Adhyaya 139
ഈശ്വരൻ ഉപദേശിക്കുന്നു—ബ്രഹ്മകുണ്ഡത്തിനടുത്തുള്ള ദാരിദ്ര്യനാശകമായ ചിത്രാദിത്യസ്ഥാനത്തേക്ക് പോകണം. പൂർവകഥയിൽ ധർമ്മനിഷ്ഠനായ കായസ്ഥൻ മിത്രൻ സർവ്വഭൂതഹിതപരനായിരുന്നു; അവന് പുത്രൻ ചിത്രനും പുത്രി ചിത്രയും ഉണ്ടായിരുന്നു. മിത്രന്റെ മരണത്തിനു ശേഷം ഭാര്യ സഹഗമനം ചെയ്തു; ഇരുകുട്ടികളെയും ഋഷിമാർ സംരക്ഷിച്ചു, പിന്നീട് അവർ പ്രഭാസപ്രദേശത്ത് തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടു. ചിത്രൻ ഭാസ്കരനെ (സൂര്യനെ) പ്രതിഷ്ഠിച്ച് വിധിപൂർവ്വം പൂജിച്ചു; പരമ്പരാഗതമായി ഉപദേശിക്കപ്പെട്ട സ്തോത്രം ജപിച്ചു—സൂര്യന്റെ അറുപത്തെട്ട് ഗുഹ്യനാമങ്ങൾ, അവയെ ഇന്ത്യയിലെ അനേകം തീർത്ഥങ്ങളുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്നവ. ഈ നാമങ്ങളുടെ ശ്രവണ-ജപം പാപക്ഷയം, ഇഷ്ടസിദ്ധി (രാജ്യം, ധനം, സന്താനം, സുഖം), രോഗശമനം, ബന്ധവിമോചനം എന്നിവ നൽകുന്നു എന്ന് ഗ്രന്ഥം പറയുന്നു. പ്രസന്നനായ സൂര്യൻ ചിത്രന് കർമ്മ-ജ്ഞാനപരിപാകം നൽകി; തുടർന്ന് ധർമ്മരാജൻ അവനെ ചിത്രഗുപ്തനായി—വിശ്വകർമ്മങ്ങളുടെ രേഖാകാരനായി—നിയമിച്ചു. അവസാനം പ്രത്യേകിച്ച് സപ്തമി തിഥിയിൽ പൂജാവിധിയും, ദാനങ്ങൾ—കുതിര, മ്യാനസഹിത ഖഡ്ഗം, ബ്രാഹ്മണന് സ്വർണം—യാത്രാപുണ്യത്തിനായി നിർദ്ദേശിക്കുന്നു.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि चित्रादित्यमनुत्तमम् । तस्यैव दक्षिणे भागे व्रह्मकुण्डसमीपतः
ഈശ്വരൻ അരുളിച്ചെയ്തു—അതിനുശേഷം, ഹേ മഹാദേവി, അനുത്തമമായ ചിത്രാദിത്യ ക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് പോകണം; അതിന്റെ തെക്കുഭാഗത്ത്, ബ്രഹ്മകുണ്ഡത്തിനടുത്ത്।
Verse 2
महाप्रभावो देवेशि सर्वदारिद्र्यनाशनः । मित्रो नाम पुरा देवि धर्मात्माऽभूद्धरातले । कायस्थः सर्वभूतानां नित्यं भूतहिते रतः
ഹേ ദേവേശി, ഇത് മഹാപ്രഭാവമുള്ളതും എല്ലാ ദാരിദ്ര്യവും നശിപ്പിക്കുന്നതുമാണ്. പുരാതനകാലത്ത്, ഹേ ദേവി, ഭൂമിയിൽ ‘മിത്ര’ എന്നൊരു ധർമ്മാത്മാവായ കായസ്ഥൻ ഉണ്ടായിരുന്നു; അവൻ നിത്യവും സർവ്വഭൂതഹിതത്തിൽ നിരതനായിരുന്നു।
Verse 3
तस्यापत्यद्वयं जज्ञ ऋतुकालाभिगामिनः । पुत्रः परमतेजस्वी चित्रोनाम वरानने
ഋതുകാലത്തിൽ അവനിൽ നിന്ന് രണ്ടു സന്താനങ്ങൾ ജനിച്ചു. ഹേ സുന്ദരമുഖിയേ! അവരിൽ ഒരാൾ പരമതേജസ്സുള്ള പുത്രൻ; അവന്റെ പേര് ‘ചിത്രൻ’ ആയിരുന്നു.
