Adhyaya 32

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । महाविनायकं गच्छेत्ततः पार्थिवसत्तम । यस्मिन्दृष्टे नृणां सद्यो निर्विघ्नत्वं प्रजायते

പുലസ്ത്യൻ പറഞ്ഞു—ഹേ പാർത്ഥിവശ്രേഷ്ഠാ! തുടർന്ന് മഹാവിനായകനെ സമീപിക്കണം; അവന്റെ ദർശനമാത്രത്തിൽ തന്നെ മനുഷ്യർക്കു ഉടൻ നിർവിഘ്നത ലഭിക്കുന്നു.

Verse 2

ययातिरुवाच । कथं महत्त्वमगमत्पूर्वं तत्र विनायकः । कस्मिन्काले द्विजश्रेष्ठ सर्वं विस्तरतो वद

യയാതി പറഞ്ഞു—ഹേ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ! അവിടെ വിനായകൻ പൂർവ്വം എങ്ങനെ ഇത്തരമൊരു മഹത്ത്വം പ്രാപിച്ചു? ഏത് കാലത്താണ് അത് സംഭവിച്ചത്? എല്ലാം വിശദമായി പറയുക.

Verse 3

पुलस्त्य उवाच । पुरोद्वर्त्तनजं लेपं गृहीत्वा नृप पार्वती । विनोदार्थं चकाराथ बालकं सुकुमारकम्

പുലസ്ത്യൻ പറഞ്ഞു—ഹേ രാജാവേ! പാർവതി ഉദ്വർത്തനത്തിൽ നിന്നുണ്ടായ ലേപം എടുത്ത്, വിനോദാർത്ഥം ഒരു സുകുമാരനായ ബാലകനെ രൂപപ്പെടുത്തി.

Verse 4

लेपाभावाच्छिरोहीनं शेषांगावयवं नृप । यथोक्तं निर्मयित्वा तं स्कन्दं वाक्यमथाब्रवीत्

ഹേ നൃപാ! ലേപം പോരായ്മകൊണ്ട് അവനെ ശിരസ്സില്ലാത്തവനായി, ശേഷിച്ച അവയവങ്ങളോടെ യഥോക്തമായി നിർമ്മിച്ച്, പിന്നെ സ്കന്ദനോടു വചനം അരുളിച്ചെയ്തു.

Verse 5

लेपमानय भद्रं ते शिरोऽर्थं स्कन्द सत्वरम् । येनायं पुत्रको मे स्याद्भ्राता ते परदुर्जयः

ഹേ സ്കന്ദാ, നിനക്കു മംഗളം—ശിരസ്സിനായി ലേപം വേഗം കൊണ്ടുവരിക; അതിനാൽ ഇവൻ എന്റെ പുത്രനാകും, നിന്റെ സഹോദരനാകും, ശത്രുക്കൾക്ക് അജേയനാകും.

Verse 6

ततो गौरीसमादेशाल्लेपालब्धौ नृपोत्तम । मत्तं गजवरं दृष्ट्वा शिरस्तस्य समानयत्

പിന്നീട് ഗൗരിയുടെ ആജ്ഞപ്രകാരം ലേപം ലഭിച്ചപ്പോൾ, ശ്രേഷ്ഠനായ രാജാവ് മദിച്ച ഗജശ്രേഷ്ഠനെ കണ്ടു അതിന്റെ ശിരസ് കൊണ്ടുവന്നു.

Verse 7

तस्मिन्नियोजयामास गात्रे लेपसमुद्भवे । महद्धीदं शिरो भावि पुत्र कस्मात्त्वयाऽहृतम्

പിന്നീട് ലേപത്തിൽ നിന്നുയർന്ന ആ ദേഹത്തിൽ ആ ശിരസ് ഘടിപ്പിച്ചു. “മകനേ, ഇത് അതിവലിയ ശിരസ്സാണ്; നീ ഇതെന്തിന് കൊണ്ടുവന്നു?” എന്നു പറഞ്ഞു.

