Adhyaya 8

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ भद्रकर्णं महाह्रदम् । त्रिनेत्राभाः शिला यत्र दृश्यंतेऽद्यापि भूरिशः

പുലസ്ത്യൻ പറഞ്ഞു—ഹേ നൃപശ്രേഷ്ഠാ! തുടർന്ന് ഭദ്രകർണ്ണം എന്ന മഹാഹ്രദത്തിലേക്ക് പോകണം; അവിടെ ഇന്നും ത്രിനേത്രന്റെ സാദൃശ്യമുള്ള അനേകം ശിലകൾ കാണപ്പെടുന്നു.

Verse 2

तस्यैव पश्चिमे भागे लिंगमस्ति पिनाकिनः । यं दृष्ट्वा मानवस्तत्र त्रिनेत्रसदृशो भवेत्

അതേ ഹ്രദത്തിന്റെ പടിഞ്ഞാറ് ഭാഗത്ത് പിനാകധാരിയായ പ്രഭുവിന്റെ ലിംഗം ഉണ്ട്; അവിടെ അത് ദർശിച്ചാൽ മനുഷ്യൻ ത്രിനേത്രനോട് സദൃശനായി (ശിവാനുഗ്രഹസമ്പന്നനായി) മാറുന്നു.

Verse 3

भद्रकर्णगणोनाम पुरासीच्छिववल्लभः । तेनात्र स्थापितं लिंगं ह्रदश्चैव विनिर्मितः

പൂർവകാലത്ത് ഭദ്രകർണ്ണൻ എന്നൊരു ഗണൻ ഉണ്ടായിരുന്നു; അവൻ ശിവന് പ്രിയൻ. അവൻ തന്നെയാണ് ഇവിടെ ലിംഗം സ്ഥാപിക്കുകയും ഈ ഹ്രദവും നിർമ്മിക്കുകയും ചെയ്തത്.

Verse 4

केनचित्त्वथ कालेन संग्रामे दानवैः सह । युयुधे पुरतः शंभोर्नानागणसमन्वितः

പിന്നീട് ഒരു സമയത്ത് ദാനവന്മാരുമായുള്ള യുദ്ധത്തിൽ, അനേകം ഗണങ്ങളോടൊപ്പം ശംഭുവിന്റെ മുൻവശത്ത് നിന്ന് അവൻ പോരാടി.

Verse 5

नष्टे स्कंदे हते सैन्ये वीरभद्रे पराजिते । गतास्ते भयसंत्रस्ता महाकाले विनिर्जिते

സ്കന്ദൻ അപ്രത്യക്ഷനായപ്പോൾ, സൈന്യം നശിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, വീരഭദ്രൻ പരാജിതനായപ്പോൾ, മഹാകാലൻ ജയിച്ചപ്പോൾ—ഭയവിഹ്വലരായ ദാനവർ ഓടിപ്പോയി।

Verse 6

बलवान्नमुचिर्नाम दानवो बलवत्तरः । खड्गचर्मधरः शीघ्रं महेश्वरमुपाद्रवत्

നമുചി എന്ന അതിമഹാബലവാനായ ദാനവൻ, മറ്റുള്ളവരെക്കാൾ ശക്തൻ, ഖഡ്ഗവും പരിചയും ധരിച്ചു വേഗത്തിൽ മഹേശ്വരനെ ആക്രമിക്കാൻ പാഞ്ഞുവന്നു।

Verse 7

भद्रकर्णस्तु तं दृष्ट्वा दानवं तदनंतरम् । पतंतं संमुखस्तस्य तिष्ठतिष्ठेति चाब्रवीत्

ഭദ്രകർണ്ണൻ ആ ദാനവനെ കണ്ടയുടൻ, പാഞ്ഞുവരുന്നവന്റെ മുന്നിൽ നേരിട്ട് നിന്നു—“നിർത്തു, നിർത്തു!” എന്നു വിളിച്ചു।

Verse 8

छित्त्वाऽसिमसिना तस्य चर्म चापि महाबलः । स्तनयोरंतरे दैत्यं कोपाविष्टोऽहनन्नृप

ഹേ രാജാവേ! ആ മഹാബലവാൻ ക്രോധാവേശത്തോടെ തന്റെ ഖഡ്ഗംകൊണ്ട് അവന്റെ ഖഡ്ഗം വെട്ടി, പരിചയും പിളർത്തി; പിന്നെ ദൈത്യനെ വക്ഷസ്ഥലത്തിന്റെ മദ്ധ്യത്തിൽ പ്രഹരിച്ചു।

