Adhyaya 7

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ सुपुण्यमचलेश्वरम् । यं दृष्ट्वा सिद्धिमाप्नोति नरः श्रद्धासमन्वितः

പുലസ്ത്യൻ പറഞ്ഞു—ഹേ നൃപശ്രേഷ്ഠാ, തുടർന്ന് അതിപുണ്യമായ അചലേശ്വരത്തിലേക്ക് പോകണം. അതിന്റെ ദർശനത്തോടെ ശ്രദ്ധയുള്ള മനുഷ്യൻ സിദ്ധി പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 2

तत्र कृष्णचतुर्दश्यां यः श्राद्धं कुरुते नरः । आश्विने फाल्गुने वापि स याति परमां गतिम्

അവിടെ കൃഷ്ണപക്ഷ ചതുര്ദശിദിനത്തിൽ ആരെങ്കിലും വിധിപൂർവ്വം ശ്രാദ്ധം ചെയ്യുകയാണെങ്കിൽ—ആശ്വിനത്തിലായാലും ഫാൽഗുണത്തിലായാലും—അവൻ പരമഗതി പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 3

यस्तु पूजयते भक्त्या दक्षिणां दिशमास्थितः । पुष्पैः पत्रैः फलैश्चैव सोऽश्वमेधफलं लभेत्

എന്നാൽ ഭക്തിയോടെ ദക്ഷിണദിശയെ അഭിമുഖമായി നിന്നു പുഷ്പം, പത്രം, ഫലം എന്നിവകൊണ്ട് പൂജ ചെയ്യുന്നവൻ അശ്വമേധയാഗഫലം പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 4

पंचामृतेन यस्तत्र तर्पणं कुरु ते नरः । सोऽपि देवस्य सांनिध्यं शिवलोकमवाप्नुयात्

അവിടെ പഞ്ചാമൃതംകൊണ്ട് ആരെങ്കിലും തർപ്പണം ചെയ്താൽ, അവനും ദേവസാന്നിധ്യം പ്രാപിച്ച് ശിവലോകം എത്തുന്നു.

Verse 5

प्रदक्षिणांते यस्तस्य प्रणामं कुरुते नरः । नश्यंति सर्वपापानि प्रदक्षिणपदेपदे

പ്രദക്ഷിണയുടെ അവസാനം അവനോട് പ്രണാമം ചെയ്യുന്ന മനുഷ്യന്റെ, ആ പ്രദക്ഷിണയിലെ ഓരോ പടിയിലും സകല പാപങ്ങളും നശിക്കുന്നു.

Verse 6

तत्राश्चर्यमभूत्पूर्वं तत्त्वं शृणु महामते । मया पूर्वं श्रुतं स्वर्गे नारदाच्छक्रसन्निधौ

അവിടെ പൂർവകാലത്ത് ഒരു അത്ഭുതം സംഭവിച്ചു; ഹേ മഹാമതേ, അതിന്റെ തത്ത്വം കേൾക്കുക. ഞാൻ ഒരിക്കൽ സ്വർഗത്തിൽ ശക്രൻ (ഇന്ദ്രൻ) സാന്നിധ്യത്തിൽ നാരദനിൽ നിന്ന് അത് കേട്ടിരുന്നു.

Verse 7

तत्र पूर्वं शुको नीडं वृक्षे चैवाकरोद्द्विजः । गतागतेन नीडस्य कुरुते तं प्रदक्षिणाम्

അവിടെ പണ്ടുകാലത്ത് ഒരു ശുകൻ (തത്ത) ഒരു വൃക്ഷത്തിൽ തന്റെ കൂട് ഉണ്ടാക്കി. കൂടിലേക്കു പോയി വരുന്നതിനാൽ അവൻ ആ കൂടിനെ ചുറ്റി വീണ്ടും വീണ്ടും പ്രദക്ഷിണം ചെയ്തു.

Verse 8

न च भक्त्या महाराज पक्षियोनिसमुद्भवः । अथासौ मृत्युमापन्नः कालेन महता शुकः

മഹാരാജാ, പക്ഷിയോണിയിൽ ജനിച്ച ആ ശുകൻ ഭക്തിയാൽ (അപ്പോൾ) ഫലം ലഭിച്ചില്ല. ദീർഘകാലം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആ ശുകൻ കാലവശമായി മരണപ്പെട്ടു.

Verse 9

संजातः पार्थिवे वंशे राजा वेणुरिति स्मृतः । जातिस्मरो महाराज सर्वशत्रुनिकृन्तनः

പിന്നീട് അവൻ രാജവംശത്തിൽ ജനിച്ച് ‘രാജാ വേണു’ എന്ന പേരിൽ പ്രസിദ്ധനായി. മഹാരാജാ, ജാതിസ്മരനായ അവൻ എല്ലാ ശത്രുക്കളെയും നശിപ്പിക്കുന്നവനായിരുന്നു.

