Adhyaya 72

Verse 1

इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे पुरदाहे नन्दिकेश्वरवाक्यं नाम एकसप्ततितमो ऽध्यायः सूत उवाच शिवस् छरिओत् फ़ोर् देस्त्रुच्तिओन् ओफ़् त्रिपुर अथ रुद्रस्य देवस्य निर्मितो विश्वकर्मणा सर्वलोकमयो दिव्यो रथो यत्नेन सादरम्

ဤသို့ဖြင့် သီရိ လိင်္ဂ မဟာပုရာဏ၏ ပူရ္ဝ-ဘာဂ၌ တြိပုရ မီးရှို့ဖျက်ဆီးခြင်းအကြောင်း—“နန္ဒိကေရှဝရ၏ ဝစနာ” ဟု ခေါ်သော အခန်း ၇၂ ဖြစ်၏။ စူတာက ပြောသည်—ထို့နောက် တြိပုရကို ဖျက်ဆီးရန်အတွက် ဘုရား ရုဒြာအတွက် ဝိශ්ဝကರ್ಮာသည် ကမ္ဘာလောကအားလုံးကို စုစည်းထားသကဲ့သို့သော သာလွန်မြတ်သော ဒိဗ္ဗရထားကို အလွန်ဂရုတစိုက်နှင့် ရိုသေစွာ ဖန်တီးခဲ့သည်။

Verse 2

सर्वभूतमयश्चैव सर्वदेवनमस्कृतः सर्वदेवमयश्चैव सौवर्णः सर्वसंमतः

ထိုဘုရားသည် သတ္တဝါအားလုံးအတွင်း ပျံ့နှံ့တည်ရှိပြီး ဒေဝအားလုံးက နမස්ကာရပြုကြသည်။ ထိုဘုရားသည် ဒေဝအားလုံးအတွင်းရှိ အနှစ်သာရလည်း ဖြစ်၏။ ရွှေရောင်တောက်ပ၍ အားလုံးက လက်ခံအတည်ပြုကြ၏။

Verse 3

रथाङ्गं दक्षिणं सूर्यो वामाङ्गं सोम एव च दक्षिणं द्वादशारं हि षोडशारं तथोत्तरम्

ဤကမ္ဘာလောကဘီးတွင် နေသည် ညာဘက်ဖြစ်ပြီး လသည် ဘယ်ဘက်ဖြစ်၏။ ညာဘက်အပိုင်းတွင် အချောင်း ၁၂ ချောင်းရှိပြီး မြောက်ဘက်အပိုင်းတွင် အချောင်း ၁၆ ချောင်းရှိသည်ဟု ဆို၏။

Verse 4

अरेषु तेषु विप्रेन्द्राश् चादित्या द्वादशैव तु शशिनः षोडशारेषु कला वामस्य सुव्रताः

ဗြာဟ္မဏအထွဋ်အမြတ်တို့ရေ၊ ထိုအချောင်းများပေါ်တွင် အာဒိတျ ၁၂ ပါး တည်ရှိကြ၏။ လ၏ အချောင်း ၁၆ ချောင်းပေါ်တွင်လည်း လကလာ ၁၆ ပါးသည် ဘယ်ဘက်၌ မင်္ဂလာရှိသော အစီအစဉ်အတိုင်း တည်နေကြ၏။

Verse 5

ऋक्षाणि च तदा तस्य वामस्यैव तु भूषणम् नेम्यः षडृतवश्चैव तयोर्वै विप्रपुङ्गवाः

အို ဗြာဟ္မဏအထက်မြတ်တို့၊ ထိုအခါ နက္ခတ်အိမ်များသည် သခင်၏ ဘယ်ဘက်ကို အလှဆင်သော အလင်္ကာဖြစ်လာ၏။ ထို့ပြင် ဘီးအနားများနှင့် ရာသီခြောက်ပါးတို့သည် ထိုကောစ्मिकအင်္ဂါများ၏ အလှဆင်ဖြစ်လာကြ၏—အချိန်နှင့် စည်းကမ်းအလုံးစုံသည် ပတိ၊ အမြင့်ဆုံး ရှိဝဘုရားပေါ်၌ တည်ကြောင်း ထင်ရှားစေ၏။

Verse 6

पुष्करं चान्तरिक्षं वै रथनीडश् च मन्दरः अस्ताद्रिरुदयाद्रिश् च उभौ तौ कूबरौ स्मृतौ

ပုရှ္ကရနှင့် အန္တရိက္ṣ၊ ရထနီဍနှင့် မန္ဒရ၊ ထို့အတူ အစတာဒြိနှင့် ဥဒယာဒြိ—ဤနှစ်တောင်ကို ကုဗရ (နယ်နိမိတ်တောင်ထိပ်) အဖြစ် မှတ်သားကြပြီး၊ ရှိဝ၏ စည်းကမ်းတကျ ဖန်ဆင်းမှုအတွင်း သတ်မှတ်ထားသော ကောစ्मिकကန့်သတ်ချက်များကို အမှတ်အသားပြုသည်။

Verse 7

अधिष्ठानं महामेरुर् आश्रयाः केसराचलाः वेगः संवत्सरस्तस्य अयने चक्रसंगमौ

မဟာမေရုသည် ၎င်း၏ အခြေခံအက္ခရာ (အ축) ဖြစ်၏။ ကေသရာစလ တောင်တန်းများသည် ၎င်း၏ အားထားရာ အထောက်အကူဖြစ်၏။ ၎င်း၏ တိုင်းတာထားသော လမ်းကြောင်းမှာ တစ်နှစ်ဖြစ်ပြီး၊ အယနနှစ်ပါးသည် ကောင်းကင်ဘီး၏ ဆုံချက်များဖြစ်၏။

Verse 8

मुहूर्ता बन्धुरास्तस्य शम्याश्चैव कलाः स्मृताः तस्य काष्ठाः स्मृता घोणा चाक्षदण्डाः क्षणाश् च वै

ထိုအချိန်တွက်ချက်မှုအတွက် မုဟူရ္တများကို ၎င်း၏ ‘ဗန္ဓုရာ’ ယူနစ်များဟု သင်ကြားကြ၏။ ထို့ပြင် ရှမ்யာများကို ကလာများဟု မှတ်သားကြ၏။ ထို့အတူ ၎င်း၏ ပိုသေးငယ်သော ခွဲခြားမှုများကို ကာဋ္ဌာ၊ ဂ္ဃောဏာ၊ အက္ခဒဏ္ဍ နှင့် က္ṣဏ (ခဏ) ဟု ကြေညာထား၏။

Verse 9

निमेषाश्चानुकर्षाश् च ईषा चास्य लवाः स्मृताः द्यौर्वरूथं रथस्यास्य स्वर्गमोक्षावुभौ ध्वजौ

မျက်တောင်ခတ်သည့် နိမေṣများနှင့် ဆက်တိုက်ဖြစ်သော အနုကရ္ṣများကို ၎င်း၏ အချိန်တိုင်းတာချက်များဟု သိကြ၏။ ၎င်း၏ တိုင်တန်း (pole) သည် လဝ (lavāḥ) ဟု ခေါ်သော အလွန်သိမ်မွေ့သည့် ခဏများဖြစ်၏။ ကောင်းကင်သည် ဤရထား၏ အဖုံးဖြစ်ပြီး၊ ၎င်း၏ အလံနှစ်လံမှာ စွဝဂ္ဂနှင့် မောက္ခ—ကောင်းကင်ဘုံနှင့် လွတ်မြောက်ခြင်း ဖြစ်၏။

Verse 10

धर्मो विरागो दण्डो ऽस्य यज्ञा दण्डाश्रयाः स्मृताः दक्षिणाः संधयस्तस्य लोहाः पञ्चाशदग्नयः

ဤကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာရုပ်သဏ္ဌာန်၌ စည်းကမ်း၏ဒဏ္ဍနှင့်ညီ၍—ဓမ္မနှင့် ဝိရာဂ (အလိုမက်မှုကင်းခြင်း) တို့ကို သူ၏ဒဏ္ဍဟူ၍ ကြေညာကြသည်။ ယဇ္ဉများသည် ထိုဒဏ္ဍပေါ်၌ အားထားကြောင်း ဆိုကြ၏။ ဒက္ခိဏာ (ပူဇော်လှူဒါန်း) များသည် သူ၏အဆစ်များဖြစ်၍၊ သူ၏သတ္တုများသည် အဂ္ဂိ ၅၀ ဖြစ်ကြသည်—စည်းကမ်းနှင့် တရားလမ်းလျှောက်ခြင်းက ထိန်းသိမ်းသော ပူဇော်မီးများစွာ၏ သင်္ကေတဖြစ်၏။

Verse 11

युगान्तकोटी तौ तस्य धर्मकामावुभौ स्मृतौ ईषादण्डस्तथाव्यक्तं बुद्धिस्तस्यैव नड्वलः

ယုဂအဆုံး၌ ထိုနှစ်ပါး—ဓမ္မနှင့် ကာမ—ကို သူ၏ (ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ) အတွဲဟူ၍ မှတ်ယူကြသည်။ သူ၏ အီရှာဒဏ္ဍ (ထိန်းညှိတံ) သည်လည်း အဗျက္တ (မထင်ရှားသော အရင်းအမြစ်) ဖြစ်၏။ ထို့ပြင် သူ၏ ဗုဒ္ဓိ (ခွဲခြားသိမြင်ဉာဏ်) သည် အမှန်တကယ်ပင် ပာရှ (ချည်နှောင်တားဆီးသော ကြိုး) အဖြစ် သတ္တဝါတို့ကို ထိန်းကာ ဆွဲယူ၏။

Verse 12

कोणस् तथा ह्यहङ्कारो भूतानि च बलं स्मृतम् इन्द्रियाणि च तस्यैव भूषणानि समन्ततः

ကိုဏ (ဦးတည်ချက်/ထောင့်ဆိုင်ရာ သဘောတရား) နှင့် အဟင်္ကာရ (အတ္တသဘော) တို့၊ အားဟူ၍ သိကြသော ဘူတများ (မဟာဘူတ) နှင့် အင်ဒြိယများ (အာရုံအင်္ဂါ) တို့—ဤအရာအားလုံးသည် အရပ်ရပ်အနှံ့ သူတော်မူသော ပတိ (အရှင်) ၏ အလှဆင်ပစ္စည်းများပင် ဖြစ်ကြသည်။

Verse 13

श्रद्धा च गतिरस्यैव वेदास्तस्य हयाः स्मृताः पदानि भूषणान्येव षडङ्गान्युपभूषणम्

ရှရဒ္ဓာ (ယုံကြည်မှုသန့်ရှင်း) သည် သူ၏ သွားရာလမ်းကြောင်းပင် ဖြစ်၏။ ဝေဒများကို သူ၏ မြင်းများဟူ၍ မှတ်ယူကြသည်။ သူ၏ ခြေလှမ်းများသည် အလှဆင်ပစ္စည်းအမှန် ဖြစ်၍၊ ဝေဒအင်္ဂ ၆ ပါးသည် ထပ်ဆောင်းအလှဆင်ပစ္စည်း ဖြစ်ကြသည်။ ထိုသို့ပင် ပတိ (အရှင်) ကို ဝေဒဓမ္မ၏ အင်အားနှင့် မှန်ကန်သော လှုပ်ရှားမှု၏ ကိုယ်တိုင်အဖြစ် ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 14

पुराणन्यायमीमांसाधर्मशास्त्राणि सुव्रताः वालाश्रयाः पटाश्चैव सर्वलक्षणसंयुताः

သုဝြတ (ကောင်းသောဝတ်) ရှိသူတို့သည် ပုရာဏ၊ နျာယ၊ မီမాంసာ နှင့် ဓမ္မရှာස්ထရတို့၌ အခြေခံထား၍ စည်းကမ်းတကျ အကျင့်နှင့် တည်ကြည်သော လေ့ကျင့်မှုကို အားထားကာ၊ မင်္ဂလာလက္ခဏာ အစုံအလင်နှင့် ပြည့်စုံကြသည်။ ထိုသူတို့ပင် ဤသင်ကြားချက်ကို ဖတ်ရွတ်ခြင်းနှင့် နားထောင်ခြင်းအတွက် သင့်လျော်သော အရည်အချင်းရှိသူများ ဖြစ်ကြ၏။

Verse 15

मन्त्रा घण्टाः स्मृतास्तेषां वर्णाः पादास्तथाश्रमाः अवच्छेदो ह्यनन्तस्तु सहस्रफणभूषितः

သူတို့၏ မန္တရားများကို ခေါင်းလောင်းသံကဲ့သို့ မှတ်ယူကြသည်။ အက္ခရာသံများသည် လေးပိုင်း (ပဒ) ဖြစ်ပြီး အခြေခံထောက်တိုင်များမှာ ဝဏ္ဏနှင့် အာရှ్రమ ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် အမှန်တကယ် အဆုံးသတ်မရှိသော အနန္တ—ခေါင်းပေါင်းတစ်ထောင်ဖြင့် အလှဆင်ထားသော နာဂ—သည် ပတိ (ရှီဝ) ၏ အကန့်အသတ်မဲ့ သဘောကို ပြသသည်။

Verse 16

दिशः पादा रथस्यास्य तथा चोपदिशश् च ह पुष्कराद्याः पताकाश् च सौवर्णा रत्नभूषिताः

ဤရထား၏ ခြေထောက်များအဖြစ် အရပ်မျက်နှာများနှင့် အလယ်အရပ်မျက်နှာများပင် ဖြစ်လာကြသည်။ ၎င်း၏ အလံတော်များ—ပုရှ္ကရ အလံမှစ၍—ရွှေဖြင့် ပြုလုပ်ကာ ရတနာများဖြင့် အလှဆင်ထားသည်။

Verse 17

समुद्रास्तस्य चत्वारो रथकम्बलिकाः स्मृताः गङ्गाद्याः सरितः श्रेष्ठाः सर्वाभरणभूषिताः

၎င်း၏ သမုဒ္ဒရာ လေးပါးကို ရထားအဖုံးကဲ့သို့ ကာကွယ်ဖုံးလွှမ်းသော အရာဟု မှတ်ယူကြသည်။ ဂင်္ဂါမှစသော မြတ်သော မြစ်များသည် အလွန်မြင့်မြတ်၍ အလှဆင်အဝတ်အစား အလုံးစုံဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သန့်ရှင်းသော ရေများသည် ပတိ (ရှီဝ) ၏ သာသနာတရားကို ထမ်းဆောင်သော သဘောတရားအင်အားများအဖြစ် ထင်ရှားလာသည်။

Verse 18

चामरासक्तहस्ताग्राः सर्वाः स्त्रीरूपशोभिताः तत्रतत्र कृतस्थानाः शोभयांचक्रिरे रथम्

သူတို့အားလုံးသည် မိန်းမရုပ်အလှဖြင့် တန်ဆာဆင်လျက်၊ နေရာနေရာတွင် တည်နေကြပြီး၊ လက်များဖြင့် ချာမရ (အခမ်းအနားပန်ကာ) ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရထားကို တောက်ပလှပစေကြသည်။

Verse 19

आवहाद्यास् तथा सप्त सोपानं हैममुत्तमम् सारथिर्भगवान्ब्रह्मा देवाभीषुधराः स्मृताः

ထို့အတူ အာဝဟာမှစသော ခုနစ်ပါးသော (ဒေဝီအင်အားများ) ကိုလည်း သိမှတ်ကြသည်။ အလွန်မြတ်သော ရွှေစင် လှေကား (တက်လှမ်းရာ) ကိုလည်း ဖော်ပြထားသည်။ ရထားမောင်းသူမှာ ဘဂဝန် ဗြဟ္မာ ဖြစ်ပြီး၊ ဒေဝတားတို့ကို ကြိုးကွင်း (ရောင်ခြည်/ချုပ်ကြိုး) ကို ကိုင်ဆောင်သူများဟု မှတ်ယူကြသည်။

Verse 20

प्रतोदो ब्रह्मणस्तस्य प्रणवो ब्रह्मदैवतम् लोकालोकाचलस्तस्य ससोपानः समन्ततः

ဤကမ္ဘာလင်္ဂအတွက် ဘြဟ္မာသည် ဖန်ဆင်းမှုကို မောင်းနှင်စေသော တုတ်တံ(ဂုတ်) ဖြစ်၏။ သန့်ရှင်းသော ပ္ရဏဝ «အောမ်» သည် ၎င်း၏ ဗြဟ္မ-ဒေဝတ ဖြစ်၏။ လောကာလောက တောင်တန်းသည် ၎င်း၏ နယ်နိမိတ်ဖြစ်ပြီး ပတ်လည်တွင် ပူဇော်ယောဂ အတက်လမ်းကဲ့သို့ အဆင့်များ ရှိ၏။

Verse 21

विषमश् च तदा बाह्यो मानसाद्रिः सुशोभनः नासाः समन्ततस्तस्य सर्व एवाचलाः स्मृताः

ထို့နောက် အပြင်ဘက်တွင် မြေမျက်နှာပြင် မညီမညာဖြင့် တင့်တယ်လှပသော မာနသာဒြိ တောင်ပေါ်လာ၏။ ၎င်းကို ပတ်လည်ဝန်းရံသော ချိုင့်ခေါင်များနှင့် ထွက်ပေါ်နေသော အစွန်းအထင်းများအားလုံးကို တောင်တန်းများဟု မှတ်ယူကြ၏။

Verse 22

तलाः कपोताः कापोताः सर्वे तलनिवासिनः मेरुरेव महाछत्रं मन्दरः पार्श्वडिण्डिमः

ဤအရာအားလုံး—တလာ၊ ကပိုးတ၊ ကာပိုးတ ဟုခေါ်ကြသော—တလာဒေသတွင် နေထိုင်သူများ ဖြစ်၏။ မေရုတောင်သည် မဟာမင်းထီးကြီးကဲ့သို့ တည်ရှိပြီး မန္ဒရတောင်သည် ၎င်း၏ဘေး၌ သံထွက်မြည်သော ဘေးဒိဏ္ဍိမ စည်ကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 23

शैलेन्द्रः कार्मुकं चैव ज्या भुजङ्गाधिपः स्वयम् कालरात्र्या तथैवेह तथेन्द्रधनुषा पुनः

ဤနေရာ၌ ရှိုင်လೇಂದ್ರသည် တကယ်ပင် လေးဖြစ်၏။ လေးကြိုးမှာ နဂါးအရှင်ကိုယ်တိုင် ဖြစ်၏။ ထိုနည်းတူ ကာလရာထရီလည်း ဤနေရာ၌ ရှိနေပြီး၊ ထပ်မံ၍ အိန္ဒြဓနု (အိန္ဒြ၏ မိုးကောင်းကင်ရောင်စဉ်) သည်လည်း လေးဖြစ်၏။ ဤသို့ တန်ခိုးများနှင့် လက်နက်များတိုင်ပင် ပတိ—အမြင့်ဆုံး ရှိဝ၏ လက်ထဲ၌ ကိရိယာဖြစ်ကြောင်း သိမြင်ရ၏။