Verse 8

ब्रुवंत्याश्चापि पार्वत्या मा मेति च मुहुर्मुहुः । न्यस्ते शिरसि तद्गात्रे दैवयोगान्नराधिप

ഹേ നരാധിപാ! പാർവതി “വേണ്ട, വേണ്ട” എന്നു വീണ്ടും വീണ്ടും പറയുമ്പോഴും, ആ ദേഹത്തിൽ ശിരസ് വെച്ചപ്പോൾ, ദൈവയോഗത്താൽ—

Verse 9

विशेषान्नायकत्वं च गात्रेभ्यः समजायत । बालकप्रतिमं कान्तं सर्वलक्षणलक्षितम्

വിശേഷഫലമായി ആ അവയവങ്ങളിൽ നിന്നു നേതൃശക്തി ഉദിച്ചു; സർവ്വ മംഗളലക്ഷണങ്ങളാലും ലക്ഷിതനായ മനോഹര ബാലകനുപോലെ അവൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു।

Verse 10

त्रिगंभीरं चतुर्हस्तं सप्तरक्तं महीपते । षडुन्नतं पञ्चदीर्घं पश्चसूक्ष्मं सुसुन्दरम्

ഹേ മഹീപതേ! അവന്റെ രൂപം ത്രിഗംഭീരവും ചതുര്ഹസ്തവുമായിരുന്നു; സപ്തരക്തവർണ്ണം, ഷഡുന്നതം, പഞ്ചദീർഘം, പഞ്ചസൂക്ഷ്മം—അതിസുന്ദരം।

Verse 11

त्रिविस्तीर्णं महाराज दृष्ट्वा गौरी सुविस्मिता । सजीवं कारयामास स्वशक्त्या शक्तिरूपिणी

ഹേ മഹാരാജാ! അവനെ ത്രിവിസ്തീർണ്ണനായി കണ്ട ഗൗരി അത്യന്തം വിസ്മയിച്ചു; ശക്തിരൂപിണിയായ ദേവി സ്വശക്തിയാൽ അവനെ സജീവനാക്കി।

Verse 12

स सजीवः कृतो देव्या समुत्तस्थौ च तत्क्षणात् । आदेशं याचयामास विनयानतकन्धरः

ദേവി സജീവനാക്കിയ ഉടനെ അവൻ അതിക്ഷണത്തിൽ എഴുന്നേറ്റു; വിനയത്തോടെ കഴുത്ത് താഴ്ത്തി അവളുടെ ആജ്ഞ അപേക്ഷിച്ചു।

Verse 13

तं दृष्ट्वा चाद्भुताकारं प्रोक्त्वा पुत्रं मुहुर्मुहुः । शंभोः सकाशमनयत्प्रहृष्टेनान्तरात्मना

ആ അത്ഭുതാകാരം കണ്ടു അവൾ അവനെ വീണ്ടും വീണ്ടും ‘പുത്രാ’ എന്നു വിളിച്ചു; ആന്തരികാനന്ദത്തോടെ അവനെ ശംഭുവിന്റെ സന്നിധിയിലേക്കു നയിച്ചു।

Verse 14

ततोऽब्रवीत्सुतं देव ममैव गात्रलेपजम् । देहि देव वरानित्थं महत्त्वं येन गच्छति

അപ്പോൾ അവൾ ദേവനോടു പറഞ്ഞു—“ഈ പുത്രൻ എന്റെ തന്നെ ദേഹലേപത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ചവൻ. ഹേ ദേവാ, അവൻ മഹത്ത്വം പ്രാപിക്കുവാൻ അനുയോജ്യമായ വരങ്ങൾ നൽകണമേ.”

