Adhyaya 6: The Puṇḍarīkākṣapāraka Hymn and Puṣkara Tīrtha: The Account of King Vasu’s Release from Sin

Verse 1

धरण्युवाच । स वसुः संशयच्छेदं प्राप्य रैभ्यश्च सत्तमः । उभौ किं चक्रतुर्देव श्रुत्वा चाङ्गिरसं वचः ॥ ६.१ ॥

ധരണി പറഞ്ഞു—ഹേ ദേവാ! വസുവും ശ്രേഷ്ഠനായ റൈഭ്യനും സംശയനിവൃത്തി പ്രാപിച്ചതിന് ശേഷം, അങ്ഗിരസിന്റെ വചനം കേട്ട് ആ ഇരുവരും എന്തു ചെയ്തു?

Verse 2

श्रीवराह उवाच । स वसुः सर्वधर्मज्ञः स्वराज्यं प्रतिपालयन् । अयजद् बहुभिर्यज्ञैर्महद्भिर्भूरिदक्षिणैः ॥ ६.२ ॥

ശ്രീവരാഹൻ അരുളിച്ചെയ്തു—ആ വസു സർവ്വധർമ്മജ്ഞൻ. സ്വരാജ്യം ഭരിക്കുമ്പോൾ അനേകം മഹായജ്ഞങ്ങൾ നടത്തി ധാരാളം ദക്ഷിണ നൽകി.

Verse 3

कर्मकाण्डेन देवेशं हरिं नारायणं प्रभुम् । तोषयामास राजेन्द्रस्तमभेदेन चिन्तयन् ॥ ६.३ ॥

കർമ്മകാണ്ഡം മുഖേന രാജേന്ദ്രൻ ദേവേശനായ ഹരി, നാരായണപ്രഭുവിനെ പ്രസാദിപ്പിച്ചു; അവനെ പരതത്ത്വത്തോടു അഭേദമായി ധ്യാനിച്ചു.

Verse 4

ततः कालेन महता तस्य राज्ञो मतिः किल । निवृत्तराज्यभोगस्य द्वन्द्वस्यान्तमुपेयुषी ॥ ६.४ ॥

പിന്നീട് ദീർഘകാലം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആ രാജാവിന്റെ ബുദ്ധി രാജ്യഭോഗങ്ങളിൽ നിന്ന് വിരക്തമായി, ലോകബന്ധനമായ ദ്വന്ദ്വങ്ങളുടെ അന്ത്യത്തിലേക്ക് എത്തി.

Verse 5

ततः पुत्रं विवस्वन्तं श्रेष्ठं भ्रातृशतस्य ह । अभिषिच्य स्वके राज्ये तपोवनमुपागमत् ॥ ६.५ ॥

അതിനുശേഷം സ്വന്തം രാജ്യത്തിൽ നൂറു സഹോദരന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ പുത്രൻ വിവസ്വന്തനെ അഭിഷേകം ചെയ്ത് തപോവനത്തിലേക്ക് പോയി.

Verse 6

पुष्करं नाम तीर्थानां प्रवरं यत्र केशवः । पुण्डरीकाक्षनामाऽस्तु पूज्यते तत्परायणैः ॥ ६.६ ॥

പുഷ്കരം എന്ന തീർത്ഥം തീർത്ഥങ്ങളിൽ ശ്രേഷ്ഠം; അവിടെ കേശവൻ—പുണ്ഡരീകാക്ഷൻ എന്നും അറിയപ്പെടുന്നവൻ—അവനിൽ പരായണരായ ഭക്തർ দ্বারা പൂജിക്കപ്പെടുന്നു.

Verse 7

तत्र गत्वा स राजर्षिः काश्मीराधिपतिर्वसुः । अतितीव्रेण तपसा स्वशरीरमशोषयत् ॥ ६.७ ॥

അവിടെ ചെന്ന് കാശ്മീര രാജാവായ ആ രാജർഷി വസു അത്യന്തം കഠിനമായ തപസ്സിലൂടെ സ്വന്തം ശരീരം ശുഷ്കിപ്പിച്ചു.