Verse 4
तथा चित्राऽभवत्कन्या रूपाढ्या शीलमंडना
അതുപോലെ ‘ചിത്രാ’ എന്നൊരു പുത്രിയും ജനിച്ചു; അവൾ സൗന്ദര്യസമ്പന്നയും ശീലഗുണങ്ങളാൽ അലങ്കൃതയുമായിരുന്നു.
Verse 5
आभ्यां तु जातमात्राभ्यां मित्रः पञ्चत्वमेयिवान् । अथ तस्य वरा भार्या सह तेनाग्निमाविशत्
എന്നാൽ ആ രണ്ടുപേരും ജനിച്ച ഉടനെ മിത്രൻ പഞ്ചത്വം പ്രാപിച്ചു. തുടർന്ന് അവന്റെ ശ്രേഷ്ഠയായ ഭാര്യയും അവനോടൊപ്പം അഗ്നിയിൽ പ്രവേശിച്ചു.
Verse 6
अथ तौ बालकौ दीनावृषिभिः परिपालितौ । वृद्धिं गतौ महारण्ये बालावेव स्थितौ व्रते
അപ്പോൾ ആ ദീനരായ രണ്ടു ബാലന്മാരെ ഋഷിമാർ പരിപാലിച്ചു. അവർ മഹാവനത്തിൽ വളർന്നു, വ്രതാനുഷ്ഠാനത്തിൽ ഇപ്പോഴും ബാലന്മാരെപ്പോലെ സ്ഥിരരായി നിന്നു.
Verse 7
प्रभासं क्षेत्रमासाद्य तपः परममास्थितौ । प्रतिष्ठाप्य महा देवं भास्करं वारितस्करम्
പ്രഭാസക്ഷേത്രത്തിലെത്തി അവർ പരമതപസ്സിൽ നിലകൊണ്ടു. ജലജന്യ ഭയങ്ങളും കള്ളഭീതിയും അകറ്റുന്ന മഹാദേവനായ ഭാസ്കരനെ പ്രതിഷ്ഠിച്ചു.
Verse 8
पूजयामास धर्मात्मा धूपमाल्यानुलेपनैः । वसिष्ठकथितैश्चैव ह्यष्टषष्टिसमन्वितैः । नामभिः सूर्यदेवेशं तुष्टाव प्राञ्जलिः प्रभुम्
ആ ധർമ്മാത്മാവ് ധൂപം, മാലകൾ, ചന്ദനാദി അനുലേപനങ്ങൾ എന്നിവകൊണ്ട് പൂജ ചെയ്തു. വസിഷ്ഠൻ ഉപദേശിച്ച അറുപത്തെട്ട് നാമങ്ങളാൽ, കൈകൂപ്പി, ദേവാധിദേവനായ സൂര്യപ്രഭുവിനെ സ്തുതിച്ചു.
Verse 9
चित्र उवाच । प्रणम्य शिरसा देवं भास्करं गगनाधिपम् । आदिदेवं जगन्नाथं पापघ्नं रोगनाशनम्
ചിത്രൻ പറഞ്ഞു—ശിരസ്സ് നമിച്ച് ഞാൻ ഗഗനാധിപനായ ഭാസ്കരദേവനെ നമസ്കരിക്കുന്നു. അവൻ ആദിദേവൻ, ജഗന്നാഥൻ, പാപഹരൻ, രോഗനാശകൻ.