Verse 24

घण्टा सरस्वती देवी धनुषः श्रुतिरूपिणी इषुर्विष्णुर्महातेजाः शल्यं सोमः शरस्य च

ခေါင်းလောင်းသည် ဒေဝီ စရஸဝတီ ဖြစ်၏။ လေးသည် ရှုတိ-ဝေဒကိုယ်ထည် ဖြစ်၏။ မြားသည် တန်ခိုးကြီးသော ဗိဿဏု ဖြစ်၏။ စိုးမ (လ) သည် မြားခေါင်းဖြစ်သကဲ့သို့ မြားတံ၏ အနှစ်သာရလည်း ဖြစ်၏။

Verse 25

कालाग्निस्तच्छरस्यैव साक्षात्तीक्ष्णः सुदारुणः अनीकं विषसम्भूतं वायवो वाजकाः स्मृताः

ထိုမြှားသည် အချိန်၏မီး (ကာလာဂ္နိ) အဖြစ် ထင်ရှားပေါ်လွင်၍ ဓားသွားကဲ့သို့ ထက်မြက်ကာ အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြစ်လာသည်။ အဆိပ်မှ ပေါက်ဖွားသော အဖွဲ့တော်ကို လေများဟု မှတ်ယူကြပြီး၊ ၎င်းတို့သည် (ဝာဇက) ဟူသော တွန်းအားပေးသူများအဖြစ် မြှားကို ရှေ့သို့ မောင်းနှင်စေသည်။

Verse 26

एवं कृत्वा रथं दिव्यं कार्मुकं च शरं तथा सारथिं जगतां चैव ब्रह्माणं प्रभुमीश्वरम्

ထိုသို့ ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ ကောင်းကင်ရထားတော်ကိုလည်းကောင်း၊ လေးတော်နှင့် မြှားတော်ကိုလည်းကောင်း စီစဉ်တော်မူ၍၊ လောကတို့၏ အရှင်တော်ဖြစ်သော ဘြဟ္မာကို ရထားမောင်း (သာရထိ) အဖြစ် ခန့်အပ်တော်မူသည်။

Verse 27

आरुरोह रथं दिव्यं रणमण्डनधृग् भवः सर्वदेवगणैर्युक्तं कम्पयन्निव रोदसी

စစ်ပွဲ၏ အလှဆင်တော်များကို ဆောင်ထားသော ဘဝ (သီဝ) သည်၊ ဒေဝတော်အဖွဲ့အစည်း အားလုံးနှင့် တွဲဖက်လျက်၊ ကောင်းကင်ရထားတော်ပေါ်သို့ တက်ရောက်တော်မူရာ၊ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး ဟူသော လောကနှစ်ပါးကို တုန်လှုပ်စေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

Verse 28

शिव मोउन्त्स् थे छरिओत् ऋषिभिः स्तूयमानश् च वन्द्यमानश् च बन्दिभिः उपनृत्तश्चाप्सरसां गणैर्नृत्यविशारदैः

သီဝသည် ရထားတော်ပေါ်သို့ တက်ရောက်တော်မူရာ၊ ရှိသီတို့က ချီးမွမ်းသီဆိုကြပြီး၊ ဂုဏ်တော်ချီးကျူးသူများက ဦးညွှတ်ဝတ်ပြုကြသည်။ ထို့ပြင် အကပညာကျွမ်းကျင်သော အပ္စရာသမီးများ၏ အဖွဲ့များက ပတ်လည်တွင် အကဖြင့် အတူလိုက်ပါကာ ဆောင်ရွက်ကြသည်။

Verse 29

सुशोभमानो वरदः सम्प्रेक्ष्यैव च सारथिम् तस्मिन्नारोहति रथं कल्पितं लोकसंभृतम्

အပေးအလှူတော်ရှင် ဘုရားသခင်သည် တောက်ပလှပစွာ ထင်ရှားလျက်၊ ရထားမောင်းကို တစ်ချက်မျှ ကြည့်ရုံဖြင့်ပင်၊ လောကတို့က ထောက်ပံ့ထားသော အာဓိပ္ပါယ်လျှို့ဝှက်စွာ ဖန်ဆင်းထားသည့် ထိုရထားတော်ပေါ်သို့ တက်ရောက်တော်မူသည်။ ဤသည်မှာ ပတိ (အရှင်) ၏ အာဏာတော်—ပာရှု (ချည်နှောင်ခံဝိညာဉ်) များကို ကာကွယ်၍ မြှင့်တင်ရန် ရုပ်သဏ္ဍာန်များကို ခံယူနိုင်ခြင်း—ကို ထင်ဟပ်စေသည်။

Verse 30

शिरोभिः पतिता भूमीं तुरगा वेदसंभवाः अथाधस्ताद्रथस्यास्य भगवान् धरणीधरः

ဝေဒမှ ပေါက်ဖွားသော မြင်းတို့သည် ခေါင်းချ၍ မြေပြင်သို့ လဲကျကြ၏။ ထိုရထား၏ အောက်၌ ကောင်းမြတ်သော ဘုရားသခင်—မြေကို ထမ်းဆောင်သူ—သည် အထောက်အကူအဖြစ် ရပ်တည်တော်မူ၏။

Verse 31

वृषेन्द्ररूपी चोत्थाप्य स्थापयामास वै क्षणम् क्षणान्तरे वृषेन्द्रो ऽपि जानुभ्यामगमद्धराम्

နွားမင်း (ဝೃಷေန္ဒြ) အဖြစ်ကို ယူဆောင်၍ တော်မူကာ သူ့ကို မြှောက်တင်ပြီး ခဏတာ တည့်မတ်စေတော်မူ၏။ သို့ရာတွင် ခဏအကြာ၌ ထိုနွားမင်းကြီးသည် ဒူးနှစ်ဖက်ဖြင့် မြေပြင်သို့ ပြန်လဲကျသွား၏။

Verse 32

अभीषुहस्तो भगवान् उद्यम्य च हयान् विभुः स्थापयामास देवस्य वचनाद्वै रथं शुभम्

ကြိုးကိုင်လက်ဖြင့် ကောင်းမြတ်သော ဘုရားသခင်၊ အလုံးစုံပြည့်ဝသော အရှင်သည် မြင်းတို့ကို မြှောက်တင်တော်မူ၍၊ ဒေဝ၏ အမိန့်တော်အတိုင်း မင်္ဂလာရထားကို ခိုင်မြဲစွာ တည်စေတော်မူ၏။

Verse 33

ततो ऽश्वांश्चोदयामास मनोमारुतरंहसः पुराण्युद्दिश्य खस्थानि दानवानां तरस्विनाम्

ထို့နောက် စိတ်နှင့် လေကဲ့သို့ လျင်မြန်သော မြင်းတို့ကို မောင်းနှင်၍၊ အင်အားကြီး ဒာနဝတို့၏ ကောင်းကင်၌ တည်ရှိသော ရှေးဟောင်းခံတပ်များကို ဦးတည်တော်မူ၏။

Verse 34

अथाह भगवान् रुद्रो देवानालोक्य शङ्करः पशूनामाधिपत्यं मे दत्तं हन्मि ततो ऽसुरान्

ထို့နောက် ရုဒြ—ရှင်ကရ—က ဒေဝတို့ကို ကြည့်ရှု၍ မိန့်တော်မူသည်– “ပာရှု (ချည်နှောင်ခံဝိညာဉ်) တို့အပေါ် အုပ်စိုးခွင့်ကို ငါ့အား ပေးအပ်ထားသည်။ ထို့ကြောင့် အဆုရတို့ကို ငါ ချေမှုန်းမည်” ဟု။

Verse 35

पृथक्पशुत्वं देवानां तथान्येषां सुरोत्तमाः कल्पयित्वैव वध्यास्ते नान्यथा नैव सत्तमाः

အို နတ်တို့အနက် အမြတ်ဆုံးတို့၊ သတ္တဝါတို့ကို ယဇ္ဈပသု (bali အတွက် ပူဇော်သတ္တဝါ) ဟူ၍ သီးခြားစွာ သတ်မှတ်ထားပြီးမှသာ ပူဇော်ရမည်၊ အခြားနည်းဖြင့် မဟုတ်ကြောင်းကို သာသနာတော်ရှိ သုဇနတို့က ဆိုကြသည်။ ဓမ္မအရ ပသုဟူသော ချည်နှောင်ခံဝိညာဉ်ကို စည်းကမ်းမရှိဘဲ မထိခိုက်ရ; ပူဇော်ပွဲအရ ခွင့်ပြုထားသည့်အရာသာ bali အဖြစ် ပေးနိုင်သည်။

Verse 36

इति श्रुत्वा वचः सर्वं देवदेवस्य धीमतः विषादमगमन् सर्वे पशुत्वं प्रति शङ्किताः

ဉာဏ်ပညာပြည့်ဝသော နတ်တို့၏နတ် (Devadeva) ၏ မိန့်ခွန်းအားလုံးကို ကြားပြီးနောက်၊ အားလုံးသည် စိတ်ညစ်ညူးဝမ်းနည်းသွားကြကာ «ပသုတ്വ»—ပာရှ (pāśa) ဖြင့် ချည်နှောင်ခံရသော ဝိညာဉ်၏ အခြေအနေကို ကြောက်ရွံ့၍ သံသယဖြစ်ကြသည်။

Verse 37

तेषां भावं ततो ज्ञात्वा देवस्तानिदमब्रवीत् मा वो ऽस्तु पशुभावे ऽस्मिन् भयं विबुधसत्तमाः

သူတို့၏အတွင်းစိတ်အခြေအနေကို သိမြင်ပြီးနောက်၊ ဘုရားသည် သူတို့အား ဤသို့ မိန့်တော်မူ၏—“အို ဒေဝတို့အနက် ဉာဏ်ရှိသူတို့၏ အမြတ်ဆုံးတို့၊ ဤ ‘ပသု’ (ချည်နှောင်ခံဝိညာဉ်) အခြေအနေ၌ သင်တို့အတွက် ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိစေကြနှင့်။”

Verse 38

श्रूयतां पशुभावस्य विमोक्षः क्रियतां च सः यो वै पाशुपतं दिव्यं चरिष्यति स मोक्ष्यति

ကြားကြပါစေ—ပသု (ချည်နှောင်ခံဝိညာဉ်) အခြေအနေမှ လွတ်မြောက်ရန် နည်းလမ်းကို အမှန်တကယ် ဆောင်ရွက်ရမည်။ ဒိဗ္ဗ ပာရှုပတ (Pāśupata) လမ်းစဉ်ကို တကယ်တမ်း ကျင့်သုံးသူသည် မောက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို ရလိမ့်မည်။

Verse 39

पशुत्वादिति सत्यं च प्रतिज्ञातं समाहिताः ये चाप्यन्ये चरिष्यन्ति व्रतं पाशुपतं मम

“ပသုတ്വ (ချည်နှောင်ခံအခြေအနေ) သည် အမှန်ပင် ဖြစ်၏” ဟု စိတ်တည်ငြိမ်စွာ သစ္စာပြုကာ ကတိကဝတ် ခံယူကြသည်။ ထို့ပြင် အခြားမည်သူမဆို ငါ၏ ပာရှုပတ (Pāśupata) ဝရတ (vrata) ကို ကျင့်သုံးမည်ဆိုလျှင်၊ ပသုကို ပတိ (Pati) ထံသို့ ဦးတည်စေသော စည်းကမ်းသို့လည်း ဝင်ရောက်မည်။

Verse 40

मोक्ष्यन्ति ते न संदेहः पशुत्वात् सुरसत्तमाः नैष्ठिकं द्वादशाब्दं वा तदर्धं वर्षकत्रयम्

အို ဒေဝတို့အနက် အမြတ်ဆုံးတို့၊ သံသယမရှိဘဲ သူတို့သည် မောက္ခကို ရမည်။ အကြောင်းမှာ «ပသု» (ချည်နှောင်ခံဝိညာဉ်) အဖြစ်ရှိသော်လည်း၊ တည်ကြည်သော ဝရတ (vrata) ကို စွဲမြဲစွာ ကျင့်သုံးခြင်းဖြင့်—တစ်ဆယ့်နှစ်နှစ် သို့မဟုတ် ထို၏ တစ်ဝက်ဖြစ်သော သုံးနှစ်—လွတ်မြောက်ခြင်းကို ရရှိကြသည်။

Verse 41

शुश्रूषां कारयेद्यस्तु स पशुत्वाद्विमुच्यते तस्मात्परमिदं दिव्यं चरिष्यथ सुरोत्तमाः

အခြားသူတို့ကို ဘက္တိဖြင့် ဝန်ဆောင်မှု (śuśrūṣā) နှင့် သတိပြုစည်းကမ်းကို လုပ်ဆောင်စေသူသည် «ပသုတဝ»—ချည်နှောင်ခံဝိညာဉ်၏ အခြေအနေမှ လွတ်မြောက်သည်။ ထို့ကြောင့် ဒေဝတို့အနက် အမြတ်ဆုံးတို့၊ ဤအမြင့်မြတ်၍ ဒိဗ္ဗလမ်းကို ကျင့်သုံးကြလော့။

Verse 42

तथेति चाब्रुवन्देवाः शिवे लोकनमस्कृते तस्माद्वै पशवः सर्वे देवासुरनराः प्रभोः

«အဲဒီအတိုင်းပါ» ဟု ဒေဝတို့သည် လောကအပေါင်းက နမസ്കာရပြုသော သီဝအား လျှောက်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် အရှင်ဘုရား၊ ဒေဝ၊ အသူရ၊ လူသား အားလုံးသည် အမှန်တကယ် «ပသု» များဖြစ်၍ မဟာပတိ (Pati) အရှင်၏ အပိုင်ဖြစ်ကြသည်။

Verse 43

रुद्रः पशुपतिश्चैव पशुपाशविमोचकः यः पशुस्तत्पशुत्वं च व्रतेनानेन संत्यजेत्

ရုဒ္ဒရသည် အမှန်တကယ် ပသုပတိ—ချည်နှောင်ခံဝိညာဉ်တို့၏ အရှင်—ဖြစ်ပြီး၊ ပသု၏ ပာရှ (pāśa) ချည်နှောင်မှုကို ဖြတ်တောက်ကာ လွတ်မြောက်စေသော ကယ်တင်ရှင်လည်း ဖြစ်သည်။ ဤဝရတကို ခံယူကျင့်သုံးခြင်းဖြင့် ပသုဖြစ်သော တစ်ဦးချင်းဝိညာဉ်သည် မိမိ၏ «ပသုဖြစ်မှု» အခြေအနေ၊ အကျဉ်းချုပ်ခြင်းကို စွန့်လွှတ်သည်။

Verse 44

तत्कृत्वा न च पापीयान् इति शास्त्रस्य निश्चयः गणेश पचिफ़िएद् ततो विनायकः साक्षाद् बालो ऽबालपराक्रमः

ထိုသို့ ပြုလုပ်ပြီးနောက် အပြစ်အညစ်မကပ်လာ—ဤသည်မှာ သာස්တရ၏ အတည်ပြုဆုံးဖြတ်ချက် ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ဂဏေရှကို သဘောပျော်အောင် ပြုခဲ့သဖြင့်၊ ဝိနာယကသည် ကိုယ်တိုင် ပေါ်ထွန်းလာသည်—ရုပ်သဏ္ဌာန်မှာ ကလေးတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်သော်လည်း၊ အားအင်မှာ မကလေးဆန်သော မတားနိုင်သည့် တန်ခိုးဖြစ်သည်။

Verse 45

अपूजितस्तदा देवैः प्राह देवान्निवारयन् श्रीविनायक उवाच मामपूज्य जगत्यस्मिन् भक्ष्यभोज्यादिभिः शुभैः

ထိုအခါ နတ်တို့က မပူဇော်မခံရသဖြင့် သီရိဝိနာယကသည် နတ်တို့ကို တားဆီးကာ မိန့်တော်မူသည်— «ဤလောက၌ ကောင်းမြတ်သော အစားအစာ၊ မုန့်ချိုချဉ် စသည်တို့ဖြင့် ငါကို အရင်ပူဇော်မပြုလျှင်…»

Verse 46

कः पुमान्सिद्धिमाप्नोति देवो वा दानवो ऽपि वा ततस्तस्मिन् क्षणादेव देवकार्ये सुरेश्वराः

«ဘယ်သူက အောင်မြင်မှုကို ရနိုင်မလဲ—နတ်ဖြစ်စေ၊ ဒါနဝ (အဆုရ) ဖြစ်စေ?» ထို့နောက် ခဏချင်းတည်းမှာပင် နတ်တို့၏ အရှင်များသည် နတ်ရေးရာ တာဝန်ကို လက်ခံကာ လျင်မြန်စွာ ပြီးမြောက်အောင် ဆောင်ရွက်ကြသည်။

Verse 47

विघ्नं करिष्ये देवेश कथं कर्तुं समुद्यताः ततः सेन्द्राः सुराः सर्वे भीताः सम्पूज्य तं प्रभुम्

«အို နတ်တို့၏ အရှင်၊ ငါ အတားအဆီးကို ဖန်တီးမည်—သင်တို့ ဘယ်လို ပြုလုပ်ရန် ထကြွနေကြသနည်း?» ထို့နောက် အင်ဒြာဦးဆောင်သော နတ်အားလုံးသည် ကြောက်ရွံ့ကာ ထိုအရှင်မြတ်ကို ပူဇော်ကန်တော့ကြသည်။

Verse 48

भक्ष्यभोज्यादिभिश्चैव उण्डरैश्चैव मोदकैः अब्रुवंस्ते गणेशानं निर्विघ्नं चास्तु नः सदा

အစားအစာမျိုးစုံနှင့် အရသာရှိသော မုန့်ချိုချဉ်များ—ကိတ်မုန့်၊ မိုဒက စသည်တို့ကို ဆက်ကပ်ပူဇော်ကာ ထိုဂဏများသည် ဂဏေရှကို လျှောက်ထားကြသည်— «ကျွန်ုပ်တို့၏ လမ်းခရီးသည် အမြဲတမ်း အတားအဆီးကင်းပါစေ»။

Verse 49

भवो ऽप्यनेकैः कुसुमैर् गणेशं भक्ष्यैश् च भोज्यैः सुरसैः सुगन्धैः /* आलिङ्ग्य चाघ्राय सुतं तदानीमपूजयत्सर्वसुरेन्द्रमुख्यः

