပ်၍ ပာရှု (paśu) အဖြစ် ပာရှုပတိ (Paśupati) လွတ်မြောက်စေသူထံ အလုံးစုံ အပ်နှံရ။

Verse 91

एवं सम्पूज्य विधिवद् यथाशक्ति त्ववञ्चयन् आददीत गुरोर्मन्त्रं ज्ञानं चैव क्रमेण तु

ထို့ကြောင့် ဂုရုကို စည်းကမ်းတကျ ပူဇော်ကာ မိမိတတ်နိုင်သမျှ လိမ်လည်မှုမရှိဘဲ ဆောင်ရွက်ပြီးနောက်၊ ဂုရုထံမှ မန္တရနှင့် လွတ်မြောက်စေသော ဉာဏ်ကို အဆင့်ဆင့် လက်ခံယူရ။

Verse 92

एवं तुष्टो गुरुः शिष्यं पूजितं वत्सरोषितम् शुश्रूषुम् अनहङ्कारम् उपवासकृशं शुचिम्

ဤသို့ ဂုရုသည် စိတ်ကျေနပ်လာပြီး၊ တစ်နှစ်ပတ်လုံး ဝန်ဆောင်မှုဖြင့် နေထိုင်ကာ ပူဇော်ခဲ့သော သင်္ချာတော်ကို မြင်၏—ဝန်ဆောင်လိုစိတ်ပြင်းထန်၍ အဟင်္ကာရမရှိ၊ အစာရှောင်ခြင်းကြောင့် ပိန်လှီကာ သန့်ရှင်းသူ။ ထိုသို့ စည်းကမ်းရှိသော နှိမ့်ချမှုသည် ပာရှု (paśu) အတွက် ပာရှာ (pāśa) ကို လျော့စေသော သီဝ-ဉာဏ်ကို ပတိ (Pati) ၏ ကရုဏာဖြင့် လက်ခံရရှိရန် တံခါးဖြစ်သည်။

Verse 93

स्नापयित्वा तु शिष्याय ब्राह्मणानपि पूज्य च समुद्रतीरे नद्यां च गोष्ठे देवालये ऽपि वा

အရင်ဆုံး သင်္ချာတော်အတွက် အဘိသေက (ရေချိုးပူဇော်) ကို ပြုလုပ်ပြီး၊ ဗြာဟ္မဏများကိုလည်း သင့်တော်စွာ ပူဇော်ကာ၊ ပင်လယ်ကမ်းခြေ၌ဖြစ်စေ မြစ်ကမ်း၌ဖြစ်စေ နွားတဲ၌ဖြစ်စေ သို့မဟုတ် ဘုရားကျောင်းအတွင်း၌ပင်ဖြစ်စေ—သီဝပူဇော်မှု တည်မြဲစွာ ရှိရာနေရာတိုင်း၌ ဤအကျင့်ကို ဆောင်ရွက်နိုင်သည်။

Verse 94

शुचौ देशे गृहे वापि काले सिद्धिकरे तिथौ नक्षत्रे शुभयोगे च सर्वदा दोषवर्जिते

သန့်ရှင်းသောနေရာ၌ဖြစ်စေ မိမိအိမ်အတွင်း၌ပင်ဖြစ်စေ၊ အောင်မြင်မှုကို ပေးစွမ်းသော အချိန်၌—ကောင်းသော တိထိ၊ ကောင်းသော နက္ခတ်နှင့် ကောင်းသော ယောဂအောက်၌—အမြဲတမ်း အပြစ်အနာအဆာမရှိအောင် ပူဇော်ရမည်။ ထိုသို့ အပြစ်ကင်းသော အခြေအနေများသည် ပာရှု (paśu) ကို ပတိ (Pati) ဖြစ်သော သီဝ၏ ကရုဏာသို့ ဦးတည်စေသည်။

Verse 95

अनुगृह्य ततो दद्याच् छिवज्ञानम् अनुत्तमम् स्वरेणोच्चारयेत् सम्यग् एकान्ते ऽपि प्रसन्नधीः

ကျေးဇူးတော်ကို အရင်ပေးပြီးနောက်၊ အထွတ်အမြတ်သော ရှိဝဇ္ဈာန (Śiva-ज्ञान) ကို ပေးအပ်သင်ကြားရမည်။ စိတ်တည်ငြိမ်၍ ကြည်လင်သန့်ရှင်းစွာ၊ သံလွင်သံထွက်နှင့် အသံအတက်အကျကို မှန်ကန်စွာ ရွတ်ဆိုရမည်—တစ်ယောက်တည်းနေရာ၌ပင်။

Verse 96

उच्चार्योच्चारयित्वा तु आचार्यः सिद्धिदः स्वयम् शिवं चास्तु शुभं चास्तु शोभनो ऽस्तु प्रियो ऽस्त्विति

မန္တရကို အရင်ရွတ်ဆိုပြီး နောက်တစ်ဖန် ရွတ်ဆိုစေပြီးနောက်၊ အာစာရျ (ācārya) သည် ကိုယ်တိုင် စိဒ္ဓိပေးသူဖြစ်၍ ကောင်းချီးမင်္ဂလာကို ကြေညာသည်—“ရှီဝ (မင်္ဂလာ) ဖြစ်ပါစေ။ ကောင်းကျိုး ဖြစ်ပါစေ။ တောက်ပမှု ဖြစ်ပါစေ။ (ဘုရား) နှစ်သက်တော်မူပါစေ” ဟု။

Verse 97

एवं लब्ध्वा परं मन्त्रं ज्ञानं चैव गुरोस्ततः जपेन्नित्यं ससंकल्पं पुरश्चरणमेव च

ဤသို့ ဂုရုထံမှ အထွတ်အမြတ် မန္တရနှင့် လွတ်မြောက်စေသော ဉာဏ်ကို ရရှိပြီးနောက်၊ သံကల్ప (saṅkalpa) ကို ရှင်းလင်းစွာထား၍ နေ့စဉ် ဂျပ (japa) ပြုလုပ်ရမည်။ ထို့ပြင် ပူရရှ္ချရဏ (puraścaraṇa) အပြည့်အစုံ စည်းကမ်းကိုလည်း ဆောင်ရွက်ရမည်။ ဤနည်းဖြင့် မန္တရ-စိဒ္ဓိနှင့် မှန်ကန်သော သိမြင်မှုကြောင့် ပာရှု (ချည်နှောင်ထားသော ဝိညာဉ်) သည် ပတိ (ရှီဝဘုရား) ထံသို့ ဦးတည်လာသည်။

Verse 98

यावज्जीवं जपेन्नित्यम् अष्टोत्तरसहस्रकम् अनश्नंस्तत्परो भूत्वा स याति परमां गतिम्

အသက်ရှိသမျှကာလပတ်လုံး နေ့စဉ် ၁၀၀၈ ကြိမ် သီဝနာမ (Śiva ၏ နာမများ) ကို ဂျပ (japa) ပြုလုပ်၍ အစာမစားဘဲ၊ သူ့ထံသို့သာ အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်နေသူသည် အထွတ်အမြတ်သော ဂတိ—ပတိ (ရှီဝဘုရား) နှင့် ပေါင်းစည်းခြင်းကို ရောက်ရှိသည်။

Verse 99

जपेदक्षरलक्षं वै चतुर्गुणितमादरात् नक्ताशी संयमी यश् च पौरश्चरणिकः स्मृतः

လေးစား敬虔စွာ အက္ခရာတစ်လက္ခ (100,000) ကို လေးဆတိုး၍ ဂျပ (japa) ပြုလုပ်ရမည်။ ညအချိန်တွင်သာ စားသောက်၍ ကိုယ်ကိုထိန်းချုပ်နိုင်သူကို ပူရရှ္ချရဏ (puraścaraṇa) ကို မှန်ကန်စွာ ဆောင်ရွက်သူဟု မှတ်ယူကြသည်။

Verse 100

पुरश्चरणजापी वा अपि वा नित्यजापकः अचिरात्सिद्धिकाङ्क्षी तु तयोरन्यतरो भवेत्

သိဒ္ဓိကို အလျင်အမြန် ရလိုသူသည် ပူရရှ္စရဏ-ဇပ (မန္တရ-ကျင့်စဉ်ကို စည်းကမ်းပြည့်စုံစွာ ပြုလုပ်သည့် စက်ဝန်း) ကို ပြုသူဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် နေ့စဉ် အမြဲတမ်း ဇပပြုသူဖြစ်စေ—ဤနှစ်မျိုးထဲမှ တစ်မျိုးကို ရွေးချယ်အကောင်အထည်ဖော်ရမည်။

Verse 101

जप यः पुरश्चरणं कृत्वा नित्यजापी भवेन्नरः तस्य नास्ति समो लोके स सिद्धः सिद्धिदो वशी

မန္တရ-ဇပအတွက် သတ်မှတ်ထားသော ပူရရှ္စရဏကို ပြီးစီးကာ အမြဲတမ်း ဇပပြုသူဖြစ်လာသော ထိုသူသည် လောက၌ တူညီသူမရှိ။ သူသည် သိဒ္ဓ (ပြီးမြောက်သူ) ဖြစ်၍ သိဒ္ဓိပေးသူ၊ ကိုယ်ကိုထိန်းချုပ်နိုင်သူ ဖြစ်လာသည်။

Verse 102

आसनं रुचिरं बद्ध्वा मौनी चैकाग्रमानसः प्राङ्मुखोदङ्मुखो वापि जपेन्मन्त्रमनुत्तमम्

လှပသင့်တော်သော အာသနကို စီစဉ်ထိုင်ကာ မောန (တိတ်ဆိတ်ခြင်း) ကို ထိန်းသိမ်း၍ စိတ်ကို တစ်ချက်တည်း စုစည်းပြီး—အရှေ့ဘက် သို့မဟုတ် မြောက်ဘက်ကို မျက်နှာမူကာ—အထွတ်အထိပ် မန္တရကို ဇပပြုရမည်။ ထိုဇပသည် ပာရှ (ချည်နှောင်မှု) မှ ပရှု (ချည်နှောင်ခံဝိညာဉ်) ကို လွတ်မြောက်စေသော ပတိ (အရှင်) ကို ရည်ညွှန်းလျက် ဖြစ်သည်။

Verse 103

आद्यान्तयोर् जपस्यापि कुर्याद्वै प्राणसंयमान् तथा चान्ते जपेद्बीजं शतमष्टोत्तरं शुभम्

ဇပ၏ အစနှင့် အဆုံးတွင် ပရాణ (အသက်ဝင်လေ) ကို ထိန်းချုပ်ခြင်း—ပရాణသံယမ—ကို အမှန်တကယ် ပြုလုပ်ရမည်။ ထို့နောက် အဆုံးတွင် မင်္ဂလာရှိသော ဘီဇ-မန္တရကို ၁၀၈ ကြိမ် ဇပပြုရမည်။

Verse 104

चत्वारिंशत्समावृत्ति प्राणानायम्य संस्मरेत् पञ्चाक्षरस्य मन्त्रस्य प्राणायाम उदाहृतः

