Adhyaya 81

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि देवेशं दैत्यसूदनम् । पापघ्नं सर्वजंतूनां प्रभासक्षेत्रवासिनाम्

ഈശ്വരൻ അരുളിച്ചെയ്തു—അപ്പോൾ, ഹേ മഹാദേവീ, ദേവേശനായ ദൈത്യസൂദനന്റെ അടുക്കൽ പോകണം; പ്രഭാസക്ഷേത്രവാസികളായ സർവ്വജീവികളുടെ പാപങ്ങളെ നശിപ്പിക്കുന്നവൻ അവൻ തന്നെയാണ്.

Verse 2

अनादियुगसंस्थानं सर्व कामप्रदं शुभम् । संसारसागरे घोरे स्थितं नौरिव तारणे

ഇത് അനാദിയുഗങ്ങളാൽ സ്ഥാപിതമായ, മംഗളകരവും സർവകാമപ്രദവും ആകുന്നു. ഭയങ്കരമായ സംസാരസാഗരത്തിൽ കടത്തുന്ന നൗകപോലെ ഇത് നിലകൊള്ളുന്നു.

Verse 3

अन्ये सर्वेऽपि नश्यंति कल्पांते ब्रह्मणो दिने । एतानि मुक्त्वा देवेशि न्यग्रोधं सप्त कल्पगम

ബ്രഹ്മദിനത്തിലെ കല്പാന്തത്തിൽ മറ്റെല്ലാം നശിക്കുന്നു. എന്നാൽ, ഹേ ദേവേശീ, ഇവയെല്ലാം വിട്ടാൽ ഈ ന്യഗ്രോധം (വടവൃക്ഷം) ഏഴ് കല്പങ്ങൾ വരെ നിലനിൽക്കും.

Verse 4

कल्पवृक्षं तथाऽगारं वैडूर्यं पर्वतोत्तमम् । श्रीदैत्यसूदनं देवं मार्कंडेयं महामुनिम्

കൽപവൃക്ഷവും, അതുപോലെ പുണ്യനിവാസവും; വൈഡൂര്യം എന്ന ശ്രേഷ്ഠപർവ്വതവും; പൂജ്യദേവൻ ശ്രീദൈത്യസൂദനനും; മഹാമുനി മാർകണ്ഡേയനും—(ഇവയൊക്കെയും ആരാധ്യമാണ്).

Verse 5

अक्षयाश्चाव्ययाश्चैते सप्तकल्पानि सुन्दरि । देवि किं बहुनोक्तेन वर्णितेन पुनःपुनः

ഹേ സുന്ദരീ, ഇവ ഏഴ് കല്പങ്ങൾ വരെ അക്ഷയവും അവ്യയവും ആകുന്നു. ഹേ ദേവീ, അധികം പറയുന്നതെന്തിന്—വീണ്ടും വീണ്ടും വർണ്ണിച്ചതാൽ എന്തു പ്രയോജനം?

Verse 6

श्रीदैत्यसूदनाद्देवि नान्यास्ति भुवि देवता । यवाकारं तु तस्यैव क्षेत्रपातकनाशनम्

ഹേ ദേവീ, ഭൂമിയിൽ ശ്രീദൈത്യസൂദനനെക്കാൾ വേറെ ദേവതയില്ല. അവനോടു ബന്ധപ്പെട്ട ഈ ‘യവാകാര’ രൂപം/പരിമാണം പോലും ക്ഷേത്രപാതകങ്ങളെ നശിപ്പിക്കുന്നു.

Verse 7

सेवितं चर्षिभिः सिद्धैर्यक्षविद्याधरोरगैः । तस्य सीमां प्रवक्ष्यामि विष्णुक्षेत्रस्य भामिनि

ഋഷിമാർ, സിദ്ധന്മാർ, യക്ഷന്മാർ, വിദ്യാധരന്മാർ, നാഗന്മാർ എന്നിവരാൽ സേവിതവും ആരാധിതവും ആയ—ഹേ ദീപ്തിമതീ! ഇപ്പോൾ ഞാൻ ആ വിഷ്ണു-ക്ഷേത്രത്തിന്റെ അതിരുകൾ പ്രസ്താവിക്കുന്നു.