ထို့နောက် ဘဝ (ရှီဝ) သည်လည်း ဂဏေရှကို ပန်းများစွာနှင့် အနံ့သင်း၍ အရသာကောင်းသော အစားအစာများ—မုန့်ဖျော်နှင့် အပြည့်အဝ ဆက်ကပ်ပူဇော်ခြင်းတို့ဖြင့် ပူဇော်တော်မူ၏။ နတ်အရှင်တို့၏ ခေါင်းဆောင်များတောင် ဦးညွှတ်ရသော အမြတ်ဆုံး အရှင်သည် မိမိသားကို ဖက်လှုပ်ကာ ခေါင်းကို ချစ်ခင်စွာ နမ်းရှိုက်ပြီး ထိုခဏ၌ပင် ဂုဏ်ပြုပူဇော်တော်မူ၏။

Verse 50

सम्पूज्य पूज्यं सह देवसंघैर् विनायकं नायकमीश्वराणाम् गणेश्वरैरेव नगेन्द्रधन्वा पुरत्रयं दग्धुमसौ जगाम

ပူဇော်ထိုက်သူ ဝိနာယက (ဗိနာယက) ကို ဒေဝတားအဖွဲ့များနှင့်အတူ စေတနာပြည့်ဝစွာ ပူဇော်ပြီးနောက်၊ ဣရှ္ဝရာတို့၏ခေါင်းဆောင်ကို ပူဇော်ကာ၊ တောင်တန်းကဲ့သို့ သန်မာသော မြားတံကိုင်ရှင် သီဝ (ရှမ္ဘု) သည် ဂဏာခေါင်းဆောင်များနှင့်အတူ တြိပုရာ မြို့သုံးမြို့ကို မီးရှို့ရန် ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 51

अर्म्य् ओफ़् थे गोद्स् तं देवदेवं सुरसिद्धसंघा महेश्वरं भूतगणाश् च सर्वे गणेश्वरा नन्दिमुखास्तदानीं स्ववाहनैरन्वयुरीशमीशाः

ထိုအခါ ဒေဝတားနှင့် စိဒ္ဓအဖွဲ့များ၊ ထို့ပြင် ဘူတဂဏာအားလုံးသည် နန္ဒီမုခ စသည့် သီဝ၏ အစေခံခေါင်းဆောင်များက ဦးဆောင်၍၊ ဒေဝတို့၏ ဒေဝ မဟေရှ္ဝရ—အမြင့်ဆုံး ဣရှ—ကို မိမိမိမိ၏ ယာဉ်တော်များဖြင့် လိုက်ပါသွားကြ၏။

Verse 52

अग्रे सुराणां च गणेश्वराणां तदाथ नन्दी गिरिराजकल्पम् विमानमारुह्य पुरं प्रहर्तुं जगाम मृत्युं भगवानिवेशः

ထို့နောက် ဒေဝတားတို့နှင့် ဂဏာအရှင်များ၏ အရှေ့ဆုံးတွင်၊ တောင်ဘုရင်ကဲ့သို့ အင်အားကြီးသော နန္ဒီသည် ကောင်းကင်ယာဉ်တော်ကို စီးနင်း၍ မြို့ကို ထိုးနှက်ရန် ထွက်ခွာသွား၏။ အရှင်၏ တန်ခိုးကို ခံယူထားသဖြင့် မရဏကဲ့သို့ တိုးဝင်သွား၏။

Verse 53

यान्तं तदानीं तु शिलादपुत्रम् आरुह्य नागेन्द्रवृषाश्ववर्यान् देवास्तदानीं गणपाश् च सर्वे गणा ययुः स्वायुधचिह्नहस्ताः

ထိုအခါ ရှိလာဒ၏သား (မြတ်နန္ဒီ) ထွက်ခွာသွားစဉ်၊ ဒေဝတားတို့နှင့် ဂဏာအားလုံးလည်း ထိုချိန်တည်းက ထွက်ခွာကြ၏။ နဂါးဘုရင်အကောင်းဆုံးများ၊ နွား (ဝృషဘ) များနှင့် မြင်းကောင်းများကို စီးနင်းကာ၊ မိမိတို့၏ လက်နက်အမှတ်တံဆိပ်များကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ဆောင်ထားကြ၏။

Verse 54

खगेन्द्रमारुह्य नगेन्द्रकल्पं खगध्वजो वामत एव शंभोः /* जगाम जगतां हिताय पुरत्रयं दग्धुमलुप्तशक्तिः

ဂရုဍကို စီးနင်း၍ တောင်ဘုရင်ကဲ့သို့ အလံတော်ကို ထမ်းဆောင်သော အလံတော်ရှင်သည် ရှမ္ဘု၏ ဘယ်ဘက်သို့ သွားရောက်တည်၏။ တန်ခိုးမလျော့သောသူသည် လောကတို့၏ အကျိုးအတွက်—တြိပုရာကို မီးရှို့ရန်—ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 55

तं सर्वदेवाः सुरलोकनाथं समन्ततश्चान्वयुरप्रमेयम् /* सुरासुरेशं सहस्ररश्मिर् भगवान् सुतीक्ष्णः

နတ်အားလုံးသည် မတိုင်းမတာနိုင်သော အရှင်—ကောင်းကင်လောက၏ အုပ်စိုးရှင်—ကို ဝိုင်းရံ၍ လိုက်လံကြသည်။ ထိုအရှင်သည် ဒေဝနှင့် အဆုရတို့၏ အထွဋ်အမြတ် အုပ်စိုးရှင်၊ ကိရဏာတစ်ထောင်ရှိသော ဘဂဝန်၊ အလွန်တောက်ပ၍ အင်အားပြင်းထန်သူ ဖြစ်သည်။

Verse 56

रराज मध्ये भगवान्सुराणां विवाहनो वारिजपत्रवर्णः यथा सुमेरोः शिखराधिरूढः सहस्ररश्मिर् भगवान् सुतीक्ष्णः

နတ်တို့အလယ်၌ ဘဂဝန်သည် ထွန်းလင်းတောက်ပလာ၏။ သူ၏အလင်းရောင်သည် ကြာပန်းရွက်အရောင်ကဲ့သို့ နူးညံ့တောက်ပပြီး၊ စုမေရုတောင်ထိပ်ပေါ်၌ တည်နေသော ကိရဏာတစ်ထောင်ရှိ နေမင်းကဲ့သို့ အလွန်တောက်ပ၍ သာသနာတော်မြတ်၏။

Verse 57

सहस्रनेत्रः प्रथमः सुराणां गजेन्द्रमारुह्य च दक्षिणे ऽस्य जगाम रुद्रस्य पुरं निहन्तुं यथोरगांस्तत्र तु वैनतेयः

ဒေဝတို့၏ အဓိကဖြစ်သော မျက်စိတစ်ထောင်ရှိ အိန္ဒြာသည် မဟာဆင်တော်ကို စီးနင်းကာ တောင်ဘက်ဖက်မှ ရွဒြ၏ မြို့ကို ဖျက်ဆီးရန် ချီတက်သွား၏။ ထိုသည်ကား ဂရုဍ (ဝိုင်နတေယ) သည် မြွေတို့ကို ဖျက်ဆီးရန် ဆင်းသက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

Verse 58

तं सिद्धगन्धर्वसुरेन्द्रवीराः सुरेन्द्रवृन्दाधिपम् इन्द्रम् ईशम् समन्ततस्तुष्टुवुरिष्टदं ते जयेति शक्रं वरपुष्पवृष्ट्या

ထို့နောက် စိဒ္ဓ၊ ဂန္ဓဗ္ဗနှင့် ဒေဝတို့၏ သူရဲကောင်းအုပ်စိုးရှင်များသည် နတ်တပ်စု၏ အုပ်ချုပ်ရှင် အိန္ဒြာကို အရပ်ရပ်မှ ချီးမွမ်းကြသည်။ “အောင်မြင်ပါစေ!” ဟု ကြွေးကြော်ကာ ဆုတောင်းပြည့်စုံစေသူ ရှက္ကရကို အကောင်းဆုံးပန်းများ မိုးကဲ့သို့ ချွဲချွဲကျစေ၍ ဂုဏ်ပြုကြသည်။

Verse 59

तदा ह्यहल्योपपतिं सुरेशं जगत्पतिं दिविष्ठाः /* प्रणेमुरालोक्य सहस्रनेत्रं सलीलमंबा तनयं यथेन्द्रम्

ထိုအခါ ကောင်းကင်နေထိုင်သူများသည် နတ်တို့၏ အရှင်—အဟလျာ၏ ခင်ပွန်း၊ လောကအုပ်စိုးရှင်၊ မျက်စိတစ်ထောင်ရှိသူ—ကို မြင်၍ ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်ကြသည်။ အမ્બာ၏ သား အိန္ဒြာသည် စိတ်ကြိုက်ကစားလှုပ်ရှားသကဲ့သို့၊ ထိုအိန္ဒြာကို မြင်လျှင် ဦးညွှတ်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

Verse 60

यमपावकवित्तेशा वायुर्निरृतिरेव च अपाम्पतिस् तथेशानो भवं चानु समागताः

ယမ၊ အဂ္နိ၊ ကုဗေရ၊ ဝါယု၊ နိရ္ရတိ တို့နှင့်အတူ ရေ၏အရှင် ဝရုဏ နှင့် ဣရှာန တို့လည်း စုဝေးကြပြီး၊ ထို့နောက် ဘဝ (ရှီဝ) ၏နောက်တော်သို့ လိုက်ပါသွားကြသည်။

Verse 61

वीरभद्रो रणे भद्रो नैरृत्यां वै रथस्य तु वृषभेन्द्रं समारुह्य रोमजैश् च समावृतः

စစ်မြေပြင်၌ အင်အားကြီး၍ မင်္ဂလာရှိသော ဝီရဘဒ္ဒရ သည် နိရ္ရတိယ (အနောက်တောင်) ဘက်ခြမ်း၌ ရထား၏နေရာကို ယူကာ၊ အရှင်နွားကြီး ဝೃಷဘိန္ဒြ ကို စီးနင်း၍ ကိုယ်တော်တစ်လျှောက် ဆံပင်များ ထောင်ထောင်ထ၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် ရန်သူပశုတို့၏ ချည်နှောင်မှုကို ချိုးဖျက်သော ပတိကဲ့သို့ ရပ်တည်하였다။

Verse 62

सेवां चक्रे पुरं हन्तुं देवदेवं त्रियंबकम् महाकालो महातेजा महादेव इवापरः

မြို့ (အဆုရ) ကို ဖျက်ဆီးစေရန်အတွက် သူသည် ဒေဝဒေဝ တြိယမ္ဗက ကို ဘက္တိဖြင့် ဝန်ဆောင်မှု ပြုလေ၏။ အလွန်တောက်ပသော မဟာကာလ သည် မဟာဒေဝ တစ်ပါးကဲ့သို့ပင် ရပ်တည်နေ하였다။

Verse 63

वायव्यां सगणैः सार्धं सेवां चक्रे रथस्य तु

ဝါယဝျ (အနောက်မြောက်) ဘက်၌ သူသည် မိမိ၏ ဂဏများနှင့်အတူ ထိုရထားကို ဝန်ဆောင်မှု ပြုကာ၊ သတ်မှတ်ထားသော အမှုထမ်းခြင်းကို စည်းကမ်းရှိသော ဘက္တိဖြင့် ဆောင်ရွက်하였다။

Verse 64

षण्मुखो ऽपि सह सिद्धचारणैः सेनया च गिरिराजसंनिभः देवनाथगणवृन्दसंवृतो वारणेन च तथाग्निसंभवः

မျက်နှာခြောက်ပါးရှိသော စကန္ဒ သည်လည်း—အဂ္နိမှ မွေးဖွားသူ—စိဒ္ဓ နှင့် ချာရဏ တို့နှင့်အတူ၊ တောင်တော်မင်းကဲ့သို့ ကြီးမားသော စစ်တပ်နှင့်တကွ ချီတက်လာ၏။ ဒေဝနာထ ဂဏအစုအဝေးများနှင့် ဂဏများက ဝန်းရံလျက်၊ အင်အားကြီး ဆင်ဝါဟနာလည်း အတူလိုက်ပါခဲ့သည်။

Verse 65

विघ्नं गणेशो ऽप्यसुरेश्वराणां कृत्वा सुराणां भगवानविघ्नम् विघ्नेश्वरो विघ्नगणैश् च सार्धं तं देशमीशानपदं जगाम

ထို့နောက် ဂဏေရှ—ဝိဃ္နေရှွရ ဘုရား—သည် အသူရအရှင်တို့အပေါ် အတားအဆီးများကို ဖန်တီး၍ ဒေဝတားတို့၏ လမ်းကို အတားအဆီးကင်းစင်စေ하였다။ ဝိဃ္နဂဏများနှင့်အတူ ဝိဃ္နေရှွရသည် အီရှာန၏ နယ်မြေဟု ခေါ်သော အီရှာနပဒ—ပတိ အမြင့်မြတ်သခင်၏ အာသရမသို့ သွားရောက်하였다။

Verse 66

काली तदा कालनिशाप्रकाशं शूलं कपालाभरणा करेण प्रकम्पयन्ती च तदा सुरेन्द्रान् महासुरासृङ्मधुपानमत्ता

ထို့နောက် ကာလီ—ခေါင်းခွံများဖြင့် အလှဆင်ထားသော—သည် ကာလ၏ အမှောင်ညကဲ့သို့ တောက်ပသော သုံးခွ (သူလ) ကို လက်၌ ကိုင်မြှောက်၍ လှုပ်ခတ်စေ하였다။ မဟာအသူရတို့၏ သွေးကို ပျားရည်ကဲ့သို့ သောက်သုံး၍ မူးယစ်နေသဖြင့် ဒေဝအရှင်တို့ကိုပင် တုန်လှုပ်စေ하였다။

Verse 67

मत्तेभगामी मदलोलनेत्रा मत्तैः पिशाचैश् च गणैश् च मत्तैः मत्तेभचर्मांबरवेष्टिताङ्गी ययौ पुरस्ताच्च गणेश्वरस्य

မူးယစ်သော ဆင်ကဲ့သို့ လှုပ်ရှားသွားလာ၍ အာနန္ဒရသကြောင့် မတည်ငြိမ်သော မျက်လုံးများဖြင့်၊ မူးယစ်နေသော ပိသာချာများနှင့် မူးယစ်သော ဂဏများ ဝိုင်းရံလျက်၊ ဆင်အရေကို အဝတ်အစားကဲ့သို့ ကိုယ်အင်္ဂါများပေါ် ပတ်လည်ဝတ်ဆင်ကာ ဂဏေရှွရ—ဂဏတို့၏ အရှင်—၏ ရှေ့တော်၌ ချီတက်သွား하였다။

Verse 68

तां सिद्धगन्धर्वपिशाचयक्षविद्याधराहीन्द्रसुरेन्द्रमुख्याः प्रणेमुरुच्चैरभितुष्टुवुश् च जयेति देवीं हिमशैलपुत्रीम्

စိဒ္ဓ၊ ဂန္ဓဗ္ဗ၊ ပိသာချာ၊ ယက္ခ၊ ဝိဒ္ယာဓရ၊ နာဂအရှင်များနှင့် ဒေဝအရှင်တို့၏ အထွတ်အထိပ်များသည် ထိုဒေဝီအား ဦးချ၍ ပူဇော်ကန်တော့ကြသည်။ ထို့နောက် အသံမြင့်မြင့်ဖြင့် ဟိမဝတ်တောင်၏ သမီးတော် ဒေဝီကို ချီးမွမ်းကာ «ဒေဝီအား အောင်မြင်ပါစေ!» ဟု ကြွေးကြော်하였다။

Verse 69

मातरः सुरवरारिसूदनाः सादरं सुरगणैः सुपूजिताः मातरं ययुरथ स्ववाहनैः स्वैर्गणैर्ध्वजधरैः समन्ततः

ထို့နောက် ဒေဝမိခင်များ—ဒေဝအထွတ်အထိပ်တို့၏ ရန်သူများကို သတ်ဖြတ်သူများ—ကို ဒေဝတားအစုအဝေးက လေးစားစွာ ပူဇော်ပြီးနောက်၊ မိမိတို့၏ ယာဉ်များကို စီးနင်းကာ မိမိတို့၏ အလံကို ကိုင်ဆောင်သော ကိုယ်ပိုင်ဂဏများဖြင့် အရပ်ရပ် ဝိုင်းရံလျက် «မိခင်» အမြင့်မြတ်သော သက္တိသို့ ချီတက်သွား하였다။

Verse 70

दुर्गारूढमृगाधिपा दुरतिगा दोर्दण्डवृन्दैः शिवा बिभ्राणाङ्कुशशूलपाशपरशुं चक्रासिशङ्खायुधम् प्रौढादित्यसहस्रसदृशैर्नेत्रैर्दहन्ती पथं बालाबालपराक्रमा भगवती दैत्यान्प्रहर्तुं ययौ

ဒုರ್ಗာ၏ ခြင်္သေ့ပေါ်၌ စီးနင်းသော မင်္ဂလာရှိသည့် ရှီဝါမယ်တော်သည် မလွယ်ကူစွာ မကျော်လွှားနိုင်သူ၊ အင်အားကြီး လက်များစွာဖြင့် အင်္ကူရှ၊ တြိရှူလ၊ ပါရှ၊ ပရရှု၊ စက္ကရ၊ ဓား၊ သင်္ခာတို့ကို လက်နက်အဖြစ် ကိုင်ဆောင်၏။ အရွယ်ရင့် နေတစ်ထောင်ကဲ့သို့ မျက်စိများဖြင့် လမ်းကြောင်းကို မီးလောင်စေကာ၊ အတိုင်းမသတ်နိုင်သော သတ္တိရှိသည့် ဘဂဝတီသည် ဒိုင်တျာတို့ကို ချေမှုန်းရန် ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 71

तं देवमीशं त्रिपुरं निहन्तुं तदा तु देवेन्द्ररविप्रकाशाः गजैर्हयैः सिंहवरै रथैश् च वृषैर्ययुस्ते गणराजमुख्याः

ထို့နောက် တြိပုရကို သတ်ရန်အတွက်၊ အိန္ဒြနှင့် နေကဲ့သို့ တောက်ပသော ရှီဝဂဏာတို့၏ အဓိကခေါင်းဆောင်များသည် အမြတ်ဆုံး အီရှာဖြစ်သော အရှင်ထံသို့ ထွက်ခွာကြ၏။ သူတို့သည် ဆင်၊ မြင်း၊ အကောင်းဆုံး ခြင်္သေ့များ၊ ရထားများနှင့် နွား (ဝೃಷဘ) များကို စီးနင်းသွားကြ၏။

