संपन्नाभावेऽव्यसनिनं कुमारं राजकन्यां गर्भिणीं देवीं वा पुरस् कृत्य महामात्रान् संनिपात्य ब्रूयात् अयं वो निक्षेपः पितरमस्यावेक्षध्वं सत्त्वाभिजनमात्मनश्च ध्वजमात्रोऽयं भवन्त एव स्वामिनः कथं वा क्रियतामिति ॥ कZ_०५.६.३४ ॥
saṃpannābhāve'vyasaninaṃ kumāraṃ rājakanyāṃ garbhiṇīṃ devīṃ vā puras kṛtya mahāmātrān saṃnipātya brūyāt ayaṃ vo nikṣepaḥ pitaram asyāvekṣadhvaṃ sattvābhijanam ātmanaś ca dhvajamātro'yaṃ bhavanta eva svāminaḥ kathaṃ vā kriyatām iti
အပြည့်အဝအရည်အချင်းရှိသော (အုပ်ချုပ်သူ) မရှိသည့်အခါ၊ အပြစ်အနာအဆာကင်းသော အမွေဆက်ခံမင်းသား—သို့မဟုတ် မင်းသမီး၊ သို့မဟုတ် ကိုယ်ဝန်ဆောင် မိဖုရား—ကို ရှေ့တန်းတွင် ထားပြီး အရာရှိကြီးများကို ခေါ်စုကာ ဤသို့ ပြောရမည်– «ဤသူသည် သင်တို့၏ အပ်နှံထားသည့် ယုံကြည်အပ်နှံမှု ဖြစ်သည်။ သူ၏ဖခင်၏ (အကျိုးစီးပွား/အစဉ်အလာ) ကိုလည်းကောင်း၊ သင်တို့၏ ကိုယ်ကျင့်တရားနှင့် မျိုးရိုးဂုဏ်ကိုလည်းကောင်း စောင့်ရှောက်ကြလော့။ သူသည် အလံသင်္ကေတသာ ဖြစ်သည်; အမှန်တကယ် အရှင်များမှာ သင်တို့ပင် ဖြစ်ကြသည်—မည်သို့ ဆောင်ရွက်မည်ကို ဆုံးဖြတ်ကြလော့»။
To signal that the symbolic sovereign provides legitimacy while operational control is exercised by the assembled senior officers, ensuring continuity without a power vacuum.
It frames the successor as an entrusted deposit, morally and politically binding officials to protect dynastic continuity rather than exploit the transition.