ပရాణကို ထိန်းချုပ်ကာ အကြိမ် ၄၀ ပြန်လည်ဇပသည့် စက်ဝန်းဖြင့် အရှင်ကို သတိရလျက်—ဤသည်ကို ပဉ္စအက္ခရာ မန္တရနှင့် ဆက်စပ်သော ပရాణာယာမဟု ကြေညာထားသည်။ ၎င်းသည် ပရှု (ချည်နှောင်ခံဝိညာဉ်) ကို တည်ငြိမ်စေ၍ ရှိဝကို သတိရခြင်းနှင့် လိင်္ဂပူဇာအတွက် အထောက်အကူ ဖြစ်သည်။

Verse 105

प्राणायामाद्भवेत्क्षिप्रं सर्वपापपरिक्षयः इन्द्रियाणां वशित्वं च तस्मात्प्राणांश् च संयमेत्

ပရာဏာယာမဖြင့် အညစ်အကြေးပာပ အားလုံးသည် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်၍ အင်ဒြိယများကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်း ရရှိသည်။ ထို့ကြောင့် ပရာဏ (အသက်ရှူစီးဆင်းမှု) ကို စည်းကမ်းတကျ ထိန်းညှိရမည်။

Verse 106

गृहे जपः समं विद्याद् गोष्ठे शतगुणं भवेत् नद्यां शतसहस्रं तु अनन्तः शिवसन्निधौ

အိမ်တွင် ပြုသော ဇပ (မန္တရရွတ်ခြင်း) သည် သာမန်အကျိုးကိုပေးသည်ဟု သိပါ။ နွားတဲ၌ ပြုလျှင် ရာဆတိုး၊ မြစ်ကမ်း၌ ပြုလျှင် တစ်သိန်းတိုး၊ သီဝ၏ နီးကပ်သော စန္နိဓိ၌တော့ အဆုံးမရှိသော အကျိုး ဖြစ်သည်။

Verse 107

समुद्रतीरे देवह्रदे गिरौ देवालयेषु च पुण्याश्रमेषु सर्वेषु जपः कोटिगुणो भवेत्

ပင်လယ်ကမ်းခြေ၊ သန့်ရှင်းသော ဒေဝဟရဒ (ဘုရားရေကန်) များ၊ တောင်ပေါ်၊ ဒေဝတို့၏ ဘုရားကျောင်းများနှင့် ပုဏ္ဏအာရှရမ် အားလုံးတွင် မန္တရဇပသည် ကောဋိဂုဏ် (ကုဋေတိုး) အကျိုးရှိလာသည်။

Verse 108

शिवस्य संनिधाने च सूर्यस्याग्रे गुरोरपि दीपस्य गोर्जलस्यापि जपकर्म प्रशस्यते

ဇပကర్మ (မန္တရရွတ်ခြင်း) သည် သီဝ၏ စန္နိဓိ၌၊ နေမင်း၏ ရှေ့၌၊ မိမိ၏ ဂုရု၏ စန္နိဓိ၌၊ ထို့ပြင် မီးအလင်း (မီးခွက်)၊ နွား၊ ရေ အနီး၌ ပြုလုပ်လျှင် ချီးမွမ်းထိုက်သည်။

Verse 109

अङ्गुलीजपसंख्यानम् एकमेकं शुभानने रेखैरष्टगुणं प्रोक्तं पुत्रजीवफलैर् दश

အလှမက်နှာရှိသူမေ၊ လက်ချောင်းဖြင့် ဇပရေတွက်ခြင်းသည် တစ်လုံးတစ်လုံး ရေတွက်ခြင်းဟု ဆိုသည်။ လက်ချောင်းပေါ်ရှိ လိုင်းများဖြင့် ရေတွက်လျှင် ရှစ်ဆတိုးဟု ပြောကြပြီး၊ ပုတြဇီဝ သီးစေ့များဖြင့် ရေတွက်လျှင် ဆယ်ဆတိုးဟု ဆိုသည်။

Verse 110

शतं वै शङ्खमणिभिः प्रवालैश् च सहस्रकम् स्फाटिकैर् दशसाहस्रं मौक्तिकैर्लक्षमुच्यते

ဒါနကို «တစ်ရာ» ဟုတွက်မည်ဆိုလျှင် ခွံရတနာများနှင့်ဖြစ်သည်ဟုဆို၏။ ပုလဲကျောက် (coral) နှင့်ဆိုလျှင် «တစ်ထောင်» ဟုခေါ်၏။ စဖာတိက (ကြည်လင်ကျောက်) နှင့်ဆိုလျှင် «တစ်သောင်း» ဖြစ်၏။ မုတ်တိက (ပုလဲ) နှင့်ဆိုလျှင် «တစ်လက်» ဟုကြေညာ၏။ ဤသို့ သီဝဘုရားကိုပူဇော်ရန် ဒါန၏ကုသိုလ်အဆင့်ဆင့်ကို သင်ကြားထားသည်။

Verse 111

पद्माक्षैर्दशलक्षं तु सौवर्णैः कोटिरुच्यते कुशग्रन्थ्या च रुद्राक्षैर् अनन्तगुणमुच्यते

ပဒ္မက္ခ (ကြာစေ့) ဖြင့်ဆိုလျှင် ကုသိုလ်သည် «တစ်ဆယ်လက်» ဟုဆို၏။ ရွှေဖြင့်သောပူဇော်မှုများဖြင့်ဆိုလျှင် «တစ်ကုဋေ» ဟုခေါ်၏။ သို့ရာတွင် ကုရှမြက်အဖျားဖြင့်ချည်ထုံးကာ သီထားသော ရုဒ္ရာက္ရှ မဏိများဖြင့်ဆိုလျှင် ကုသိုလ်သည် အနန္တအဆတိုးပွားသည်ဟုကြေညာ၏—အကြောင်းမှာ ၎င်းသည် ပတိ၊ သီဝဘုရား၏ပူဇော်မှုနှင့် အလွန်နီးစပ်၍ ပာရှု (ဝိညာဉ်) ၏ ပာရှ (ချည်နှောင်မှု) ကို ဖြေဖျက်ပေးသော အရှင်ဖြစ်သောကြောင့်။

Verse 112

पञ्चविंशति मोक्षार्थं सप्तविंशति पौष्टिकम् त्रिंशच्च धनसंपत्त्यै पञ्चाशच्चाभिचारिकम्

«နှစ်ဆယ့်ငါး» (ရွတ်ဆို/ပူဇော်) ကို မောက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) အတွက် သတ်မှတ်ထား၏။ «နှစ်ဆယ့်ခုနှစ်» ကို ပေါုଷ္ဌိက—အာဟာရပြည့်ဝ၍ တိုးပွားစေခြင်းအတွက်။ «သုံးဆယ်» ကို ဓနသမ္ပတ္တိ—ငွေကြေးနှင့် စည်းစိမ်ရရှိရန်။ «ငါးဆယ်» ကို အဘိချာရ (abhicāra)—အကြမ်းဖက်/အတင်းအကျပ် ရည်ရွယ်သည့် ကర్మပူဇော်အတွက် ဖြစ်၏။

Verse 113

तत्पूर्वाभिमुखं वश्यं दक्षिणं चाभिचारिकम् पश्चिमं धनदं विद्याद् उत्तरं शान्तिकं भवेत्

အရှေ့ဘက်ကို မျက်နှာမူလျှင် ဝရှျယ (ဆွဲဆောင်၍ အာဏာသက်ရောက်စေခြင်း) ကို ပြီးမြောက်စေသည်ဟုဆို၏။ တောင်ဘက်ကို မျက်နှာမူခြင်းသည် အဘိချာရ (အကြမ်းဖက်အတင်းအကျပ်) အတွက်ဖြစ်၏။ အနောက်ဘက်ကို မျက်နှာမူလျှင် ဓန (စည်းစိမ်) ပေးသည်ဟု သိရမည်။ မြောက်ဘက်ကို မျက်နှာမူလျှင် ရှာန္တိက (śāntika) —ငြိမ်းချမ်းစေသော ပူဇော်ကမ္မ— ဖြစ်လာသည်။

Verse 114

अङ्गुष्ठं मोक्षदं विद्यात् तर्जनी शत्रुनाशनी मध्यमा धनदा शान्तिं करोत्येषा ह्य् अनामिका

လက်မကို မောက္ခပေးသော လက်ချောင်းဟု သိရမည်။ လက်ညှိုးသည် ရန်သူဖျက်ဆီးသူ ဖြစ်၏။ လက်မောင်း (အလယ်လက်ချောင်း) သည် ဓနပေး၏။ ဤ လက်မတော် (လက်စွပ်လက်ချောင်း) သည် အမှန်တကယ် ငြိမ်းချမ်းမှုကို ဖြစ်စေသည်။

Verse 115

कनिष्ठा रक्षणीया सा जपकर्मणि शोभने अङ्गुष्ठेन जपेज्जप्यम् अन्यैरङ्गुलिभिः सह

မန္တရ-ဇပ (japa) ၏ လှပသော စည်းကမ်းအတွင်း လက်ချောင်းသေးကို ထိန်းသိမ်းထားရမည်။ မန္တရကို လက်မဖြင့်၊ အခြားလက်ချောင်းများနှင့်အတူ ဇပပြုရမည်။

Verse 116

अङ्गुष्ठेन विना कर्म कृतं तदफलं यतः जपयज्ञ शृणुष्व सर्वयज्ञेभ्यो जपयज्ञो विशिष्यते

လက်မ၏ သင့်တော်သော အမူအရာမပါဘဲ ပြုလုပ်သော ကర్మသည် အကျိုးမရှိသဖြင့်၊ ဇပယဇ္ဉ (japa-yajña) အကြောင်းကို နားထောင်လော့။ ယဇ္ဉအားလုံးအနက် ဇပယဇ္ဉသည် အထူးမြတ်ဆုံးဖြစ်သည်။

Verse 117

हिंसया ते प्रवर्तन्ते जपयज्ञो न हिंसया यावन्तः कर्मयज्ञाः स्युः प्रदानानि तपांसि च

အခြားယဇ္ဉများသည် ဟింసာဖြင့် လည်ပတ်ကြသော်လည်း၊ ဇပယဇ္ဉ (japa-yajña) သည် ဟિંဆာမပါ။ မည်သည့် ကర్మယဇ္ဉများ၊ ဒါန (dāna) နှင့် တပစ် (tapas) များရှိစေကာမူ—ရှိုင်ဝလမ်းစဉ်တွင် ပတိ (Pati) သို့ ဘက္တိဖြင့် ဇပကို ပူဇော်ခြင်းက ပရှု (paśu) ကို ပာရှ (pāśa) မှ လွတ်မြောက်စေသည်။

Verse 118

सर्वे ते जपयज्ञस्य कलां नार्हन्ति षोडशीम् माहात्म्यं वाचिकस्यैव जपयज्ञस्य कीर्तितम्