Verse 72

हलैश् च फालैर् मुसलैर् भुशुण्डैर् गिरीन्द्रकूटैर् गिरिसन्निभास्ते ययुः पुरस्ताद्धि महेश्वरस्य सुरेश्वरा भूतगणेश्वराश् च

နံဂါးနှင့် နံဂါးဓား၊ မုဆလ (ပေါက်တံ) နှင့် တုတ်ကြီးများ၊ ထို့ပြင် တောင်ထိပ်များတိုင်အောင် ကိုင်ဆောင်ကာ—ကိုယ်ရုပ်တောင်တန်းကဲ့သို့ ကြီးမားသူတို့သည်—ဒေဝတို့၏ အရှင်များနှင့် ဘူတဂဏာတို့၏ တပ်မှူးများအဖြစ် မဟေရှဝရ၏ ရှေ့တန်းတွင် တိုးတက်လာကြ၏။

Verse 73

तथेन्द्रपद्मोद्भवविष्णुमुख्याः सुरा गणेशाश् च गणेशमीशम् जयेति वाग्भिर् भगवन्तमूचुः किरीटदत्ताञ्जलयः समन्तात्

ထို့နောက် အိန္ဒြ၊ ပဒ္မောဒ္ဘဝ (ဗြဟ္မာ) နှင့် ဗိဿဏုတို့ ဦးဆောင်သော ဒေဝတို့နှင့် ရှီဝဂဏာတို့၏ ခေါင်းဆောင်များသည် အရှင် ဂဏေရှကို—အုပ်စိုးရှင်—အရပ်ရပ်မှ ချဉ်းကပ်၍ ပြောကြ၏။ မကွတ်ကို ချထားကာ လက်အုပ်ချီ၍ «ဘဂဝန်၊ အောင်မြင်ပါစေ!» ဟု ကြွေးကြော်ကြ၏။

Verse 74

ननृतुर्मुनयः सर्वे दण्डहस्ता जटाधराः ववृषुः पुष्पवर्षाणि खेचराः सिद्धचारणाः पुरत्रयं च विप्रेन्द्राः प्राणदत्सर्वतस् तथा

မုနိအားလုံးသည် တုတ်ကိုင်ကာ ဇဋာဆံပင်ထား၍ ပျော်ရွှင်စွာ ကခုန်ကြ၏။ ကောင်းကင်နေထိုင်သူ စိဒ္ဓနှင့် စာရဏတို့သည် ပန်းမိုးကို ရွာချကြ၏။ ထို့ပြင် ဗြာဟ္မဏတို့အထဲမှ အကောင်းဆုံးရေ၊ တြိပုရာ သုံးမြို့သည်လည်း အရပ်ရပ်မှ အသက်ရှူကို စွန့်လွှတ်သွား၏။

Verse 75

गणेश्वरैर् देवगणैश् च भृङ्गी सहावृतः सर्वगणेन्द्रवर्यः जगाम योगी त्रिपुरं निहन्तुं विमानमारुह्य यथा महेन्द्रः

ဂဏေရှဝရများနှင့် ဒေဝအဖွဲ့အစည်းတို့က ဝန်းရံလျက်၊ ဘೃင်ဂီကို ဘေးတွင်ထား၍၊ ဂဏအုပ်ချုပ်သူတို့အနက် အမြတ်ဆုံးသော အရှင်—မဟာယောဂီ—သည် တြိပုရကို ဖျက်ဆီးရန် မဟာအင်ဒြ (အင်ဒြာ) ကဲ့သို့ ကောင်းကင်ယာဉ်ပေါ် တက်စီးကာ ထွက်ခွာတော်မူ၏။

Verse 76

केशो विगतवासाश् च महाकेशो महाज्वरः सोमवल्ली सवर्णश् च सोमपः सेनकस् तथा

အရှင်သည် ကေရှ (Keśa) ဖြစ်တော်မူပြီး၊ အဖုံးအကာအားလုံးကို ကျော်လွန်သော ဝိဂတဝါသသ (Vigatavāsas) လည်း ဖြစ်တော်မူ၏။ မဟာကေရှ (Mahākeśa) —ဆံပင်မဟာရှင်—နှင့် မဟာဇွရ (Mahājvara) —ချည်နှောင်မှုကို လောင်ကျွမ်းစေသော အမြင့်ဆုံးအပူ—လည်း ဖြစ်တော်မူ၏။ အရှင်သည် စောမဝလ္လီ (Somavallī) —စောမပင်—နှင့် စဝရ္ဏ (Savarṇa) —တစ်သွင်တည်းသော အလင်းရောင်ဖြန့်ကျက်မှု—ဖြစ်တော်မူ၏။ စောမပ (Somapa) —စောမကို သောက်သုံးသူ—နှင့် စေနက (Senaka) —ဒေဝတပ်ကို စုစည်းညွှန်ကြားသော အရှင်—လည်း ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 77

सोमधृक् सूर्यवाचश् च सूर्यपेषणकस् तथा सूर्याक्षः सूरिनामा च सुरः सुन्दर एव च

အရှင်သည် လကို ဆောင်ထားသူ (Somadhṛk) ဖြစ်တော်မူ၏။ နေ၏အသံတော် (Sūryavāc) ဖြစ်တော်မူ၏။ အရာအားလုံးကို ကြိတ်နှိပ်၍ ရင့်မှည့်စေသော နေ (Sūryapeṣaṇaka) ဖြစ်တော်မူ၏။ နေမျက်စိ (Sūryākṣa) ဖြစ်တော်မူ၏။ ပညာရှိဟု အမည်ရသော (Sūrināmā) ဖြစ်တော်မူ၏။ ဒေဝတော် (Sura) ဖြစ်တော်မူ၏။ ထို့ပြင် အလှတရား၏ တစ်ပါးတည်းသော အရှင်—သုန္ဒရ (Sundara)—ဟု ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 78

प्रकुदः ककुदन्तश् च कम्पनश् च प्रकम्पनः इन्द्रश् चेन्द्रजयश्चैव महाभीर् भीमकस् तथा

အရှင်သည် ပရကုဒ (Prakuda) နှင့် ကကူဒန္တ (Kakudanta) ဖြစ်တော်မူ၏။ လှုပ်ခတ်စေသူ (Kampana) နှင့် မဟာလှုပ်ခတ်စေသူ (Prakampana) ဖြစ်တော်မူ၏။ အင်ဒြ (Indra) ဖြစ်တော်မူသကဲ့သို့ အင်ဒြကို အနိုင်ယူသူ (Indrajaya) လည်း ဖြစ်တော်မူ၏။ မဟာကြောက်မက်ဖွယ် (Mahābhīr) နှင့် ကြောက်ရွံ့ဖွယ် ဘီမက (Bhīmaka) ဖြစ်တော်မူ၏။ ဤနာမတော်များဖြင့် ပတိ—အရှင်—ကို ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 79

शताक्षश्चैव पञ्चाक्षः सहस्राक्षो महोदरः यमजिह्वः शताश्वश् च कण्ठनः कण्ठपूजनः

အရှင်သည် ရာမျက်စိ (Śatākṣa) နှင့် ငါးအက္ခရာရှင် (Pañcākṣa) ဖြစ်တော်မူ၏။ ထောင်မျက်စိ (Sahasrākṣa) နှင့် မဟာဝမ်း (Mahodara) —အကျယ်အဝန်းကြီးမားသော အရှိန်အဟုန်—ဖြစ်တော်မူ၏။ ယမလျှာ (Yamajihva) —တားဆီးစီရင်သော အာဏာ—ဖြစ်တော်မူ၏။ ရာမြင်း (Śatāśva) —လျင်မြန်၍ အနှံ့အပြား—ဖြစ်တော်မူ၏။ ကဏ္ဌန (Kaṇṭhana) —လည်ချောင်းကို မွှေသူ—နှင့် ကဏ္ဌပూజန (Kaṇṭhapūjana) —လည်ချောင်း၌ ပူဇော်ခံရသူ—ဖြစ်တော်မူ၏။ ဤသို့ နီလကဏ္ဌ (Nīlakaṇṭha) ဟူ၍ ချီးမွမ်းကြသည်၊ သတ္တဝါအားလုံးကို ကာကွယ်ရန် ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ အဆိပ်ကို ဆောင်ယူတော်မူသော အရှင်ဖြစ်၏။

Verse 80

द्विशिखस् त्रिशिखश्चैव तथा पञ्चशिखो द्विजाः मुण्डो ऽर्धमुण्डो दीर्घश् च पिशाचास्यः पिनाकधृक्

အို ဒွိဇာတို့၊ ပတိဖြစ်သော သီဝရှင်ကို «ခေါင်းထိပ်နှစ်ခုရှိသူ», «ခေါင်းထိပ်သုံးခုရှိသူ», «ခေါင်းထိပ်ငါးခုရှိသူ» ဟူ၍လည်း; «ခေါင်းတုံးသူ», «တစ်ဝက်ခေါင်းတုံးသူ», «အရပ်ရှည်သူ» ဟူ၍လည်း; «ပိသာစကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်မျက်နှာရှိသူ» ဟူ၍လည်း; «ပိနာကာဓနုကို ကိုင်ဆောင်သူ» ဟူ၍လည်း သဒ္ဒါနာမများဖြင့် ခေါ်ဆိုကြ၏။

Verse 81

पिप्पलायतनश्चैव तथा ह्यङ्गारकाशनः शिथिलः शिथिलास्यश् च अक्षपादो ह्यजः कुजः

ပိပ္ပလာ (အရှဝတ္ထ) သစ်ပင်သန့်ရှင်းအောက်၌ နေထိုင်ရာရှိသူ၊ ယဇ္ဉာမီး၏ တောက်လောင်သော မီးခဲများကို စားသုံးသူ၊ ချည်နှောင်မခံသူ၊ ပါးစပ်အေးငြိမ်နူးညံ့သူ၊ ခြေဖဝါးမပျက်မယွင်းသူ၊ မမွေးဖွားသေးသူ၊ နှင့် ကုဇ (မားစ်ကဲ့သို့ မီးတောက်အင်အား) ဟူ၍လည်း ခေါ်ကြ၏။

Verse 82

अजवक्त्रो हयवक्त्रो गजवक्त्रो ऽर्ध्ववक्त्रकः इत्याद्याः परिवार्येशं लक्ष्यलक्षणवर्जिताः

«ဆိတ်မျက်နှာရှိသူ», «မြင်းမျက်နှာရှိသူ», «ဆင်မျက်နှာရှိသူ», «အပေါ်ဘက်မျက်နှာရှိသူ» စသည့် အစောင့်အရှောက်ပုံရိပ်များကို သခင်အနား၌ ဖော်ပြကြသော်လည်း၊ အီရှာတော်မူသော ပတိ—အရာအားလုံးထက်လွန်မြောက်သူ—သည် ဖမ်းယူနိုင်သော “အမှတ်အသား” သို့မဟုတ် သတ်မှတ်လက္ခဏာမရှိ၊ အရာဝတ္ထုဆိုင်ရာ သင်္ကေတနှင့် ကန့်သတ်ဂုဏ်သတ္တိတို့ကို ကျော်လွန်တော်မူ၏။

Verse 83

वृन्दशस्तं समावृत्य जग्मुः सोमं गणैर्वृताः सहस्राणां सहस्राणि रुद्राणामूर्ध्वरेतसाम्

သူတို့သည် အတန်းအစားအလိုက် ဝိုင်းရံကာ၊ ဂဏာတို့ဖြင့် ဝန်းရံထားသော ဆိုမကို အတူတကွ ချီတက်ကြ၏—အထောင်ပေါင်းများစွာ အထောင်ပေါင်းများစွာသော ရုဒြာတို့၊ ဥဓ္ဝရေတသ (ယောဂထိန်းချုပ်မှုဖြင့် အင်အားကို အထက်သို့ ပြောင်းလဲထားသော) တပသီများဖြစ်ကြ၏။

Verse 84

समावृत्य महादेवं देवदेवं महेश्वरम् दग्धुं पुरत्रयं जग्मुः कोटिकोटिगणैर्वृताः

မဟာဒေဝ၊ ဒေဝတို့၏ဒေဝ မဟေရှွရကို ဝိုင်းရံကာ၊ ပုရတြယ (ထရိပုရ) ကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးရန် ချီတက်ကြ၏—ဂဏာတို့ ကုဋိကုဋိဖြင့် ဝန်းရံလျက်။

Verse 85

त्रयस्त्रिंशत्सुराश्चैव त्रयश् च त्रिशतास् तथा त्रयश् च त्रिसहस्राणि जग्मुर्देवाः समन्ततः

နတ်ဒေဝများသည် အရပ်အနှံ့မှ လာရောက်ကြ၍—သုံးဆယ့်သုံးပါး၊ ထို့ပြင် သုံးရာသုံးပါး၊ ထို့အတူ သုံးထောင်သုံးပါး—အနားအနှံ့ စုဝေးကာ၊ သန့်ရှင်းသောအခင်းအကျင်း၌ ထင်ရှားသော အမြင့်မြတ်ပတိ၏ တည်ရှိမှုသို့ ဆွဲဆောင်ခံရကြ၏။

Verse 86

मातरः सर्वलोकानां गणानां चैव मातरः भूतानां मातरश्चैव जग्मुर्देवस्य पृष्ठतः

လောကအပေါင်းတို့၏ မိခင်များ—ဂဏာတို့၏ မိခင်များ၊ သတ္တဝါအပေါင်းတို့၏ မိခင်များလည်းဖြစ်ကြသောသူတို့—သခင်ဘုရား၏ နောက်ဘက်သို့ လိုက်ပါကာ၊ သူ၏ ခြေရာနောက်သို့ ဆက်လက်လိုက်ကြ၏။

Verse 87

भाति मध्ये गणानां च रथमध्ये गणेश्वरः नभस्यमलनक्षत्रे तारामध्य इवोडुराट्

ဂဏေရှဝရ (Gaṇeśvara) သည် ဂဏာတို့အလယ်၌လည်း၊ ရထားအလယ်၌လည်း တောက်ပလင်းလက်၏။ မိုးကောင်းကင်၌ သန့်ရှင်းသော နက္ခတ်စုများအလယ်တွင် ကြယ်တို့၏ အရှင်ဖြစ်သော လကဲ့သို့ပင်။

Verse 88

रराज देवी देवस्य गिरिजा पार्श्वसंस्थिता तदा प्रभावतो गौरी भवस्येव जगन्मयी

ထိုအခါ ဂိရိဇာ မဟာဒေဝီသည် ဒေဝ (ရှီဝ) ၏ ဘေးနား၌ ရပ်တည်ကာ အလွန်တောက်ပလင်းလက်၏။ မိမိ၏ သာသနာတော်ရောင်ခြည်ကြောင့် ဂေါရီသည် လောကအနှံ့ပြန့်နှံ့သောသူအဖြစ် ထင်ရှားလာသကဲ့သို့၊ ဘဝ (ရှီဝ) ကိုယ်တိုင်လည်း စကြဝဠာ၏ ရုပ်သဘောဖြစ်၏။

Verse 89

शुभावती तदा देवी पार्श्वसंस्था विभाति सा चामरासक्तहस्ताग्रा सा हेमांबुजवर्णिका

ထိုအခါ မင်္ဂလာရှိသော ဒေဝီ သုဘာဝတီသည် ဘေးနား၌ နီးကပ်ရပ်တည်ကာ တောက်ပလင်းလက်၏။ သူမ၏ ရှေ့ဆုံးလက်များသည် စာမရာ (cāmara) ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး၊ အရောင်အဆင်းသည် ရွှေရောင် ကြာပန်းကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ၊ ရှီဝ–ရှက္တိ၏ သန့်ရှင်းသော တည်ရှိမှုအလင်းကို ထုတ်လွှင့်၏။

Verse 90

अथ विभाति विभोर्विशदं वपुर् भसितभासितमंबिकया तया सितमिवाभ्रमहो सह विद्युता नभसि देवपतेः परमेष्ठिनः

ထို့နောက် အလုံးစုံကိုလွှမ်းမိုးသော သခင်၏ အပြစ်ကင်းသန့်ရှင်းသော ရုပ်ကာယသည် တောက်ပထွန်းလင်းလာ၏—သန့်ရှင်းသော ဘာစိတ (ဘုရားမီးခိုး/အရှ်) ၏ အလင်းနှင့် အမ္ဗိကာ၏ ရှိနေခြင်းကြောင့် ပိုမိုတောက်ပကာ—မိုးကောင်းကင်၌ မီးလျှပ်တောက်သလို အဖြူရောင်တိမ်တစ်စင်းကဲ့သို့ အံ့ဩဖွယ်မြင်ရပြီး၊ ဒေဝတို့၏ အထွဋ်အမြတ် သခင်တော်ဖြစ်၏။

Verse 91

भातीन्द्रधनुषाकाशं मेरुणा च यथा जगत् हिरण्यधनुषा सौम्यं वपुः शंभोः शशिद्युति

မိုးကောင်းကင်သည် အိန္ဒြ၏ သက်တံဖြင့် တောက်ပသကဲ့သို့၊ ကမ္ဘာသည် မေရုတောင်ကြောင့် ရောင်ပြန်ထွန်းလင်းသကဲ့သို့၊ ထိုနည်းတူပင် သမ္ဘု၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ရွှေရောင်ဓနုကဲ့သို့သော ရုပ်ကာယသည် လမင်းကဲ့သို့သော အလင်းဖြင့် တောက်ပ၏—ပရှုမှ အမှောင်၏ ပာရှ (ချည်နှောင်မှု) ကို ဖြုတ်ပေးသော အလင်းရောင်ကရုဏာရှိသည့် ပတိကို ထင်ရှားစေ၏။

Verse 92

सितातपत्रं रत्नांशुमिश्रितं परमेष्ठिनः यथोदये शशाङ्कस्य भात्यखण्डं हि मण्डलम्

အဖြူရောင် မင်းမြတ်ထီးတော်သည် ရတနာရောင်ခြည်များနှင့် ရောနှောကာ ပရမေဋ္ဌင် (အမြင့်ဆုံးသခင်) အတွက် တောက်ပလင်းလက်၏; လမင်းထွက်ချိန်၌ လ၏ ဝိုင်းပြည့်မဏ္ဍလသည် မပြတ်မတောက် အပြည့်အစုံ တောက်ပသကဲ့သို့။

Verse 93

सदुकूला शिवे रक्ता लम्बिता भाति मालिका छत्रान्ता रत्नजाकाशात् पतन्तीव सरिद्वरा

မင်္ဂလာအနီရောင်ဖြင့် ဆေးဆိုးထားသော မာလိကာ (ပန်းကုံး) သည် သီဝါပေါ်တွင် လှပစွာ လျှောကျလျက် တောက်ပ၏—အဆုံးဖျားသည် ထီးတော်အနားသို့ ရောက်သကဲ့သို့—ရတနာကဲ့သို့ တောက်လက်ကာ ဆင်းကျလာသော အလှတရားပြည့်ဝသည့် မြစ်တစ်စင်းကဲ့သို့ ထင်ရ၏။