Verse 10
सहस्राक्षं सहस्रांशुं सहस्रकिरणद्युतिम्
സഹസ്രനേത്രനും സഹസ്രാംശുവും സഹസ്രകിരണദീപ്തിയാൽ ദ്യുതിമാനുമായ പ്രഭുവിനെ ഞാൻ സ്തുതിക്കുന്നു.
Verse 11
तमहं संस्तविष्यामि संपृक्तं गुह्यनामभिः । मुंडीरस्वामिनं प्रातर्गंगासागरसंगमे । कालप्रियं तु मध्याह्ने यमुनातीरमाश्रितम्
ഞാൻ ആ പ്രഭുവിനെ ഗുഹ്യ (പവിത്ര) നാമങ്ങളാൽ ചേർത്ത് സ്തുതിക്കും—പ്രഭാതത്തിൽ ഗംഗാ-സാഗര സംഗമത്തിൽ ‘മുണ്ഡീരസ്വാമി’യായി, മധ്യാഹ്നത്തിൽ യമുനാതീരത്ത് വസിക്കുന്ന ‘കാലപ്രിയ’യായി।
Verse 12
मूलस्थानं चास्तमने चन्द्रभागातटे स्थितम् । यत्र सांबः स्वयं सिद्ध उपवासपरायणः
അസ്തമയത്തിൽ ചന്ദ്രഭാഗാ തീരത്ത് സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന ‘മൂലസ്ഥാനം’ ഉണ്ട്; അവിടെ ഉപവാസപരനായ സാംബൻ സ്വയം സിദ്ധി പ്രാപിച്ചു.
Verse 13
वाराणस्यां लोहिताक्षं गोभिलाक्षे बृहन्मुखम् । प्रयागेषु प्रतिष्ठानं वृद्धादित्यं महाद्युतिम्
വാരാണസിയിൽ അദ്ദേഹം ‘ലോഹിതാക്ഷൻ’, ഗോഭിലാക്ഷയിൽ ‘ബൃഹന്മുഖൻ’. പ്രയാഗങ്ങളിൽ ‘പ്രതിഷ്ഠാനം’ എന്നും മഹാദ്യുതിയുള്ള ‘വൃദ്ധാദിത്യൻ’ എന്നും വിരാജിക്കുന്നു.
Verse 14
कोट्यक्षे द्वादशादित्यं गंगादित्यं चतुर्घटे । नैमिषे चैव गोघ्ने च भद्रं भद्रपुटे स्थितम्
കോട്യക്ഷയിൽ അദ്ദേഹം ‘ദ്വാദശാദിത്യൻ’, ചതുര്ഘടയിൽ ‘ഗംഗാദിത്യൻ’. നൈമിഷത്തിലും ഗോഗ്നയിലും ‘ഭദ്രൻ’—ഭദ്രപുടത്തിൽ അധിഷ്ഠിതൻ.
Verse 15
जयायां विजयादित्यं प्रभासे स्वर्णवेतसम् । कुरुक्षेत्रे च सामंतं त्रिमंत्रं च इलावृते
ജയയിൽ അദ്ദേഹം ‘വിജയാദിത്യൻ’, പ്രഭാസത്തിൽ ‘സ്വർണവേതസൻ’. കുരുക്ഷേത്രത്തിൽ ‘സാമന്തൻ’, ഇലാവൃതത്തിൽ ‘ത്രിമന്ത്ര’ രൂപത്തിൽ വിരാജിക്കുന്നു.
Verse 16
महेन्द्रे क्रमणादित्यमृणे सिद्धेश्वरं विदुः । कौशांब्यां पद्मबोधं च ब्रह्मबाहौ दिवाकरम्
മഹേന്ദ്രത്തിൽ അദ്ദേഹം ‘ക്രമണാദിത്യൻ’, ഋണസ്ഥാനത്ത് ‘സിദ്ധേശ്വരൻ’ എന്നു അറിയപ്പെടുന്നു. കൗശാംബിയിൽ ‘പദ്മബോധൻ’, ബ്രഹ്മബാഹുവിൽ ‘ദിവാകരൻ’ ആയി വിരാജിക്കുന്നു.
