तदाश्चर्यं समालोक्य ततोऽहं विस्मयान्वितः । उक्तवांस्तं प्रणम्योच्चैः क्षम्यतामिति सादरम्
tadāścaryaṃ samālokya tato'haṃ vismayānvitaḥ | uktavāṃstaṃ praṇamyoccaiḥ kṣamyatāmiti sādaram
ആ അത്ഭുതം കണ്ടു ഞാൻ വിസ്മയഭരിതനായി; അവനെ നമസ്കരിച്ചു ആദരത്തോടെ ഉച്ചത്തിൽ പറഞ്ഞു— “ക്ഷമിക്കണമേ।”
Narrator
Recognizing error and seeking forgiveness restores dharmic balance; humility is a purifier.
Not explicitly named in this verse; the tīrtha context frames the episode’s sacred significance.
None; the act is ethical (apology/forgiveness) rather than ritual.