Verse 94

अथ महेन्द्रविरिञ्चिविभावसुप्रभृतिभिर् नतपादसरोरुहः सह तदा च जगाम तयांबया सकललोकहिताय पुरत्रयम्

ထို့နောက် အိန္ဒြ၊ ဝိရိဉ္စိ (ဗြဟ္မာ)၊ ဝိဘာဝသု (အဂ္နိ) နှင့် အခြားဒေဝများက ခြေဖဝါးကြာပန်းကို ဦးညွှတ်ကန်တော့သော သခင်တော်သည် ထိုအချိန်၌ အမ္ဗာမိခင်နှင့်အတူ ထွက်ခွာတော်မူ၏။ လောကအားလုံး၏ အကျိုးချမ်းသာအတွက် သုံးမြို့ (ထြိပုရ) သို့ သွားတော်မူ၏။

Verse 95

दग्धुं समर्थो मनसा क्षणेन चराचरं सर्वमिदं त्रिशूली किमत्र दग्धुं त्रिपुरं पिनाकी स्वयं गतश्चात्र गणैश् च सार्धम्

သုံးမြှားတံကိုင်သော တြိရှူလီသည် စိတ်အလိုတော်တစ်ခုပင်ဖြင့် ခဏတစ်ခဏအတွင်း လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာ အားလုံးပါဝင်သော လောကတစ်လောကလုံးကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးနိုင်၏။ ထိုသို့ဖြစ်လျှင် ဒီမှာ မီးရှို့စရာက ဘာရှိသနည်း—တိရိပုရားလား။ ပိနာကာကိုင်သော အရှင်သည် ကိုယ်တိုင် ဂဏာများနှင့်အတူ ဤနေရာသို့ ရောက်လာပြီ။

Verse 96

रथेन किं चेषुवरेण तस्य गणैश् च किं देवगणैश् च शंभोः पुरत्रयं दग्धुमलुप्तशक्तेः किमेतद् इत्याहुर् अजेन्द्रमुख्याः

“သူ့အတွက် ရထားလိုအပ်သလား၊ သို့မဟုတ် အကောင်းဆုံးမြှားတစ်စင်းလိုအပ်သလား။ ရှမ္ဘုအတွက် အစေခံများ သို့မဟုတ် နတ်တော်အဖွဲ့ကြီးများ လိုအပ်သလား။ သူ၏အင်အားသည် မည်သည့်အခါမျှ မလျော့ပါ—တိရိပုရား သုံးမြို့ကို သူတစ်ဦးတည်းဖြင့် မီးရှို့နိုင်သည်။ ‘ဒါဆို အားလုံးက ဘာအဓိပ္ပါယ်လဲ’ ဟု အဇေန္ဒြနှင့် အိန္ဒြတို့အနက် အဓိကများ (ဗြဟ္မာနှင့် နတ်တော်ကြီးများ) က ပြောကြသည်။”

Verse 97

मन्वाम नूनं भगवान्पिनाकी लीलार्थमेतत्सकलं प्रवर्त्तुम् व्यवस्थितश्चेति तथान्यथा चेद् आडम्बरेणास्य फलं किमन्यत्

ကျွန်ုပ်တို့သည် သေချာစွာ နားလည်သည်—ပိနာကာကိုင်သော ဘုရားသခင်သည် ဤအရာအားလုံးကို လီလာ (သခင်၏ကစားပွဲ) အဖြစ် လှုပ်ရှားစေလို၍ စီမံထားခြင်းဖြစ်သည်။ မဟုတ်လျှင်—အခြားသဘောဖြစ်လျှင်—ဤအပြင်ပန်းအလှပြမှုကနေ ဘာအကျိုးရှိနိုင်မည်နည်း။

Verse 98

पुरत्रयस्यास्य समीपवर्ती सुरेश्वरैर् नन्दिमुखैश् च नन्दी गणैर्गणेशस्तु रराज देव्या जगद्रथो मेरुरिवाष्टशृङ्गैः

တိရိပုရား သုံးမြို့အနီးတွင် ဂဏာတို့၏အရှင် ဂဏေရှသည် နတ်တော်အရှင်များ၊ နန္ဒီမုခ၊ နန္ဒီ နှင့် ဂဏာအဖွဲ့များ ဝန်းရံလျက် တောက်ပထင်ရှားနေ၏။ သူသည် အမြင့်ရှစ်ထိပ်ရှိ မေရုတောင်ကဲ့သို့ ထင်ရှားပြီး၊ သီဝ၏အောင်ပွဲ အခမ်းအနား၌ ဒေဝီ (ရှက္တိ) ၏ ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ရထားတော်ကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 99

अथ निरीक्ष्य सुरेश्वरमीश्वरं सगणमद्रिसुतासहितं तदा त्रिपुररङ्गतलोपरि संस्थितः सुरगणो ऽनुजगाम स्वयं तथा

ထို့နောက် တောင်သမီး (ရှက္တိ) နှင့်အတူ ဂဏာများပါဝင်သော နတ်တော်တို့၏အရှင် ဣရှ္ဝရကို မြင်တွေ့သောအခါ၊ တိရိပုရား အားကစားကွင်းမြေပြင်ပေါ်တွင် တည်နေသော နတ်တော်အဖွဲ့သည် ကိုယ်တိုင်ဆန္ဒဖြင့် သူ့နောက်သို့ လိုက်ပါသွားကြသည်။

Verse 100

जगत्त्रयं सर्वमिवापरं तत् पुरत्रयं तत्र विभाति सम्यक् नरेश्वरैश्चैव गणैश् च देवैः सुरेतरैश् च त्रिविधैर्मुनीन्द्राः

ထိုဘုံ၌ လောကသုံးပါးလုံးသည် အခြားအရာကဲ့သို့ ဒုတိယတန်းဖြစ်သကဲ့သို့ ထင်ရှား၏။ ထိုနေရာ၌ တ్రိပုရ (မြို့သုံးမြို့) သည် စနစ်တကျ တောက်ပလျက်—လူမင်းများ၊ ရှိဝ၏ ဂဏာများ၊ ဒေဝတားများနှင့် အဒေဝ (အဆုရ) များဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏၊ အို မုနိအဂ္ဂ။

Verse 101

शिव बुर्न्स् त्रिपुर अथ सज्यं धनुः कृत्वा शर्वः संधाय तं शरम् युक्त्वा पाशुपतास्त्रेण त्रिपुरं समचिन्तयत्

ထို့နောက် ရှာဝ (ရှီဝ) သည် မြားကို တင်၍ လေးကို ကြိုးတင်ကာ၊ ပာရှုပတ အာஸ္တရ၏ အင်အားဖြင့် မြားကို သာသနာတော်တင်ပေးပြီး၊ တ్రိပုရကို မီးခိုးပြာဖြစ်စေရန် ပာśa (ချည်နှောင်မှု) ကို ဖြတ်တောက်သော ပတိအရှင်၏ သဒ္ဓါတော်ဖြင့် တည်ကြည်စွာ စိတ်ကူးတော်မူ၏။

Verse 102

तस्मिन् स्थिते महादेवे रुद्रे विततकार्मुके पुराणि तेन कालेन जग्मुरेकत्वमाशु वै

မဟာဒေဝ ရုဒြာသည် လေးကို အပြည့်အဝ ဆွဲတင်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေစဉ်၊ ထိုအချိန်တည်းမှာပင် တ్రိပုရ မြို့သုံးမြို့သည် လျင်မြန်စွာ တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစည်းသွား၏။

Verse 103

एकीभावं गते चैव त्रिपुरे समुपागते बभूव तुमुलो हर्षो देवतानां महात्मनाम्

တ્રိပုရ သည် တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစည်းလာသောအခါ၊ မဟာသတ္တိရှိသော ဒေဝတားတို့အကြား အလွန်ကြီးမား၍ တုန်လှုပ်ဖွယ် ဝမ်းမြောက်ခြင်း ပေါ်ပေါက်လာ၏။

Verse 104

ततो देवगणाः सर्वे सिद्धाश् च परमर्षयः जयेति वाचो मुमुचुः संस्तुवन्तो ऽष्टमूर्तिकम्

ထို့နောက် ဒေဝဂဏာအားလုံးသည် စိဒ္ဓများနှင့် အမြင့်ဆုံး ရှင်ရသီများနှင့်အတူ “အောင်မြင်ပါစေ!” ဟု ကြွေးကြော်ကာ၊ အဋ္ဌမူရ္တိက (ပုံသဏ္ဌာန်ရှစ်ပါးရှိသော) အရှင်ရှီဝ ပတိကို ချီးမွမ်းတော်မူကြ၏။

Verse 105

अथाह भगवान्ब्रह्मा भगनेत्रनिपातनम् पुष्ययोगे ऽपि सम्प्राप्ते लीलावशमुमापतिम्

ထို့နောက် မွန်မြတ်သော ဗြဟ္မာကြီးသည် ဘဂ၏မျက်လုံးတော် ပြုတ်ကျခြင်းအကြောင်းကို မိန့်တော်မူ၏။ မင်္ဂလာရှိသော ပုသျှယောဂ အချိန်ကျရောက်လာသော်လည်း ဥမာပတိ (သီဝဘုရား) သည် မိမိ၏ လီလာ (ဘုရားသခင်၏ ကစားခြင်း) ဖြင့် ဤအမှုကို ဖြစ်မြောက်စေတော်မူခဲ့သည်။

Verse 106

स्थाने तव महादेव चेष्टेयं परमेश्वर पूर्वदेवाश् च देवाश् च समास्तव यतः प्रभो

အို မဟာဒေဝ၊ အို ပရမေသွာရ၊ ဤလုပ်ရပ်သည် ကိုယ်တော်မြတ်၏ ရှေ့မှောက်၌ သင့်လျော်ပေသည်။ အကြောင်းမူကား အို အရှင်မြတ်၊ ရှေးနတ်များနှင့် ယခုနတ်များ အားလုံးတို့သည် ကိုယ်တော်မြတ်၌သာ စုဝေး၍ တည်ရှိကြပါ၏။

Verse 107

तथापि देवा धर्मिष्ठाः पूर्वदेवाश् च पापिनः यतस्तस्माज्जगन्नाथ लीलां त्यक्तुमिहार्हसि

သို့သော်လည်း နတ်တို့သည် ဓမ္မ၌ မွေ့လျော်ကြပြီး၊ ရှေးနတ်တို့မူကား အကုသိုလ်၌ ကျရောက်ကြပြီ။ ထို့ကြောင့် အို ဇဂန္နာထ (လောကသခင်)၊ ကိုယ်တော်သည် ဤနေရာ၌ ကိုယ်တော်၏ လီလာ (ဘုရားသခင်၏ ကစားခြင်း) ကို စွန့်လွှတ်ရန် မသင့်လျော်ပါ။

Verse 108

किं रथेन ध्वजेनेश तव दग्धुं पुरत्रयम् इषुणा भूतसंघैश् च विष्णुना च मया प्रभो

အို အရှင်မြတ်၊ မြို့သုံးမြို့ကို မီးရှို့ရန် ရထားနှင့် တံခွန်အလံကို အဘယ်ကြောင့် လိုအပ်ပါသနည်း။ မြှားတစ်စင်းတည်းဖြင့် ဘူတအပေါင်းတို့နှင့်တကွ ဗိဿနိုးနှင့် ကျွန်ုပ်ပါဝင်လျက်၊ အို သခင်၊ ကိုယ်တော်သည် တြိပူရကို ပြာကျစေရန် စွမ်းဆောင်နိုင်ပါ၏။

Verse 109

पुष्ययोगे त्वनुप्राप्ते पुरं दग्धुमिहार्हसि यावन्न यान्ति देवेश वियोगं तावदेव तु

ယခုအခါ ပုသျှယောဂ အချိန်ကျရောက်လာပြီဖြစ်၍၊ ဤနေရာ၌ မြို့ကို မီးရှို့ရန် ကိုယ်တော်သည် အမှန်တကယ် ထိုက်တန်ပေသည်။ အို နတ်တို့၏သခင်၊ ၎င်းတို့ ကွဲကွာမသွားမီ ယခုအချိန်လေးတွင်သာ ဤအမှုကို ပြုတော်မူပါ။

Verse 110

दग्धुमर्हसि शीघ्रं त्वं त्रीण्येतानि पुराणि वै अथ देवो महादेवः सर्वज्ञस्तदवैक्षत

“ဤရှေးဟောင်းမြို့သုံးမြို့ကို အလျင်အမြန် မီးရှို့လော့” ဟုဆို၏။ ထို့နောက် အရာအားလုံးကို သိမြင်သော မဟာဒေဝ (Mahādeva) သည် ပာရှု (paśu) ကို ချည်နှောင်သော ပာရှ (pāśa) ကို ဖြတ်တောက်ပေးသော ပတိ (Pati) အဖြစ် ထိုရည်ရွယ်ချက်ပေါ်သို့ သဒ္ဓါတရားဖြင့် သာသနာတော်မျက်စိတော်ကို ချလိုက်သည်။

Verse 111

पुरत्रयं विरूपाक्षस् तत्क्षणाद्भस्म वै कृतम् सोमश् च भगवान्विष्णुः कालाग्निर्वायुरेव च

ထို့နောက် ဗိရူပါက္ခ (Virūpākṣa) သည် တစ်ခဏတည်းတွင် တ్రိပုရ (Tripura) မြို့သုံးမြို့ကို ပြာဖြစ်အောင် ပြုလုပ်လိုက်သည်။ ထို့ပြင် ဆိုမ (Soma)၊ ကောင်းချီးတော်ရသော ဗိෂ္ဏု (Viṣṇu)၊ ကာလာဂ္နိ (Kālāgni) နှင့် ဝါယု (Vāyu) တို့လည်း ထိုသဒ္ဓါတရားမြင့်မားသော လုပ်ရပ်တွင် ပါဝင်ရပ်တည်ကြ၏။

Verse 112

शरे व्यवस्थिताः सर्वे देवमूचुः प्रणम्य तम् दग्धमप्यथ देवेश वीक्षणेन पुरत्रयम्

ဘုရားတို့အားလုံးသည် သဒ္ဓါတရားရှိစွာ တော်ဝင်မြားပေါ်တွင် တည်နေကြပြီး ထိုအရှင်ကို ဦးချကန်တော့ကာ ဆိုကြသည်– “ဒေဝတို့၏ အရှင်၊ တြိပုရမြို့သုံးမြို့သည် သင်၏ မျက်စိတော်တစ်ချက်ကြည့်ခြင်းဖြင့်ပင် မီးလောင်သွားခဲ့ပါသည်။”

Verse 113

अस्मद्धितार्थं देवेश शरं मोक्तुमिहार्हसि अथ संमृज्य धनुषो ज्यां हसन् त्रिपुरार्दनः

“ဒေဝတို့၏ အရှင်၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ အကျိုးချမ်းသာအတွက် ဤနေရာတွင် မြားကို လွှတ်တော်မူပါ” ဟုဆိုကြ၏။ ထို့နောက် တြိပုရာရ္ဒန (Tripurārdana) ရှိဝ (Śiva) သည် ပြုံးရယ်လျက် လေးကြိုးကို သုတ်သင်ကာ တည့်မတ်စေပြီး—သုံးထပ်ချည်နှောင်မှုကို အဆုံးသတ်စေမည့် မြားကို လွှတ်ရန် ပြင်ဆင်တော်မူ၏။

Verse 114

मुमोच बाणं विप्रेन्द्रा व्याकृष्याकर्णम् ईश्वरः तत्क्षणात्त्रिपुरं दग्ध्वा त्रिपुरान्तकरः शरः

ဗြာဟ္မဏတို့အနက် အကောင်းဆုံးရေ၊ အရှင် ဣශ්ဝရ (Īśvara) သည် လေးကြိုးကို နားတိုင်အောင် ဆွဲကာ မြားကို လွှတ်တော်မူ၏။ ထိုခဏတည်းတွင် တြိပုရာန္တက (Tripurāntaka) မြားသည် တြိပုရကို ပြာဖြစ်အောင် မီးရှို့ပြီး—ပတိ၊ အမြင့်မြတ်ဆုံး အုပ်စိုးရှင်သည် ချည်နှောင်မှုကို လျင်မြန်စွာ ဖျက်ဆီးသူဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားစေ၏။

Verse 115

देवदेवं समासाद्य नमस्कृत्वा व्यवस्थितः रेजे पुरत्रयं दग्धं दैत्यकोटिशतैर्वृतम्

နတ်တို့၏နတ်တော်ထံ ချဉ်းကပ်၍ ဂုဏ်ပြုကန်တော့ပြီး စိတ်တည်ငြိမ်စွာ ရပ်တည်လေ၏။ ထိုနေရာ၌ မီးလောင်ပြီးသား သုံးမြို့တော် (တ্ৰိပုရ) သည် တောက်ပလျက်ရှိကာ ဒိုင်တျာတို့ ရာချီကုဋိဖြင့် ဝိုင်းရံထားသေး၏။

Verse 116

इषुणा तेन कल्पान्ते रुद्रेणेव जगत्त्रयम् ये पूजयन्ति तत्रापि दैत्या रुद्रं सबान्धवाः

ထိုမြားတံတော်တည်းဖြင့် ကပ်လ္ပအဆုံး၌ လောကသုံးပါးကို ရုဒြကဲ့သို့ ဖျက်ဆီးနိုင်လိမ့်မည်။ ထိုနေရာ၌ပင် ဒိုင်တျာတို့သည် မိသားစုဆွေမျိုးနှင့်တကွ ရုဒြကို ပူဇော်ကြ၏။

Verse 117

गाणपत्यं तदा शंभोर् ययुः पूजाविधेर्बलात् न किंचिद् अब्रुवन् देवाः सेन्द्रोपेन्द्रा गणेश्वराः

ထို့နောက် သမ္ဘူ၏ ပူဇော်နည်းတရား၏ အင်အားကြောင့် ဒေဝတို့သည် အိန္ဒြနှင့် ဥပေန္ဒြတို့ပါဝင်လျက် သူ၏ ဂဏာတို့အဖြစ် သတ်မှတ်ခံရသော အဆင့်သို့ ဝင်ရောက်ကြ၏။ ထိုကောင်းကင်တပ်မတော်၏ အရှင်များသည် စကားတစ်လုံးမျှ မပြောကြ။

Verse 118

भयाद्देवं निरीक्ष्यैव देवीं हिमवतः सुताम् दृष्ट्वा भीतं तदानीकं देवानां देवपुङ्गवः