Verse 8

पूर्वे यमेश्वरं यावच्छ्रीसोमेशं तु पश्चिमे । उत्तरे तु विशालाक्षी दक्षिणे सरितां पतिः

കിഴക്കോട്ട് യമേശ്വരത്തോളം, പടിഞ്ഞാറോട്ട് ശ്രീസോമേശത്തോളം; വടക്കോട്ട് വിശാലാക്ഷി, തെക്കോട്ട് നദികളുടെ അധിപതി—ഇതാണ് പുണ്യപരിധി.

Verse 9

एतत्क्षेत्रं यवाकारं वैष्णवं पापनाशनम्

ഈ ക്ഷേത്രം യവധാന്യാകൃതിയുള്ളതും, വൈഷ്ണവസ്വഭാവമുള്ളതും, പാപനാശകവുമാണ്.

Verse 10

अत्र क्षेत्रे मृता ये तु पापिनोऽपि नरा ध्रुवम् । स्वर्गं गच्छंति ते सर्वे संतः सुकृतिनो यथा

ഈ ക്ഷേത്രത്തിൽ പാപികളായ മനുഷ്യർ പോലും മരിച്ചാൽ, അവർ നിശ്ചയമായും എല്ലാവരും സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് പോകുന്നു—സന്മാർഗ്ഗികളും പുണ്യവാന്മാരും പോകുന്നതുപോലെ.

Verse 11

अत्र दत्तं हुतं जप्तं तपस्तप्तं कृतं हि यत् । तत्सर्वं चाक्षयं प्रोक्तं सप्तकल्पावधि प्रिये

ഹേ പ്രിയേ! ഇവിടെ നൽകിയ ദാനം, ചെയ്ത ഹോമം, നടത്തിയ ജപം, ആചരിച്ച തപസ്സ്—ഇവയെല്ലാം അക്ഷയമെന്ന് പ്രസ്താവിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; ഏഴ് കല്പങ്ങൾ വരെ നിലനിൽക്കും.

Verse 12

तत्रैकमपि यो देवि ब्राह्मणं भोजयिष्यति । विधिना विष्णुमुद्दिश्य कोटिर्भवति भोजिता

ഹേ ദേവി, അവിടെ വിധിപൂർവ്വം വിഷ്ണുവിനെ ഉദ്ദേശിച്ച് ഒരൊറ്റ ബ്രാഹ്മണനെയെങ്കിലും ഭോജനിപ്പിക്കുന്നവന്‍, ആ ഭോജനദാനം കോടി ബ്രാഹ്മണരെ ഭോജനിപ്പിച്ചതിന് തുല്യമായ ഫലം നൽകുന്നു।

Verse 13

तत्रोपवासं यः कुर्यान्नरो भक्तिसमन्वितः । एकेनैवोपवासेन उपवासायुतं फलम् । चक्रतीर्थे नरः स्नात्वा सोपवासो जितेंद्रियः

അവിടെ ഭക്തിയോടെ ഉപവാസം ചെയ്യുന്ന മനുഷ്യന്‍, ഒരൊറ്റ ഉപവാസം കൊണ്ടുതന്നെ പത്തായിരം ഉപവാസങ്ങളുടെ ഫലം ലഭിക്കുന്നു। ചക്രതീർത്ഥത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്ത്, ഉപവാസിയും ഇന്ദ്രിയജിതനുമായവൻ ആ ഉന്നത പുണ്യം പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 14

द्वादश्यां कार्त्तिके मासि दद्याद्विप्रेषु कांचनम् । विष्णुं संपूज्य विधिवन्मुच्यते सर्वपातकैः

കാർത്തിക മാസത്തിലെ ദ്വാദശിയിൽ ബ്രാഹ്മണർക്കു സ്വർണം ദാനം ചെയ്യണം। വിധിപൂർവ്വം വിഷ്ണുവിനെ സമ്പൂജിച്ചാൽ അവൻ എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതനാകും।

Verse 15

देव्युवाच । दैत्यसूदननामेति कथं तस्य प्रकीर्तितम् । कस्मिन्काले तु देवेश तन्मे विस्तरतो वद

ദേവി പറഞ്ഞു—അവന് ‘ദൈത്യസൂദന’ എന്ന നാമം എങ്ങനെ പ്രസിദ്ധമായി? ഏത് കാലത്താണ്, ഹേ ദേവേശ, അത് സംഭവിച്ചത്? അത് എനിക്ക് വിശദമായി പറയുക।

