Adhyaya 6

Verse 1

। सूत उवाच । तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य त्रिशंकोर्मुनिपुंगवः । विश्वामित्रोऽब्रवीद्वाक्यं किंचिल्लज्जासमन्वितः

സൂതൻ പറഞ്ഞു—ത്രിശങ്കുവിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് മുനിശ്രേഷ്ഠനായ വിശ്വാമിത്രൻ അല്പം ലജ്ജയോടുകൂടി മറുപടി പറഞ്ഞു.

Verse 2

मा विषादं महीपाल विषयेऽत्र करिष्यसि । अनेनैव शरीरेण त्वां नयिष्याम्यहं दिवम्

ഹേ മഹീപാലാ! ഈ കാര്യത്തിൽ വിഷാദിക്കരുത്. ഈ ശരീരത്തോടുകൂടി തന്നെ ഞാൻ നിന്നെ സ്വർഗത്തിലേക്ക് നയിക്കും.

Verse 3

तत्तत्कर्म करिष्यामि स्वर्गार्थे नृपसत्तम । तवाभीष्टं करिष्यामि किं वा यास्यामि संक्षयम्

ഹേ നൃപശ്രേഷ്ഠാ! സ്വർഗ്ഗാർത്ഥം ആവശ്യമായ എല്ലാ കർമങ്ങളും ഞാൻ ചെയ്യും. നിന്റെ അഭീഷ്ടം നിറവേറ്റും; അല്ലെങ്കിൽ ആ ശ്രമത്തിൽ തന്നെ ഞാൻ ക്ഷയിക്കും.

Verse 4

एवमुक्त्वा परं कोपं कृत्वोपरि दिवौकसाम् । उवाच च ततो रौद्रं प्रत्यक्षं तस्य भूपतेः

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞിട്ട് അദ്ദേഹം സ്വർഗ്ഗവാസികളോടു മഹാക്രോധം ഉണർത്തി; പിന്നെ ആ രാജാവിന്റെ സന്നിധിയിൽ തന്നെ തുറന്നുവെച്ച് ഭയങ്കര വാക്കുകൾ ഉച്ചരിച്ചു.

Verse 5

यथा मया द्विजत्वं हि स्वयमेवार्जितं बलात् । तथा सृष्टिं करिष्यामि स्वकीयां नात्र संशयः

ഞാൻ തപോബലത്താൽ സ്വയം ദ്വിജത്വം നേടിയതുപോലെ, അതുപോലെ തന്നെ എന്റെ സ്വന്തം സൃഷ്ടി ഞാൻ സൃഷ്ടിക്കും—ഇതിൽ സംശയമില്ല.

Verse 6

ततस्तं स समालोक्य शंकरं शशिशेखरम् । प्रणम्य विधिवद्भक्त्या स्तुतिं चक्रे महामुनिः

അപ്പോൾ മഹാമുനി ചന്ദ്രശേഖരനായ ശങ്കരനെ ദർശിച്ച്, വിധിപൂർവ്വം ഭക്തിയോടെ നമസ്കരിച്ചു സ്തുതി രചിച്ചു।

Verse 7

विश्वामित्र उवाच । जय देव जयाचिंत्य जय पार्वतिवल्लभ । जय कृष्ण जगन्नाथ जय कृष्ण जगद्गुरो

വിശ്വാമിത്രൻ പറഞ്ഞു—ജയ ദേവാ, ജയ അചിന്ത്യാ, ജയ പാർവതീവല്ലഭാ. ജയ കൃഷ്ണാ ജഗന്നാഥാ, ജയ കൃഷ്ണാ ജഗദ്ഗുരോ।

Verse 8

जयाचिंत्य जयामेय जयानंत जयाच्युत । जयामर जयाजेय जयाव्यय सुरेश्वर

ജയ അചിന്ത്യാ, ജയ അമേയാ, ജയ അനന്താ, ജയ അച്യുതാ. ജയ അമരാ, ജയ അജേയാ, ജയ അവ്യയാ—ഹേ സുരേശ്വരാ।

Verse 9

जय सर्वग सर्वेश जय सर्वसुराश्रय । जय सर्वजनध्येय जय सर्वाघनाशन

ജയ സർവഗാ, ജയ സർവേശാ, ജയ സർവദേവാശ്രയാ. ജയ സർവജനധ്യേയാ, ജയ സർവപാപനാശനാ।

Verse 10

त्वं धाता च विधाता च त्वं कर्ता त्वं च रक्षकः । चतुर्विधस्य देवेश भूतग्रामस्य शंकर

ഹേ ദേവേശ ശങ്കരാ, നീയേ ധാതാവും വിധാതാവും; നീയേ കർത്താവും രക്ഷകനും. ചതുര്വിധ ഭൂതസമൂഹത്തിന്റെ അധിപതി നീയേ.