ကြောက်ရွံ့ခြင်းကြောင့် နတ်တို့အနက် အမြတ်ဆုံးသော နတ်မင်းသည် ဟိမဝတ်တောင်၏ သမီးတော် ဒေဝီကိုသာ ကြည့်မြင်လေ၏။ ထိုအခါ အရှင်တော်ကို မြင်သည်နှင့် နတ်တပ်စုသည် ချက်ချင်း ကြောက်လန့်သွား၏။

Verse 119

किं चेत्याह तदा देवान् प्रणेमुस्तं समन्ततः

ထိုအခါ သူက “ဘာဖြစ်သနည်း” ဟု မေးတော်မူသော် ဒေဝတို့သည် အရပ်ရပ်မှ သူ့ထံသို့ ကန်တော့ကြပြီး၊ ချည်နှောင်မှု၏ ပာရှ (pāśa) ကို ဖြုတ်ပေးသော ပတိ (Pati) အရှင်ထံ၌ အားကိုးခိုလှုံကြ၏။

Verse 120

ववन्दिरे नन्दिनमिन्दुभूषणं ववन्दिरे पर्वतराजसंभवाम् ववन्दिरे चाद्रिसुतासुतं प्रभुं ववन्दिरे देवगणा महेश्वरम्

ဒေဝဂဏတို့သည် နန္ဒိန်ကို ဦးညွှတ်ကြ၏; လပန်းတော်ဆင်မြတ်သော သခင်ကို ဦးညွှတ်ကြ၏; တောင်မင်း၏သမီး ပါဝတီကို ဦးညွှတ်ကြ၏; ထို့ပြင် တောင်သမီး၏သား စကန္ဒ မဟာသခင်ကိုလည်း ဦးညွှတ်ကြ၏။ ထိုသို့ ဒေဝတပ်စုတို့သည် မဟေရှွရအား ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်ကြ၏။

Verse 121

तुष्टाव हृदये ब्रह्मा देवैः सह समाहितः विष्णुना च भवं देवं त्रिपुरारातिमीश्वरम्

ထို့နောက် စိတ်အတွင်း၌ တည်ငြိမ်စွာ သမာဓိတည်ကာ ပိတာမဟာ ဘြဟ္မာသည် ဒေဝတို့နှင့်အတူ၊ ဗိဿနုနှင့်အတူလည်း၊ ဘဝဒေဝ အီရှွရ—တိရိပုရကို ဖျက်ဆီးသော သခင်ကို နှလုံးသားထဲမှ ချီးမွမ်းတော်မူ၏။

Verse 122

श्रीपितामह उवाच प्रसीद देवदेवेश प्रसीद परमेश्वर प्रसीद जगतां नाथ प्रसीदानन्ददाव्यय

ပိတာမဟာ ဘြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်—“ဒေဝတို့၏ ဒေဝေရှ၊ ကျေးဇူးပြုပါ။ ပရမေရှွရ၊ ကျေးဇူးပြုပါ။ လောကတို့၏ နာထ၊ ကျေးဇူးပြုပါ။ မပျက်မယွင်း အာနန္ဒပေးသနားရှင်၊ ကျေးဇူးပြုပါ။”

Verse 123

पञ्चास्यरुद्ररुद्राय पञ्चाशत्कोटिमूर्तये आत्मत्रयोपविष्टाय विद्यातत्त्वाय ते नमः

ငါတို့သည် သင့်အား နမസ്കာရ—ငါးမျက်နှာ ရုဒြတို့၏ ရုဒြတော်; ပုံသဏ္ဍာန် ငါးဆယ်ကုဋေရှိသော သင့်အား; အတ္တမ သုံးပါး၏ တြိယဒ်၌ တည်နေသော သင့်အား; သာသနာဗိဒ္ဓာတတ္တဝ (vidyā-tattva) ကိုယ်တိုင်ဖြစ်သော သင့်အား။

Verse 124

शिवाय शिवतत्त्वाय अघोराय नमोनमः अघोराष्टकतत्त्वाय द्वादशात्मस्वरूपिणे

ရှီဝတော်—ရှီဝတတ္တဝ ကိုယ်တိုင်ဖြစ်သော အဃောရ၊ မကြောက်မရွံ့ မင်္ဂလာရှင်အား နမောနမ။ အဃောရ-အဋ္ဌက တတ္တဝ အဖြစ် သင်ကြားပြသသော အမှန်တရားရှိသူ၊ အတ္တမ ဒွါဒသ (တစ်ဆယ့်နှစ်) ပုံသဏ္ဍာန်ဖြင့် ထင်ရှားသော သင့်အားလည်း နမောနမ။

Verse 125

विद्युत्कोटिप्रतीकाशम् अष्टकाशं सुशोभनम् रूपमास्थाय लोके ऽस्मिन् संस्थिताय शिवात्मने

ဤလောက၌ အလွန်လှပသန့်ရှင်းသော ရုပ်သဏ္ဍာန်ကို ခံယူ၍ မိုးကြိုးအလင်းရောင် ကုဋိပေါင်းများစွာကဲ့သို့ တောက်ပကာ အရှစ်မျိုးသော တင့်တယ်မှုဖြင့် ရောင်ပြန်လင်းလက်နေသော၊ ဤနေရာ၌ ပတိအဖြစ် အတွင်းနေထိုင်သည့် သီဝာအတ္မန် သခင်တော်အား နမസ്കာရပြုပါ၏။

Verse 126

अग्निवर्णाय रौद्राय अंबिकार्धशरीरिणे धवलश्यामरक्तानां मुक्तिदायामराय च

မီးရောင်အဆင်းရှိသော ရုဒြာတော်အား နမস্কာရပြုပါ၏။ အမ္ဗိကာ (Śakti) ကို ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ဝက်အဖြစ် ထမ်းဆောင်သော ကြမ်းတမ်းသတ္တိရှိသခင်တော်အား နမস্কာရပြုပါ၏။ အဖြူ၊ အမည်း၊ အနီ သဘောသဘာဝများရှိသော သတ္တဝါတို့အား မောက္ခကို ပေးသနားသော အမရတော်အားလည်း နမস্কာရပြုပါ၏။

Verse 127

ज्येष्ठाय रुद्ररूपाय सोमाय वरदाय च त्रिलोकाय त्रिदेवाय वषट्काराय वै नमः

အကြီးဆုံးသော (ပထမဦးဆုံး) သခင်တော်အား နမস্কာရပြုပါ၏။ ရုဒြာရုပ်သဏ္ဍာန်ရှိသော အရှင်အား နမস্কာရပြုပါ၏။ သောမ (လကဲ့သို့ သနားကြင်နာမှု၏ အမృత)၊ ဆုတောင်းပေးသနားသူအား နမস্কာရပြုပါ၏။ သုံးလောက၏ အရှင်၊ တြိဒေဝအဖြစ် တစ်ပါးတည်းဖြစ်သော ဘုရားအား နမস্কာရပြုပါ၏။ ယဇ్ఞ၌ အဟုတိကို ဘုရားထံ ပို့ဆောင်သော “ဝသတ်” ဟူသော အာဟုတိသံတော်ကိုယ်တိုင်ဖြစ်သော အရှင်အားလည်း နမস্কာရပြုပါ၏။

Verse 128

मध्ये गगनरूपाय गगनस्थाय ते नमः अष्टक्षेत्राष्टरूपाय अष्टतत्त्वाय ते नमः

အလယ်ဗဟို၌ တည်ရှိ၍ အာကာသ၏ ရုပ်သဘောတရားဖြစ်ကာ မိုးကောင်းကင်၌ နေထိုင်သော သင်တော်အား နမস্কာရပြုပါ၏။ အရှစ်ကွင်းမြေသန့် (က்ஷೇತ್ರ) အရှစ်ရုပ် (ရူပ) အဖြစ် ထင်ရှား၍ အရှစ်တတ္တဝ (tattva) ၏ အနှစ်သာရဖြစ်သော သင်တော်အား နမস্কာရပြုပါ၏။

Verse 129

चतुर्धा च चतुर्धा च चतुर्धा संस्थिताय च पञ्चधा पञ्चधा चैव पञ्चमन्त्रशरीरिणे

လေးမျိုးခွဲခြားမှုအဖြစ်—ထပ်မံထပ်မံ လေးမျိုးအဖြစ်—တည်ရှိနေသော အရှင်အား နမস্কာရပြုပါ၏။ ထို့အတူ ငါးမျိုးအဖြစ်လည်း တည်ရှိသော အရှင်အား နမস্কာရပြုပါ၏။ ငါးပါးသန့်ရှင်းသော မန္တရားတို့ကို ကိုယ်ခန္ဓာအဖြစ် ထမ်းဆောင်သော သခင်တော်အား နမস্কာရပြုပါ၏။

Verse 130

चतुःषष्टिप्रकाराय अकाराय नमोनमः द्वात्रिंशत्तत्त्वरूपाय उकाराय नमोनमः

ပုံစံ ၆၄ မျိုးဖြင့် ထင်ရှားသော အက္ခရာ «အ» သို့ ထပ်ထပ်မံမံ နမස්ကာရပါ၏။ တတ္တဝ ၃၂ ပါး၏ ရုပ်သဘောတည်းဟူသော «ဥ» သို့လည်း ထပ်ထပ်မံမံ နမස්ကာရပါ၏—ပသု (ဝိညာဉ်) ကို ချည်နှောင်သည့်အရာနှင့် လွတ်မြောက်စေသည့်အရာတို့၏ အခြေခံအဖြစ် ပတိ (အရှင်) ကို ထင်ဟပ်စေသည်။

Verse 131

षोडशात्मस्वरूपाय मकाराय नमोनमः अष्टधात्मस्वरूपाय अर्धमात्रात्मने नमः

အတ္တမ ၁၆ မျိုး၏ သဘောတရားဖြစ်သော «မ» သို့ ထပ်ထပ်မံမံ နမස්ကာရပါ၏—အတ္တမ ဆယ့်ခြောက်ပါးတည်းဟူသော သဘာဝရှိတော်မူသော အရှင်ထံ။ ထို့ပြင် အတ္တမ ၈ မျိုး၏ သဘောတရားရှိတော်မူ၍ «အರ್ಧမာထရာ» ဟူသော တစ်ဝက်မတ်ရာအဖြစ် တည်နေတော်မူသော—အသံထွက်ကို ကျော်လွန်သည့် နူးညံ့သော တိုင်းတာချက်ထံ နမස්ကာရပါ၏။

Verse 132

ओङ्काराय नमस्तुभ्यं चतुर्धा संस्थिताय च गगनेशाय देवाय स्वर्गेशाय नमो नमः

လေးမျိုးဖြင့် တည်ရှိထင်ရှားသော အိုံကာရ (Oṅkāra) ကိုယ်တော်တိုင်ထံ နမස්ကာရပါ၏။ ကောင်းကင်၏ အရှင်၊ နတ်ဘုရား၊ ကောင်းကင်ဘုံ၏ အုပ်စိုးရှင်ထံ ထပ်ထပ်မံမံ နမස්ကာရပါ၏။

Verse 133

सप्तलोकाय पातालनरकेशाय वै नमः अष्टक्षेत्राष्टरूपाय परात्परतराय च

လောက ၇ လောကလုံးကို ပျံ့နှံ့တော်မူ၍ ပာတာလနှင့် နရက (ငရဲ) များ၏ အရှင်လည်း ဖြစ်တော်မူသော အရှင်ထံ နမස්ကာရပါ၏။ သန့်ရှင်းသော က္ෂೇತ್ರ ၈ ခုနှင့် ရုပ်သဘော ၈ မျိုးရှိတော်မူသော—အလွန်အထက်မှ အလွန်အထက်သို့ ကျော်လွန်တော်မူသော အမြင့်မြတ်ဆုံး ပတိထံ နမස්ကာရပါ၏။

Verse 134

सहस्रशिरसे तुभ्यं सहस्राय च ते नमः सहस्रपादयुक्ताय शर्वाय परमेष्ठिने

ခေါင်းတစ်ထောင်ရှိတော်မူသော အရှင်ထံ နမස්ကာရပါ၏; «တစ်ထောင်» ဖြစ်တော်မူသော ကိုယ်တော်ထံလည်း နမස්ကာရပါ၏။ ခြေတစ်ထောင်နှင့် ပြည့်စုံသော Śarva ထံ နမස්ကာရပါ၏—အရာအားလုံးအထက်၌ တည်နေတော်မူသော အမြင့်မြတ်ဆုံး အရှင်၊ တိုင်းတာချက်အားလုံးကို ကျော်လွန်သော ပတိထံ။

Verse 135

नवात्मतत्त्वरूपाय नवाष्टात्मात्मशक्तये पुनरष्टप्रकाशाय तथाष्टाष्टकमूर्तये

ကိုယ်တော်၏ ရုပ်သဘောသည် ကိုယ်တော်တတ္တဝါ နဝအာတ္မ (အတ္တ၏ ကိုးမျိုးသဘော) ဖြစ်တော်မူသော သခင်ရှီဝအား နမസ്കာရ။ ကိုယ်တော်၏ ကိုယ်ပိုင်ရှက္တိသည် နဝ-အဋ္ဌ (၉ နှင့် ၈) အတွင်းအင်အားဖြစ်တော်မူသော အရှင်အား နမস্কာရ။ အဋ္ဌပရကာသ (ရှစ်မျိုးအလင်း) အဖြစ် ထပ်မံထင်ရှားတော်မူသော အရှင်အား နမস্কာရ။ ထို့အတူ အဋ္ဌ-အဋ္ဌ (၈ နှင့် ၈) မူရတိများအဖြစ် ပေါ်ထွန်းတော်မူသော အရှင်အား နမস্কာရ။

Verse 136

चतुःषष्ट्यात्मतत्त्वाय पुनरष्टविधाय ते गुणाष्टकवृतायैव गुणिने निर्गुणाय ते

တတ္တဝါ ၆၄ မျိုးအဖြစ် အမှန်တရားကို ဖော်ပြတော်မူသော ကိုယ်တော်အား နမস্কာရ။ ထပ်မံ၍ အဋ္ဌဝိဓ (ရှစ်မျိုးပုံစံ) အဖြစ် ထင်ရှားတော်မူသော ကိုယ်တော်အား နမস্কာရ။ ဂုဏ် ၈ ပါးဖြင့် ဖုံးလွှမ်းခံရသော်လည်း ဂုဏ်တို့၏ အရှင်ဖြစ်တော်မူသော ကိုယ်တော်အား နမস্কာရ။ ဂုဏ်အားလုံးကို ကျော်လွန်သော နိရ္ဂုဏ ရှီဝ—ပတိ (Pati) အဖြစ် ပာရှု (paśu) ကို ပါရှ (pāśa) မှ လွတ်မြောက်စေတော်မူသော ကိုယ်တော်အား နမস্কာရ။

Verse 137

मूलस्थाय नमस्तुभ्यं शाश्वतस्थानवासिने नाभिमण्डलसंस्थाय हृदि निःस्वनकारिणे

မူလနေရာ (မူလာဓာရ) တွင် တည်ရှိ၍ အမြဲတမ်းသော အထိုင်အနေအထား၌ နေထိုင်တော်မူသော ကိုယ်တော်အား နမস্কာရ။ နာဘိမဏ္ဍလ (ဗိုက်ချက်ဝိုင်း) တွင် တည်ရှိတော်မူသော ကိုယ်တော်အား နမস্কာရ။ နှလုံးအတွင်း၌ မထိခိုက်သံ (အနာဟတ) သေးသိမ်သော နာဒကို တုန်လှုပ်မြည်ဟည်းစေတော်မူသော ကိုယ်တော်အား နမস্কာရ။

Verse 138

कन्धरे च स्थितायैव तालुरन्ध्रस्थिताय च भ्रूमध्ये संस्थितायैव नादमध्ये स्थिताय च

ရှက္တိသည် အမှန်တကယ် လည်ချောင်း၌ တည်ရှိ၏။ တာလုရန္ဓ (အာခေါင်ပေါက်) တွင်လည်း တည်ရှိ၏။ မျက်ခုံးနှစ်ဖက်ကြား၌ တည်ရှိ၏။ ထို့ပြင် နာဒ (အတွင်းမဟာသံ) ၏ အလယ်၌ တည်ရှိ၏—ပတိ (Pati) ကို တိုက်ရိုက်သိမြင်နိုင်သော အတွင်းလင်္ဂ အဖြစ် သိရှိရမည်။

Verse 139

चन्द्रबिम्बस्थितायैव शिवाय शिवरूपिणे वह्निसोमार्करूपाय षट्त्रिंशच्छक्तिरूपिणे

လဝန်းအတွင်း၌ တည်ရှိတော်မူသော ရှီဝ၊ မင်္ဂလာသဘော၏ ရုပ်ပုံတော်မူသော ကိုယ်တော်အား နမস্কာရ။ မီး၊ လ၊ နေ အဖြစ် ပေါ်ထွန်းတော်မူသော ကိုယ်တော်အား နမস্কာရ။ ရှက္တိ ၃၆ ပါး၏ ရုပ်သဘောအဖြစ် ထင်ရှားတော်မူသော ကိုယ်တော်အား နမস্কာရ—ကိုယ်တော်၏ ရှက္တိဖြင့် တတ္တဝါအားလုံးကို လွှမ်းမိုးတော်မူသော ပတိ (Pati) အရှင်။

Verse 140

त्रिधा संवृत्य लोकान्वै प्रसुप्तभुजगात्मने त्रिप्रकारं स्थितायैव त्रेताग्निमयरूपिणे

လောကတို့ကို သုံးမျိုးသုံးပုံဖြင့် ဖုံးအုပ်တော်မူသော အရှင်အား နမော။ ယောဂနိဒ္ဒရာ၌ အိပ်စက်နေသော မြွေ၏ အတ္တဖြစ်တော်မူသူ၊ သုံးမျိုးသော တတ္တဝါအဖြစ် တည်ရှိသူ၊ တ్రေတா၏ သုံးမီးပူဇော်အဂ္ဂိတို့ဖြင့် ပြုလုပ်သော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဆောင်ယူတော်မူသူအား နမော။

Verse 141

सदाशिवाय शान्ताय महेशाय पिनाकिने सर्वज्ञाय शरण्याय सद्योजाताय वै नमः

အေးချမ်းတော်မူသော စဒါရှီဝ၊ မဟေရှ—အရှင်ကြီး၊ ပိနာက ဓနုကို ကိုင်ဆောင်တော်မူသူ၊ အလုံးစုံသိတော်မူသူ၊ အားလုံး၏ ခိုလှုံရာဖြစ်တော်မူသူ၊ ထို့ပြင် အမြဲတမ်း ချက်ချင်းပေါ်ထွန်းသော မျက်နှာတော် «စဒ္ယောဇာတ» အရှင်အား နမောပါ။