Verse 17
केदारे चण्डकांतिं च नित्ये च तिमिरापहम् । गंगामार्गे शिवद्वारमादित्यं भूप्रदी पने
കേദാരത്തിൽ അദ്ദേഹം ‘ചണ്ഡകാന്തി’, നിത്യസ്ഥാനത്ത് ‘തിമിരാപഹൻ’—ഇരുട്ട് അകറ്റുന്നവൻ. ഗംഗാമാർഗത്തിൽ ‘ശിവദ്വാര-ആദിത്യൻ’, ഭൂപ്രദീപനമായി ലോകത്തെ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നു.
Verse 18
हंसं सरस्वतीतीरे विश्वामित्रं पृथूदके । उज्जयिन्यां नरद्वीपं सिद्धायाममलद्युतिम्
സരസ്വതീതീരത്ത് അദ്ദേഹം ‘ഹംസ’, പൃഥൂദകത്തിൽ ‘വിശ്വാമിത്ര’; ഉജ്ജയിനിയിൽ ‘നരദ്വീപ’, സിദ്ധായിൽ ‘അമലദ്യുതി’—നിർമല ദീപ്തി.
Verse 19
सूर्यं कुन्तीकुमारे च पञ्चनद्यां विभावसुम् । मथुरायां विमलादित्यं संज्ञादित्यं तु संज्ञिके
കുന്തീകുമാരത്തിൽ അദ്ദേഹം ‘സൂര്യ’യായി ആരാധ്യൻ, പഞ്ചനദിയിൽ ‘വിഭാവസു’; മഥുരയിൽ ‘വിമലാദിത്യ’, സംജ്ഞികയിൽ ‘സംജ്ഞാദിത്യ’।
Verse 20
श्रीकण्ठे चैव मार्तण्डं दशार्णे दशकं स्मृतम् । गोधने गोपतिं देवं कर्णं चैव मरुस्थले
ശ്രീകണ്ഠത്തിൽ അദ്ദേഹം ‘മാർത്തണ്ഡ’, ദശാർണത്തിൽ ‘ദശക’യായി സ്മരിക്കപ്പെടുന്നു; ഗോധനത്തിൽ ദിവ്യ ‘ഗോപതി’, മരുഭൂമിയിൽ ‘കർണ’।
Verse 21
पुष्पं देवपुरे चैव केशवार्कं तु लोहिते । वैदिशे चैव शार्दूलं शोणे वारुणवासिनम्
ദേവപുരത്തിൽ അദ്ദേഹം ‘പുഷ്പ’യായി സ്തുത്യൻ, ലോഹിതയിൽ ‘കേശവാർക’; വൈദിശയിൽ ‘ശാർദൂല’, ശോണയിൽ ‘വാരുണവാസിൻ’।
Verse 22
वर्धमाने च सांबाख्यं कामरूपे शुभंकरम् । मिहिरं कान्यकुब्जे च मंदारं पुण्यवर्धने
വർധമാനത്തിൽ അദ്ദേഹം ‘സാംബാഖ്യ’ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു, കാമരൂപത്തിൽ ‘ശുഭങ്കര’; കാന്യകുബ്ജത്തിൽ ‘മിഹിര’, പുണ്യവർധനത്തിൽ ‘മന്ദാര’।
Verse 23
गन्धारे क्षोभणादित्यं लंकायाममरद्युतिम् । कर्णादित्यं च चंपायां प्रबोधे शुभदर्शिनम्
ഗന്ധാരത്തിൽ അദ്ദേഹം “ക്ഷോഭണാദിത്യൻ”; ലങ്കയിൽ “അമരദ്യുതി”; ചമ്പയിൽ “കർണാദിത്യൻ”; പ്രബോധത്തിൽ “ശുഭദർശിൻ” എന്ന നാമത്തിൽ പ്രസിദ്ധൻ।
Verse 24