Verse 16

ईश्वर उवाच । शृणु देवि प्रवक्ष्यामि माहात्म्यं पापनाशनम् । दैत्यसूदनदेवस्य पुरा वृत्तं महोदयम्

ഈശ്വരൻ പറഞ്ഞു—ഹേ ദേവി, കേൾക്കുക; പാപനാശകമായ മഹാത്മ്യം ഞാൻ പ്രസ്താവിക്കുന്നു—ദൈത്യസൂദന ദേവന്റെ പുരാതനവും അത്യന്തം മംഗളകരവുമായ വൃത്താന്തം।

Verse 17

देवि तस्यैव नामानि कल्पेकल्पे भवंति वै । अनादिनिधनान्येव संभवन्ति पुनःपुनः

ഹേ ദേവി, അവന്റെ തന്നെയുള്ള നാമങ്ങൾ ഓരോ ഓരോ കല്പത്തിലും ഉദ്ഭവിക്കുന്നു; അനാദിയും അനന്തവും ആയവയായി അവ വീണ്ടും വീണ്ടും പ്രത്യക്ഷമാകുന്നു.

Verse 18

पूर्वकल्पे श्रिया वृत्तो वामनस्तु द्वितीयके । वज्रांगस्तु तृतीये वै तुरीये कमलाप्रियः

മുൻ കല്പത്തിൽ അദ്ദേഹം ‘ശ്രിയാവൃത്ത’ എന്നറിയപ്പെട്ടു; രണ്ടാം കല്പത്തിൽ ‘വാമന’; മൂന്നാമത്തിൽ തീർച്ചയായും ‘വജ്രാംഗ’; നാലാമത്തിൽ ‘കമലാപ്രിയ’ (ലക്ഷ്മീപ്രിയൻ) എന്ന നാമത്തിൽ പ്രസിദ്ധനായി.

Verse 19

पंचमे दुःखहर्त्ता च षष्ठे तु पुरुषोत्तमः । श्रीदैत्यसूदनो देवः कल्पे वै सप्तमे स्मृतः

അഞ്ചാം കല്പത്തിൽ അദ്ദേഹം ‘ദുഃഖഹർത്താ’—ദുഃഖനിവാരകൻ—എന്ന് സ്മരിക്കപ്പെടുന്നു; ആറാമത്തിൽ ‘പുരുഷോത്തമ’; ഏഴാം കല്പത്തിൽ ‘ശ്രീ-ദൈത്യസൂദന’ ദേവൻ, ദൈത്യസംഹാരകൻ, എന്നായി പ്രസിദ്ധൻ.

Verse 20

तस्यैव नाम चोत्पत्तिं कथयामि यथार्थतः

ഇപ്പോൾ ആ നാമത്തിന്റെ ഉദ്ഭവവും യഥാർത്ഥമായി ഞാൻ വിവരിക്കുന്നു.

Verse 21

पुरा देवासुरे युद्धे दानवैर्देवकंटकैः । निर्जिता देवताः सर्वे जग्मुस्ते शरणं हरिम् । क्षीरोदवासिनं देवमस्तुवन्प्रणताः स्थिताः

പുരാതനകാലത്ത് ദേവാസുരയുദ്ധത്തിൽ, ദേവന്മാർക്ക് കണ്ഠകങ്ങളായ ദാനവർ എല്ലാ ദേവതകളെയും ജയിച്ചു. അപ്പോൾ അവർ എല്ലാവരും ഹരിയുടെ ശരണത്തിലേക്ക് പോയി—ക്ഷീരസാഗരനിവാസിയായ ആ ദേവന്റെ അടുക്കൽ—തലകുനിച്ച് നിന്നുകൊണ്ട് അവനെ സ്തുതിച്ചു.

Verse 22

देवा ऊचुः । जय देव जगन्नाथ दैत्यासुरविमर्द्दन । वाराहरूपमास्थाय उद्धृता वसुधा त्वया

ദേവന്മാർ പറഞ്ഞു— ജയ ജയ, ഹേ ദേവ ജഗന്നാഥാ, ദൈത്യാസുരവിമർദ്ദനാ! വരാഹരൂപം ധരിച്ചു നീ വസുധയെ ഉയർത്തി ഉദ್ಧരിച്ചു।