အခြားပူဇော်ပွဲများသည် ဇပယဇ္ဉ (japa-yajña) ၏ ဆယ့်ခြောက်ပုံတစ်ပုံတောင် မတူညီနိုင်။ ထို့ကြောင့် အသံထွက်ဖြင့် ပြုသော ဝါချိက (vāchika) ဇပယဇ္ဉ၏ မဟာတန်ခိုးကို ကြေညာထားသည်—ပတိ (Pati) ထံသို့ တိုက်ရိုက်ရောက်စေ၍ ပရှု (paśu) ကို ပာရှ (pāśa) မှ ဖြုတ်လွှတ်ပေးသည်။

Verse 119

तस्माच्छतगुणोपांशुः सहस्रो मानसः स्मृतः यद् उच्चनीचस्वरितैः शब्दैः स्पष्टपदाक्षरैः

ထို့ကြောင့် ချွေးချွေးသံဖြင့် ဇပသော ဥပာံရှု (upāṁśu) သည် ရာဆတင်မြတ်ပြီး၊ စိတ်တွင်းဇပသော မာနသ (mānasa) သည် ထောင်ဆတင်မြတ်သည်ဟု ဆိုသည်—အသံထွက်၍ အမြင့်အနိမ့် သရသံများနှင့် စကားလုံး၊ အက္ခရာများကို ထင်ရှားစွာ ရွတ်ဆိုသော ဇပနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်။

Verse 120

मन्त्रमुच्चारयेद्वाचा जपयज्ञः स वाचिकः शनैरुच्चारयेन्मन्त्रम् ईषद् ओष्ठौ तु चालयेत्

မန္တရကို အသံဖြင့် ထုတ်ဖတ်၍ ဂျပ်ပြုလျှင် ထိုဂျပ်ယဇ္ဉကို «ဝါစိက» (အသံထွက်ဂျပ်) ဟု ခေါ်သည်။ မန္တရကို နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာ နှေးနှေးလေး ထုတ်ဖတ်၍ နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ်သာ လှုပ်ရှားစေသင့်သည်။

Verse 121

किंचित् कर्णान्तरं विद्याद् उपांशुः स जपः स्मृतः मानसजप धिया यदक्षरश्रेण्या वर्णाद्वर्णं पदात्पदम्

ကိုယ်ပိုင်နားအတွင်းကသာ ကြားရအောင် အလွန်နူးညံ့စွာ ရွတ်ဆိုသော ဂျပ်ကို «ဥပာံရှု» (တိုးတိုးဂျပ်) ဟု မှတ်ကြသည်။ သို့ရာတွင် ဉာဏ်တစ်ခုတည်းဖြင့် မန္တရကို အက္ခရာအစဉ်အတိုင်း—အက္ခရာမှ အက္ခရာ၊ စကားလုံးမှ စကားလုံး—ပြန်လည်ထပ်ခါတလဲလဲ ရွတ်ဆိုခြင်းသည် «မာနသ» (စိတ်ဂျပ်) ဖြစ်သည်။

Verse 122

शब्दार्थं चिन्तयेद्भूयः स तूक्तो मानसो जपः त्रयाणां जपयज्ञानां श्रेयान् स्यादुत्तरोत्तरः

မန္တရ၏ အသံနှင့် အဓိပ္ပါယ်ကို အတူတကွ ထပ်ခါထပ်ခါ ဆင်ခြင်တွေးတောခြင်းကို «မာနသ ဂျပ်» (စိတ်ဂျပ်) ဟု ခေါ်သည်။ ဂျပ်ယဇ္ဉ သုံးမျိုးအနက် နောက်တစ်မျိုးနောက်တစ်မျိုးသည် အရင်မျိုးထက် ပိုမိုမြတ်ကောင်းသည်။

Verse 123

भवेद्यज्ञविशेषेण वैशिष्ट्यं तत्फलस्य च जपेन देवता नित्यं स्तूयमाना प्रसीदति

ယဇ္ဉတစ်မျိုးချင်း၏ ထူးခြားသဘောအရ ၎င်း၏ အကျိုးफलလည်း ထူးခြားကွဲပြားလာသည်။ ဂျပ်အားဖြင့် အမြဲတမ်း ချီးမွမ်းခံရသော ဒေဝတာသည် ပရသန္န (ကြည်နူးပျော်ရွှင်) လာ၍ ကောင်းချီးပေးတော်မူသည်။

Verse 124

प्रसन्ना विपुलान् भोगान् दद्यान्मुक्तिं च शाश्वतीम् यक्षरक्षःपिशाचाश् च ग्रहाः सर्वे च भीषणाः जापिनं नोपसर्पन्ति भयभीताः समन्ततः

မန္တရကို အုပ်စိုးသော ကြည်နူးပျော်ရွှင်သည့် ဒေဝီဓာတ် (သက္တိ) သည် ပရသန္န ဖြစ်လာသော် အလွန်များပြားသော ဘောဂ (ပျော်ရွှင်ခံစားမှု) များနှင့် ထာဝရ မုတ္တိ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို ပေးတော်မူသည်။ ထို့ပြင် ကြောက်မက်ဖွယ် ယက္ခ၊ ရက္ခသ၊ ပိသာစ နှင့် ကြမ်းတမ်းသော ဂြဟ အားလုံးတို့သည် ဂျပ်ပြုသူထံ မနီးကပ်နိုင်ကြဘဲ၊ ကြောက်လန့်၍ အရပ်ရပ်မှ ဝေးကွာနေကြသည်။

Verse 125

जपेन पापं शमयेदशेषं यत्तत्कृतं जन्मपरंपरासु /* जपेन भोगान् जयते च मृत्युं जपेन सिद्धिं लभते च मुक्तिम्

မန္တရဇပ (japa) ဖြင့် အတိတ်ဘဝများစဉ်ဆက်တလျှောက် စုဆောင်းလာသော အပြစ်အားလုံးကို အပြည့်အဝ သက်သာပျောက်ကင်းစေနိုင်သည်။ ဇပဖြင့် အာရုံခံစားမှု၏ လောဘကို ကျော်လွန်၍ သေခြင်းကိုပါ အနိုင်ယူနိုင်သည်; ဇပဖြင့် စိဒ္ဓိ (siddhi) ကို ရရှိပြီး နောက်ဆုံးတွင် ပတိ (Pati) သခင်ရှီဝ၏ အောက်တွင် မောက္ခ (mokṣa) သို့ ရောက်ရှိသည်။

Verse 126

एवं लब्ध्वा शिवं ज्ञानं ज्ञात्वा जपविधिक्रमम्

ထို့ကြောင့် ရှီဝ၏ မင်္ဂလာရှိသော ဉာဏ်ကို ရရှိပြီး၊ ဇပ၏ စနစ်တကျ အစဉ်အလာနှင့် နည်းလမ်းကို နားလည်သိမြင်လျက်၊ မန္တရအလေ့အကျင့်၏ စည်းကမ်းတကျ လမ်းစဉ်သို့ ဝင်ရောက်သည်။ ထိုသို့ဖြင့် ပာရှု (paśu) သည် ပတိ (Pati) ၏ ကျေးဇူးတော်သို့ ဦးတည်စေခံရသည်။

Verse 127

सदाचारी जपन्नित्यं ध्यायन् भद्रं समश्नुते सदाचार सदाचारं प्रवक्ष्यामि सम्यग्धर्मस्य साधनम्

သဒ္ဓာကျင့်ဝတ် (sadācāra) တည်ကြည်သူသည် နေ့စဉ် ဇပပြု၍ သမาธိတရားကိုလည်း အမြဲတမ်း ထောက်ထားသဖြင့် မင်္ဂလာကို ရရှိသည်။ ထို့ကြောင့် သဒ္ဓာကျင့်ဝတ်ကို အပြည့်အစုံ ငါဟောပြမည်၊ အကြောင်းမှာ ၎င်းသည် မှန်ကန်သော ဓမ္မကို တည်ထောင်ရန် အမှန်တကယ် အထောက်အကူဖြစ်ပြီး၊ စည်းကမ်းရှိသော ရှိုင်ဝအလေ့အကျင့်ဖြင့် ပာရှု (paśu) ကို ပတိ (Pati) ထံသို့ ဦးတည်စေသည်။

Verse 128

यस्मादाचारहीनस्य साधनं निष्फलं भवेत् आचारः परमो धर्म आचारः परमं तपः

အကြောင်းမှာ အကျင့်ဝတ် (ācāra) မရှိသူအတွက် စာဓနာ (sādhana) အားလုံးသည် အကျိုးမရှိ ဖြစ်သွားမည်။ အကျင့်ဝတ်သည် အမြင့်ဆုံး ဓမ္မ ဖြစ်ပြီး၊ အကျင့်ဝတ်သည် အမြင့်ဆုံး တပဿ (tapas) ဖြစ်သည်—ပာရှု (paśu) ကို ပတိ (Pati) ထံသို့ ဦးတည်စေကာ ပာရှ (pāśa) ချည်နှောင်မှုများကို ပျော်ဝင်စေသည်။

Verse 129

आचारः परमा विद्या आचारः परमा गतिः सदाचारवतां पुंसां सर्वत्राप्यभयं भवेत्

အကျင့်ဝတ် (ācāra) သည် အမြင့်ဆုံး ဗိဒ္ဓာ (vidyā) ဖြစ်ပြီး၊ အကျင့်ဝတ်သည် အမြင့်ဆုံး သွားရာလမ်း (gati) ဖြစ်သည်။ သဒ္ဓာကျင့်ဝတ် (sadācāra) တည်ကြည်သူတို့အတွက် နေရာတိုင်း၌ မကြောက်မရွံ့ ဖြစ်လာသည်—အကြောင်းမှာ ထိုဓမ္မသည် ပာရှု (paśu) ကို သန့်စင်စေပြီး ပာရှ (pāśa) ချည်နှောင်မှုအားလုံးကို ကျော်လွန်သော ပတိ (Pati) ရှီဝထံသို့ ညှိနှိုင်းပေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 130

तद्वदाचारहीनानां सर्वत्रैव भयं भवेत् सदाचारेण देवत्वम् ऋषित्वं च वरानने

ထိုနည်းတူ စဒာစာရ (မှန်ကန်သောအကျင့်) မရှိသူတို့အတွက် နေရာတိုင်းတွင် ကြောက်ရွံ့မှု ပေါ်ပေါက်တတ်သည်။ သို့သော် စဒာစာရဖြင့်သာ၊ အလှမျက်နှာရှိသူမ၊ တေဝတားအဆင့်နှင့် ရှိသီ (ṛṣi) အဆင့်ကိုပင် ရောက်နိုင်၍၊ သီဝ၏ မောက္ခမဂ်အတွက် သန့်စင်လာသည်။

Verse 131

उपयान्ति कुयोनित्वं तद्वद् आचारलङ्घनात् आचारहीनः पुरुषो लोके भवति निन्दितः

အကျင့်စည်းကမ်း (ācāra) ကို ချိုးဖောက်ခြင်းကြောင့် သတ္တဝါတို့သည် နိမ့်ကျသော မွေးဖွားရာသို့ ကျရောက်ကြသည်။ ထိုနည်းတူ စဒာစာရ မရှိသော လူသည် လောက၌ အပြစ်တင်ရှုတ်ချခံရသည်။ ပသု (paśu) အတွက် ဓမ္မစည်းကမ်းကို ဖောက်ဖျက်ခြင်းသည် ပါရှ (pāśa) ချည်နှောင်မှုကို ခိုင်မာစေပြီး၊ ပတိ (Pati) သီဝထံသို့ ဦးတည်သော မင်္ဂလာလမ်းမှ လှည့်ကွေ့စေသည်။