Verse 15

श्रीभगवानुवाच । शरीरस्थं शिरो मुख्यं यस्मात्पर्वतनन्दिनि । महत्त्विदं शिरः प्रोक्तं त्वया स्कन्देन योजितम्

ശ്രീഭഗവാൻ അരുളിച്ചെയ്തു—“ഹേ പർവതനന്ദിനി, ശരീരത്തിലുള്ള അവയവങ്ങളിൽ ശിരസ്സാണ് പ്രധാനമായത്; അതുകൊണ്ട് ഈ ‘ശിരസ്’ മഹത്തായതായി പ്രസ്താവിക്കപ്പെട്ടു. നീ ഇത് സ്കന്ദനോടൊപ്പം ചേർത്ത് സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്നു.”

Verse 16

विशेषान्नायकत्वं च गात्रे चास्य यतः स्थितम् । महाविनायको ह्येष तस्मान्नाम्ना भविष्यति

“ഇവന്റെ ദേഹാവയവങ്ങളിൽ വിശേഷനായകത്വം സ്ഥാപിതമായിരിക്കുന്നതിനാൽ, അവൻ തീർച്ചയായും ‘മഹാവിനായകൻ’ എന്ന നാമത്തിൽ അറിയപ്പെടും.”

Verse 17

गणानां चैव सर्वेषामाधिपत्यं नगात्मजे । अस्य दत्तं मया यस्माद्भविष्यति गणाधिपः

“ഹേ നഗാത്മജേ, സർവ്വ ഗണങ്ങളുടെയും അധിപത്യം ഞാൻ അവനു നൽകിയിരിക്കുന്നു; അതുകൊണ്ട് അവൻ ‘ഗണാധിപൻ’ ആകും.”

Verse 18

सर्वकार्येषु ये मर्त्याः पूर्वमेनं गणाधिपम् । स्मरिष्यंति न वै तेषां कार्यहानिर्भविष्यति

“എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും ആദ്യം ഈ ഗണാധിപനെ സ്മരിക്കുന്ന മർത്ത്യർക്കു അവരുടെ പ്രവർത്തിയിൽ ഒരിക്കലും നഷ്ടമോ പരാജയമോ ഉണ്ടാകുകയില്ല.”

Verse 19

ततोऽस्य प्रददौ स्कन्दः प्रक्रीडार्थं कुठारकम् । तदेव चायुधं तस्य सुप्रियं हि सदाऽभवत्

അപ്പോൾ സ്കന്ദൻ അവനു കളിക്കായി ഒരു ചെറിയ കുഠാരം നൽകി; അതേ ആയുധം പിന്നീടെപ്പോഴും അവനു അതിപ്രിയമായ ശസ്ത്രമായി നിലനിന്നു।

Verse 20

ततो गौरी ददौ भोज्यपात्रं मोदकपूरितम् । पुत्रस्नेहात्स तत्प्राप्य लास्यमेवं तदाऽकरोत्

പിന്നീട് ഗൗരി മോദകങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ഒരു ഭോജനപാത്രം നൽകി. മാതൃസ്നേഹത്തോടെ അത് ലഭിച്ച ഉടൻ അവൻ അന്നേ സമയം കളിയോടുകൂടിയ ലാസ്യം ചെയ്തു।

Verse 21

तस्य भक्ष्यस्य गन्धेन निष्क्रान्तो मूषको बिलात् । भक्षणाच्चामरो जातस्तस्य वाह्यो व्यजायत

ആ മധുരഭക്ഷ്യത്തിന്റെ സുഗന്ധം കൊണ്ടു ഒരു മൂഷികൻ കുഴിയിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്നു. അത് തിന്നതോടെ അവൻ വേഗവാനായി, അവന്റെ വാഹനമായി ജനിച്ചു।

Verse 22

पुलस्त्य उवाच । महाविनायको ह्येवं तत्र जातो मही पते । तस्मिन्दृष्टे च यत्पुण्यं तत्त्वमेकमनाः शृणु