Verse 23

उद्धृता मत्स्यरूपेण वेदा उदधिमध्यतः । कूर्मरूपी तथा भूत्वा क्षीरोदार्णवमंथनम्

മത്സ്യരൂപത്തിൽ നീ സമുദ്രമദ്ധ്യത്തിൽ നിന്ന് വേദങ്ങളെ ഉദ್ಧരിച്ചു; കൂർമരൂപമായി ക്ഷീരസാഗരമഥനത്തെ നീ തന്നെ താങ്ങി നിലനിർത്തി।

Verse 24

कृत्वा त्वया जगन्नाथ उद्धृता श्रीर्नमो ऽस्तु ते । श्रीपतिः श्रीधरो देव आर्त्तानामर्तिनाशनः

ഹേ ജഗന്നാഥാ, നിന്റെ കൃത്യത്താൽ ശ്രീ (ലക്ഷ്മി/സമൃദ്ധി) പ്രकटമായി ഉദ്ഭവിച്ചു ഉയർന്നു— നിനക്കു നമസ്കാരം. ഹേ ദേവാ, നീ ശ്രീപതി, ശ്രീധരൻ, ആർ‍ത്തരുടെ ആർ‍ത്തിനാശകൻ।

Verse 25

बलिर्वामनरूपेण त्वया बद्धोऽसुरारिणा । हिरण्याक्षो महादैत्यो हिरण्यकशिपुर्हतः

വാമനരൂപം ധരിച്ചു, ഹേ അസുരശത്രുവേ, നീ ബലിയെ ബന്ധിച്ചു. മഹാദൈത്യൻ ഹിരണ്യാക്ഷൻ ഹതനായി; ഹിരണ്യകശിപുവും നിഹതനായി।

Verse 26

नारसिंहेन रूपेण अन्तरिक्षे धृतस्त्वया । देवमूल महादेव उद्धृतं भुवनं त्वया

നരസിംഹരൂപം ധരിച്ചു നീ അന്തരീക്ഷത്തിൽ ജഗത്തിനെ ധരിച്ചു. ഹേ മഹാദേവാ, ദേവമൂലാധാരമേ, നിനക്കാൽ തന്നേ ഭുവനങ്ങൾ ഉയർത്തപ്പെട്ടു നിലനിർത്തപ്പെട്ടു।

Verse 27

त्वया विना जगन्नाथ भुवनं निष्प्रभी कृतम् । सूर्येणेव तु विक्रान्तं तमोभिरिव दानवैः

ഹേ ജഗന്നാഥാ! അങ്ങില്ലാതെ ഈ ലോകം പ്രഭയില്ലാത്തതായിത്തീർന്നിരിക്കുന്നു. സൂര്യനില്ലാതെ ഇരുളെന്നപോലെ ദാനവർ ഈ ലോകത്തെ കീഴടക്കിയിരിക്കുന്നു.

Verse 28

श्रुत्वा स्तोत्रमिदं देवि विष्णुः कमललोचनः । उवाच देवान्ब्रह्माद्यान्क्षीरोदार्णव बोधितः

ഹേ ദേവീ! ഈ സ്തോത്രം കേട്ടിട്ട്, പാൽക്കടലിൽ ഉണർന്ന കമലലോചനനായ വിഷ്ണു ബ്രഹ്മാവാദി ദേവകളോട് അരുളിച്ചെയ്തു.

Verse 29

भयं त्यजध्वं वै देवा दानवान्प्रति सर्वथा । अचिरेणैव कालेन घातयिष्यामि दानवान्

ഹേ ദേവന്മാരേ! ദാനവരെക്കുറിച്ചുള്ള ഭയം നിങ്ങൾ പൂർണ്ണമായും വെടിയുവിന്. അല്പസമയത്തിനുള്ളിൽത്തന്നെ ഞാൻ ആ ദാനവരെ വധിക്കുന്നതാണ്.

Verse 30

एवमुक्त्वाथ तैः सार्द्धमा जगाम जनार्द्दनः । दानवान्घातयामास स चक्रेण पृथक्पृथक्

ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ജനാർദ്ദനൻ അവരോടൊപ്പം പോയി. അദ്ദേഹം തന്റെ ചക്രം കൊണ്ട് ദാനവരെ ഓരോരുത്തരെയായി വധിച്ചുതുടങ്ങി.

Verse 31

भयार्त्ता दानवाः सर्वे पलायनपरायणाः । प्रभासं क्षेत्रमासाद्य समुद्राभिमुखा भवन्

ഭയവിഹ്വലരായ ദാനവരെല്ലാം ഓടിപ്പോകാൻ വെമ്പൽകൊണ്ടു. അവർ പ്രഭാസക്ഷേത്രത്തിലെത്തി സമുദ്രത്തിന് അഭിമുഖമായി നീങ്ങി.