Verse 132

तस्मात्संसिद्धिमन्विच्छन् सम्यगाचारवान् भवेत् दुर्वृत्तः शुद्धिभूयिष्ठः पापीयान् ज्ञानदूषकः

ထို့ကြောင့် အမှန်တကယ်သော အောင်မြင်မှုကို ရှာဖွေသူသည် မှန်ကန်သော အကျင့် (စဒာစာရ) တွင် တည်မြဲရမည်။ အကျင့်ဆိုးသူသည်—အပြင်ပန်း ‘သန့်စင်မှု’ များကိုသာ အလွန်အကျွံ လုပ်နေသော်လည်း—ပို၍ အပြစ်များလာကာ၊ နောက်ဆုံးတွင် လွတ်မြောက်စေသော ဉာဏ်ကိုပင် ပျက်စီးစေသည်။ ထိုဉာဏ်သည် ချည်နှောင်မှုကို ကျော်လွန်သော ပတိ (အရှင်) သီဝထံသို့ ရောက်စေသော နည်းလမ်းဖြစ်သည်။

Verse 133

वर्णाश्रमविधानोक्तं धर्मं कुर्वीत यत्नतः

ကြိုးစားအားထုတ်၍ ဝဏ္ဏနှင့် အာရှရမ် စည်းမျဉ်းများအတိုင်း ညွှန်ကြားထားသော ဓမ္မကို ကျင့်သုံးရမည်။ ထိုသို့ဖြင့် ပသု (paśu) သည် သီဝ၏ ပတိ-ကೃပါ (pati-kṛpā) ကို ခံယူနိုင်သည့် အရည်အချင်းရလာပြီး၊ ပါရှ (pāśa) ချည်နှောင်မှုလည်း လျော့ပါးလာမည်။

Verse 134

यस्य यद्विहितं कर्म तत्कुर्वन्मत्प्रियः सदा सन्ध्या संध्योपासनशीलः स्यात् सायं प्रातः प्रसन्नधीः

မိမိအဆင့်အတန်းအလိုက် သတ်မှတ်ထားသော တာဝန်ကို မလစ်လျူရှုဘဲ ဆောင်ရွက်သူသည် အမြဲတမ်း ငါ့အတွက် ချစ်မြတ်နိုးဖွယ် ဖြစ်သည်။ ညနှင့် နံနက် အချိန်ကူးပြောင်းရာ (Sandhyā) တွင် ဆန္ဓျာဉပာသနာကို သစ္စာရှိစွာ ပြုလုပ်ကာ၊ ညနေခင်းနှင့် မနက်အရုဏ်တွင် စိတ်ကို ကြည်လင်ငြိမ်သက်စေပါစေ။

Verse 135

उदयास्तमयात्पूर्वम् आरम्य विधिना शुचिः कामान्मोहाद्भयाल्लोभात् संध्यां नातिक्रमेद्द्विजः

နေထွက်မီနှင့် နေဝင်မီကတည်းက စင်ကြယ်သန့်ရှင်း၍ သတ်မှတ်ထားသော ဝိဓိအတိုင်း စတင်ကျင့်သုံးလျက်၊ ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) သည် ကာမ၊ မောဟ၊ ကြောက်ရွံ့မှု၊ လောဘတို့ကြောင့်ပင် စန္ဓျာ (မိုးလင်း/မိုးချုပ် ဆုတောင်းပူဇော်) ကို မလွန်စေသင့်။

Verse 136

संध्यातिक्रमणाद्विप्रो ब्राह्मण्यात्पतते यतः असत्यं न वदेत् किंचिन् न सत्यं च परित्यजेत्

စန္ဓျာကర్మကို လျစ်လျူရှုလျှင် ဒွိဇဗြာဟ္မဏသည် ဗြာဟ္မဏဖြစ်မှုမှ ကျဆင်းသွားသဖြင့်၊ အနည်းငယ်မျှ မမှန်ကန်သောစကားကို မပြောရ၊ သစ္စာကိုလည်း မစွန့်ပစ်ရ။ နိတျယကర్మနှင့် သစ္စာ၌ တည်ကြည်ခြင်းဖြင့် ပာရှု (ချည်နှောင်ခံဝိညာဉ်) သည် သန့်စင်ကာ ပတိ—သီဝ၏ ကရုဏာကို ခံယူရန် အရည်အချင်းပြည့်စုံလာသည်။

Verse 137

यत्सत्यं ब्रह्म इत्याहुर् असत्यं ब्रह्मदूषणम् अनृतं परुषं शाठ्यं पैशुन्यं पापहेतुकम्

သူတို့က သစ္စာသည် ဘြဟ္မန်ပင်ဟု ဆိုကြ၏။ သို့သော် မုသာသည် ဘြဟ္မန်ကို မသန့်စင်စေသော အညစ်အကြေးဖြစ်၏။ မမှန်ကန်ခြင်း၊ ကြမ်းတမ်းသောစကား၊ လှည့်စားမှု၊ အပြစ်တင်ပြောဆိုခြင်းတို့သည် အပြစ်ကို ဖြစ်စေသော အကြောင်းရင်းများ—ပာရှ (pāśa) ဟူသော ချည်နှောင်မှုများဖြစ်၍ ပာရှု (ဝိညာဉ်) ကို ပတိ—သီဝသခင်ထံ မလှည့်နိုင်အောင် တားဆီးသည်။

Verse 138

परदारान्परद्रव्यं परहिंसां च सर्वदा क्वचिच्चापि न कुर्वीत वाचा च मनसा तथा

အခြားသူ၏ ဇနီး၊ အခြားသူ၏ ဥစ္စာပစ္စည်း၊ သို့မဟုတ် အခြားသူကို ထိခိုက်စေခြင်းတို့သို့ မည်သည့်အခါမျှ မလှည့်မကြည့်ရ။ စကားဖြင့်လည်းကောင်း စိတ်ဖြင့်လည်းကောင်း ထိုကဲ့သို့ မပြုလုပ်ရ။ ဤသို့ ထိန်းသိမ်းခြင်းသည် ပာရှု (ချည်နှောင်ခံဝိညာဉ်) ကို သန့်စင်ကာ ပတိ—သီဝသခင်ထံ ဘက္တိအတွက် ပြင်ဆင်ပေးသည်။

Verse 139

रुलेस् फ़ोर् फ़ोओद् अन्द् अ मेअल् शूद्रान्नं यातयामान्नं नैवेद्यं श्राद्धमेव च गणान्नं समुदायान्नं राजान्नं च विवर्जयेत्

အစားအစာနှင့် စားသောက်ခြင်းဆိုင်ရာ စည်းကမ်းအရ ရှောင်ကြဉ်ရမည်မှာ—ရှူဒြာထံမှ ရသော (ကိုယ်၏ ဝတ္တရားအတွက် မသင့်သော) အစားအစာ၊ အဟောင်း/ထားပြီးသား အစားအစာ၊ နైవေဒျ (naivedya) အဖြစ် ပူဇော်ထားသော အစားအစာ၊ ရှရားဒ္ဓ (śrāddha) နှင့် ဆက်နွယ်သော အစားအစာ၊ အုပ်စုပွဲအတွက် အစားအစာ၊ အများပိုင်ဝေမျှအစားအစာ၊ နှင့် မင်းတော်စားပွဲမှ အစားအစာတို့ ဖြစ်သည်။ ဤသို့ ထိန်းသိမ်းခြင်းသည် သီဝပူဇော်မှုအတွက် သန့်ရှင်းမှုကို ထိန်းကာ၊ ပတိ၏ ကရုဏာဖြင့် ပာရှုသည် ပာရှ (pāśa) မှ လွတ်မြောက်ရာ မာဂ္ဂ၌ စည်းကမ်းကို တည်ငြိမ်စေသည်။

Verse 140

अन्नशुद्धौ सत्त्वशुद्धिर् न मृदा न जलेन वै सत्त्वशुद्धौ भवेत्सिद्धिस् ततो ऽन्नं परिशोधयेत्

အစားအစာ၏ သန့်ရှင်းမှုမှ စိတ်အတွင်းရှိ သတ္တဝါ(စတ္တဝ)၏ သန့်ရှင်းမှု ပေါ်ထွန်းသည်။ မြေ သို့မဟုတ် ရေကြောင့်သာ မဟုတ်။ သတ္တဝ သန့်ရှင်းလာသော် စိတ္တသိဒ္ဓိ(စိဒ္ဓိ) ရရှိသဖြင့် အစားအစာကို သန့်စင်သင့်သည်။

Verse 141

राजप्रतिग्रहैर् दग्धान् ब्राह्मणान् ब्रह्मवादिनः स्विन्नानामपि बीजानां पुनर्जन्म न विद्यते

ဘုရင်တို့၏ လက်ဆောင်ကို လက်ခံခြင်းကြောင့် “မီးလောင်သကဲ့သို့” ဖြစ်သွားသော ဗြဟ္မဝါဒင် ဗြာဟ္မဏတို့သည် မူလ ဝိညာဉ်အားတက်ကြွမှုကို ပြန်မရနိုင်။ အငွေ့ပေါင်းခံထားသော မျိုးစေ့များ မပေါက်နိုင်သကဲ့သို့ပင်။

Verse 142

राजप्रतिग्रहो घोरो बुद्ध्वा चादौ विषोपमः बुधेन परिहर्तव्यः श्वमांसं चापि वर्जयेत्

ဘုရင်ထံမှ လက်ဆောင်လက်ခံခြင်းသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ဖြစ်သည်ဟု သိထားပါ; အစကတည်းက အဆိပ်နှင့်တူ၏။ ထို့ကြောင့် ပညာရှိသော साधक သည် ထိုလက်ခံမှုကို ရှောင်ကြဉ်သင့်ပြီး ခွေးအသားကိုလည်း မစားသင့်။

Verse 143

अस्नात्वा न च भुञ्जीयाद् अजपो ऽग्निमपूज्य च पर्णपृष्ठे न भुञ्जीयाद् रात्रौ दीपं विना तथा

ရေချိုးမထားဘဲ မစားသင့်။ ဂျပ (japa) မပြုဘဲ၊ သန့်ရှင်းသော မီး(အဂ္နိ) ကို မပူဇော်ဘဲလည်း မစားသင့်။ ရွက်ပြားပေါ်တွင် မစားသင့်၊ ညအချိန်တွင် မီးအလင်းမရှိဘဲလည်း မစားသင့်။ ဤသည်တို့သည် သင့်လျော်သော အကျင့်စည်းကမ်းများ ဖြစ်သည်။

Verse 144

भिन्नभाण्डे च रथ्यायां पतितानां च संनिधौ शूद्रशेषं न भुञ्जीयात् सहान्नं शिशुकैरपि