Verse 8

पुण्डरीकाक्षपारं तु स्तवं भक्त्या जपन् बुधः । आरिराधयिषुर्देवं नारायणमकल्मषम् । स्तोत्रान्ते तल्लयं प्राप्तः स राजा राजसत्तमः ॥ ६.८ ॥

പാപരഹിതനായ നാരായണ ഭഗവാനെ ആരാധിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച ആ ബുദ്ധിമാനായ രാജാവ് ഭക്തിയോടെ 'പുണ്ഡരീകാക്ഷപാര' സ്തോത്രം ജപിക്കുകയും സ്തോത്രത്തിനൊടുവിൽ ആ രാജശ്രേഷ്ഠൻ അദ്ദേഹത്തിൽ ലയിക്കുകയും ചെയ്തു.

Verse 9

धरण्युवाच । पुण्डरीकाक्षपारं तु स्तोत्रं देव कथं स्मृतम् । कीदृशं तन्ममाचक्ष्व परमेश्वर तत्त्वतः ॥ ६.९ ॥

ധരണി പറഞ്ഞു: ഹേ ദേവാ, 'പുണ്ഡരീകാക്ഷപാര' സ്തോത്രം എങ്ങനെയാണ് സ്മരിക്കപ്പെടുന്നത്? ഹേ പരമേശ്വരാ, അതിന്റെ സ്വഭാവം എന്താണെന്ന് എനിക്ക് തത്ത്വതഃ പറഞ്ഞുതന്നാലും.

Verse 10

श्रीवराह उवाच । नमस्ते पुण्डरीकाक्ष नमस्ते मधुसूदन । नमस्ते सर्वलोकेश नमस्ते तिग्मचक्रिणे ॥ ६.१० ॥

ശ്രീ വരാഹൻ പറഞ്ഞു: ഹേ താമരക്കണ്ണാ (പുണ്ഡരീകാക്ഷാ), അങ്ങേയ്ക്ക് നമസ്കാരം; ഹേ മധുസൂദനാ, അങ്ങേയ്ക്ക് നമസ്കാരം. ഹേ സർവ്വലോകനാഥാ, അങ്ങേയ്ക്ക് നമസ്കാരം; ഹേ തീക്ഷ്ണമായ ചക്രമേന്തിയവനേ, അങ്ങേയ്ക്ക് നമസ്കാരം.

Verse 11

विश्वमूर्तिं महाबाहुं वरदं सर्वतेजसम् । नमामि पुण्डरीकाक्षं विद्याऽविद्यात्मकं विभुम् ॥ ६.११ ॥

വിശ്വരൂപനും മഹാബാഹുവും വരദായകനും സർവ്വതേജസ്വിയും വിദ്യയുടെയും അവിദ്യയുടെയും സ്വരൂപനും സർവ്വവ്യാപിയുമായ ആ പുണ്ഡരീകാക്ഷനെ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.

Verse 12

आदिदेवं महादेवं वेदवेदाङ्गपारगम् । गम्भीरं सर्वदेवानां नमामि मधुसूदनम् ॥ ६.१२ ॥

ആദിദേവനും മഹാദേവനും, വേദവും വേദാംഗങ്ങളും പൂർണ്ണമായി അറിഞ്ഞവനും, ഗംഭീരസ്വഭാവനും, സർവ്വദേവന്മാരിലും ശ്രേഷ്ഠനുമായ മധുസൂദനനെ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു।

Verse 13

विश्वमूर्तिं महामूर्तिं विद्यांमूर्तिं त्रिमूर्तिकम् । कवचं सर्वदेवानां नमस्ये वारिजेक्षणम् ॥ ६.१३ ॥

വിശ്വമൂർത്തിയും മഹാമൂർത്തിയും, വിദ്യാമൂർത്തിയും ത്രിമൂർത്തിസ്വരൂപനും, സർവ്വദേവന്മാർക്കും കവചമായ താമരക്കണ്ണനായ പ്രഭുവിനെ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു।

Verse 14

सहस्रशीर्षिणं देवं सहस्राक्षं महाभुजम् । जगत्संव्याप्य तिष्ठन्तं नमस्ये परमेश्वरम् ॥ ६.१४ ॥

സഹസ്രശിരസ്സും സഹസ്രനേത്രങ്ങളും മഹാബാഹുക്കളുമുള്ള ദേവൻ, സർവ്വജഗത്തിലും വ്യാപിച്ച് നിലകൊള്ളുന്ന പരമേശ്വരനെ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു।