द्वारा वत्यां तु पार्वत्यं हिमवन्ते हिमापहम् । महातेजं तु लौहित्ये अमलांगे च धूजटिम्
ദ്വാരാവതിയിൽ അദ്ദേഹം “പാർവത്യൻ”; ഹിമവന്തിൽ “ഹിമാപഹൻ”; ലൗഹിത്യത്തിൽ “മഹാതേജസ്”; അമലാംഗയിൽ “ധൂജടി” എന്ന നാമത്തിൽ അറിയപ്പെടുന്നു।
Verse 25
रोहिके तु कुमाराख्यं पद्मायां पद्मसंभवम् । धर्मादित्यं तु लाटायां मर्द्दके स्थविरं विदुः
രോഹികയിൽ അദ്ദേഹം “കുമാരാഖ്യൻ”; പദ്മയിൽ “പദ്മസംഭവൻ”; ലാടയിൽ “ധർമാദിത്യൻ”; മർദ്ദകയിൽ “സ്ഥവിരൻ” എന്നറിയപ്പെടുന്നു।
Verse 26
सुखप्रदं तु कौबेर्यां कोसले गोपतिं तथा । कौंकणे तु पद्मदेवं तापनं विन्ध्यपर्वते
കൗബേരിയിൽ അദ്ദേഹം “സുഖപ്രദൻ”; കോസലയിൽ “ഗോപതി”; കൊങ്കണത്തിൽ “പദ്മദേവൻ”; വിന്ധ്യപർവതത്തിൽ “താപനൻ” എന്നുപ്രസിദ്ധൻ।
Verse 27
त्वष्टारं चैव काश्मीरे चरित्रे रत्नसंभवम् । पुष्करे हेमगर्भस्थं विद्यात्सूर्यं गभस्तिके
കാശ്മീരിൽ അദ്ദേഹം “ത്വഷ്ടാ”; ചരിത്രത്തിൽ “രത്നസംഭവൻ”; പുഷ്കരത്തിൽ “ഹേമഗർഭസ്ഥൻ”; ഗഭസ്തികയിൽ “സൂര്യൻ” എന്നറിയണം।
Verse 28
प्रकाशायां तु मुज्झालं तीर्थग्रामे प्रभाकरम् । कांपिल्ये रिल्लकादित्यं धनके धनवासिनम्
പ്രകാശയിൽ അദ്ദേഹം ‘മുജ്ഝാല’ എന്ന നാമത്തിൽ പ്രസിദ്ധൻ; തീർത്ഥഗ്രാമത്തിൽ ‘പ്രഭാകര’; കാംപില്യയിൽ ‘റില്ലകാദിത്യ’; ധനകയിൽ ‘ധനവാസിൻ’ എന്ന പേരിൽ ഖ്യാതൻ।
Verse 29
अनलं नर्मदातीरे सर्वत्र गमनाधिकम् । अष्टषष्टिं तु देवस्य भास्करस्यामितद्युतेः
നർമദാതീരത്ത് ‘അനല’ എന്ന വ്രതം/അനുഷ്ഠാനം ഉണ്ട്; അത് എല്ലായിടത്തും ശ്രേഷ്ഠമായ ഗമന-സ്വാതന്ത്ര്യം നൽകുന്നതായി പ്രസിദ്ധം. അവിടെ അമിതപ്രഭയുള്ള ഭാസ്കരദേവനു അഷ്ടഷഷ്ടി വിധത്തിലുള്ള സ്തവ-പൂജ നടത്തണം।
Verse 30
प्रातरुत्थाय वै नित्यं शक्तिमाञ्छुचिमान्नरः । यः पठेच्छृणुयाद्वापि सर्वपापैः प्रमुच्यते
പ്രതിദിനം പ്രഭാതത്തിൽ എഴുന്നേറ്റ്—ശക്തിമാനായി ശുചിയായി—ഈ സ്തുതി പാരായണം ചെയ്യുകയോ കേൾക്കുകയോ ചെയ്താൽ, അവൻ സർവ്വപാപങ്ങളിൽ നിന്നും വിമുക്തനാകും।
Verse 31
राज्यार्थी लभते राज्यं धनार्थी लभते धनम् । पुत्रार्थी लभते पुत्रान्सौख्यार्थी लभते सुखम्