പുലസ്ത്യൻ പറഞ്ഞു—ഹേ മഹീപതേ! ഇങ്ങനെ അവിടെ മഹാവിനായകൻ പ്രാദുർഭവിച്ചു. ഇനി ഏകാഗ്രമനസ്സോടെ കേൾക്കുക—അവനെ ദർശിച്ചതാൽ ലഭിക്കുന്ന പുണ്യം।

Verse 23

बाल्ये वयसि यत्पापं वार्द्धके यौवनेऽपि यत् । करोति मानवो राजंस्तस्मात्पापात्प्रमुच्यते

ഹേ രാജാവേ! മനുഷ്യൻ ബാല്യത്തിൽ, യൗവനത്തിൽ അല്ലെങ്കിൽ വാർദ്ധക്യത്തിലും ചെയ്ത ഏതു പാപവും, (ഈ പുണ്യദർശനത്താൽ) ആ പാപത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനാകും।

Verse 24

माघमासे सिते पक्षे चतुर्थ्यां समुपोषितः । यस्तं पश्यति वाग्ग्मी स सर्वज्ञश्च प्रजायते । तस्याग्रे सुमहत्कुण्डं स्वच्छोदकपूरितम्

മാഘമാസത്തിലെ ശുക്ലപക്ഷ ചതുര്ഥിയിൽ വിധിപൂർവ്വം ഉപവാസം ചെയ്ത് ആരാണ് അവനെ ദർശിക്കുന്നത്, അവൻ വാഗ്മിയാകുകയും സർവ്വജ്ഞതയും പ്രാപിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അവന്റെ മുമ്പിൽ നിർമ്മലജലത്തോടെ നിറഞ്ഞ അതിവിശാലമായ ഒരു കുണ്ടം ഉണ്ട്.

Verse 25

तत्र स्नात्वा नरो भक्त्या यः पश्यति विनायकम् । तस्यान्वयेऽपि सर्वज्ञा जायन्ते मानवा नृप

ഹേ രാജാവേ, അവിടെ സ്നാനം ചെയ്ത് ഭക്തിയോടെ വിനായകനെ ദർശിക്കുന്നവന്റെ വംശത്തിലും സർവ്വജ്ഞതയുള്ള മനുഷ്യർ ജന്മം പ്രാപിക്കും.

Verse 26

गणानां त्वेति मंत्रेण कृत्वा वै त्रिः प्रदक्षिणम् । यस्तं पश्यति राजेन्द्र दुरितं न स पश्यति

ഹേ രാജേന്ദ്രാ, ‘ഗണാനാം ത്വാ…’ എന്നു ആരംഭിക്കുന്ന മന്ത്രം ജപിച്ച് മൂന്നു പ്രാവശ്യം പ്രദക്ഷിണം ചെയ്ത് അവനെ ദർശിക്കുന്നവൻ പാപവും ദുരിതവും കാണുകയില്ല.

Verse 27

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन तं प्रपश्येद्विनायकम् । य इच्छेत्सकलान्कामानिह लोके परत्र च

അതുകൊണ്ട്, ഇഹലോകത്തും പരലോകത്തും സകല ആഗ്രഹങ്ങളുടെയും സിദ്ധി ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ സർവ്വശ്രമത്തോടെയും ആ വിനായകനെ ദർശിക്കണം.

Verse 28

गृहस्थोऽपि च यो भक्त्या स्मरेत्कार्य उपस्थिते । अविघ्नं तस्य तत्सर्वं संसिद्धिमुपगच्छति

ഗൃഹസ്ഥനും ഒരു കാര്യം നേരിടുമ്പോൾ ഭക്തിയോടെ (വിനായകനെ) സ്മരിച്ചാൽ, അവന്റെ ആ പ്രവർത്തനം എല്ലാം വിഘ്നമില്ലാതെ നടന്ന് പൂർണ്ണസിദ്ധി പ്രാപിക്കും.

