Adhyaya 19

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ तीर्थं पापप्रणाशनम् । वाराहस्य हरेरिष्टं सदा वाससुखप्रदम्

പുലസ്ത്യൻ പറഞ്ഞു—ഹേ രാജശ്രേഷ്ഠാ! തുടർന്ന് പാപനാശകമായ ആ തീർത്ഥത്തിലേക്ക് പോകണം; അത് വരാഹരൂപിയായ ഹരിക്ക് പ്രിയവും, സദാ വാസസുഖം നൽകുന്നതുമാണ്.

Verse 2

वाराहेणावतारेण पृथ्वी तत्र समुद्धृता । हरिणोक्ता स्थिरा तिष्ठ न भेतव्यं कदाचन

വരാഹാവതാരത്താൽ അവിടെ ഭൂമി ഉയർത്തപ്പെട്ടു. അപ്പോൾ ഹരി അവളോട്—‘സ്ഥിരമായി നില്ക്കുക; ഒരിക്കലും ഭയപ്പെടേണ്ട’ എന്നു പറഞ്ഞു.

Verse 3

अहं चेतो गमिष्यामि वैकुण्ठे च पुनः शुभे । वरं वरय कल्याणि यद्यदिष्टं सुदुर्लभम्

‘ഇപ്പോൾ ഞാൻ വീണ്ടും ശുഭമായ വൈകുണ്ഠത്തിലേക്ക് പോകുന്നു. ഹേ കല്യാണി! വരം ചോദിക്കൂ—നിനക്കിഷ്ടമുള്ളത്, അതി ദുർലഭമായാലും.’

Verse 4

पृथिव्युवाच । यदि देयो वरो मह्यं शंखचक्रगदाधर । अनेन वपुषा तिष्ठ ह्यस्मिंस्तीर्थे सदा हरे

പൃഥ്വി പറഞ്ഞു—‘എനിക്ക് വരം നൽകണമെങ്കിൽ, ഹേ ശംഖചക്രഗദാധരാ! ഹേ ഹരി, ഈ രൂപത്തോടെയേ ഈ തീർത്ഥത്തിൽ സദാ നിലകൊള്ളുക.’

Verse 5

हरिरुवाच । अनेन वपुषा देवि पर्वतेऽर्बुदसंज्ञके । अहं स्थास्यामि ते वाक्यात्सदा लोक हिते रतः

ഹരി അരുളിച്ചെയ്തു—ഹേ ദേവീ! ഈ രൂപത്തോടെയേ ‘അർബുദ’ എന്ന പർവതത്തിൽ നിന്റെ വചനപ്രകാരം ഞാൻ സദാ ലോകഹിതത്തിൽ നിരതനായി വസിക്കും।

Verse 6

ममाग्रे यो ह्रदः पुण्यः सुनिर्मलजलान्वितः । माघमासे सिते पक्ष एकादश्यां समाहितः

എന്റെ മുമ്പിൽ അത്യന്തം നിർമലജലങ്ങളാൽ സമ്പന്നമായ ഒരു പുണ്യഹ്രദം ഉണ്ട്. മാഘമാസത്തിലെ ശുക്ലപക്ഷ ഏകാദശിയിൽ ഏകാഗ്രചിത്തനായി അവിടെ സ്നാനം ചെയ്യുന്നവൻ—

Verse 7

तत्र स्नात्वा नरो भक्त्या मुच्यते ब्रह्महत्यया । तत्र श्राद्धं करिष्यंति मनुष्याः श्रद्धयान्विताः

അവിടെ ഭക്തിയോടെ സ്നാനം ചെയ്താൽ മനുഷ്യൻ ബ്രഹ്മഹത്യപാപത്തിൽ നിന്നുപോലും മോചിതനാകും. അവിടെയേ ശുദ്ധശ്രദ്ധയുള്ളവർ ശ്രാദ്ധകർമ്മം നിർവഹിക്കും।

Verse 8

पितॄणां जायते तृप्तिर्यावदाभूतसंप्लवम् । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन स्नानं तत्र समाचरेत्

അവിടെ പിതൃകളുടെ തൃപ്തി മഹാപ്രളയം വരെയും നിലനിൽക്കും. അതിനാൽ എല്ലാ ശ്രമത്തോടെയും ആ സ്ഥലത്ത് വിധിപൂർവ്വം സ്നാനം ആചരിക്കണം।

Verse 9

पुलस्त्य उवाच । इत्युक्त्वांतर्दधे राजन्गोविंदो गरुडध्वजः । तस्मिन्दिने नृपश्रेष्ठ स्नात्वा व्रतं समाचरेत्

പുലസ്ത്യൻ പറഞ്ഞു—ഹേ രാജാവേ! ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞിട്ട് ഗരുഡധ്വജനായ ഗോവിന്ദൻ അന്തർധാനം ചെയ്തു. ഹേ നൃപശ്രേഷ്ഠാ! ആ ദിനത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്ത് വിധിപൂർവ്വം വ്രതം ആചരിക്കണം।

Verse 10

तर्पणं पिंडदानं च यः कुर्याद्भक्तितत्परः । स याति विष्णुसालोक्यं पूर्वजैः सह पार्थिव

ഭക്തിയോടെ തർപ്പണവും പിണ്ഡദാനവും ചെയ്യുന്നവൻ, ഹേ രാജാവേ, പിതൃഗണങ്ങളോടുകൂടെ വിഷ്ണുലോകവാസം പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 11

तत्र दानं प्रशंसंति गत्वा ब्राह्मणसत्तमे । अस्मिंस्तीर्थे नृपश्रेष्ठ गोदानं च करोति यः

അവിടെ, ഹേ ബ്രാഹ്മണോത്തമാ, ദാനത്തെ അത്യന്തം പ്രശംസിക്കുന്നു; കൂടാതെ, ഹേ നൃപശ്രേഷ്ഠാ, ഈ തീർത്ഥത്തിൽ ഗോദാനം ചെയ്യുന്നവൻ—

Verse 12

रोमसंख्यानि वर्षाणि स्वर्गे तिष्ठति मानवः । तस्मात्सर्वात्मना राजन्गोदानं च समाचरेत्

ശരീരത്തിലെ രോമങ്ങളുടെ എണ്ണത്തിനൊത്ത വർഷങ്ങൾ മനുഷ്യൻ സ്വർഗത്തിൽ വസിക്കുന്നു; അതിനാൽ ഹേ രാജാവേ, സർവ്വാത്മനാ ഗോദാനം ആചരിക്കണം।

Verse 13

एकादश्यां विशेषेण कर्त्तव्यं स्नानमुत्तमम् । दानं कुर्याद्यथाशक्त्या स याति परमां गतिम्

പ്രത്യേകിച്ച് ഏകാദശിദിനത്തിൽ ഉത്തമസ്നാനം ചെയ്യണം; ശേഷിയനുസരിച്ച് ദാനം ചെയ്താൽ, അതിലൂടെ പരമഗതി പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 19

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे तृतीयेऽर्बुदखंडे वाराहतीर्थमाहात्म्यवर्णनंनामैकोनविंशोध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീസ്കന്ദ മഹാപുരാണത്തിലെ ഏകാശീതിസാഹസ്രീ സംഹിതയുടെ ഏഴാം പ്രഭാസഖണ്ഡത്തിലെ മൂന്നാം അർബുദഖണ്ഡത്തിൽ ‘വാരാഹതീർത്ഥമാഹാത്മ്യവർണനം’ എന്ന പത്തൊമ്പതാം അധ്യായം സമാപ്തമായി।