Verse 15

शरण्यं शरणं देवं विष्णुं जिष्णुं सनातनम् । नीलमेघप्रतीकाशं नमस्ये चक्रपाणिनम् ॥ ६.१५ ॥

ശരണാഗതർക്കു ശരണ്യനും സത്യശരണവും ആയ ദേവൻ വിഷ്ണു—ജിഷ്ണു, സനാതനൻ—നീലമേഘസദൃശ കാന്തിയുള്ള ചക്രപാണിയായ പ്രഭുവിനെ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു।

Verse 16

शुद्धं सर्वगतं नित्यं व्योमरूपं सनातनम् । भावाभावविनिर्मुक्तं पश्ये सर्वगं हरिम् ॥ ६.१६ ॥

ഞാൻ ഹരിയെ ദർശിക്കുന്നു—അവൻ ശുദ്ധൻ, സർവ്വവ്യാപി, നിത്യൻ, വ്യോമസ്വരൂപൻ, സനാതനൻ; ഭാവ-അഭാവ ദ്വന്ദ്വങ്ങളിൽ നിന്ന് വിമുക്തനായി എല്ലായിടത്തും നിലകൊള്ളുന്നവൻ।

Verse 17

नान्यत्किञ्चित्प्रपश्यामि व्यतिरिक्तं त्वयाऽच्युत । त्वन्मयं च प्रपश्यामि सर्वमेतच्चराचरम् ॥ ६.१७ ॥

ഹേ അച്യുതാ! നിന്നിൽ നിന്ന് വേറിട്ടതായി ഞാൻ ഒന്നും കാണുന്നില്ല. ഈ സമസ്ത ചരാചര ലോകവും നിന്നാൽ വ്യാപ്തമായതായി ഞാൻ ദർശിക്കുന്നു.

Verse 18

एवं तु वदतस्तस्य मूर्त्तिमान् पुरुषः किल । निर्गत्य देहान्नीलाभो घनचण्डो भयंकरः ॥ ६.१८ ॥

അവൻ ഇങ്ങനെ പറയുമ്പോൾ, അവന്റെ ദേഹത്തിൽ നിന്ന് ഒരു മൂർത്തിമാനായ പുരുഷൻ പുറപ്പെട്ടു എന്നു പറയുന്നു—നീലാഭ വർണ്ണം, അത്യന്തം ഉഗ്രൻ, ഭയങ്കരൻ.

Verse 19

रक्ताक्षो ह्रस्वकायस्तु दग्धस्थूणासमप्रभः । उवाच प्राञ्जलिर्भूत्वा किं करोमि नराधिप ॥ ६.१९ ॥

ചുവന്ന കണ്ണുകളുള്ള, ചെറുദേഹമുള്ള, കത്തിച്ച തൂണുപോലെ പ്രകാശമുള്ള അവൻ കൈകൂപ്പി പറഞ്ഞു—“ഹേ നരാധിപാ! ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണം?”

Verse 20

राजोवाच । कोऽसि किं कार्यमिह ते कस्मादागतवानसि । एतन्मे कथय व्याध एतदिच्छामि वेदितुम ॥ ६.२० ॥

രാജാവ് പറഞ്ഞു—“നീ ആരാണ്? ഇവിടെ നിന്റെ കാര്യം എന്ത്? നീ എവിടെ നിന്ന് വന്നതാണ്? ഹേ വ്യാധാ, എനിക്ക് പറയുക; ഞാൻ ഇത് അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.”

Verse 21

व्याध उवाच । पूर्वं कलियुगे राजन् राजा त्वं दक्षिणापथे । पूर्णधर्मोद्भवः श्रीमान् जनस्थाने विचक्षणः ॥ ६.२१ ॥

വ്യാധൻ പറഞ്ഞു—“ഹേ രാജാവേ! മുമ്പ് കലിയുഗത്തിൽ നീ ദക്ഷിണാപഥത്തിൽ രാജാവായിരുന്നു—പൂർണ്ണധർമ്മത്തിൽ നിന്നുദ്ഭവിച്ച ശ്രിമാൻ, ജനസ്ഥാനത്തിൽ വിവേകി.”