အိုးပျက်ထဲတွင်ထားသော အစားအစာကိုလည်း၊ လမ်းမပေါ်တွင်ထားသောအစားအစာကိုလည်း၊ ဓမ္မမှ လွဲချော်သူတို့၏ အနီးတွင်ရှိသောအစားအစာကိုလည်း မစားသင့်။ ထို့အပြင် ရှူဒြ (Śūdra) ၏ အကြွင်းအကျန်ကို မစားသင့်၊ ကလေးများနှင့်အတူဖြစ်စေ ထိုကဲ့သို့သော အစားအစာနှင့်အတူ မစားသင့်။

Verse 145

शुद्धान्नं स्निग्धम् अश्नीयात् संस्कृतं चाभिमन्त्रितम् भोक्ता शिव इति स्मृत्वा मौनी चैकाग्रमानसः

သန့်ရှင်းသော အစာကို အနံ့အရသာပြည့်ဝ၍ နူးညံ့သင့်တော်စွာ ပြင်ဆင်ထားပြီး မန္တရဖြင့် သန့်စင်ကာ သက်သေခံထားသည့်အတိုင်း စားသုံးရမည်။ «စားသုံးသူသည် ရှီဝတော်တိုင်» ဟု သတိရကာ တိတ်ဆိတ်စွာ၊ စိတ်ကို တစ်ချက်တည်းအာရုံစိုက်၍ စားသုံးရမည်။

Verse 146

आस्येन न पिबेत्तोयं तिष्ठन्नञ्जलिनापि वा वामहस्तेन शय्यायां तथैवान्यंकरेण वा

ရေကို ပါးစပ်ဖြင့် တိုက်ရိုက်မသောက်ရ၊ ရပ်နေစဉ် လက်ခုပ်ဖြင့်တောင် မသောက်ရ။ ဘယ်လက်ဖြင့် မသောက်ရ၊ အိပ်ရာပေါ်လဲနေစဉ် မသောက်ရ၊ ထိုနည်းတူ မသင့်လျော်သည့်ပုံစံဖြင့် အခြားလက်ဖြင့်လည်း မသောက်ရ။ ဤစည်းကမ်းသည် ရှီဝပူဇာ၏ သန့်ရှင်းမှုကို ထောက်ပံ့ကာ ပသု (တစ်ဦးချင်းဝိညာဉ်) ကို ပတိ (အရှင်) ထံသို့ တည်ငြိမ်စေသည်။

Verse 147

विभीतकार्ककारञ्जस्नुहिच्छायां न चाश्रयेत् स्तंभदीपमनुष्याणाम् अन्येषां प्राणिनां तथा

ဗိဘီတက၊ အာရက၊ ကရဉ္ဇ၊ သနုဟိ သစ်ပင်တို့၏ အရိပ်အောက်တွင် မခိုလှုံရ။ ထို့အတူ တိုင်တန်းများ၊ မီးအလင်းများ၊ လူများ၏ အနီးအနားကိုလည်း မမှီခိုရ၊ အခြား သက်ရှိသတ္တဝါများကိုလည်း မမှီခိုရ။ ရှီဝသာဓကအတွက် ထိုသို့မှီခိုခြင်းသည် လျှို့ဝှက်သော ချည်နှောင်မှုနှင့် စည်းကမ်းပူဇာ၏ မသန့်ရှင်းမှု ဖြစ်လာသည်။

Verse 148

एको न गच्छेदध्वानं बाहुभ्यां नोत्तरेन्नदीम् नावरोहेत कूपादिं नारोहेदुच्चपादपान्

လမ်းခရီးကို တစ်ယောက်တည်း မသွားရ; မြစ်ကို ကိုယ့်လက်နှစ်ဖက်အားဖြင့်သာ မဖြတ်ကူးရ; ရေတွင်းစသည်တို့ထဲသို့ မဆင်းရ; မြင့်မားသော သစ်ပင်များကိုလည်း မတက်ရ။ ထို့ကြောင့် ချည်နှောင်ခံရသော ပသုသည် ပာရှ (ချည်နှောင်မှု) ကို တိုးစေသော အန္တရာယ်ကင်းမဲ့မဟုတ်သည့် လုပ်ရပ်များကို ရှောင်ကာ၊ ရှီဝပူဇာနှင့် ပတိအောက်၌ မောက္ခကို ရှာဖွေရန် ခန္ဓာကိုယ်ကို ကိရိယာအဖြစ် ထိန်းသိမ်းရမည်။

Verse 149

सूर्याग्निजलदेवानां गुरूणां विमुखः शुभे न कुर्यादिह कार्याणि जपकर्म शुभानि वा

မင်္ဂလာရှိသူရေ၊ နေ၊ မီး၊ ရေ၊ ဒေဝတားတို့နှင့် ကိုယ့်ဂုရုများကို မလေးစားဘဲ မျက်နှာလွှဲသူသည် ဤနေရာ၌ မည်သည့် ကိရိယာကမ္မကိုမျှ မပြုလုပ်သင့်၊ ဂျပ (japa) ကဲ့သို့ မင်္ဂလာရှိသော အကျင့်သီလများကိုတောင် မပြုလုပ်သင့်။ ဓမ္မကို ထောက်တိုင်သော ဤအရာများကို မရိုသေပါက သာဓနာသည် ရှီဝတော်၏ ကရုဏာသို့ မရင့်မောင်းနိုင်။

Verse 150

अग्नौ न तापयेत्पादौ हस्तं पद्भ्यां न संस्पृशेत् अग्नेर्नोच्छ्रयम् आसीत नाग्नौ किंचिन् मलं त्यजेत्

ပူဇော်မီးတော်၌ ခြေထောက်ကို မပူစေသင့်၊ ခြေဖြင့် လက်ကို မထိသင့်။ မီးတော်အပေါ်ကာယကို မြှောက်၍ မထိုင်သင့်၊ မီးထဲသို့ အညစ်အကြေး သို့မဟုတ် စွန့်ပစ်အရာကို မပစ်ချသင့်။ ထို့ကြောင့် မီးတော်ကို ပတိ—ရှီဝ၏ ပူဇော်မှု၌ သန့်ရှင်းသော ရိတုအရှိန်အဝါအဖြစ် ဂုဏ်ပြုရမည်။

Verse 151

न जलं ताडयेत्पद्भ्यां नांभस्यङ्गमलं त्यजेत् मलं प्रक्षालयेत् तीरे प्रक्षाल्य स्नानमाचरेत्

ရေကို ခြေဖြင့် မထိုးမထုသင့်၊ ရေထဲသို့ ကိုယ်ခန္ဓာအညစ်အကြေးကို မစွန့်ပစ်သင့်။ အညစ်အကြေးကို ကမ်းခြေ၌ ဆေးကြောရမည်၊ ထိုနေရာ၌ သန့်စင်ပြီးမှ ရိတုရေချိုးကို ပြုလုပ်ရမည်။ ဤသည်မှာ ပတိ(ရှီဝ) အား ပူဇော်သကဲ့သို့ śauca ကို ထိန်းသိမ်းခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ပရှု(ကိုယ်တည်ရှိသောဝိညာဉ်) ပေါ်ရှိ pāśa ချည်နှောင်မှုကို လျော့ပါးစေသော စည်းကမ်းတစ်ရပ်ဖြစ်သည်။

Verse 152

नखाग्रकेशनिर्धूतस्नानवस्त्रघटोदकम् अश्रीकरं मनुष्याणाम् अशुद्धं संस्पृशेद्यदि

လူတစ်ဦးသည် လူတို့အတွက် အညစ်အကြေးနှင့် မင်္ဂလာမရှိသော အရာများ—ဥပမာ လက်သည်းအဖျားနှင့် ဆံပင်အဖျားမှ လှုပ်ခါကျသည့် ရေ၊ ရေချိုးအဝတ်နှင့် ရေချိုးအိုးမှ ရေ—တို့ကို ထိတွေ့မိလျှင် ထိုထိတွေ့မှုကို aśuddha (ရိတုအညစ်) ဟု သိမှတ်ရမည်။ ၎င်းသည် ရှီဝပူဇော်မှုအတွက် လိုအပ်သော မင်္ဂလာကို တားဆီးစေသည်။

Verse 153

नो पेत्स्! अजाश्वानखुरोष्ट्राणां मार्जनात् तुषरेणुकान् संस्पृशेद् यदि मूढात्मा श्रियं हन्ति हरेरपि

ဆိတ်၊ မြင်း၊ ခွေး၊ မြည်း၊ ကုလားအုတ်တို့ကို သန့်ရှင်းရေး/ဖြီးသင်္ကာရာလုပ်ရာမှ ထလာသော ဖုန်မှုန့်နှင့် အမှိုက်အမြှုပ်တို့ကို မထိသင့်။ မောဟစိတ်ရှိသူက ထိမိလျှင် ဟရီ(Hari) ပေးသနားသော śrī (ကောင်းချီးမင်္ဂလာနှင့် စည်းစိမ်) ကိုတောင် ဖျက်ဆီးတတ်သည်။

Verse 154

मार्जारश् च गृहे यस्य सो ऽप्यन्त्यजसमो नरः भोजयेद्यस्तु विप्रेन्द्रान् मार्जारसंनिधौ यदि

အိမ်တွင် ကြောင်ရှိသူကိုပင် အနိမ့်တန်းသူနှင့်တူသည်ဟု ဆိုကြသည်။ ထို့ပြင် ကြောင်အနီး၌ပင် ဗြာဟ္မဏအထွတ်အမြတ်တို့ကို အစာကျွေးလျှင် ထိုလုပ်ရပ်သည် ရိတုအရ မသင့်လျော်သော အညစ်အကြေးဖြစ်သည်ဟု သတ်မှတ်ကြသည်။

Verse 155

तच्चाण्डालसमं ज्ञेयं नात्र कार्या विचारणा स्फिग्वातं शूर्पवातं च वातं प्राणमुखानिलम्

စန္ဒာလကဲ့သို့ မသန့်ရှင်းသော အရာများမှာ ဝမ်းလေ၊ စကောလေနှင့် ပါးစပ်မှ ထွက်သောလေတို့ ဖြစ်ကြောင်း သိမှတ်လော့။

Verse 156

सुकृतानि हरन्त्येते संस्पृष्टाः पुरुषस्य तु उष्णीषी कञ्चुकी नग्नो मुक्तकेशो मलावृतः

ခေါင်းပေါင်းပေါင်းသူ၊ အင်္ကျီဝတ်သူ၊ အဝတ်မပါသူ၊ ဆံပင်ဖားလျားချသူနှင့် အညစ်အကြေးလူးသူတို့ကို ထိတွေ့လျှင် ကုသိုလ်ပျက်စီး၏။

Verse 157

अपवित्रकरो ऽशुद्धः प्रलपन्न जपेत् क्वचित् क्रोधो मदः क्षुधा तन्द्रा निष्ठीवनविजृम्भणे

လက်မသန့်ရှင်းခြင်း၊ ကိုယ်မသန့်ရှင်းခြင်း၊ စကားပြောခြင်း၊ ဒေါသထွက်ခြင်း၊ မူးယစ်ခြင်း၊ ဆာလောင်ခြင်း၊ ငိုက်မျဉ်းခြင်း၊ တံတွေးထွေးခြင်း၊ သမ်းဝေခြင်းတို့ ဖြစ်နေစဉ် ဂျပမပြုလုပ်ရ။