Verse 142

अघोराय नमस्तुभ्यं वामदेवाय ते नमः तत्पुरुषाय नमो ऽस्तु ईशानाय नमोनमः

အဃောရ အဖြစ်တော်မူသော သင့်အား နမော။ ဝာမဒေဝ အဖြစ်တော်မူသော သင့်အား နမော။ တတ္ပုရုရှ အဖြစ်တော်မူသော သင့်ထံ ငါ၏ ဂါရဝပြုခြင်း ဖြစ်ပါစေ။ အီရှာန အဖြစ်တော်မူသော သင့်အား ထပ်ထပ် နမော။

Verse 143

नमस्त्रिंशत्प्रकाशाय शान्तातीताय वै नमः अनन्तेशाय सूक्ष्माय उत्तमाय नमो ऽस्तु ते

သုံးဆယ်မျိုးသော အလင်းရောင်အဖြစ် ထွန်းလင်းတော်မူသော အရှင်အား နမော။ ငြိမ်းချမ်းမှုကိုတောင် ကျော်လွန်တော်မူသော (ရှာန္တအတီတ) အရှင်အား နမော။ အနန္တ၏ အရှင်၊ အလွန်သိမ်မွေ့၍ မဖမ်းမိနိုင်သူ၊ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော အရှင်—သင့်ထံ ငါ၏ ဦးညွှတ်ပူဇော်ခြင်း ဖြစ်ပါစေ။

Verse 144

एकाक्षाय नमस्तुभ्यम् एकरुद्राय ते नमः नमस्त्रिमूर्तये तुभ्यं श्रीकण्ठाय शिखण्डिने

မျက်စိတစ်လုံးတော်မူသော အရှင်အား နမော။ ရုဒြ တစ်ပါးတည်းဖြစ်တော်မူသော အရှင်အား နမော။ ဘြဟ္မာ၊ ဝိෂ္ဏု၊ ရုဒြ ဟူသော သုံးရုပ်တော် (တရိမူရ္တိ) အဖြစ်တော်မူသော သင့်အား နမော။ သုခကံဌ—ကောင်းမြတ်သော လည်ချောင်းတော်ရှိသူ၊ ထို့ပြင် မောက်ကွင်းအမြင့်၌ မယုရပင်တောင် (peacock-feather) ကို ဆောင်တော်မူသော အရှင်အား နမော။

Verse 145

अनन्तासनसंस्थाय अनन्तायान्तकारिणे विमलाय विशालाय विमलाङ्गाय ते नमः

အနန္တအာသနပေါ်၌ တည်နေသော အနန္တသခင်၊ အဆုံး၏အဆုံးကိုပင် အဆုံးသတ်စေသူ၊ အညစ်အကြေးကင်းသော သန့်ရှင်းတော်မူသူ၊ အလုံးစုံကို လွှမ်းမိုးသည့် ဗိသാലတော်မူသူ၊ သန့်စင်ပြည့်စုံသော ရူပကာယတော်မူသူအား နမောနမတ်ပြုပါ၏။

Verse 146

विमलासनसंस्थाय विमलार्थार्थरूपिणे योगपीठान्तरस्थाय योगिने योगदायिने

အညစ်ကင်းသော အာသနပေါ်၌ တည်နေသော သခင်အား နမောနမတ်ပြုပါ၏။ အဓိပ္ပါယ်အားလုံးကို သန့်စင်စေသော သန့်ရှင်းသည့် အဓိပ္ပါယ်တော်ကိုယ်တိုင်ဖြစ်သူအား၊ ယောဂ၏ အတွင်းပိုင်း ပီဋ္ဌာနများအတွင်း၌ နေထိုင်သူအား၊ ယောဂီတော်မူ၍ ယောဂကို ပေးသနားသူအား နမောနမတ်ပြုပါ၏။

Verse 147

योगिनां हृदि संस्थाय सदा नीवारशूकवत् प्रत्याहाराय ते नित्यं प्रत्याहाररताय ते

ယောဂီတို့၏ နှလုံးအတွင်း၌ တည်နေတော်မူ၍ အမြဲတမ်း တောဆန်အခွံအဖျားကဲ့သို့ အလွန်သိမ်မွေ့တော်မူ၏။ ရှိဝတော်မူသည် ပရတ္ယာဟာရ (အာရုံများကို ပြန်လည်ဆုတ်ခွာခြင်း) သို့ အစဉ်မပြတ် ဦးဆောင်တော်မူ၏၊ အကြောင်းမှာ သူတို့သည် အာရုံဆုတ်ခွာခြင်း၌ အမြဲပျော်မွေ့သူများဖြစ်ကြ၏။

Verse 148

प्रत्याहाररतानां च प्रतिस्थानस्थिताय च धारणायै नमस्तुभ्यं धारणाभिरताय ते

ပရတ္ယာဟာရ (အာရုံဆုတ်ခွာခြင်း) ကို နှစ်သက်သူတို့ကို ပျော်ရွှင်စေသူ၊ တည်ငြိမ်သော အခြေခံအနေအထား (ပရတိဋ္ဌာန) တွင် တည်နေသူ၊ ကိုယ်တိုင်ပင် ဓာရဏာ (အာရုံတည်မြဲစွာ ထိန်းထားခြင်း) ဖြစ်တော်မူသူအား နမောနမတ်ပြုပါ၏။ အရှင်ဘုရား၊ ဓာရဏာ၌ ပျော်မွေ့တော်မူသော ပတိသခင်၊ ပရှုကို ပာရှမှ လွတ်မြောက်စေမည့် စိတ်အာဏာကို ပေးသနားတော်မူသူအား ဂုဏ်ပြုပါ၏။

Verse 149

धारणाभ्यासयुक्तानां पुरस्तात्संस्थिताय च ध्यानाय ध्यानरूपाय ध्यानगम्याय ते नमः

ဓာရဏာလေ့ကျင့်မှုဖြင့် စည်းကမ်းတကျ တည်ကြည်သူတို့၏ ရှေ့တော်၌ တည်နေတော်မူသူအား နမောနမတ်ပြုပါ၏။ ကိုယ်တိုင်ပင် ဓျာန (တရားထိုင်အာရုံစူးစိုက်ခြင်း) ဖြစ်တော်မူသူ၊ ဓျာနရူပတော်မူသူ၊ ဓျာနဖြင့်သာ ရောက်နိုင်သူအား နမောနမတ်ပြုပါ၏။ ပတိသခင်၊ ပရှုကို ပာရှမှ လွတ်မြောက်စေသော အရှင်အား ဂုဏ်ပြုပါ၏။

Verse 150

ध्येयाय ध्येयगम्याय ध्येयध्यानाय ते नमः ध्येयानामपि ध्येयाय नमो ध्येयतमाय ते

သင်္ကာရသင့်သော အရှင်—စိတ်တွင် သတိတရားဖြင့် ချဉ်းကပ်ရမည့် အရှင်၊ သတိတရားဖြင့်သာ ရောက်နိုင်သော အရှင်၊ ထိုသတိတရားကိုယ်တိုင်ဖြစ်သော အရှင်အား နမောတော်တင်ပါ၏။ သတိတရားဖြင့် ချဉ်းကပ်ရသမျှ အရာတို့၏ သတိတရားခံ အရှင်အား နမောတော်တင်ပါ၏; အမြင့်မြတ်ဆုံး၊ အနူးညံ့ဆုံး သတိတရား၏ အရာဖြစ်သော အရှင်အား နမောတော်တင်ပါ၏။

Verse 151

समाधानाभिगम्याय समाधानाय ते नमः समाधानरतानां तु निर्विकल्पार्थरूपिणे

အလွန်နက်ရှိုင်းသော သမာဓာန (စိတ်အတွင်း စုစည်းတည်ငြိမ်မှု) ဖြင့်သာ ရောက်နိုင်သော အရှင်၊ သမာဓာန၏ သဘောတရားကိုယ်တိုင်ဖြစ်သော အရှင်အား နမောတော်တင်ပါ၏။ သမာဓာန၌ ပျော်မွေ့သူတို့အတွက် သင်သည် အယူအဆတည်ဆောက်မှုကင်းသော (နိရ္ဝိကလ္ပ) အဓိပ္ပါယ်တရား၏ အမှန်တရားအဖြစ် ထင်ရှားပေါ်လွင်ပါ၏။

Verse 152

दग्ध्वोद्धृतं सर्वमिदं त्वयाद्य जगत्त्रयं रुद्र पुरत्रयं हि कः स्तोतुमिच्छेत् कथमीदृशं त्वां स्तोष्ये हि तुष्टाय शिवाय तुभ्यम्

အို ရုဒ္ဒရ၊ ယနေ့ သင်က ဤအရာအားလုံးကို မီးရှို့ပြီးနောက် ပြန်လည်ထူထောင်တော်မူ၏—လောကသုံးပါးနှင့် တ్రိပုရ သုံးမြို့တော်ကိုပါ။ သင့်ကို ချီးမွမ်းလိုသူ မည်သူရှိနိုင်မည်နည်း။ ကိုယ်တိုင်၌ပင် ပြည့်စုံစိတ်ကျေနပ်နေသော အမြဲမင်္ဂလာရှိသော ရှိဝ အရှင်၊ သင့်ကို ငါ မည်သို့ ချီးမွမ်းနိုင်မည်နည်း။

Verse 153

भक्त्या च तुष्ट्याद्भुतदर्शनाच्च मर्त्या अमर्त्या अपि देवदेव एते गणाः सिद्धगणैः प्रणामं कुर्वन्ति देवेश गणेश तुभ्यम्

ဘက္တိဖြင့်လည်းကောင်း၊ ဝမ်းမြောက်ကျေနပ်မှုဖြင့်လည်းကောင်း၊ သင့်ကရုဏာ၏ အံ့ဩဖွယ် దర్శန ဖြင့်လည်းကောင်း—အို ဒေဝတို့၏ ဒေဝ၊ မရဏသတ္တဝါဖြစ်စေ အမရဖြစ်စေ ဤအဖွဲ့အစုတို့သည် စိဒ္ဓအဖွဲ့များနှင့်အတူ သင့်အား နမောတော်ပြုကြ၏၊ အို ဒေဝရှ၊ အို ဂဏေရှ။

Verse 154

निरीक्षणादेव विभो ऽसि दग्धुं पुरत्रयं चैव जगत्त्रयं च लीलालसेनांबिकया क्षणेन दग्धं किलेषुश् च तदाथ मुक्तः

အို အလုံးစုံပြည့်ဝသော အရှင်၊ သင်၏ မျက်စိတစ်ချက်ကြည့်ခြင်းသာဖြင့် တြိပုရ သုံးမြို့တော်နှင့် လောကသုံးပါးကိုပါ မီးရှို့နိုင်၏။ အမှန်တကယ်ပင် ခဏတစ်ခဏအတွင်း လီလာ၌ ပျော်ရွှင်နေသော အမ္ဗိကာက မြားကို မီးရှို့ခဲ့ပြီး ထို့နောက် ထိုမြားကို လွှတ်ပစ်ခဲ့သည်ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 155

कृतो रथश्चेषुवरश् च शुभ्रं शरसनं ते त्रिपुरक्षयाय अनेकयत्नैश् च मयाथ तुभ्यं फलं न दृष्टं सुरसिद्धसंघैः

တိရိပူရကို ဖျက်ဆီးရန်အတွက် သင့်အတွက် ရထားတစ်စီးကို ပြင်ဆင်ပြီး၊ မြားကောင်းများနှင့် တောက်ပသော လေးကိုလည်း ဖန်တီးထားပါသည်။ သင့်အကျိုးအတွက် အားထုတ်မှုများစွာဖြင့် ငါပြုလုပ်ခဲ့သော်လည်း၊ ဒေဝနှင့် စိဒ္ဓအစုအဝေးတို့သည် အဆုံးအဖြတ်ဖြစ်သော အကျိုးကို မမြင်ရသေးပါ—အရှင် ပတိ (သခင်) သင်က ထိရောက်စေမည်ဟု ဆုံးဖြတ်သည့်အချိန်မတိုင်မီ။

Verse 156

रथो रथी देववरो हरिश् च रुद्रः स्वयं शक्रपितामहौ च त्वमेव सर्वे भगवन् कथं तु स्तोष्ये ह्य् अतोष्यं प्रणिपत्य मूर्ध्ना

ရထားနှင့် ရထားမောင်းသူ၊ နတ်တို့အနက် အမြတ်ဆုံး ဟရီ၊ ရုဒ္ဒရကိုယ်တိုင်၊ ထို့ပြင် ရှက္ကရ (အိန္ဒြ) နှင့် ပိတာမဟ (ဗြဟ္မာ) တို့လည်း—အားလုံးသည် အရှင် ဘဂဝန်၊ သင်တစ်ပါးတည်းပင် ဖြစ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် အလွန်မလွန်နိုင်သော သင့်ကို ငါမည်သို့ ချီးမွမ်းနိုင်မည်နည်း—ခေါင်းကိုချ၍ ပဏာမပြုခြင်းမှတပါး။

Verse 157

अनन्तपादस् त्वम् अनन्तबाहुर् अनन्तमूर्धान्तकरः शिवश् च अनन्तमूर्तिः कथम् ईदृशं त्वां तोष्ये ह्य् अतोष्यं कथमीदृशं त्वाम्

သင်သည် အဆုံးမရှိသော ခြေများ၊ အဆုံးမရှိသော လက်များ၊ အဆုံးမရှိသော ခေါင်းများကို ပိုင်ဆိုင်သူ—အရာအားလုံးကို အဆုံးသတ်စေသော အရှင်၊ ရှိဝကိုယ်တိုင် ဖြစ်သည်။ သင်၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်သည် အဆုံးမရှိရာ၊ ငါက သင့်ကို မည်သို့ စိတ်ကျေနပ်စေနိုင်မည်နည်း—စိတ်ကျေနပ်ခြင်းကို ကျော်လွန်သော သင့်ကို၊ အဆုံးမရှိသော သင့်ကို မည်သို့ပင် ကျေနပ်စေမည်နည်း။

Verse 158

नमोनमः सर्वविदे शिवाय रुद्राय शर्वाय भवाय तुभ्यम् स्थूलाय सूक्ष्माय सुसूक्ष्मसूक्ष्मसूक्ष्माय सूक्ष्मार्थविदे विधात्रे

အကြိမ်ကြိမ် နမောတော်တင်ပါ၏—အရာအားလုံးကို သိမြင်သော ရှိဝ၊ ရုဒ္ဒရ၊ ရှရ்வ၊ ဘဝ တော်တင်ပါ၏။ ထူထဲသော အဖြစ်နှင့် နူးညံ့သော အဖြစ်၊ နူးညံ့မှုကို ကျော်လွန်သည့် အလွန်နူးညံ့သော အဖြစ်တော်တင်ပါ၏။ သဘောတရား၏ နူးညံ့သော အဓိပ္ပါယ်ကို သိမြင်သူ၊ စီမံခန့်ခွဲသူ ဗိဓာတೃ၊ ပတိ—ဖြစ်ပေါ်လာမှုအားလုံးကို အုပ်စိုးသူတော်တင်ပါ၏။

Verse 159

स्रष्ट्रे नमः सर्वसुरासुराणां भर्त्रे च हर्त्रे जगतां विधात्रे नेत्रे सुराणामसुरेश्वराणां दात्रे प्रशास्त्रे मम सर्वशास्त्रे

ဒေဝနှင့် အသူရ အားလုံး၏ ဖန်ဆင်းရှင် စ္ရෂ္ဋာတော်အား နမောတော်တင်ပါ၏။ ထိန်းသိမ်းသူ ဘရ္တೃတော်နှင့် ပြန်လည်သိမ်းယူသူ ဟရ္တೃတော်၊ လောကတို့၏ စီမံခန့်ခွဲသူ ဗိဓာတೃတော်အား နမောတော်တင်ပါ၏။ ဒေဝတို့နှင့် အသူရအရှင်တို့၏ မျက်စိနှင့် အတွင်းလမ်းညွှန်တော်အား နမောတော်တင်ပါ၏။ ပေးအပ်သူနှင့် အမြင့်ဆုံး အုပ်ချုပ်သူ—ကျွန်ုပ်၏ အရှင်၊ သာသနာကျမ်း (ရှာစတြ) အားလုံး၏ အနှစ်သာရနှင့် အာဏာတော်အား နမောတော်တင်ပါ၏။

Verse 160

वेदान्तवेद्याय सुनिर्मलाय वेदार्थविद्भिः सततं स्तुताय वेदात्मरूपाय भवाय तुभ्यम् अन्ताय मध्याय सुमध्यमाय

ဗေဒာန္တဖြင့် သိမြင်နိုင်သော၊ အလွန်သန့်ရှင်းသော၊ ဗေဒအဓိပ္ပါယ်ကို သိသူတို့က အမြဲတမ်း ချီးမွမ်းသော ဘဝ (Bhava) သို့ နမස්ကာရ။ ဗေဒကိုယ်တိုင်ဖြစ်သော ရူပတော်ရှိ၍ အဆုံးလည်းဖြစ်၊ အလယ်လည်းဖြစ်၊ အရာအားလုံး၏ အတွင်းအနက်ဆုံး သေးငယ်သိမ်မွေ့သော အနှစ်သာရလည်းဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 161

आद्यन्तशून्याय च संस्थिताय तथा त्वशून्याय च लिङ्गिने च अलिङ्गिने लिङ्गमयाय तुभ्यं लिङ्गाय वेदादिमयाय साक्षात्

အစနှင့်အဆုံးကို လွန်ကဲ၍ သို့ရာတွင် အမြဲတမ်း တည်မြဲနေသော၊ သုညမဟုတ်သော၊ လင်္ဂင် (အမှတ်ရှိသူ) လည်းဖြစ်၍ အလင်္ဂင် (အမှတ်ကင်းသူ) လည်းဖြစ်သော၊ လင်္ဂတတ္တဝ၏ အနှစ်သာရတော်ဖြစ်သော၊ ဗေဒများနှင့် ၎င်းတို့၏ မူလရင်းမြစ်အဖြစ် တိုက်ရိုက် ထင်ရှားတော်မူသော အမြင့်ဆုံး ပတိ (Pati) သို့—လင်္ဂတော်သို့—နမස්ကာရ။

Verse 162

रुद्राय मूर्धाननिकृन्तनाय ममादिदेवस्य च यज्ञमूर्तेः विध्वान्तभङ्गं मम कर्तुमीश दृष्ट्वैव भूमौ करजाग्रकोट्या

