यम उवाच । यदि मे वांछितं देव ददासि तर्हि शंकर । अस्मिन्स्थाने महाक्षेत्रे मन्नामा भव सर्वदा
yama uvāca | yadi me vāṃchitaṃ deva dadāsi tarhi śaṃkara | asminsthāne mahākṣetre mannāmā bhava sarvadā
Yama berkata: “Wahai Deva, wahai Śaṅkara, jika Engkau mengurniakan hajatku yang paling kuingini, maka di tempat ini—di mahākṣetra ini—biarlah namaku kekal selama-lamanya.”
Yama
Tirtha: Dharmāraṇya (requested to bear Yama’s name)
Type: kshetra
Listener: Śaṅkara (Śiva)
Scene: Yama, dignified and restrained, petitions Śaṅkara: ‘Let my name abide here forever’; the kṣetra is shown as a vast sacred grove with a central liṅga or luminous axis.
Holy places become enduring centers of merit when sanctioned by divine will and upheld by dharma.
The Mahākṣetra identified as Dharmāraṇya (Dharmāraṇyakhaṇḍa).
No specific ritual is prescribed; the focus is on establishing the site’s enduring sacred identity (nāma-khyāti).