Verse 10

स तं स्मृत्वा प्रभावं हि प्रदक्षिणासमुद्भवम् । अचलेश्वरमासाद्य प्रदक्षिणामथाकरोत्

പ്രദക്ഷിണയിൽ നിന്നു ജനിച്ച ആ പ്രഭാവം ഓർത്ത് അവൻ അചലേശ്വരനെ സമീപിച്ചു; പിന്നെ ഭക്തിയോടെ പ്രദക്ഷിണം ചെയ്തു.

Verse 11

नक्तं दिनं महाराज नान्यत्किंचित्करोति सः । न तथा तपसे यत्नो न नैवेद्ये कथंचन

മഹാരാജാ, അവൻ രാവും പകലും മറ്റൊന്നും ചെയ്തില്ല. തപസ്സിനായി അങ്ങനെ ശ്രമമില്ല; ഏതുവിധത്തിലും നൈവേദ്യം അർപ്പിക്കുന്നതുമില്ല.

Verse 12

न पुष्पे धूपदाने च प्रदक्षिणापरः सदा । केनचित्त्वथ कालेन मुनयोऽत्र समागताः

അവൻ പുഷ്പാർപ്പണത്തിലും ധൂപദാനത്തിലും ഏർപ്പെടാതെ, സദാ പ്രദക്ഷിണയിൽ മാത്രം പരായണനായി നിന്നു. കുറെക്കാലം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവിടെ മുനിമാർ സമാഗതരായി.

Verse 13

नारदः शौनकश्चैव हारीतो देवलस्तथा । गालवः कपिलो नंदः सुहोत्रः कश्यपो नृपः

നാരദൻ, ശൗനകൻ, ഹാരീതൻ, ദേവലൻ; ഗാലവൻ, കപിലൻ, നന്ദൻ, സുഹോത്രൻ, കശ്യപൻ—ഹേ നൃപാ! (ഇവർ അവിടെ എത്തി).

Verse 14

एते चान्ये च बहवो देवव्रतपरायणाः । केचित्स्नानं कारयंति तस्य लिंगस्य भक्तितः

ഇവരും മറ്റു പലരും ദേവവ്രതപരായണ ഭക്തന്മാരായിരുന്നു. ചിലർ ഭക്തിയോടെ ആ ലിംഗത്തിന് അഭിഷേകസ്നാനം നടത്തിച്ചു.

Verse 15

अन्ये च विविधां पूजां जपमन्ये समाहिताः । एके नृत्यंति राजेंद्र गायंति च तथा परे

ചിലർ വിവിധവിധ പൂജകൾ ചെയ്തു; ചിലർ ഏകാഗ്രചിത്തത്തോടെ ജപത്തിൽ ലീനരായി. ഹേ രാജേന്ദ്രാ! ചിലർ നൃത്തം ചെയ്തു, മറ്റുചിലർ ഗാനം പാടി.

Verse 16

बलिमन्ये प्रयच्छंति स्तुतिं कुर्वंति चापरे । अथाश्चर्यं परं दृष्ट्वा प्रदक्षिणापरं नृपम्

ചിലർ ബലി അർപ്പിച്ചു, മറ്റുചിലർ സ്തുതി ചെയ്തു. തുടർന്ന് ആ മഹാശ്ചര്യം കണ്ടു—പ്രദക്ഷിണയിൽ പൂർണ്ണമായി പരായണനായ ആ നൃപനെ—(അവർ വിസ്മയിച്ചു).

Verse 17

परं कौतुकमापन्ना वाक्यमेतदथाब्रुवन् । प्रदक्षिणासमुद्भूतं कारणं ज्ञातुमिच्छवः

അത്യന്തം കൗതുകം നിറഞ്ഞ് അവർ പറഞ്ഞു—പ്രദക്ഷിണയിൽ നിന്നു ഉദ്ഭവിച്ച ഈ കാര്യത്തിന്റെ കാരണം ഞങ്ങൾ അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു।

Verse 18

ऋषय ऊचुः । कस्मात्त्वं पार्थिवश्रेष्ठ प्रदक्षिणापरः सदा । देवस्यास्य विशेषेण सत्यं नो वक्तुमर्हसि

ഋഷികൾ പറഞ്ഞു—ഹേ രാജശ്രേഷ്ഠാ! നീ എപ്പോഴും പ്രദക്ഷിണയിൽ മാത്രം എന്തുകൊണ്ട് തൽപരൻ? പ്രത്യേകിച്ച് ഈ ദേവനെക്കുറിച്ച് സത്യകാരണം ഞങ്ങളോട് പറയുക।