Verse 29

प्रातरुत्थाय यो मर्त्यः स्मरेद्देवं विनायकम् । तस्य तद्दिनजातानि सिद्धिं कृत्यानि यांति हि

പ്രഭാതത്തിൽ എഴുന്നേറ്റ് ദേവനായ വിനായകനെ സ്മരിക്കുന്ന മനുഷ്യന്, ആ ദിവസത്തിൽ ഉദിക്കുന്ന എല്ലാ പ്രവർത്തികളും നിശ്ചയമായി സിദ്ധി പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 30

विवाहे कलहे युद्धे प्रस्थाने कृषिकर्मणि । प्रवेशे च स्मरेद्यस्तु भक्तिपूर्वं विनायकम् । तस्य तद्वांछितं सर्वं प्रसादात्तस्य सिद्ध्यति

വിവാഹത്തിൽ, കലഹത്തിൽ, യുദ്ധത്തിൽ, പ്രസ്ഥാനം ചെയ്യുമ്പോൾ, കൃഷികർമത്തിൽ, പ്രവേശസമയത്ത്—ഭക്തിപൂർവ്വം വിനായകനെ സ്മരിക്കുന്നവന് അവൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നതെല്ലാം അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രസാദത്താൽ സിദ്ധിക്കുന്നു।

Verse 31

महाविनायकीं शांतिं यः करोति समाहितः । न तं प्रेता ग्रहा रोगाः पीडयंति विनायकाः

ഏകാഗ്രചിത്തനായി മഹാവിനായകീ ശാന്തി ആചരിക്കുന്നവനെ പ്രേതബാധ, ഗ്രഹപീഡ, രോഗങ്ങൾ എന്നിവ പീഡിപ്പിക്കുകയില്ല; വിനായകർ അവനെ ഉപദ്രവിക്കുകയുമില്ല।

Verse 32

ययातिरुवाच । महावैनायिकीं शांतिं वद मे मुनिसत्तम । के मंत्राः किं विधानं च परं कौतूहलं हि मे

യയാതി പറഞ്ഞു—ഹേ മുനിശ്രേഷ്ഠാ! മഹാവൈനായകീ ശാന്തിയെക്കുറിച്ച് എനിക്കു പറയുക; ഏതു മന്ത്രങ്ങൾ, എന്തു വിധാനം? എനിക്ക് അത്യന്തം കൗതുകമുണ്ട്।

Verse 33

पुलस्त्य उवाच । शुक्लपक्षे शुभे वारे नक्षत्रे दोषवर्जिते । श्रेष्ठचंद्रबले शांतिं गणेशस्य समाचरेत्

പുലസ്ത്യൻ പറഞ്ഞു—ശുക്ലപക്ഷത്തിൽ, ശുഭവാരത്തിൽ, ദോഷവിമുക്ത നക്ഷത്രത്തിൽ, ചന്ദ്രബലം ശ്രേഷ്ഠമായിരിക്കുമ്പോൾ ഗണേശന്റെ ശാന്തി വിധിപൂർവ്വം ആചരിക്കണം।

Verse 34

पूर्वोत्तरे समे देशे कृत्वा वेदिं च मंडपम् । मध्ये चाष्टदलं पद्मं गृह्यसूत्रं प्रयोजयेत्

ഈശാന ദിക്കിലെ സമതലസ്ഥാനത്ത് വേദിയും മണ്ഡപവും നിർമ്മിച്ച്, മദ്ധ്യേ അഷ്ടദളപദ്മം വിന്യസിച്ച്, ഗൃഹ്യസൂത്രവിധിപ്രകാരം കർമ്മം അനുഷ്ഠിക്കണം।