Verse 158

श्वनीचदर्शनं निद्रा प्रलापास्ते जपद्विषः एतेषां संभवे वापि कुर्यात्सूर्यादिदर्शनम्

ခွေး သို့မဟုတ် ဇာတ်နိမ့်သူကို မြင်ခြင်း၊ အိပ်ပျော်ခြင်း၊ ပေါက်ကရပြောခြင်းတို့ ဖြစ်လျှင် ရှိဝဘုရားအား ပူဇော်မှု အနှောင့်အယှက်ကင်းစေရန် နေမင်းကို ကြည့်ရှုရမည်။

Verse 159

आचम्य वा जपेच्छेषं कृत्वा वा प्राणसंयमम् सूर्यो ऽग्निश्चन्द्रमाश्चैव ग्रहनक्षत्रतारकाः

အာစမန သို့မဟုတ် ပရာဏာယာမ ပြုလုပ်ပြီးနောက် ဂျပပြီးမြောက်စေရန် နေ၊ မီး၊ လနှင့် ကြယ်တာရာတို့ကို အာရုံပြုရမည်။

Verse 160

एते ज्योतींषि प्रोक्तानि विद्वद्भिर् ब्राह्मणैस् तथा प्रसार्य पादौ न जपेत् कुक्कुटासन एव च

ဤတောက်ပသန့်ရှင်းသော သဘောတရားများကို ပညာရှိဗြာဟ္မဏများက ဟောကြားထားပြီးဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ခြေထောက်ကို ဆန့်ထုတ်ထား၍ မန္တရဇပ မပြုရ; ကုက္ကုဋာသန၌ စည်းကမ်းတကျ ထိုင်၍ ပတိ (ရှီဝ) ကို ဘက္တိဖြင့် ဇပ ပြုရမည်။

Verse 161

पेर्फ़ोर्मिन्ग् आसन अनासनः शयानो वा रथ्यायां शूद्रसन्निधौ रक्तभूम्यां च खट्वायां न जपेज्जापकस् तथा

ထို့အတူ ဇပပြုသူသည် ထိုင်ခုံမတည်ငြိမ်ဘဲ လှုပ်ရှားရင်း မန္တရမရွတ်ရ၊ အိပ်လျက်လည်း မရွတ်ရ။ လမ်းမပေါ်၊ သုဒ္ဒရနီးကပ်ရာ၊ သွေးစွန်းမြေပြင်ပေါ်၊ အိပ်ရာပေါ်တွင်လည်း မဇပရ။ ဤအခြေအနေများသည် မန္တရဖြင့် ပတိ (ရှီဝ) ထံ ချဉ်းကပ်ရာတွင် လိုအပ်သော သန့်ရှင်းမှုနှင့် တစ်ချက်တည်းအာရုံကို တားဆီးသည်။

Verse 162

आसनस्थो जपेत्सम्यक् मन्त्रार्थगतमानसः कौशेयं व्याघ्रचर्मं वा चैलं तौलमथापि वा

သင့်လျော်သော အာသနပေါ်တွင် တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်၍ မန္တရ၏ အဓိပ္ပါယ်၌ စိတ်ကို စိမ့်ဝင်စေကာ ဇပကို မှန်ကန်စွာ ပြုရမည်။ အာသနသည် ပိုးထည်၊ ကျားအရေ၊ အဝတ်ထည် သို့မဟုတ် သိုးမွေးခင်းတောင် ဖြစ်နိုင်သည်။

Verse 163

दारवं तालपर्णं वा आसनं परिकल्पयेत् त्रिसंध्यं तु गुरोः पूजा कर्तव्या हितमिच्छता

သစ်သား သို့မဟုတ် တာလပင်ရွက်ဖြင့် အာသနကို စီမံပြင်ဆင်ရမည်။ အကျိုးကောင်းကို အမှန်တကယ် လိုလားသူသည် မနက်၊ မွန်းတည့်၊ ညနေ ဟူသော သုံးဆုံချိန် (trisandhyā) တို့တွင် ဂုရုကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 164

यो गुरुः स शिवः प्रोक्तो यः शिवः स गुरुः स्मृतः यथा शिवस् तथा विद्या यथा विद्या तथा गुरुः

ဂုရုသည် ရှီဝပင်ဖြစ်ကြောင်း ဟောကြားထားသည်; ရှီဝကိုလည်း ဂုရုဟု မှတ်ယူကြသည်။ ရှီဝကဲ့သို့ပင် စစ်မှန်သော ဗိဒ္ယာ (ပညာ) သည်လည်း ထိုသို့ဖြစ်၏; ဗိဒ္ယာကဲ့သို့ပင် ဂုရုလည်း ထိုသို့ဖြစ်၏။

Verse 165

शिवविद्यागुरोस्तस्माद् भक्त्या च सदृशं फलम् सर्वदेवमयो देवि सर्वशक्तिमयो हि सः

ထို့ကြောင့် အို ဒေဝီ၊ ရှိဝဗိဒ္ယာကို ပေးအပ်သင်ကြားသော ဂုရုအား ဘက္တိဖြင့် ကိုးကွယ်ခြင်းသည် ရှိဝကိုယ်တိုင်အား ဘက္တိပြုသကဲ့သို့ တူညီသော အကျိုးကို ပေးသည်။ အကြောင်းမှာ ဂုရုသည် ဒေဝတော်အားလုံး၏ အနှစ်သာရဖြစ်၍ အင်အားတော်အားလုံး ပြည့်စုံကာ ပတိ—ပသုတို့ကို လွတ်မြောက်စေသော သခင်၏ ထင်ရှားသော ရုပ်ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 166

सगुणो निर्गुणो वापि तस्याज्ञां शिरसा वहेत् श्रेयो ऽर्थी यस्तु गुर्वाज्ञां मनसापि न लङ्घयेत्

ဘုရားကို ဂုဏ်သတ္တိရှိသော်လည်းကောင်း၊ ဂုဏ်သတ္တိကင်းသော်လည်းကောင်း စဉ်းစားသော်လည်း၊ သူ၏ အမိန့်ကို ခေါင်းပေါ်တင်၍ ထမ်းဆောင်ရမည်။ အမြင့်ဆုံး ကောင်းကျိုးကို ရှာဖွေသူသည် ဂုရု၏ ညွှန်ကြားချက်ကို စိတ်ထဲတွင်တောင် မလွန်ကျူးရ။

Verse 167

गुर्वाज्ञापालकः सम्यक् ज्ञानसंपत्तिमश्नुते गच्छंस्तिष्ठन्स्वपन् भुञ्जन् यद्यत्कर्म समाचरेत्

ဂုရု၏ အမိန့်ကို သစ္စာရှိစွာ ထိန်းသိမ်းလိုက်နာသူသည် လွတ်မြောက်စေသော ဉာဏ်ပညာ၏ ဓနကို အမှန်တကယ် ရရှိသည်။ လမ်းလျှောက်နေစဉ်၊ ရပ်နေစဉ်၊ အိပ်နေစဉ်၊ စားသောက်နေစဉ်—မည်သည့်လုပ်ရပ်ကို ပြုလုပ်စေကာမူ ထိုအရာသည် မှန်ကန်သော အကျင့်နှင့် ကိုက်ညီလာပြီး ပသုကို ပတိဖြစ်သော ရှိဝထံသို့ ဦးတည်စေသည်။

Verse 168

समक्षं यदि तत्सर्वं कर्तव्यं गुर्वनुज्ञया गुरोर्देवसमक्षं वा न यथेष्टासनो भवेत्

ဤအရာအားလုံးကို ဆရာ၏ မျက်မှောက်တွင် တိုက်ရိုက် ပြုလုပ်ရမည်ဆိုလျှင် ဂုရု၏ ခွင့်ပြုချက်ဖြင့်သာ ပြုလုပ်ရမည်။ ထို့ပြင် ဂုရု၏ မျက်မှောက် သို့မဟုတ် ဒေဝတော်၏ မျက်မှောက်တွင် မိမိစိတ်ကြိုက် အာသနာဖြင့် မထိုင်ရ။

Verse 169

गुरुर्देवो यतः साक्षात् तद्गृहं देवमन्दिरम् पापिना च यथासंगात् तत्पापैः पतनं भवेत्

ဂုရုသည် တိုက်ရိုက် ထင်ရှားသော ဒေဝတော်ဖြစ်သောကြောင့် ဂုရု၏ အိမ်သည် ဘုရားမন্দိရဖြစ်သည်။ သို့သော် အပြစ်ရှိသူနှင့် ထိုသို့ပေါင်းသင်းဆက်ဆံလျှင် ထိုသူ၏ အပြစ်များကြောင့်ပင် ဆုတ်ကျသွားရသည်။

Verse 170

तद्वदाचार्यसंगेन तद्धर्मफलभाग्भवेत् यथैव वह्निसंपर्कान् मलं त्यजति काञ्चनम्

ထိုနည်းတူပင် စစ်မှန်သော အာစာရျ၏ အဖော်အပေါင်းနှင့် နီးကပ်နေခြင်းကြောင့် ထိုဓမ္မ၏ အကျိုးဖလကို ခံစားခွင့်ရှိသူ ဖြစ်လာသည်။ မီးနှင့် ထိတွေ့သော် ရွှေသည် အညစ်အကြေးကို ချွတ်ပစ်သကဲ့သို့။

Verse 171

तथैव गुरुसंपर्कात् पापं त्यजति मानवः यथा वह्निसमीपस्थो घृतकुंभो विलीयते

ထိုနည်းတူပင် ဂုရုနှင့် ထိတွေ့နီးကပ်ခြင်းကြောင့် လူသည် အပြစ်ကို စွန့်ပစ်နိုင်သည်။ မီးအနီးတွင်ထားသော ဂီ (ghee) ပြည့်အိုးသည် ပျော်လျက်လျော့သကဲ့သို့။

Verse 172

तथा पापं विलीयेत आचार्यस्य समीपतः यथा प्रज्वलितो वह्निर् विष्ठां काष्ठं च निर्दहेत्

ထိုနည်းတူပင် အာစာရျ၏ အနီးကပ်မှုကြောင့် အပြစ်သည် ပျော်လျက်ပျောက်ကွယ်သည်။ မီးတောက်ပြင်းသော မီးသည် အညစ်အကြေးနှင့် သစ်သားကိုပါ လုံးဝလောင်ကျွမ်းစေသကဲ့သို့။ ရှိုင်ဝလမ်း၌ ဂုရု၏ ရှိနေမှုသည် ဉာဏမီး (jñāna-agni) ကို ထွန်းညှိကာ ပရှု (paśu) ပေါ်က ပာရှ (pāśa) ချည်နှောင်မှုကို လောင်ကျွမ်းစေ၍ ပတိ—သီဝရှင်ထံသို့ မျက်နှာမူစေသည်။

Verse 173

गुरुस्तुष्टो दहत्येवं पापं तन्मन्त्रतेजसा ब्रह्मा हरिस् तथा रुद्रो देवाश् च मुनयस् तथा