Verse 22

स कदाचिद् भवान् वीर तुरगैः परिवारितः । अरण्यमागतो हन्तुं श्वापदानि विशेषतः ॥ ६.२२ ॥

ഒരു സമയത്ത്, ഹേ വീരാ, നീ കുതിരകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടവനായി വനത്തിലേക്ക് വന്നു, ശ്വാപദങ്ങളെ—പ്രത്യേകിച്ച് മറ്റുള്ളവരെ പീഡിപ്പിക്കുന്ന ക്രൂര മൃഗങ്ങളെ—വധിക്കാനായി।

Verse 23

तत्र त्वया अन्यकामेन मृगवेषधरो मुनिः । दण्डयुग्मेन दूरे तु पातितो धरणीतले ॥ ६.२३ ॥

അവിടെ, മറ്റൊരു ആഗ്രഹം മൂലം പ്രേരിതനായി, നീ മൃഗവേഷം ധരിച്ച മുനിയെ ദൂരത്തുനിന്ന് രണ്ടു ദണ്ഡങ്ങളാൽ അടിച്ചു; അദ്ദേഹം ഭൂമിയിൽ വീണു।

Verse 24

सद्यो मृतश्च विप्रेन्द्रस्त्वं च राजन् मुदा युतः । हरिणोऽयं हत इति यावत् पश्यसि पार्थिव । तावन्मृगवपुर्विप्रो मृतः प्रस्त्रवणे गिरौ ॥ ६.२४ ॥

വിപ്രേന്ദ്രൻ ഉടൻ തന്നെ മരിച്ചു; നീയും, ഹേ രാജാവേ, ആനന്ദത്തോടെ ‘ഈ മാൻ കൊല്ലപ്പെട്ടു’ എന്നു കരുതി, ഹേ ഭൂപതേ, നോക്കി നിന്നു. അതേസമയം മൃഗശരീരം ധരിച്ച ആ ബ്രാഹ്മണൻ പ്രസ്ത്രവണ പർവതത്തിൽ മരിച്ചുകിടന്നു।

Verse 25

तं दृष्ट्वा त्वं महाराज क्षुभितेन्द्रियमाणसः । गृहं गतस्ततोऽन्यस्य कस्यचित् कथितं त्वया ॥ ६.२५ ॥

അവനെ കണ്ടപ്പോൾ, ഹേ മഹാരാജാവേ, നിന്റെ ഇന്ദ്രിയങ്ങളും മനസ്സും കലങ്ങി; നീ വീട്ടിലേക്കു പോയി; പിന്നെ ഇത് മറ്റൊരാളോട് പറഞ്ഞു।

Verse 26

ततः कतिपयाहस्य त्वया रात्रौ नरेश्वर । ब्रह्महत्याभयाद्भीतचित्तेनैतद्विचिन्तितम् । कृत्यं करोमि शान्त्यर्थं मुच्यते येन पातकात् ॥ ६.२६ ॥

പിന്നീട് കുറെ ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം, ഹേ നരേശ്വരാ, രാത്രിയിൽ ബ്രഹ്മഹത്യയുടെ ഭയത്തിൽ ഭീതചിത്തനായി നീ ഇങ്ങനെ ചിന്തിച്ചു—‘ശാന്തിക്കായി ഞാൻ ഒരു കൃത്യം/അനുഷ്ഠാനം ചെയ്യും; അതിലൂടെ പാപത്തിൽ നിന്ന് മോചനം ലഭിക്കും।’

Verse 27

ततस्त्वया महाराज सकृन्नारायणं प्रभुम् । संचिन्त्य द्वादशी शुद्धा त्वया राजन्नुपोषिता ॥ ६.२७ ॥

അതിനുശേഷം, ഹേ മഹാരാജാ, ഒരിക്കൽ പോലും പ്രഭു നാരായണനെ ധ്യാനിച്ച്, ഹേ രാജാവേ, നീ ശുദ്ധ ദ്വാദശിയിലെ ഉപവാസം അനുഷ്ഠിച്ചു।

Verse 28

नारायणो मे सुप्रीत इति प्रोक्त्वा शुभेऽहनि । गौर्दत्ता विधिना सद्यो मृतोऽस्युदरशूलतः ॥ ६.२८ ॥

ശുഭദിനത്തിൽ ‘നാരായണൻ എനിക്കു അത്യന്തം പ്രസന്നൻ’ എന്നു പറഞ്ഞ് വിധിപൂർവം ഒരു പശുവിനെ ദാനം ചെയ്തു; എങ്കിലും അവൻ ഉടൻ തന്നെ ഉദരവേദനകൊണ്ട് മരിച്ചു।