Verse 10

अथासौ निहतस्तेन प्रविश्य विपुलं तमः । निपपात महीपृष्ठे वायुभग्न इव द्रुमः । वधं प्राप्तस्तु दैत्योऽसौ नत्वा हरमसौ स्थितः । सत्ये स्थितं च तं दृष्ट्वा ततस्तुष्टो महेश्वरः

അപ്പോൾ അവനാൽ വധിക്കപ്പെട്ട ആ ദൈത്യൻ വിപുലമായ അന്ധകാരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ച്, കാറ്റിൽ ഒടിഞ്ഞ വൃക്ഷംപോലെ ഭൂമിയിൽ വീണു. വധം പ്രാപിച്ചിട്ടും അവൻ ഹരനെ (ശിവനെ) നമസ്കരിച്ചു വിനീതനായി നിന്നു. അവൻ സത്യത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നതു കണ്ട മഹേശ്വരൻ തൃപ്തനായി।

Verse 11

श्रीभगवानुवाच । तव वीर्येण संतुष्टो धर्मेण च विशेषतः । वरं वरय भद्रं ते नित्यं यो हृदये स्थितः

ശ്രീഭഗവാൻ അരുളിച്ചെയ്തു—നിന്റെ വീര്യത്തിൽ ഞാൻ സന്തുഷ്ടൻ; പ്രത്യേകിച്ച് നിന്റെ ധർമ്മാചരണത്തിൽ. വരം ചോദിക്ക; നിനക്കു മംഗളം—ഞാൻ നിത്യവും ഹൃദയത്തിൽ വസിക്കുന്നവൻ.

Verse 12

भद्रकर्णं उवाच । यन्मया स्थापितं लिंगमर्बुदे सुरसत्तम । अत्रास्तु तव सांनिध्यं ह्रदेऽस्मिंश्च स्थिरो भव

ഭദ്രകർണ്ണൻ പറഞ്ഞു—ഹേ ദേവശ്രേഷ്ഠാ! അർബുദത്തിൽ ഞാൻ സ്ഥാപിച്ച ഈ ലിംഗത്തിൽ നിന്റെ സാന്നിധ്യം നിലനില്ക്കട്ടെ; ഈ പുണ്യഹ്രദത്തിലും നീ സ്ഥിരമായി വസിക്കണമേ.

Verse 13

श्रीभगवानुवाच । माघमासे चतुर्द्दश्यां कृष्णपक्षे सदा मम । सांनिध्यं च विशेषेण ह्रदे लिंगे भविष्यति

ശ്രീഭഗവാൻ അരുളിച്ചെയ്തു—മാഘമാസത്തിലെ കൃഷ്ണപക്ഷ ചതുര്ദശിയിൽ എന്റെ സാന്നിധ്യം പ്രത്യേകമായി ഈ ഹ്രദത്തിലും ഈ ലിംഗത്തിലും ഉണ്ടാകും.

Verse 14

भद्रकर्णह्रदे स्नात्वा त्रिनेत्रं यः समाहितः । द्रक्ष्यते स तु मे स्थानं शाश्वतं यास्यति धुवम्

ഭദ്രകർണ്ണഹ്രദത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്ത് ഏകാഗ്രചിത്തനായി ത്രിനേത്രനെ ആരാധിക്കുന്നവൻ എന്റെ ധാമം ദർശിക്കും; നിശ്ചയമായി ശാശ്വത പദം പ്രാപിക്കും.

Verse 15

तस्मात्सर्वत्र यत्नेन स्नानं तत्र समाचरेत् । पूजयित्वा च तल्लिंगं शिवलोकं स गच्छति

അതുകൊണ്ട് എല്ലായ്പ്പോഴും പരിശ്രമത്തോടെ അവിടെ സ്നാനം ആചരിക്കണം; ആ ലിംഗത്തെ പൂജിച്ചാൽ അവൻ ശിവലോകത്തെ പ്രാപിക്കും.