Verse 32

नश्यमानास्ततो दृष्ट्वा दैत्यान्दैत्यविनाशनम् । संजघ्ने तान्स चक्रेण निःशेषान्सर्वदानवान्

ദൈത്യർ നശിച്ചുപോകുന്നതു കണ്ട ദൈത്യവിനാശകൻ ചക്രംകൊണ്ട് അവരെ സംഹരിച്ചു; ഒരു ദാനവനും ശേഷിച്ചില്ല.

Verse 33

हतेषु सर्वदैत्येषु देवब्राह्मणतापसैः । कल्याणमभवत्तत्र जगत्स्वस्थमनाकुलम्

സകല ദൈത്യരും ഹതരായപ്പോൾ ദേവന്മാർക്കും ബ്രാഹ്മണർക്കും തപസ്വികൾക്കും അവിടെ ക്ഷേമം ഉദിച്ചു; ലോകം ആരോഗ്യവാനും സ്ഥിരവാനും കലഹരഹിതവുമായി.

Verse 34

तत्प्रभृत्येव देवस्य दैत्यसूदननाम तत् । एतन्माहात्म्यमतुलं कथितं तव सुन्दरि । दैत्यसूदनदेवस्य महाभाग्यं महोदयम्

അന്നുമുതൽ ആ ദേവന് ‘ദൈത്യസൂദനൻ’ എന്ന നാമം ലഭിച്ചു. സുന്ദരീ, ഞാൻ നിനക്കു ഈ അതുല മഹാത്മ്യം പറഞ്ഞു—ദൈത്യസൂദന ദേവന്റെ മഹാഭാഗ്യവും മഹോന്നതിയും.

Verse 35

तं दृष्ट्वा न जडो नांधो न दरिद्रो न दुःखितः । जायते सप्त जन्मानि सत्यंसत्यं वरानने

അവനെ ദർശിച്ചതാൽ ഏഴ് ജന്മങ്ങൾ വരെ ആരും മന്ദബുദ്ധി, അന്ധൻ, ദരിദ്രൻ, ദുഃഖിതൻ ആയി ജനിക്കുകയില്ല. വരാനനേ, ഇത് സത്യം സത്യം.

Verse 36

श्रवणद्वादशीं पुण्यां रोहिण्यां चाष्टमीं शुभाम् । शयनोत्थापनीं चैव नरः कृत्वा प्रयत्नतः

ഏത് പുരുഷൻ പരിശ്രമത്തോടെ പുണ്യമായ ശ്രവണ-ദ്വാദശി, ശുഭമായ രോഹിണീ-അഷ്ടമി, കൂടാതെ ശയനോത്ഥാപനീ വ്രതവും ആചരിക്കുന്നുവോ…

Verse 37

एकैकेनोप वासेन उपवासायुतं फलम् । लभते नात्र सन्देहो दैत्यसूदनसन्निधौ

അവിടെ ഓരോ ഉപവാസം കൊണ്ടും പത്തായിരം ഉപവാസങ്ങളുടെ ഫലം ലഭിക്കുന്നു—ഇതിൽ സംശയമില്ല—ദൈത്യസൂദനന്റെ സന്നിധിയിൽ।

Verse 38

चण्डालः श्वपचो वापि तिर्यग्योनिगतोऽपि वा । प्राणत्यागे कृते तस्मिन्नाच्युतं लोकमाप्नुयात्

ചണ്ഡാലനായാലും, ശ്വപചനായാലും, അല്ലെങ്കിൽ തിര്യഗ്യോനിയിൽ ജനിച്ചവനായാലും—ആ പുണ്യസ്ഥാനത്ത് പ്രാണത്യാഗം ചെയ്താൽ അച്യുതൻ (വിഷ്ണു)യുടെ അവിനാശി ലോകം പ്രാപിക്കും।

Verse 39

कार्तिक्यां चैव वैशाख्यां मासमेकमुपोषयेत् । दैत्यसूदनमध्यस्थः सम्यक्छ्रद्धासमन्वितः

