Adhyaya 200

Verse 1

विश्वामित्र उवाच । ततः प्रभाते संजाते प्रोद्गते रविमण्डले । सा चापि दुहिता तस्य दीक्षितस्य महात्मनः

വിശ്വാമിത്രൻ പറഞ്ഞു—പിന്നീട് പ്രഭാതം വന്നപ്പോൾ, സൂര്യമണ്ഡലം ഉദിച്ചപ്പോൾ, ആ ദീക്ഷിത മഹാത്മാവിന്റെ പുത്രിയും (അവിടെ) പ്രത്യക്ഷയായി.

Verse 2

रोरूयमाणाऽभ्यगमत्पितरं मातरं प्रति । प्रोवाच गद्गदं वाक्यं बाष्पव्याकुललोचना

അവൾ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പിതാവിനെയും മാതാവിനെയും സമീപിച്ചു. കണ്ണുനീരാൽ വ്യാകുലമായ കണ്ണുകളോടെ ഗദ്ഗദസ്വരത്തിൽ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.

Verse 3

ताताम्ब किमिदं पापं युवाभ्यां समनुष्ठितम् । अन्त्यजस्य प्रदत्ताऽहं यत्पापस्य दुरात्मनः

‘അച്ഛാ, അമ്മേ, നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും എന്തൊരു പാപം ചെയ്തു? എന്നെ ഒരു അന്ത്യജനായ ദുഷ്ടാത്മ പാപിക്കു നൽകിയിരിക്കുന്നു.’

Verse 4

स नष्टो रजनीवक्त्रे ममावेद्य निजं कुलम् । तस्मादहं प्रवेक्ष्यामि प्रदीप्ते हव्यवाहने

‘ഹേ ചന്ദ്രമുഖീ, അവൻ തന്റെ കുലം എനിക്കറിയിക്കാതെ അപ്രത്യക്ഷനായി. അതുകൊണ്ട് ഞാൻ ജ്വലിക്കുന്ന അഗ്നിയിൽ പ്രവേശിക്കും.’

Verse 5

तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा दीक्षितः स सुभद्रकः । निश्चेष्टः पतितो भूमौ वातभग्न इव द्रुमः

അവളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ദീക്ഷിതനായ സുഭദ്രകൻ നിശ്ചേഷ്ടനായി നിലത്തുവീണു; കാറ്റിൽ ഒടിഞ്ഞ വൃക്ഷംപോലെ.

Verse 6

ततः स शीततोयेन संसिक्तश्च पुनःपुनः । लब्ध्वाशु चेतनां कृच्छ्रात्स्वजनैः परिवारितः । प्रलापान्विविधांश्चक्रे ताडयन्स्वशिरो मुहुः

പിന്നീട് അവന്റെ മേൽ വീണ്ടും വീണ്ടും തണുത്ത വെള്ളം തളിച്ചു. പ്രയാസത്തോടെ ബോധം വീണ്ടെടുത്തു, സ്വജനങ്ങൾ ചുറ്റിനിന്നപ്പോൾ, അവൻ പലവിധ വിലാപങ്ങൾ ചെയ്തു, വീണ്ടും വീണ്ടും സ്വന്തം തല അടിച്ചു.

Verse 7

अथ ते ब्राह्मणाः सर्वे तस्य संपर्कदूषिताः । भर्तृयज्ञं समासाद्य तेनैव सहितास्ततः

അപ്പോൾ അവനോടുള്ള സമ്പർക്കം മൂലം മലിനരായ ആ ബ്രാഹ്മണർ എല്ലാവരും ഭർത്തൃയജ്ഞത്തിലേക്ക് ചെന്നു; പിന്നെയും അവനോടൊപ്പം തന്നെ ഒരുമിച്ചു നിന്നു.