Verse 29

अभुक्तो द्वादशीधर्मे यत् तत्रापि च कारणम् । कथयामि भवत्पत्नी नाम्ना नारायणी शुभा ॥ ६.२९ ॥

ദ്വാദശീ വ്രതധർമ്മം പാലിച്ചിട്ടും അവൻ എന്തുകൊണ്ട് ആഹാരം കഴിക്കാതെ നിന്നു—അതിന്റെ കാരണവും ഞാൻ പറയുന്നു. അത് നിന്റെ ശുഭപത്നി, ‘നാരായണി’ എന്ന നാമമുള്ളവൾ.

Verse 30

सा कण्ठगेन प्राणेन व्याहृता तेन ते गतिः । कल्पमेकं महाराज जाता विष्णुपुरे तव ॥ ६.३० ॥

അവൾ കണ്ഠത്തിൽ കുടുങ്ങിയ പ്രാണവായുവോടെ ഉച്ചരിച്ച ആ വാക്ക് തന്നെയാണ് നിന്റെ ഗതിക്ക് കാരണമായത്. ഹേ മഹാരാജാ, ഒരു കല്പം മുഴുവൻ നിന്റെ സ്ഥിതി വിഷ്ണുപുരത്തിൽ സ്ഥാപിതമായി।

Verse 31

अहं च तव देहस्थः सर्वं जानामि चाक्षयम् । ब्रह्मग्रहॊ महाघोरः पीडयामीति मे मतिः ॥ ६.३१ ॥

ഞാൻ നിന്റെ ദേഹത്തിനുള്ളിൽ വസിച്ച് എല്ലാം ക്ഷയമില്ലാതെ അറിയുന്നു; എങ്കിലും എന്റെ ധാരണ—‘അത്യന്തം ഭയങ്കരമായ ബ്രഹ്മഗ്രഹം എന്നെ പീഡിപ്പിക്കുന്നു’ എന്നതാണ്.

Verse 32

तावद्विष्णोस्तु पुरुषैः किङ्करैर्मुसलैरहम् । प्रहतः सङ्क्षयं यातस्ततस्ते रोमकूपतः । स्वर्गस्थस्यापि राजेन्द्र स्थितोऽहं स्वेन तेजसा ॥ ६.३२ ॥

അപ്പോൾ വിഷ്ണുവിന്റെ കിങ്കരന്മാർ മുശലങ്ങളാൽ എന്നെ പ്രഹരിച്ച് നാശാവസ്ഥയിലാക്കി. തുടർന്ന്, ഹേ രാജേന്ദ്രാ, നീ സ്വർഗ്ഗസ്ഥനായിരുന്നാലും ഞാൻ എന്റെ സ്വതേജസ്സാൽ നിന്റെ ദേഹത്തിലെ രോമകൂപങ്ങളിൽ നിലകൊണ്ടിരുന്നു.

Verse 33

ततोऽहःकल्पनिर्वृत्ते रात्रिकल्पे च सत्तम । इदानीमादिसृष्टौ तु कृते नृपतिसत्तम ॥ ६.३३ ॥

പിന്നീട് ദിന-കൽപം സമാപിക്കുകയും രാത്രികൽപവും പൂർത്തിയാകുകയും ചെയ്തപ്പോൾ, ഹേ സത്തമാ. ഇപ്പോൾ എന്നാൽ ആദിസൃഷ്ടിയിൽ, കൃതയുഗത്തിൽ, ഹേ നൃപതിശ്രേഷ്ഠാ, (ശ്രദ്ധിക്ക/പരിഗണിക്ക).

Verse 34

सम्भूतस्त्वं महाराज राज्ञः सुमनसो गृहे । काश्मीरदेशाधिपतेरहं चाङ्गरुहैस्तव ॥ ६.३४ ॥

ഹേ മഹാരാജാ, നീ രാജാവ് സുമനസിന്റെ ഗൃഹത്തിൽ ജനിച്ചു; ഞാനും കാശ്മീരദേശാധിപനാൽ നിന്റെ അങ്ങജൻ (സന്താനം) ആയി ജനിച്ചു.