കാർത്തികത്തിലും അതുപോലെ വൈശാഖത്തിലും ഒരു പൂർണ്ണ മാസം ഉപവാസം അനുഷ്ഠിക്കണം—ദൈത്യസൂദനന്റെ സന്നിധിയിൽ വസിച്ച്, സമ്യക് ശ്രദ്ധയോടെ യുക്തനായി।

Verse 40

एकैकेनोपवासेन कोटिकोटि पृथक्पृथक् । लभते तत्फलं सर्वं विष्णुक्षेत्रप्रभावतः

അവിടെ ഓരോ ഉപവാസം കൊണ്ടും കോടി കോടി എന്നപോലെ, വേർവേറായി, ആ മുഴുവൻ ഫലവും ലഭിക്കുന്നു—ഇതെല്ലാം വിഷ്ണുക്ഷേത്രത്തിന്റെ പ്രഭാവം കൊണ്ടാണ്।

Verse 41

दीपं ददाति यस्तत्र मासं वा पक्षमेव वा । एकैक दीपदानेन कोटिदीपफलं लभेत्

അവിടെ ദീപദാനം ചെയ്യുന്നവൻ—ഒരു മാസം ആയാലും അല്ലെങ്കിൽ പകുതിമാസം ആയാലും—ഓരോ ദീപദാനത്താലും കോടി ദീപദാനങ്ങളുടെ ഫലം പ്രാപിക്കും।

Verse 42

पंचामृतेन संस्नाप्य देवदेवं चतुर्भुजम् । एकादश्यां निराहारः पूजयित्वाऽच्युतो भवेत्

പഞ്ചാമൃതംകൊണ്ട് ദേവദേവനായ ചതുര്ഭുജഭഗവാനെ അഭിഷേകസ്നാനം ചെയ്‌തു, ഏകാദശിയിൽ പൂർണ്ണ നിരാഹാരമായി പൂജിച്ചാൽ അവൻ അച്യുതഭാവം പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 43

चातुर्मास्यं विधानेन दैत्यसूदनसन्निधौ । नियमेन क्षिपेद्यस्तु तस्य तुष्यति केशवः

വിധിപ്രകാരം ദൈത്യസൂദനന്റെ സന്നിധിയിൽ ചാതുർമാസ്യവ്രതം അനുഷ്ഠിച്ച്, നിയമസംയമത്തോടെ ആ കാലം കഴിക്കുന്നവനിൽ കേശവൻ പ്രസന്നനാകുന്നു।

Verse 44

अन्यक्षेत्रेषु यत्कृत्वा चातुर्मास्यानि कोटिशः । तत्फलं लभते सर्वं दैत्यसूदनदर्शनात्

മറ്റു ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ കോടിക്കണക്കിന് ചാതുർമാസ്യാനുഷ്ഠാനങ്ങൾ ചെയ്താൽ ലഭിക്കുന്ന ഫലം മുഴുവനും, ഇവിടെ ദൈത്യസൂദനന്റെ ദർശനമാത്രത്തിൽ ലഭിക്കുന്നു।

Verse 45

ब्रह्माण्डं सकलं दत्त्वा यत्पुण्यफलमाप्नुयात् । तत्पुण्यं लभते सर्वं दैत्यसूदनदर्शनात्

സകല ബ്രഹ്മാണ്ഡവും ദാനം ചെയ്താൽ ലഭിക്കുന്ന പുണ്യഫലം മുഴുവനും, ഇവിടെ ദൈത്യസൂദനന്റെ ദർശനമാത്രത്തിൽ ലഭിക്കുന്നു।

Verse 46

एकादश्यां तु यस्तत्र कुरुते जागरं नरः । गीतनृत्यैस्तथा वाद्यैः प्रेक्षणीयैस्तथाविधैः । स याति वैष्णवं लोकं यं गत्वा न निवर्त्तते

അവിടെ ഏകാദശിയിൽ ജാഗരണം ചെയ്യുന്ന മനുഷ്യൻ—ഭജനഗാനം, നൃത്തം, വാദ്യങ്ങൾ എന്നിവയുള്‍പ്പെടെയുള്ള പവിത്രാനുഷ്ഠാനങ്ങളോടെ—വൈഷ്ണവ ലോകത്തെ പ്രാപിക്കുന്നു; അവിടെ ചെന്നാൽ പിന്നെ മടങ്ങിവരില്ല।

Verse 47

हत्याऽयुतानीह सुसंचितानि स्तेयानि रुक्मस्य न सन्ति संख्या । निहंति केनापि पुरा कृतानि सर्वाणि भद्रा निशि जागरेण

ഹേ ഭദ്രേ! ഇവിടെ സുസഞ്ചിതമായ പതിനായിരം ഹത്യാപാപങ്ങളും, സ്വർണ്ണമോഷണത്തിന്റെ അസംഖ്യ പാപങ്ങളും—പണ്ടേ ചെയ്ത എല്ലാ പാപങ്ങളും—രാത്രിജാഗരണത്താൽ ഏതോ ദിവ്യശക്തിയാൽ നശിച്ചുപോകുന്നു.