ခေါင်းကို ဖြတ်တောက်သော ရုဒြာဘုရား၊ အို ဣရှာဘုရား။ ယဇ్ఞ၏ ကိုယ်ထည်ဖြစ်သော မူလဒေဝတော်ဖြစ်သည့် ကျွန်ုပ်ကို မြင်သော်၊ သင်၏ တောက်လောင်သော တိုက်ခိုက်မှုကို ချိုးဖျက်ရန် ရည်ရွယ်ကာ လက်သည်းအဖျားဖြင့် မြေပြင်ကို ထိုးနှက်လိုက်၏။

Verse 163

अहो विचित्रं तव देवदेव विचेष्टितं सर्वसुरासुरेश देहीव देवैः सह देवकार्यं करिष्यसे निर्गुणरूपतत्त्व

အို ဒေဝဒေဝ၊ ဒေဝနှင့် အဆုရတို့၏ အရှင်၊ သင်၏ လှုပ်ရှားမှုသည် အလွန်အံ့ဩဖွယ်ပါသည်။ ဂုဏသုံးပါးကို လွန်ကဲသော နိရ္ဂုဏ တတ္တဝဖြစ်သော်လည်း၊ သင်သည် ကိုယ်ထည်ယူကာ ဒေဝများနှင့်အတူ ဒေဝတို့၏ တာဝန်ကို ဆောင်ရွက်မည်။

Verse 164

एकं स्थूलं सूक्ष्ममेकं सुसूक्ष्मं मूर्तामूर्तं मूर्तमेकं ह्यमूर्तम् एकं दृष्टं वाङ्मयं चैकमीशं ध्येयं चैकं तत्त्वमत्राद्भुतं ते

တစ်ပါးတည်းကသာ ထူထဲသောအရာ၊ တစ်ပါးတည်းကသာ သိမ်မွေ့သောအရာ၊ တစ်ပါးတည်းကသာ အလွန်အလွန် သိမ်မွေ့သောအရာ။ တစ်ပါးတည်းကသာ ရုပ်ရှိရုပ်မဲ့—တစ်ပါးတည်းက ရုပ်အဖြစ် ထင်ရှားသော်လည်း ထိုတစ်ပါးတည်းကပင် ရုပ်မဲ့လည်းဖြစ်၏။ တစ်ပါးတည်းကို မျက်မြင်တွေ့ရပြီး၊ တစ်ပါးတည်းကို သာသနာဝါစ (သဒ္ဒ) ဖြင့် သိမြင်ရ၏။ ထိုတစ်ပါးတည်းသော အရှင်သည် စိတ်ဓာတ်ဖြင့် ဆင်ခြင်ထိုက်သူ။ ဤနေရာ၌ ထိုတစ်ပါးတည်းသော တတ္တဝသည် အံ့ဩဖွယ်—ဤသည်ကို သင်တို့အား သင်ကြားပြသသည်။

Verse 165

स्वप्ने दृष्टं यत्पदार्थं ह्यलक्ष्यं दृष्टं नूनं भाति मन्ये न चापि मूर्तिर्नो वै दैवकीशान देवैर् लक्ष्या यत्नैरप्यलक्ष्यं कथं तु

အိပ်မက်ထဲတွင် မြင်ရသော အရာသည် အမှန်တကယ် လက်လှမ်းမမီသော အရာပင် ဖြစ်သည်။ မြင်ရသော်လည်း တောက်ပသကဲ့သို့ ထင်ရုံသာ ဖြစ်ပြီး ထိတွေ့နိုင်သော ရုပ်သဏ္ဌာန် မရှိ။ ထိုနည်းတူ၊ ဒေဝတို့၏ အရှင်တော်၊ သာသနာတော်၏ ဒေဝတရားသည် ဒေဝတို့က မြင်နိုင်သော အရာမဟုတ်။ ကြိုးစားအားထုတ်လည်း အမှတ်အသားအားလုံးကို ကျော်လွန်နေသဖြင့်၊ မည်သို့ပင် အပြည့်အဝ သိနိုင်မည်နည်း။

Verse 166

दिव्यः क्व देवेश भवत्प्रभावो वयं क्व भक्तिः क्व च ते स्तुतिश् च तथापि भक्त्या विलपन्तमीश पितामहं मां भगवन्क्षमस्व

အို ဒိဗ္ဗသခင်၊ ဒေဝတို့၏ အရှင်တော်—သင်၏ မဟာအာနုဘော်သည် ဘယ်မှာနည်း၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် ဘယ်မှာနည်း။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ဘက္တိသည် ဘယ်မှာနည်း၊ သင့်ကို ထိုက်တန်စွာ ချီးမွမ်းခြင်းသည် ဘယ်မှာနည်း။ သို့သော်လည်း အို ဣရှ၊ ဘက္တိဖြင့် ငိုကြွေးနေသော ကျွန်ုပ်—ပိတామဟ (ဗြဟ္မာ) ကို၊ အို ဘဂဝန်၊ ခွင့်လွှတ်တော်မူပါ။

Verse 167

सूत उवाच य इमं शृणुयाद्द्विजोत्तमा भुवि देवं प्रणिपत्य पठेत् स च मुञ्चति पापबन्धनं भवभक्त्या पुरशासितुः स्तवम्

စူတက ပြောသည်—အို ဒွိဇတို့အထဲမှ အမြတ်ဆုံးတို့၊ မြေပြင်ပေါ်၌ ဤစတဝကို နားထောင်သူ မည်သူမဆို၊ သို့မဟုတ် ဒေဝကို ဦးညွှတ်ပူဇော်ပြီး ဖတ်ရွတ်သူသည်၊ ပုရရှာသိတု (မြို့များကို အုပ်စိုးသော) ဘဝ (Bhava) အပေါ် ဘက္တိကြောင့် အပြစ်ချည်နှောင်မှုမှ လွတ်မြောက်၏။

Verse 168

श्रुत्वा च भक्त्या चतुराननेन स्तुतो हसञ्शैलसुतां निरीक्ष्य स्तवं तदा प्राह महानुभावं महाभुजो मन्दरशृङ्गवासी

မျက်နှာလေးပါးရှိသော ဗြဟ္မာက ဘက္တိဖြင့် ချီးမွမ်းသော ထိုစတဝကို ကြားသော်၊ မန္ဒရတောင်ထိပ်၌ နေထိုင်သော မဟာလက်မောင်းရှိသခင်သည် ပြုံးလျက်၊ တောင်သမီး (ပါဝတီ) ကို ကြည့်ပြီးနောက်၊ အာနုဘော်ကြီးမားသောသူသည် မြတ်နိုးစိတ်ရှိသော ဗြဟ္မာအား ထိုအခါ မိန့်တော်မူ၏။

Verse 169

शिव उवाच स्तवेनानेन तुष्टो ऽस्मि तव भक्त्या च पद्मज वरान् वरय भद्रं ते देवानां च यथेप्सितान्

ရှီဝက မိန့်တော်မူသည်—“ဤစတဝကြောင့်လည်း၊ သင်၏ ဘက္တိကြောင့်လည်း၊ အို ပဒ္မဇ (ကြာပန်းမွေး ဗြဟ္မာ)၊ ငါသည် ကျေနပ်၏။ ကောင်းချီးများကို ရွေးချယ်လော့—သင်၌ မင်္ဂလာရှိပါစေ—ထို့ပြင် ဒေဝတို့ လိုလားသမျှ ကောင်းချီးများကိုလည်း ရွေးချယ်လော့။”

Verse 170

सूत उवाच ततः प्रणम्य देवेशं भगवान्पद्मसंभवः कृताञ्जलिपुटो भूत्वा प्राहेदं प्रीतमानसः

သုတက ပြောသည်။ ထို့နောက် ပဒ္မမှ ပေါ်ဖွားသော ဘဂဝန် ဘြဟ္မာသည် ဒေဝတို့၏ အရှင်ကို ဦးညွတ်ပူဇော်လျက်၊ လက်နှစ်ဖက်ကို အန်ဇလီဖြင့် ဆက်ကပ်ကာ၊ ဘက္တိဖြင့် စိတ်နှလုံးပြည့်ဝ၍ ဤစကားကို ဆို하였다။

Verse 171

श्रीपितामह उवाच भगवन्देवदेवेश त्रिपुरान्तक शङ्कर त्वयि भक्तिं परां मे ऽद्य प्रसीद परमेश्वरम्

မြတ်သော ပိတာမဟ (ဘြဟ္မာ) က ဆိုသည်။ «ဘဂဝန်၊ ဒေဝဒေဝေရှ၊ တ్రိပုရာန္တက၊ ရှင်ကရ—ယနေ့ ငါ့အား သင်၌ တည်မြဲသော အမြင့်မြတ်ဆုံး ဘက္တိကို ပေးတော်မူပါ။ ကရုဏာပြုပါ၊ ပရမေရှဝရ—ပာရှ (ချည်နှောင်မှု) မှ ပာရှု (ချည်နှောင်ခံဝိညာဉ်) ကို လွတ်မြောက်စေသော ပတိ (အရှင်) ဖြစ်တော်မူ၏။»

Verse 172

देवानां चैव सर्वेषां त्वयि सर्वार्थदेश्वर प्रसीद भक्तियोगेन सारथ्येन च सर्वदा

အရာအားလုံး၏ အဓိပ္ပါယ်နှင့် အဆုံးတိုင်ကို အုပ်စိုးသော အရှင်တော်၊ ဒေဝအားလုံးသည် သင်၌ အားထားတည်ရှိကြ၏။ ဘက္တိယောဂဖြင့် ကရုဏာပြုတော်မူပါ၊ အစဉ်အမြဲ ငါတို့၏ စာရഥိနှင့် လမ်းညွှန် ဖြစ်တော်မူပါ။

Verse 173

जनार्दनो ऽपि भगवान् नमस्कृत्य महेश्वरम् कृताञ्जलिपुटो भूत्वा प्राह सांबं त्रियंबकम्

ဘဂဝန် ဇနာရ္ဒန (ဗိဿဏု) ပင်လျှင် မဟေရှဝရကို ဦးညွတ်နမಸ್ಕာရပြု၍၊ လက်နှစ်ဖက်ကို အန်ဇလီဖြင့် ဆက်ကပ်ကာ၊ သုံးမျက်စိရှင် တြိယမ္ဗက—ရှက္တိနှင့် တစ်လုံးတည်းဖြစ်သော သမ္ဗ (စాంబ) ရှိဝကို မိန့်ကြား하였다။

Verse 174

वाहनत्वं तवेशान नित्यमीहे प्रसीद मे त्वयि भक्तिं च देवेश देवदेव नमो ऽस्तु ते

အို ဣရှာန၊ ငါသည် အစဉ်အမြဲ သင်၏ ဝါဟန (ယာဉ်/ကိရိယာ) နှင့် အမှုထမ်း ဖြစ်လိုသည်—ကရုဏာပြုပါ။ အို ဒေဝေရှ၊ ဒေဝဒေဝ၊ သင်၌ မလှုပ်မယှက်သော ဘက္တိ ငါ့အတွင်း ပေါ်ထွန်းပါစေ; သင့်အား နမို အస్తု။

Verse 175

सामर्थ्यं च सदा मह्यं भवन्तं वोढुमीश्वरम् सर्वज्ञत्वं च वरद सर्वगत्वं च शङ्कर

အရှင်ဘုရားကို ထမ်းဆောင်ထိန်းသိမ်းနိုင်သော စွမ်းအားကို အမြဲပေးတော်မူပါ။ အို အပေးအလှူရှင်၊ အရာအားလုံးကို သိမြင်နိုင်သော ဉာဏ်နှင့် အို ရှင်ကရ၊ အလုံးစုံသို့ ပျံ့နှံ့တော်မူခြင်းကိုလည်း ပေးတော်မူပါ။

Verse 176

सूत उवाच तयोः श्रुत्वा महादेवो विज्ञप्तिं परमेश्वरः सारथ्ये वाहनत्वे च कल्पयामास वै भवः

စူတက ပြောသည်—သူတို့၏ တောင်းဆိုချက်ကို ကြားပြီးနောက်၊ မဟာဒေဝ၊ အမြင့်မြတ်ဆုံး အရှင်ဘုရားဖြစ်သော ဘဝသည် စစ်ရထားမောင်းသူနှင့် ယာဉ်ကို ဆောင်ရွက်သူ အဖြစ် တာဝန်ယူရန် အမှန်တကယ် သဘောတူတော်မူ၏။

Verse 177

दत्त्वा तस्मै ब्रह्मणे विष्णवे च दग्ध्वा दैत्यान्देवदेवो महात्मा सार्धं देव्या नन्दिना भूतसंघैर् अन्तर्धानं कारयामास शर्वः

ဒေဝတို့၏ ဒေဝ၊ စိတ်ဓာတ်ကြီးမြတ်သော အရှင်သည် ဒိုင်တျများကို မီးဖြင့် လောင်ကျွမ်းစေပြီးနောက်၊ ထိုဗြဟ္မာနှင့် ဗိဿနုတို့အား အလိုတော်ကို ပေးတော်မူ၏။ ထို့နောက် ရှရဝသည် ဒေဝီ၊ နန္ဒိန်နှင့် ဘူတအဖွဲ့များနှင့်အတူ မျက်မြင်မှ ပျောက်ကွယ်သွားစေတော်မူ၏။

Verse 178

ततस्तदा महेश्वरे गते रणाद्गणैः सह सुरेश्वराः सुविस्मिता भवं प्रणम्य पार्वतीम्

ထို့နောက် မဟေရှ္ဝရသည် မိမိ၏ ဂဏများနှင့်အတူ စစ်မြေမှ ထွက်ခွာသွားသောအခါ၊ အံ့ဩလွန်ကဲသော ဒေဝတို့၏ အရှင်များသည် ဘဝ (ရှီဝ) ကို ဦးချပြီး ပါရဝတီကိုလည်း ရိုသေကန်တော့ကြ၏။

Verse 179

ययुश् च दुःखवर्जिताः स्ववाहनैर्दिवं ततः सुरेश्वरा मुनीश्वरा गणेश्वराश् च भास्कराः

ထို့နောက် ဒုက္ခကင်းလွတ်သွားကြသော ဒေဝတို့၏ အရှင်များ၊ မုနိတို့အထွဋ်အမြတ်များနှင့် ရှီဝ၏ ဂဏအုပ်ချုပ်သူများ—တောက်ပသောသူများနှင့်အတူ—တစ်ဦးချင်းစီ မိမိတို့၏ သာမန်မဟုတ်သော ယာဉ်များပေါ်စီးကာ ကောင်းကင်ဘုံသို့ ထွက်ခွာသွားကြ၏။

Verse 180

त्रिपुरारेरिमं पुण्यं निर्मितं ब्रह्मणा पुरा यः पठेच्छ्राद्धकाले वा दैवे कर्मणि च द्विजाः

ဤသန့်ရှင်းသော တြိပုရာရီ (သုံးမြို့ဖျက်ရှင်) ဆိုင်ရာ ပုဏ္ဏကထာကို ရှေးက ဘြဟ္မာက တည်ဆောက်ရေးသားခဲ့သည်။ အို ဒွိဇတို့၊ မည်သူမဆို ဤကို ရှရဒ္ဓကာလ၌ဖြစ်စေ၊ ဒေဝကမ္မ (ဝေဒယဇ္ဈ) အမှု၌ဖြစ်စေ ရွတ်ဖတ်လျှင် ပုဏ္ဏကံရပြီး၊ ပာရှ (ချည်နှောင်မှု) ကို ဖြတ်တောက်သော ပတိ—သခင် ရှိဝ၏ ကရုဏာကို ခံယူရန် အရည်အချင်းပြည့်စုံလာသည်။

Verse 181

श्रावयेद्वा द्विजान् भक्त्या ब्रह्मलोकं स गच्छति मानसैर्वाचिकैः पापैस् तथा वै कायिकैः पुनः

သို့မဟုတ် စိတ်ကြည်ညိုမှုဖြင့် ဒွိဇတို့ကို နားထောင်စေသူသည် ဘြဟ္မလောကသို့ ရောက်သည်။ ထို့ပြင် စိတ်ဖြင့်ကျူးလွန်သော အပြစ်များ၊ နှုတ်ဖြင့်ကျူးလွန်သော အပြစ်များ၊ ကိုယ်ဖြင့်ကျူးလွန်သော အပြစ်များမှလည်း သန့်စင်လာသည်—ဤရှိုင်ဝ နားထောင်ခြင်းနှင့် ရွတ်ဖတ်ခြင်းက ပာရှ (ချည်နှောင်မှု) ကို လျော့ပါးစေ၍ ပာရှု (ဝိညာဉ်) ကို ပတိ—သခင် ရှိဝသို့ မျက်နှာမူစေသည်။

Verse 182

स्थूलैः सूक्ष्मैः सुसूक्ष्मैश् च महापातकसंभवैः पातकैश् च द्विजश्रेष्ठा उपपातकसंभवैः

အို ဒွိဇအထူးမြတ်တို့၊ သတ္တဝါတို့သည် ကြမ်းတမ်းသော၊ နူးညံ့သော၊ အလွန်နူးညံ့သော အပြစ်များကြောင့် မသန့်စင်လာကြသည်—မဟာပာတက (ကြီးမားသော အပြစ်ကြီး) မှ ဖြစ်သော အပြစ်များ၊ ပာတက (သာမန်ကျူးလွန်မှု) မှ ဖြစ်သော အပြစ်များ၊ နှင့် ဥပပာတက (ဒုတိယအပြစ်) မှ ဖြစ်သော အပြစ်များကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 183

पापैश् च मुच्यते जन्तुः श्रुत्वाध्यायमिमं शुभम् शत्रवो नाशमायान्ति संग्रामे विजयीभवेत्

ဤမင်္ဂလာအခန်းကို နားထောင်ပြီးနောက် ချည်နှောင်ခံ သတ္တဝါ (ဇန္တု) သည် အပြစ်များမှ လွတ်မြောက်သည်။ ရန်သူတို့သည် ပျက်စီးသို့ ရောက်ကြပြီး စစ်မြေပြင်တွင် အောင်မြင်သူ ဖြစ်လာသည်။

Verse 184

सर्वरोगैर्न बाध्येत आपदो न स्पृशन्ति तम् धनमायुर्यशो विद्यां प्रभावमतुलं लभेत्

မည်သည့်ရောဂါမျှ မနှိပ်စက်နိုင်၊ ဘေးအန္တရာယ်တို့လည်း မထိခိုက်နိုင်။ သူသည် ဥစ္စာဓန၊ အသက်ရှည်မှု၊ ဂုဏ်သတင်း၊ သန့်ရှင်းသော ဗိဒ္ယာ (ပညာ) နှင့် နှိုင်းယှဉ်မရသော ဝိညာဉ်ရေး အာနုဘော်ကို ရရှိသည်—လင်္ဂဩပာသနာအတိုင်း ပတိ သခင် ရှိဝအပေါ် တည်ကြည်သော ဘက္တိကြောင့် ဖြစ်သည်။