Adhyaya 66

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महालिंगमर्घ्येश्वरमिति श्रुतम् । उत्तरे तु विशालाक्ष्या नातिदूरे व्यवस्थितम्

ഈശ്വരൻ അരുളിച്ചെയ്തു—അനന്തരം ‘അർഘ്യേശ്വര’ എന്നു പ്രസിദ്ധമായ മഹാലിംഗത്തിലേക്കു പോകണം. അത് വിശാലാക്ഷിയുടെ വടക്കായി, അതിദൂരമല്ലാതെ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു.

Verse 2

लिंगं महाप्रभावं हि सुरगन्धर्वपूजितम् । यदा देवी समायाता वडवानलधारिणी

ഈ ലിംഗം മഹാപ്രഭാവമുള്ളതും ദേവന്മാരും ഗന്ധർവന്മാരും പൂജിക്കുന്നതുമാണ്. വഡവാനലത്തെ ധരിച്ച ദേവി അവിടെ എത്തിയപ്പോൾ…

Verse 3

प्रभासक्षेत्रमासाद्य दृष्ट्वा तत्र महोदधिम् । अर्घ्यं दत्तवती तत्र विधिना तन्महोदधेः

പ്രഭാസക്ഷേത്രത്തിലെത്തി അവിടെയുള്ള മഹോദധിയെ ദർശിച്ച്, അവൾ വിധിപൂർവ്വം ആ മഹാസമുദ്രത്തിന് അർഘ്യം അർപ്പിച്ചു.

Verse 4

प्रतिष्ठाप्य महल्लिंगं संपूज्य विधिना ततः । प्रविवेशाथ देवेशि स्नानार्थं च महोदधौ

മഹാലിംഗം പ്രതിഷ്ഠിച്ച് വിധിപൂർവ്വം സമ്പൂർണ്ണമായി പൂജിച്ച ശേഷം, ഹേ ദേവേശി, അവൾ സ്നാനാർത്ഥം മഹോദധിയിൽ പ്രവേശിച്ചു.

Verse 5

यस्मादर्घ्यं पुरा दत्त्वा पश्चा दीशः प्रतिष्ठितः । तेनार्घ्येशेति विख्यातं लिंगं पापप्रणाशनम्

പുരാതനകാലത്ത് ആദ്യം അർഘ്യം അർപ്പിക്കുകയും പിന്നെ ഈശ്വരനെ പ്രതിഷ്ഠിക്കുകയും ചെയ്തതിനാൽ, ഈ ലിംഗം ‘അർഘ്യേശ’ എന്ന പേരിൽ പ്രസിദ്ധമായി—പാപനാശിനി.

Verse 6

पंचामृतेन संस्नाप्य विधिना यस्तमर्चयेत् । सप्तजन्मानि देवेशि स विद्यामधिगच्छति । सम्यक्छास्त्रप्रवक्ता च सर्वसंदेहवित्तमः

ഹേ ദേവേശി! വിധിപൂർവ്വം പഞ്ചാമൃതംകൊണ്ട് അവനെ അഭിഷേകം ചെയ്ത് ആരാധിക്കുന്നവൻ ഏഴ് ജന്മങ്ങളോളം സത്യവിദ്യ പ്രാപിക്കുന്നു; ശാസ്ത്രങ്ങളുടെ സമ്യക് വ്യാഖ്യാതാവാകുന്നു, സർവ്വ സംശയനിവാരണത്തിൽ ശ്രേഷ്ഠജ്ഞാനിയുമാകുന്നു।

Verse 66

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्येऽर्घ्येश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम षट्षष्टितमोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീസ്കാന്ദ മഹാപുരാണത്തിലെ ഏകാശീതിസാഹസ്രീ സംഹിതയിൽ, സപ്തമ പ്രഭാസഖണ്ഡത്തിലെ പ്രഥമ ‘പ്രഭാസക്ഷേത്രമാഹാത്മ്യ’ ഭാഗത്തിൽ ‘അർഘ്യേശ്വരമാഹാത്മ്യവർണനം’ എന്ന നാമമുള്ള ഷട്ഷഷ്ടിതമ അധ്യായം സമാപ്തമായി।