Verse 19

न ददासि जलं लिंगे प्रभूतं सुमनोहरम् । पुष्पधूपादिकं वाथ स्तोत्राणि विविधानि च

നീ ലിംഗത്തിൽ ധാരാളവും മനോഹരവുമായ ജലം ഒഴിക്കുന്നില്ല; പുഷ്പ-ധൂപാദികളും അർപ്പിക്കുന്നില്ല; വിവിധ സ്തോത്രങ്ങളും പാരായണം ചെയ്യുന്നില്ല।

Verse 20

समर्थोऽसि तथान्येषां दानानां त्वं महीपते । एतन्नः कौतुकं सर्वं यथावद्वक्तुमर्हसि

ഹേ മഹീപതേ! നീ മറ്റു ദാനങ്ങളും ചെയ്യാൻ സമർത്ഥനാണ്; അതിനാൽ ഞങ്ങളുടെ കൗതുകത്തിന് കാരണമായ ഈ മുഴുവൻ കാര്യവും യഥാവിധി വിശദീകരിച്ച് പറയുക।

Verse 21

वेणुरुवाच । यदहं संप्रवक्ष्यामि श्रूयतां द्विजसत्तमाः । पूर्वदेहांतरे वृत्तं सर्वं सत्यं विशेषतः

വേണു പറഞ്ഞു—ഹേ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ! ഞാൻ പറയാനിരിക്കുന്നതു കേൾക്കുക; മുൻ ജന്മാന്തരത്തിൽ സംഭവിച്ചതെല്ലാം, പ്രത്യേകിച്ച്, പൂർണ്ണമായും സത്യമാണ്।

Verse 22

प्रासादेऽस्मिन्पुरा पक्षी शुकोऽहं स्थितवांस्तदा । कृतवांश्च तदा देवं प्रदक्षिणामहर्निशम्

മുന്പ് ഈ തന്നേ പ്രാസാദത്തിൽ ഞാൻ പക്ഷി—ശുകൻ (കിളി)—ആയി പാർത്തിരുന്നു. അപ്പോൾ ഈ ദേവനെ പകലും രാത്രിയും പ്രദക്ഷിണ ചെയ്തു കൊണ്ടിരുന്നു.

Verse 23

कृपयाऽस्य प्रभावाच्च जातो जातिस्मरस्त्वहम् । अधुना परया भक्त्या यत्करोमि प्रदक्षिणाम्

അവന്റെ കരുണയും മഹിമയും കൊണ്ടു ഞാൻ ജാതിസ്മരനായി. അതിനാൽ ഇന്നും പരമഭക്തിയോടെ പ്രദക്ഷിണ ചെയ്യുന്നു.

Verse 24

न जाने किं फलं मेऽद्य देवस्यास्य प्रसादतः । एतस्मात्कारणाच्चाहं नान्यत्किंचित्करोमि भोः

ഈ ദേവന്റെ പ്രസാദംകൊണ്ട് ഇന്ന് എനിക്ക് എന്ത് ഫലം ലഭിക്കുമെന്നു ഞാൻ അറിയുന്നില്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, ഹേ പൂജ്യരേ, ഞാൻ മറ്റൊന്നും ചെയ്യുന്നില്ല.

Verse 25

पुलस्त्य उवाच । वेणुवाक्यं ततः श्रुत्वा मुनयः शंसितव्रताः । विस्मयोत्फुल्लनयनाः साधुसाध्विति चाब्रुवन्

പുലസ്ത്യൻ പറഞ്ഞു—വേണുവിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് പ്രശംസിതവ്രതന്മാരായ മുനിമാർ അത്ഭുതത്തോടെ കണ്ണുകൾ വിരിച്ച് ‘സാധു! സാധു!’ എന്നു പറഞ്ഞു.

Verse 26

ततः प्रदक्षिण पराः सर्वे तत्र महर्षयः । बभूवुर्मुनयः सर्वे श्रद्धया परया युताः

അതിനുശേഷം അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന മഹർഷിമാർ എല്ലാവരും പ്രദക്ഷിണയിൽ പരായണരായി; മുനിമാർ എല്ലാവരും പരമശ്രദ്ധയാൽ സമ്പന്നരായി.

Verse 27

सोऽपि राजा महाभागो वेणुः शंभोः प्रसादतः । शाश्वतं स्थानमापन्नो दुर्ल्लभं त्रिदशैरपि

ആ മഹാഭാഗ്യശാലിയായ രാജാവ് വേണുവും ശംഭുവിന്റെ പ്രസാദത്താൽ ശാശ്വതമായ ധാമം പ്രാപിച്ചു; അത് ദേവന്മാർക്കും ദുർലഭം.