ဂုရုသည် ပျော်ရွှင်တော်မူလျှင် ထိုမန္တရ၏ တေဇ (အလင်းအာနုဘော်) ဖြင့် အပြစ်ကို ထိုသို့ လောင်ကျွမ်းစေသည်။ ထိုနည်းတူပင် ဘြဟ္မာ၊ ဟရီ (ဝိෂ္ဏု)၊ ရုဒြ၊ ဒေဝများနှင့် မုနိများလည်း မန္တရနှင့် ကရုဏာဖြင့် အလုပ်လုပ်ကြသည်။

Verse 174

कुर्वन्त्यनुग्रहं तुष्टा गुरौ तुष्टे न संशयः कर्मणा मनसा वाचा गुरोः क्रोधं न कारयेत्

ဂုရု ပျော်ရွှင်တော်မူလျှင် စိတ်ကျေနပ်သော ဂုရုများနှင့် သုခသီလရှိသူတို့သည် အနုဂြဟ (ကရုဏာ) ကို ပေးကြသည်—သံသယမရှိ။ ထို့ကြောင့် ကိုယ်ကာယ၊ စိတ်နှလုံး၊ နှုတ်ကပတ်တို့ဖြင့် ဂုရု၏ အမျက်ကို မဖြစ်စေသင့်။

Verse 175

तस्य क्रोधेन दह्यन्ते आयुःश्रीज्ञानसत्क्रियाः तत्क्रोधं ये करिष्यन्ति तेषां यज्ञाश् च निष्फलाः

ထိုအရှင်၏ အမျက်ကြောင့် အသက်ရှည်ခြင်း၊ စည်းစိမ်၊ မှန်ကန်သော ဉာဏ်နှင့် သဒ္ဓါတရားပြုကျင့်မှုတို့ ပူလောင်ပျက်စီးသွားသည်။ ထိုအမျက်ကို လှုံ့ဆော်သူတို့၏ ယဇ္ဉပူဇော်မှုများလည်း အကျိုးမရှိ ဖြစ်သွားသည်။

Verse 176

जपान्यनियमाश्चैव नात्र कार्या विचारणा गुरोर्विरुद्धं यद्वाक्यं न वदेत्सर्वयत्नतः

ဂျပ်ပ (japa) နှင့် နိယမ (niyama) စည်းကမ်းများအကြောင်း ဤနေရာတွင် ထပ်မံဆွေးနွေးရန် မလိုတော့။ အားထုတ်သမျှဖြင့် ဂုရုနှင့် ဆန့်ကျင်သော စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောရ။

Verse 177

वदेद् यदि महामोहाद् रौरवं नरकं व्रजेत् चित्तेनैव च वित्तेन तथा वाचा च सुव्रताः

မဟာမောဟကြောင့် အပြစ်ရှိသောစကားကို ပြောမိလျှင် ရောရဝ (Raurava) နရကသို့ ကျရောက်မည်။ ထို့ကြောင့် ကောင်းသောဝတ္တရားရှိသူတို့၊ စိတ်ဖြင့်လည်းကောင်း၊ ငွေကြေးဖြင့်လည်းကောင်း၊ စကားဖြင့်လည်းကောင်း သန့်ရှင်းမှုကို ထိန်းသိမ်းကြလော့။

Verse 178

मिथ्या न कारयेद्देवि क्रियया च गुरोः सदा दुर्गुणे ख्यापिते तस्य नैर्गुण्यशतभाग्भवेत्

ဒေဝီရေ၊ ဂုရုအပေါ် မုသာကို အလုပ်အကိုင်ကလိမ်ကလည်ဖြင့် မဖန်တီးရ။ ဂုရု၏ အပြစ်ဟု ထင်မြင်၍ ထုတ်ဖော်ကြေညာလျှင် ထိုဒုစရိုက်ကို ရာဆတိုး၍ ခံယူရပြီး အညစ်အကြေးနှင့် ပါရှ (pāśa) ချည်နှောင်မှု ပိုမိုတင်းကျပ်လာမည်။

Verse 179

गुणे तु ख्यापिते तस्य सार्वगुण्यफलं भवेत् गुरोर्हितं प्रियं कुर्याद् आदिष्टो वा न वा सदा

သို့သော် ဂုရု၏ ဂုဏ်ကို ချီးမွမ်းကြေညာလျှင် အလုံးစုံဂုဏ်ပြည့်စုံခြင်း၏ အကျိုးကို ရရှိမည်။ အမိန့်ပေးထားသည်ဖြစ်စေ မပေးထားသည်ဖြစ်စေ ဂုရုအတွက် အကျိုးရှိ၍ နှစ်သက်စေသော အရာကို အမြဲပြုလုပ်ရမည်။

Verse 180

असमक्षं समक्षं वा गुरोः कार्यं समाचरेत् गुरोर्हितं प्रियं कुर्यान् मनोवाक्कायकर्मभिः

ဂုရုရှိနေသည်ဖြစ်စေ မရှိနေသည်ဖြစ်စေ ဂုရု၏အလုပ်ကို စေတနာပြည့်ဝစွာ လုံ့လဝီရိယဖြင့် ဆောင်ရွက်ရမည်။ စိတ်၊ စကား၊ ကိုယ်ကာယလုပ်ရပ်တို့ဖြင့် ဂုရုအတွက် အကျိုးရှိ၍ နှစ်သက်စေသောအရာကို ပြုလုပ်ရမည်—ဤသို့ ဂုရုအားဖြင့် ပတိ (ရှီဝ) သို့ ဦးတည်သော စည်းကမ်းတကျသော စေဝာကာရျဖြင့် ပရှု (ချုပ်နှောင်ဝိညာဉ်) ကို သန့်စင်စေသည်။

Verse 181

कुर्वन्पतत्यधो गत्वा तत्रैव परिवर्तते तस्मात्स सर्वदोपास्यो वन्दनीयश् च सर्वदा

ဤသို့ ဆန့်ကျင်သောလမ်းစဉ်ကို ပြုလုပ်သူသည် အောက်သို့ကျဆင်း၍ နိမ့်သောအခြေအနေသို့ ရောက်ကာ ထိုနေရာ၌ ထပ်ခါထပ်ခါ လည်ပတ်နေတတ်သည်။ ထို့ကြောင့် ပာśa (ချုပ်နှောင်မှု) ကို ဖယ်ရှားသော ပတိ (ရှီဝ) ကို အမြဲပူဇော်ရမည်၊ အမြဲဦးညွှတ်ရမည်။

Verse 182

समीपस्थो ऽप्यनुज्ञाप्य वदेत्तद्विमुखो गुरुम् एवमाचारवान् भक्तो नित्यं जपपरायणः

အနီးကပ်ထိုင်နေသော်လည်း ခွင့်ပြုချက်ရပြီးမှသာ ပြောရမည်၊ မျက်နှာလွှဲထား၍ ဂုရုကို မပြောဆိုရ။ ဤသို့ အကျင့်မှန်၌ တည်သော ဘက္တ (devotee) သည် နိစ္စံ ဂျပ (japa) ကို အားထားကာ မပြတ်မနား ဆောင်ရွက်သည်—ဤစည်းကမ်းသည် ပရှု (ချုပ်နှောင်ဝိညာဉ်) ကို ပတိ (ရှီဝ) ၏ ကရုဏာသို့ ဦးတည်စေသည်။

Verse 183

गुरुप्रियकरो मन्त्रं विनियोक्तुं ततो ऽर्हति विनियोगं प्रवक्ष्यामि सिद्धमन्त्रप्रयोजनम्

ထို့ကြောင့် ဂုရုကို နှစ်သက်စေသော မန္တရကို သင့်လျော်စွာ အသုံးချရန် ထိုက်တန်သည်။ ယခု ငါသည် ၎င်း၏ ဝိနိယောဂ (viniyoga)—အပြည့်အဝ ပြည့်စုံသော မန္တရ၏ မှန်ကန်သော အသုံးချပုံနှင့် ရည်ရွယ်ချက်ကို ဟောကြားမည်။

Verse 184

दौर्बल्यं याति तन्मन्त्रं विनियोगमजानतः यस्य येन वियुञ्जीत कार्येण तु विशेषतः

ဝိနိယောဂ (viniyoga) ကို မသိသူအတွက် ထိုမန္တရသည် အားနည်းသွားသည်—အထူးသဖြင့် မူလရည်ရွယ်ချက်မှ ခွဲထုတ်ကာ အခြားအလုပ်အတွက် သုံးစွဲလျှင် ပို၍ဖြစ်သည်။ ရှီဝ၏ စည်းကမ်း၌ မန္တရသည် မိမိ၏ မှန်ကန်သော လုပ်ရပ်၊ ရည်ရွယ်ချက်နှင့် အခြေအနေတို့နှင့် ချိတ်ဆက်ထားမှသာ အကျိုးပေးသည်။

Verse 185

विनियोगः स विज्ञेय ऐहिकामुष्मिकं फलम् विनियोगजमायुष्यम् आरोग्यं तनुनित्यता

ဤသည်ကို မှန်ကန်သော ဝိနိယောဂ (ပူဇာအကျင့်အသုံးချမှု) ဟု သိရမည်။ ယခုလောကနှင့် နောက်လောက နှစ်ပါးလုံး၌ အကျိုးပေးသည်။ ထိုမှန်ကန်သော အသုံးချမှုကြောင့် အသက်ရှည်ခြင်း၊ ရောဂါကင်းခြင်း၊ ကိုယ်ခန္ဓာတည်ငြိမ်ခြင်း ဖြစ်ပေါ်ကာ ပရှု (ချည်နှောင်သောဝိညာဉ်) ကို ပတိ (သီဝ) ထံသို့ နီးကပ်စေသည်။

Verse 186

राज्यैश्वर्यं च विज्ञानं स्वर्गो निर्वाण एव च प्रोक्षणं चाभिषेकं च अघमर्षणमेव च

မင်းအာဏာနှင့် အရှင်သဘော စည်းစိမ်, ဉာဏ်မြင်ခြင်း, ကောင်းကင်ဘုံ, နိဗ္ဗာန်တိုင်အောင်; ထို့ပြင် ပရိုက္ခဏ (သန့်ရေဖြန်းသွန်းခြင်း), အဘိသေက (အလိမ်းအလောင်းအနံ့ဆီ/ရေဖြင့် အဘိသေက), နှင့် အဃမර්ရှဏ (အပြစ်ဆေးကြောခြင်း) — ဤအရာတို့ကို သီဝပူဇာနှင့် ဆက်စပ်သော အကျိုးများဟု ကြေညာထားသည်။

Verse 187

स्नाने च संध्ययोश्चैव कुर्यादेकादशेन वै शुचिः पर्वतमारुह्य जपेल्लक्षमतन्द्रितः

သန့်ရှင်းစွာနေ၍ ရေချိုးချိန်နှင့် စန္ဓျာနှစ်ကြိမ်တွင် မန္တရား ၁၁ မျိုးဖြင့် အကျင့်ကို ပြုလုပ်ရမည်။ ထို့နောက် တောင်ပေါ်တက်ကာ ပင်ပန်းမနားဘဲ မန္တရားကို တစ်လက္ခ (၁၀၀,၀၀၀) ကြိမ် ဂျပ်ပလုပ်ရမည်—စည်းကမ်းရှိသော ဂျပ်ပအားဖြင့် ပရှု (ချည်နှောင်သောဝိညာဉ်) ကို ပတိ (သီဝ) ထံသို့ ဦးတည်စေသည်။