രാജ്യം ആഗ്രഹിക്കുന്നവന് രാജ്യം ലഭിക്കും; ധനം ആഗ്രഹിക്കുന്നവന് ധനം ലഭിക്കും. പുത്രനെ ആഗ്രഹിക്കുന്നവന് പുത്രന്മാർ ലഭിക്കും; സുഖം ആഗ്രഹിക്കുന്നവന് സുഖം ലഭിക്കും।
Verse 32
रोगार्तो मुच्यते रोगाद्बद्धो मुच्येत बन्धनात् । यान्यान्प्रार्थयते कामांस्तांस्तान्प्राप्नोति मानवः
രോഗബാധിതൻ രോഗത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനാകും; ബന്ധിതൻ ബന്ധനത്തിൽ നിന്ന് വിടുതൽ നേടും. മനുഷ്യൻ ഏത് ഏത് ആഗ്രഹങ്ങൾ പ്രാർത്ഥിക്കുന്നുവോ, അവയെല്ലാം അവൻ ക്രമമായി പ്രാപിക്കും।
Verse 33
ईश्वर उवाच । एवं च स्तुवतस्तस्य चित्रस्य विमलात्मनः । ततस्तुष्टः सहस्रांशुः कालेन महता विभुः
ഈശ്വരൻ അരുളിച്ചെയ്തു—നിർമലാത്മാവായ ചിത്രൻ ഇങ്ങനെ സ്തുതിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കെ, ദീർഘകാലം കഴിഞ്ഞ ശേഷം, വിഭുവായ സഹസ്രാംശു സൂര്യദേവൻ പ്രസന്നനായി।
Verse 34
अब्रवीद्वत्स भद्रं ते वरं वरय सुव्रत
സൂര്യൻ അരുളിച്ചെയ്തു—വത്സാ, നിനക്കു മംഗളം. ഹേ സുവ്രതാ, ഒരു വരം വരിക്ക.
Verse 35
सोऽब्रवीद्यदि मे तुष्टो भगवंस्तीक्ष्णदीधितेः । प्रौढत्वं सर्वकार्येषु नय मां ज्ञानितां तथा
അവൻ പറഞ്ഞു—ഹേ തീക്ഷ്ണദീപ്തിയുള്ള ഭഗവൻ, നിങ്ങൾ എനിക്കു പ്രസന്നനാണെങ്കിൽ, എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും എനിക്കു പ്രൗഢത ദാനം ചെയ്യുക; കൂടാതെ എന്നെ സത്യജ്ഞാനസ്ഥിതിയിലേക്കും നയിക്കണമേ।
Verse 36
तत्तथेति प्रति ज्ञातं सूर्येण वरवर्णिनि । ततः सर्वज्ञतां प्राप्तश्चित्रो मित्रकुलोद्भवः
വരവർത്തിനിയുടെ സന്നിധിയിൽ സൂര്യൻ “തഥാസ്തു” എന്നു സമ്മതിച്ചു; തുടർന്ന് മിത്രകുലത്തിൽ ജനിച്ച ചിത്രൻ സർവജ്ഞത പ്രാപിച്ചു।
Verse 37
तं ज्ञात्वा धर्मराजस्तु बुद्ध्या परमया युतम् । चिंतयामास मेधावी लेख कोऽयं भवेद्यदि
അവനെ പരമബുദ്ധിയാൽ യുക്തനെന്ന് അറിഞ്ഞ്, മേധാവിയായ ധർമ്മരാജൻ ചിന്തിച്ചു—“ഇവൻ എന്റെ ലേഖകനായാൽ എന്തെല്ലാം സാധ്യമാകും?”