Verse 35

इन्द्रादिलोकपालांश्च दिक्षु सर्वासु भूपते । गणेशपूर्विकाश्चापि मातरश्च विशेषतः

ഹേ രാജാവേ! എല്ലാ ദിക്കുകളിലും ഇന്ദ്രാദി ലോകപാലന്മാരെ ആവാഹനം ചെയ്ത് പൂജിക്കണം; കൂടാതെ പ്രത്യേകമായി ഗണേശനെ മുൻനിർത്തി മാതൃകകളെയും ആരാധിക്കണം।

Verse 36

गंधपुष्पोपहारैश्च यथोक्तैर्बलिविस्तरैः । श्वेतवस्त्रयुगच्छन्नं कलशं जलपूरितम्

വിധിപ്രകാരം ഗന്ധ-പുഷ്പോപഹാരങ്ങളും നിശ്ചിത ബലി-വിസ്താരങ്ങളും നടത്തി, ജലപൂർണ്ണമായ കലശം വെളുത്ത വസ്ത്രയുഗലത്തോടെ മൂടി ഒരുക്കണം।

Verse 37

तस्यैव पूर्वदिग्भागे सहिरण्यं फलान्वितम्

അതിന്റെ കിഴക്കുഭാഗത്ത് ആ കലശം സ്വർണ്ണസഹിതവും ഫലങ്ങളോടുകൂടിയും സ്ഥാപിക്കണം।

Verse 39

विनायकं समुद्दिश्य पुरः कुण्डे करात्मके । चतुरस्रे योनियुते मेखलाभिर्विभूषिते

വിനായകനെ ഉദ്ദേശിച്ച്, മുന്നിലുള്ള അളവുപ്രകാരം നിർമ്മിത കുണ്ഡത്തിൽ—ചതുരസ്രവും യോനി-ആധാരയുക്തവും മേഖലകളാൽ അലങ്കൃതവുമായതിൽ—വിധിപൂർവ്വം കർമ്മം അനുഷ്ഠിക്കണം।

Verse 40

मधुदूर्वाक्षतैहोमैर्ग्रहहोमादनंतरम् । गणानां त्वेति मंत्रेण दशसाहस्रिकस्तथा

ഗ്രഹഹോമത്തിന് ശേഷം തേൻ, ദൂർവാ പുല്ല്, അക്ഷതം എന്നിവകൊണ്ട് ഹോമാഹുതികൾ അർപ്പിക്കണം; തുടർന്ന് “ഗണാനാം ത്വാ…” മന്ത്രത്തോടെ ദശസഹസ്രസംഖ്യ ജപം/ആഹുതിയും അതുപോലെ നടത്തണം।

Verse 41

कार्यो वै पार्थिवश्रेष्ठ कार्यश्चोदङ्मुखैर्द्विजैः । चतुर्भिश्चतुरै राजन्पीतवस्त्रानुलेपनैः

ഹേ രാജശ്രേഷ്ഠാ! ഈ കർമ്മം തീർച്ചയായും നടത്തണം; ഉത്തരമുഖമായി നിൽക്കുന്ന നാലു നിപുണ ദ്വിജർ, പീതവസ്ത്രവും പീതാനുലേപനവും ധരിച്ചു, വിധിപൂർവ്വം നിർവഹിക്കണം।

Verse 42

पीतांबरधरैश्चैव धृतहेमांगुलीयकैः । ततो होमावसाने तु यजमानं नृपोत्तम

അവർ പീതാംബരം ധരിച്ചു സ്വർണ്ണവളയങ്ങൾ അണിയണം; തുടർന്ന്, ഹേ നൃപോത്തമാ, ഹോമാവസാനത്തിൽ (അവർ) യജമാനനെ വിധിപൂർവ്വം ഉപചരിക്കണം।

Verse 43

मृगचर्मोपरिस्थं च मंत्रैरेभिर्विधानतः । स्नापयेत्प्राङ्मुखं शांतं शुक्लवस्त्रावगुंठितम्