Verse 35

यज्ञैरिष्टं त्वयानेकैर्बहुभिश्चाप्तदक्षिणैः । न चाहं तैरपहतो विष्णुस्मरणवर्जितैः ॥ ६.३५ ॥

നീ അനേകം യജ്ഞങ്ങൾ നടത്തി, പലതും യഥോചിത ദക്ഷിണയോടുകൂടിയവയായിരുന്നു; എങ്കിലും വിഷ്ണുസ്മരണരഹിതമായ ആ കർമങ്ങളാൽ ഞാൻ തൃപ്തനാകുന്നില്ല.

Verse 36

इदानीं यत् त्वया स्तोत्रं पुण्डरीकाक्षपारकम् । पठितं तत्प्रभावेन विहायाङ्गरुहाण्यहम् । एकीभूतः पुनर्जातो व्याधरूपो नृपोत्तम ॥ ६.३६ ॥

ഹേ നൃപോത്തമാ, നീ പാരായണം ചെയ്ത പുണ്ഡരീകാക്ഷനെ പാരകമായ സ്തോത്രത്തിന്റെ പ്രഭാവത്താൽ ഞാൻ ദേഹത്തിലെ അങ്ങരുഹങ്ങൾ (വികാരരൂപ വളർച്ചകൾ) ഉപേക്ഷിച്ചു; വീണ്ടും സമഗ്രനായി ഞാൻ വ്യാധൻ (വേട്ടക്കാരൻ) രൂപത്തിൽ പുനർജനിച്ചു.

Verse 37

अहं भगवतः स्तोत्रं श्रुत्वा प्राक्पापमूर्त्तिना । मुक्तोऽस्मि धर्मबुद्धिर्मे वर्त्तते साम्प्रतं विभो ॥ ६.३७ ॥

ഭഗവാന്റെ സ്തോത്രം ശ്രവിച്ചതിനാൽ, മുൻപ് പാപമൂർത്തിയായിരുന്ന ഞാൻ മോചിതനായി; ഇപ്പോൾ, ഹേ വിഭോ, എനിക്കുള്ളിൽ ധർമ്മാഭിമുഖമായ ബുദ്ധി നിലകൊള്ളുന്നു।

Verse 38

एतच्छ्रुत्वा वचो राजा परं विस्मयमागतः । वरेण चन्दयामास तं व्याधं राजसत्तमः ॥ ६.३८ ॥

ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട് രാജാവ് പരമ വിസ്മയത്തിലായി; തുടർന്ന് രാജശ്രേഷ്ഠൻ ആ വ്യാധനെ വരം നൽകി സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു।

Verse 39

राजोवाच । स्मारितोऽस्मि यथा व्याध त्वया जन्मान्तरं गतम् । तथा त्वं मत्प्रसादेन धर्मव्याधो भविष्यसि ॥ ६.३९ ॥

രാജാവ് പറഞ്ഞു—ഹേ വ്യാധാ, നീ എന്നെ മുൻജന്മത്തിൽ കഴിഞ്ഞതിനെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു; അതിനാൽ എന്റെ പ്രസാദത്താൽ നീ ‘ധർമ്മവ്യാധ’ ആകും।

Verse 40

यश्चैतत् पुण्डरीकाक्षपारगं शृणुयात् परम् । तस्य पुष्करयात्रायां विधिस्नानफलं भवेत् ॥ ६.४० ॥

പുണ്ഡരീകാക്ഷൻ (വിഷ്ണു) സംബന്ധമായ ഈ പരമാഖ്യാനം ആരെങ്കിലും ശ്രദ്ധയോടെ ശ്രവിച്ചാൽ, അവന് പുഷ്കരയാത്രയിൽ വിധിപ്രകാരം സ്നാനം ചെയ്ത ഫലം ലഭിക്കും।

Verse 41

श्रीवराह उवाच । एवमुक्त्वा ततो राजा विमानवरमास्थितः । परेण तेजसा योगमवापाशेषधारिणि ॥ ६.४१ ॥

ശ്രീവരാഹൻ അരുളിച്ചെയ്തു—ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം രാജാവ് ഉത്തമ വിമാനം കയറി; ഹേ അശേഷധാരിണി, അവൻ പരമ തേജസ്സിലൂടെ യോഗൈക്യം പ്രാപിച്ചു।