Verse 38
ततो मे सर्वसिद्धिः स्यान्निर्वृतिश्च परा भवेत् । एवं चिंतयतस्तस्य धर्मराजस्य भामिनि
“അപ്പോൾ സർവ്വസിദ്ധികളും എനിക്കാകും; പരമ നിർവൃതിയും ഉദിക്കും.” ഹേ ഭാമിനി, ധർമ്മരാജൻ ഇങ്ങനെ ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ—(കഥ തുടരുന്നു).
Verse 39
अग्नितीर्थे गते चित्रे स्ना नार्थं लवणाम्भसि । स तत्र प्रविशन्नेव नीतस्तु यमकिंकरैः
ചിത്രൻ അഗ്നിതീർത്ഥത്തിലേക്ക് പോയി സമുദ്രത്തിലെ ലവണജലത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്യാൻ; അവിടെ പ്രവേശിച്ച നിമിഷം തന്നെ യമകിങ്കരന്മാർ അവനെ പിടിച്ചു കൊണ്ടുപോയി.
Verse 40
सशरीरो महादेवि यमादेशपरायणैः । स चित्रगुप्तनामाऽभूद्विश्वचारित्रलेखकः
ഹേ മഹാദേവി, യമാദേശത്തിന് പരായണരായ ദൂതന്മാർ അവനെ ശരീരസഹിതം കൊണ്ടുപോയി; പിന്നെ അവൻ ‘ചിത്രഗുപ്തൻ’ എന്ന പേരിൽ ലോകചരിത്രം രേഖപ്പെടുത്തുന്ന ലേഖകനായി.
Verse 41
चित्रादित्येतिनामाऽभूत्ततो लोके वरानने
അതിനുശേഷം, ഹേ വരാനനേ, ലോകത്തിൽ അവൻ ‘ചിത്രാദിത്യൻ’ എന്ന നാമത്തിൽ പ്രസിദ്ധനായി.
Verse 42
सप्तम्यां नियताहारो यस्तं पूजयते नरः । सप्त जन्मानि दारिद्र्यं न दुःखं तस्य जायते
സപ്തമിയിൽ നിയന്ത്രിതാഹാരത്തോടെ അവനെ പൂജിക്കുന്ന മനുഷ്യന് ഏഴ് ജന്മങ്ങൾ വരെ ദാരിദ്ര്യവും ദുഃഖവും ഉദിക്കുകയില്ല.
Verse 43
तत्रैव चाश्वो दातव्यः सकोषं खड्गमेव च । हिरण्यं चैव विप्राय एवं यात्राफलं लभेत्
അവിടെയേ തന്നെ അശ്വദാനം ചെയ്യണം, കോശസഹിതമായ ഖഡ്ഗവും ദാനം ചെയ്യണം; ബ്രാഹ്മണനു ഹിരണ്യം അർപ്പിച്ചാൽ—ഇങ്ങനെ തീർത്ഥയാത്രാഫലം ലഭിക്കും.
Verse 139
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये चित्रादित्यमाहात्म्यवर्णनंनामैकोनचत्वारिंशदुत्तरशततमोऽध्यायः
ഇങ്ങനെ ശ്രീസ്കന്ദ മഹാപുരാണത്തിലെ ഏകാശീതി-സാഹസ്രീ സംഹിതയിൽ, ഏഴാം പ്രഭാസഖണ്ഡത്തിൽ, ആദ്യ പ്രഭാസക്ഷേത്രമാഹാത്മ്യത്തിൽ ‘ചിത്രാദിത്യമാഹാത്മ്യവർണനം’ എന്ന നാമമുള്ള 139-ാം അധ്യായം സമാപ്തമായി.