മൃഗചർമ്മത്തിന്മേൽ ഇരിക്കുന്ന, പ്രാച്യമുഖനായ, ശാന്തനായ, വെളുത്ത വസ്ത്രംകൊണ്ട് ആവൃതനായ യജമാനനെ ഈ മന്ത്രങ്ങളാൽ വിധിപൂർവ്വം സ്നാപനം ചെയ്യിക്കണം।

Verse 44

इमं मे गंगे यमुने पंचनद्यः सुपुष्करे । श्रीसूक्तसहितं विष्णोः पावमानं वृषाकपिम्

“ഇമം മേ”—ഹേ ഗംഗേ, ഹേ യമുനേ, ഹേ പഞ്ചനദ്യഃ, ഹേ സുപുഷ്കരേ—ഇത് ശ്രീസൂക്തത്തോടുകൂടെ പാരായണം ചെയ്യണം; അതുപോലെ വിഷ്ണുവിന്റെ പാവമാന സ്തോത്രങ്ങളും വൃഷാകപി സൂക്തവും പാരായണം ചെയ്യണം।

Verse 45

सम्यगुच्चार्य विघ्नानां ततो नाशं प्रपद्यते । ग्रहाः सौम्यत्वमायांति भूता नश्यंति तत्क्षणात्

ഇവയെ സമ്യകായി ഉച്ചരിച്ചാൽ വിഘ്നങ്ങൾ നശിക്കുന്നു. ഗ്രഹങ്ങൾ സൗമ്യരാകുന്നു; ഭൂത-പ്രേതാദികൾ ആ ക്ഷണത്തിൽ തന്നെ അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നു.

Verse 46

आधयो व्याधयो रौद्रा दुष्टरोगा ज्वरादयः । प्रणश्यंति द्रुतं सर्वे तथोत्पाताः सुदारुणाः

മാനസിക ആധികളും ശാരീരിക വ്യാധികളും—ഭീകര രോഗങ്ങൾ, ദുഷ്ടവികാരങ്ങൾ, ജ്വരാദികൾ—എല്ലാം വേഗത്തിൽ നശിക്കുന്നു; അതുപോലെ അത്യന്തം ദാരുണമായ ഉത്പാതങ്ങളും ആപത്തുകളും ശമിക്കുന്നു.

Verse 47

एतत्ते सर्वमाख्यातं यन्मां त्वं परिपृच्छसि । विनायकस्य माहात्म्यं महत्त्वं शांतिकं तथा

നീ എന്നോടു ചോദിച്ചതെല്ലാം ഞാൻ നിനക്കു സമ്യകായി വിശദീകരിച്ചു—വിനായകന്റെ മഹാത്മ്യം, അവന്റെ മഹത്ത്വം, കൂടാതെ ശാന്തി നൽകുന്ന പ്രഭാവവും.

Verse 48

यश्च कीर्त्तयते सम्यक्चतुर्थ्यां सुसमाहितः । शृणोति वा नृपश्रेष्ठ तस्याऽविघ्नं सदा भवेत्

ഹേ നൃപശ്രേഷ്ഠാ! ചതുർത്ഥിദിനത്തിൽ സുസമാഹിതചിത്തനായി ഇതിനെ സമ്യകായി കീർത്തിക്കുന്നവനും, അല്ലെങ്കിൽ ശ്രവിക്കുന്നവനും—അവന് എപ്പോഴും അവിഘ്നത ഉണ്ടാകും.

Verse 49

यंयं काममभिध्यायन्यजेच्चेदं समाहितः । तत्तदाप्नोति नूनं च गणनाथप्रसादतः

ഏത് ഏത് ആഗ്രഹം മനസ്സിൽ ധ്യാനിച്ച് സ്ഥിരചിത്തനായി ഈ ആരാധന ചെയ്യുന്നവൻ, ഗണനാഥന്റെ പ്രസാദത്താൽ നിശ്ചയമായും അതത് ഫലം പ്രാപിക്കുന്നു.