Verse 11

यथा तिलस्थितं तैलं यथा दधिगतं घृतम् । तथैवाधिष्ठितं कृत्स्नं त्वया गुप्तेन वै जगत्

എള്ളിനുള്ളിൽ എണ്ണ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നതുപോലെയും, തൈരിനുള്ളിൽ നെയ്യ് നിലകൊള്ളുന്നതുപോലെയും, അങ്ങനെ തന്നെ ഹേ ഗൂഢസ്വരൂപാ! ഈ സമസ്ത ജഗത്ത് നിനക്കാൽ വ്യാപ്തവും അധിഷ്ഠിതവും ആകുന്നു.

Verse 12

त्वं ब्रह्मा त्वं हृषीकेशस्त्वं शक्रस्त्वं हुताशनः । त्वं यज्ञस्त्वं वषट्कारस्त्वमिन्दुस्त्वं दिवाकरः

നീ ബ്രഹ്മാവാണ്; നീ ഹൃഷീകേശനാണ്; നീ ശക്രൻ (ഇന്ദ്രൻ) ആണ്; നീ ഹുതാശനൻ (അഗ്നി) ആണ്. നീ യജ്ഞമാണ്; നീ വഷട്കാരമാണ്; നീ ഇന്ദു (ചന്ദ്രൻ) ആണ്; നീ ദിവാകരൻ (സൂര്യൻ) ആണ്.

Verse 13

अथवा बहुनोक्तेन किं स्तवेन तव प्रभो । समासादेव वक्ष्यामि विभूतिं श्रुतिनोदिताम्

അല്ലെങ്കിൽ ഹേ പ്രഭോ! ദീർഘമായ സ്തുതിയാൽ എന്ത് പ്രയോജനം? ശ്രുതി (വേദം) പ്രസ്താവിച്ച നിന്റെ വിഭൂതിയെ ഞാൻ സംക്ഷേപമായി പറയുന്നു.

Verse 14

यत्किंचित्त्रिषु लोकेषु स्थावरं जंगमं विभो । तत्सर्वं भवता व्याप्तं काष्ठं हव्यभुजा यथा

ഹേ വിഭോ! ത്രിലോകങ്ങളിൽ ഉള്ള സ്ഥിരവും ജംഗമവും ആയ എല്ലാം നിനക്കാൽ വ്യാപ്തമാണ്—മരത്തിനുള്ളിൽ ഹവ്യഭുജൻ (അഗ്നി) അന്തർലീനമായിരിക്കുന്നതുപോലെ.

Verse 15

श्रीभगवानुवाच । परितुष्टोऽस्मि भद्रं ते वरं प्रार्थय सन्मुने । यत्ते हृदि स्थितं नित्यं सर्वं दास्याम्यसंशयम्

ശ്രീഭഗവാൻ അരുളിച്ചെയ്തു—ഞാൻ നിന്നിൽ പൂർണ്ണമായി പ്രസന്നനാണ്; നിനക്ക് മംഗളം വരട്ടെ. ഹേ സന്മുനേ! വരം അപേക്ഷിക്ക; നിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ നിത്യം നിലകൊള്ളുന്നതെല്ലാം ഞാൻ സംശയമില്ലാതെ നൽകും.

Verse 16

विश्वामित्र उवाच । यदि तुष्टोसि देवेश यदि देयो वरो मम । तन्मे स्यात्सृष्टिमाहात्म्यं त्वत्प्रसादान्महेश्वर

വിശ്വാമിത്രൻ പറഞ്ഞു—ഹേ ദേവേശാ! നീ പ്രസന്നനായിരിക്കുകയാണെങ്കിൽ, എനിക്ക് വരം നൽകുവാൻ ഇച്ഛിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, ഹേ മഹേശ്വരാ! നിന്റെ പ്രസാദത്താൽ സൃഷ്ടിമാഹാത്മ്യത്തിന്റെ പുണ്യവിവരണം എനിക്ക് ലഭിക്കട്ടെ.

Verse 17

एवमस्त्विति तं चोक्त्वा भगवान्वृषभध्वजः । सर्वैर्गणैः समायुक्तस्ततश्चादर्शनं गतः

അവനോട് ‘ഏവമസ്തു’ എന്നു പറഞ്ഞു, വൃഷഭധ്വജനായ ഭഗവാൻ ശിവൻ സർവ്വഗണങ്ങളോടും കൂടി അവിടെ നിന്ന് അദൃശ്യമാവുകയുണ്ടായി.

Verse 18

विश्वामित्रोऽपि तत्रैव स्थितो ध्यानपरायणः । चक्रे चतुर्विधां सृष्टिं स्पर्द्धया हंसगामिनः

വിശ്വാമിത്രനും അവിടെയേ ധ്യാനപരായണനായി നിലകൊണ്ടു; ഹംസഗാമിയായ (ബ്രഹ്മാവിനോട്) സ്പർധയാൽ ചതുര്വിധ സൃഷ്ടി അവൻ സൃഷ്ടിച്ചു.