Verse 48

मार्गा न ते प्रेतपुरी न दूता वनं च तत्खेचरखड्गपत्रम् । स्वप्ने न पश्यंति च ते मनुष्या येषां गता जागरणेन भद्रा

ഹേ ഭദ്രേ! ആരുടെ രാത്രിജാഗരണം സഫലമായോ, അവർക്കു പ്രേതപുരിയിലേക്കുള്ള വഴികളില്ല; യമദൂതന്മാരുമില്ല; ഖഡ്ഗപത്രവനവും ഇല്ല. അവർ ആ ഭീതികളെ സ്വപ്നത്തിലുപോലും കാണുന്നില്ല.

Verse 49

कन्यासहस्रं विधिवद्ददाति रत्नैरलंकृत्य स्वधर्मबुद्ध्या । गवां सहस्रं कुरुजांगले तु तेषां परं जागरणेन विष्णोः

ആരെങ്കിലും സ്വധർമ്മബുദ്ധിയോടെ വിധിപൂർവ്വം രത്നങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച ആയിരം കന്യകളെ ദാനം ചെയ്താലും, അല്ലെങ്കിൽ കുരുജാങ്ഗലത്തിൽ ആയിരം പശുക്കളെ ദാനം ചെയ്താലും—വിഷ്ണുവിന്റെ രാത്രിജാഗരണഫലം അവയെക്കാൾ ശ്രേഷ്ഠമെന്ന് പ്രസ്താവിക്കുന്നു.

Verse 50

कृत्वा चैवोपवासं च योऽश्नाति द्वादशीदिने । नैवेद्यं तुलसीमिश्रं हत्याकोटिविनाशनम्

ആദ്യം ഉപവാസം അനുഷ്ഠിച്ച്, പിന്നെ ദ്വാദശി ദിനത്തിൽ തുളസിമിശ്രിത നൈവേദ്യം ഭുജിക്കുന്നവൻ—ആ ആചാരത്താൽ കോടിക്കണക്കിന് ഹത്യാസമാന മഹാപാപങ്ങളും നശിക്കുന്നു.

Verse 51

इति ते कथितं देवि माहात्म्यं पापनाशनम् । दैत्यसूदनदेवस्य किमन्यत्परिपृच्छसि

ഹേ ദേവീ! ഇങ്ങനെ ദൈത്യസൂദന ദേവന്റെ പാപനാശക മഹാത്മ്യം നിനക്കു പറഞ്ഞു. ഇനി നീ മറ്റെന്താണ് ചോദിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്?

Verse 52

पीतवस्त्राणि देवस्य गां हिरण्यं च दापयेत् । स्नात्वा चक्रवरे तीर्थे मुच्यते सर्वपातकात्

ദേവനു പീതവസ്ത്രങ്ങൾ അർപ്പിക്കുകയും, ഗാവിനെയും സ്വർണ്ണവും ദാനമായി നൽകുകയും ചെയ്യണം. ശ്രേഷ്ഠമായ ചക്രതീർത്ഥത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്താൽ സർവ്വപാപങ്ങളിൽ നിന്നു മോചനം ലഭിക്കും.

Verse 81

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमेप्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये श्रीदैत्यसूदनमाहात्म्यवर्णनंनामैकाशीतितमोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീസ്കന്ദ മഹാപുരാണത്തിലെ ഏകാശീതി-സാഹസ്രീ സംഹിതയുടെ ഏഴാം പ്രഭാസഖണ്ഡത്തിലെ ആദ്യ ‘പ്രഭാസക്ഷേത്രമാഹാത്മ്യ’ത്തിൽ ‘ശ്രീദൈത്യസൂദനമാഹാത്മ്യവർണനം’ എന്ന പേരിലുള്ള എൺപത്തൊന്നാം അധ്യായം സമാപ്തമായി.