Verse 188

महानद्यां द्विलक्षं तु दीर्घमायुरवाप्नुयात् दूर्वाङ्कुरास्तिला वाणी गुडूची घुटिका तथा

မြတ်သော မြစ်ကြီး၌ (သန့်ရှင်းသော ရေစီး) အာရုံပြုလျှင် အသက်ရှည်ခြင်းကို ရရှိနိုင်သည်—နှစ်လက္ခတိုင်အောင်ပင်။ ထို့ပြင် ဒူర్వာမြက်ပင်ပေါက်, နှမ်းစေ့, ဝါဏီ (သရஸဝတီ/ဝါစာ), ဂုဍူချီ, နှင့် ဃုဋိကာ တို့ကဲ့သို့ ပူဇာအနုသင်များလည်း ရှိပြီး—သီဝ-ဘက္တိဖြင့် အပ်နှံလျှင် မင်္ဂလာကို ထောက်ပံ့သည်။

Verse 189

तेषां तु दशसाहस्रं होममायुष्यवर्धनम् अश्वत्थवृक्षमाश्रित्य जपेल्लक्षद्वयं सुधीः

ဤတို့အနက် မီးပူဇာ (ဟိုးမ) ဆယ်ထောင်ကြိမ် အလှူသည် အသက်တိုးစေသော အကျင့်ဖြစ်သည်။ အရှဝတ္ထ (ပိပယ်/ဘောဓိ) သစ်ပင်အောက်၌ အားကိုးကာ ပညာရှိသည် ဂျပ်ပကို နှစ်လက္ခ (၂၀၀,၀၀၀) ကြိမ် ပြုလုပ်သင့်သည်။

Verse 190

शनैश्चरदिने स्पृष्ट्वा दीर्घायुष्यं लभेन्नरः शनैश्चरदिने ऽश्वत्थं पाणिभ्यां संस्पृशेत्सुधीः

စနေ (Śanaiścara) နေ့တွင် မင်္ဂလာသဘောဖြင့် ထိတွေ့ပြုလုပ်သူသည် အသက်ရှည်ခြင်းကို ရရှိမည်။ ထို့ကြောင့် စနေနေ့တွင် ပညာရှိသည် အရှဝတ္ထ (သန့်မြတ်သော ဗောဓိပင်) ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ထိတွေ့သင့်သည်။

Verse 191

जपेदष्टोत्तरशतं सोममृत्युहरो भवेत् आदित्याभिमुखो भूत्वा जपेल्लक्षमनन्यधीः

၁၀၈ ကြိမ် ဂျပ်ဆိုစေကာ၊ စိုးမ (Soma) နှင့်ဆက်နွယ်သော သေမင်းကို ဖယ်ရှားသူ ဖြစ်လာမည်။ နေရောင်ဘက်သို့ မျက်နှာမူ၍ စိတ်မလွဲမသွေ ၁ လက္ခ (၁၀၀,၀၀၀) ကြိမ် ဂျပ်ဆိုပါ—ထိုသို့ဖြင့် साधक သည် ပశု၏ ပာရှ (pāśa) ချည်နှောင်မှုကို ဖြေလျော့ပေးသော သီဝ၏ ကရုဏာကို ခံယူရန် သင့်တော်လာသည်။

Verse 192

अर्कैरष्टशतं जप्त्वा जुह्वन्व्याधेर्विमुच्यते समस्तव्याधिशान्त्यर्थं पलाशसमिधैर् नरः

အရ္က (Arka) မန္တရကို ၈၀၀ ကြိမ် ဂျပ်ဆိုပြီးနောက် ဟောမအာဟုတီ ပူဇော်လျှင် လူသည် ရောဂါမှ လွတ်မြောက်သည်။ ရောဂါအားလုံး ငြိမ်းစေရန် ပလာရှ (palāśa) သစ်တုတ်များဖြင့် ဟောမပြုလုပ်ရမည်—ဤသည်မှာ ပတိ (Śiva) ၏ ကရုဏာအောက်တွင် ပశုကို နှိပ်စက်သော ပာရှ (pāśa) ချည်နှောင်မှုကို ဖြေလျော့ပေးသော သೈဝနည်းလမ်း ဖြစ်သည်။

Verse 193

हुत्वा दशसहस्रं तु निरोगी मनुजो भवेत् नित्यमष्टशतं जप्त्वा पिबेद् अम्भो ऽर्कसन्निधौ

အာဟုတီ ၁၀,၀၀၀ ကြိမ် ဟောမပြုလုပ်လျှင် လူသည် ရောဂါကင်းစင်လာမည်။ ထို့ပြင် နေ့စဉ် ၈၀၀ ကြိမ် မန္တရကို ဂျပ်ဆိုပြီး အရ္က (နေ) အနီး၌ ရေသောက်ရမည်—ဤကဲ့သို့ စည်းကမ်းတကျ ဂျပ်နှင့် ဟောမပြုခြင်းကြောင့် ချည်နှောင်ခံ paśu သည် သန့်ရှင်းမှု၌ တည်ငြိမ်ကာ ပာရှ (pāśa) ကို ဖြေလျော့ပေးသော သီဝ၏ ကရုဏာကို ခံယူရန် သင့်တော်လာသည်။

Verse 194

औदर्यैर्व्याधिभिः सर्वैर् मासेनैकेन मुच्यते एकादशेन भुञ्जीयाद् अन्नं चैवाभिमन्त्रितम्

မန္တရဖြင့် အဘိမန္တရ (အာနုဘောသ) ပြုထားသော အစားအစာကို စားသုံးခြင်းဖြင့် ဝမ်းဗိုက်ချို့ယွင်းမှုကြောင့် ဖြစ်သော ရောဂါအားလုံးမှ တစ်လအတွင်း လွတ်မြောက်မည်။ ထိုသန့်မြတ်အစားအစာကို ဒသမတစ်ပါး စည်းကမ်း (ekādaśa-vidhi) ကို လိုက်နာပြီးနောက် စားသုံးရမည်။

Verse 195

भक्ष्यं चान्यत्तथा पेयं विषमप्यमृतं भवेत् जपेल् लक्षं तु पूर्वाह्णे हुत्वा चाष्टशतेन वै

အစားအစာနှင့် သောက်စရာတို့အပြင် အခြားအရာများလည်း အဆိပ်ဖြစ်သော်လည်း အမృతရည်ကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်။ မနက်ပိုင်းတွင် မန္တရဇပ ၁ လက္ခ (တစ်သိန်း) ပြု၍ ထို့နောက် မီးထဲသို့ ဟောမ ၈၀၀ ကြိမ် အမှန်တကယ် ပူဇော်ရမည်။

Verse 196

सूर्यं नित्यमुपस्थाय सम्यगारोग्यमाप्नुयात् नदीतोयेन सम्पूर्णं घटं संस्पृश्य शोभनम्

နေမင်းကို နေ့စဉ် ဂါရဝပြု၍ ဆည်းကပ်လျှင် ကျန်းမာရေး ပြည့်စုံကောင်းမွန်မှုကို ရရှိမည်။ မြစ်ရေဖြင့် ပြည့်နေသော လှပသန့်ရှင်းသည့် အိုးကို ထိတွေ့ခြင်း (သန့်စင်ပူဇော်ရာ အခမ်းအနား) ဖြင့် မင်္ဂလာဖြစ်၍ ပူဇော်ရန် စိတ်နှလုံးကောင်းမွန်ကာ စည်းကမ်းတကျ အကျင့်ဖြင့် ပတိဖြစ်သော သီဝဘုရားထံ သွားရန် သင့်တော်လာသည်။

Verse 197

जप्त्वायुतं च तत्स्नानाद् रोगाणां भेषजं भवेत् अष्टाविंशज्जपित्वान्नम् अश्नीयाद् अन्वहं शुचिः

မန္တရကို ၁၀,၀၀၀ ကြိမ် ဇပပြု၍ ထို့နောက် ထိုနည်းအတိုင်း ရေချိုးလျှင် ရောဂါများအတွက် အမှန်တကယ် ဆေးဝါးဖြစ်လာသည်။ ထို့ပြင် ၂၈ ကြိမ် ထပ်မံ ဇပပြီးနောက် သန့်ရှင်းစွာ နေ့စဉ် အစာစားရမည်—ဤသို့ဖြင့် ပသု (ကိုယ်ခန္ဓာရှိသော ဝိညာဉ်) သည် ပတိဖြစ်သော သီဝဘုရား၏ မင်္ဂလာစီးကြောင်းနှင့် ကိုက်ညီလာသည်။

Verse 198

हुत्वा च तावत्पालाशैर् एवं वारोग्यम् अश्नुते चन्द्रसूर्यग्रहे पूर्वम् उपोष्य विधिना शुचिः

ပလာရှာ (palāśa) သစ်သားဖြင့် ထိုအတိုင်း ဟောမပူဇော်လျှင် ရောဂါကင်းသော ကျန်းမာရေးကို ရရှိသည်။ လ သို့မဟုတ် နေ ဂြိုဟ်ဖုံးချိန် (ဂြိုဟ်ကြတ်) တွင် စည်းကမ်းအတိုင်း အရင်ဆုံး အစာရှောင်၍ သန့်ရှင်းစွာ နေထိုင်ကာ ဤပူဇော်မှုကို သတ်မှတ်ထားသကဲ့သို့ ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 199

यावद्ग्रहणमोक्षं तु तावन्नद्यां समाहितः जपेत्समुद्रगामिन्यां विमोक्षे ग्रहणस्य तु

ဂြိုဟ်ကြတ် စတင်ချိန်မှ လွတ်မြောက်ချိန်အထိ မြစ်ထဲတွင် စိတ်တည်ငြိမ်၍ အာရုံစိုက်နေကာ မန္တရဇပကို ပြုရမည်။ ထို့ပြင် ပင်လယ်သို့ စီးဆင်းသည့် မြစ်တွင် ဂြိုဟ်ကြတ် လုံးဝလွတ်မြောက်သည့်အထိ ဇပကို ဆက်လက် ပြုရမည်။

Verse 200

अष्टोत्तरसहस्रेण पिबेद्ब्राह्मीरसं द्विजाः ऐहिकां लभते मेधां सर्वशास्त्रधरां शुभाम्

ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) သည် ဘြာဟ္မီရသ (brāhmī-rasa) ကို ၁၀၀၈ ကြိမ် ရေတွက်၍ သောက်သင့်၏။ ထိုကြောင့် လောကီဉာဏ်ပညာ၏ တောက်ပမှုကို ရရှိကာ၊ မင်္ဂလာရှိ၍ သာස්ထရားအားလုံးကို ထိန်းသိမ်းမှတ်သားနိုင်သူ ဖြစ်လာ၏။