Verse 8

प्रोचुर्विनयसंयुक्ताः प्रोच्चैस्तत्सुतया सह । सुभद्रेण निजे हर्म्ये सुतां दत्त्वा निवेशितः

അവർ വിനയത്തോടെ അവന്റെ പുത്രിയോടൊപ്പം ഉച്ചത്തിൽ സംസാരിച്ചു. സുഭദ്രൻ കന്യാദാനം ചെയ്ത് അവനെ തന്റെ മാളികയിൽ തന്നെ പാർപ്പിച്ചു.

Verse 9

चण्डालो द्विजरूपोत्र चंद्रप्रभ इति स्मृतः

ഇവിടെ ബ്രാഹ്മണരൂപം ധരിച്ചിട്ടുള്ള ഒരു ചണ്ഡാലൻ ‘ചന്ദ്രപ്രഭ’ എന്ന നാമത്തിൽ അറിയപ്പെടുന്നു.

Verse 10

यावत्संवत्सरं सार्धं दैवे पित्र्ये च योजितः । पापकर्मा न विज्ञातः सोऽधुना प्रकटोऽभवत्

ഒരു വർഷവും പകുതിയും അവൻ ദൈവകൃത്യങ്ങളിലും പിതൃകൃത്യങ്ങളിലും നിയുക്തനായിരുന്നു; അവന്റെ പാപകർമ്മം തിരിച്ചറിയപ്പെട്ടില്ല—ഇപ്പോൾ അത് വെളിപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

Verse 11

सुभद्रस्यानुषंगेण स्थानं सर्वं प्रदूषितम् । अन्त्यजेन महाभाग तत्कुरुष्व विनिग्रहम्

സുഭദ്രനോടുള്ള അനുഷംഗം മൂലം ഈ മുഴുവൻ സ്ഥലം ഒരു അന്ത്യജനാൽ മലിനമായി. ഹേ മഹാഭാഗ, ആ അപരാധത്തെ നിയന്ത്രിക്കണമേ.

Verse 12

कैश्चित्तस्य गृहे भुक्तं जलं पीतं तथा परैः । अन्यैश्च गृहमानीय प्रदत्तं भोजनं तथा

ചിലർ അവന്റെ വീട്ടിൽ ഭോജനം ചെയ്തു; മറ്റുചിലർ ജലം പാനം ചെയ്തു. മറ്റുള്ളവർ ഭോജനം വീട്ടിലേക്കു കൊണ്ടുവന്ന് (അവർക്കു) സമർപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.

Verse 13

किं वा ते बहुनोक्तेन न स कोऽस्ति द्विजोत्तम । संकरो यस्य नो जातस्तस्य पापस्य संभवः

ഹേ ദ്വിജോത്തമാ! അധികം പറയുന്നതെന്തിന്? ഈ സംകരദോഷം ഉണ്ടാകാത്തവൻ ആരുമില്ല; അതിൽ നിന്നുതന്നെ പാപസാധ്യത ഉദ്ഭവിക്കുന്നു.

Verse 14

त्वया स्थानमिदं पुण्यं कृतं पूर्वं महामते । सर्वेषां च गुरुस्त्वं हि तस्माच्छुद्धिं वदस्व नः

ഹേ മഹാമതേ! മുൻകാലത്ത് നിങ്ങൾ തന്നെയാണ് ഈ സ്ഥാനത്തെ പുണ്യമയമാക്കിയത്. നിങ്ങൾ എല്ലാവർക്കും ഗുരുവാണ്; അതിനാൽ ഞങ്ങൾക്ക് ശുദ്ധിയുടെ മാർഗം പറയുക.

Verse 15

ततः संचिन्त्य सुचिरं स्मृतिशास्त्राण्यनेकशः । प्रायश्चित्तं ददौ तेषां सर्वेषां स द्विजन्मनाम्

അതിനുശേഷം അദ്ദേഹം ദീർഘനേരം ആലോചിച്ച്, പല സ്മൃതിശാസ്ത്രങ്ങളും പരിശോധിച്ച്, ആ എല്ലാ ദ്വിജന്മാർക്കും പ്രായശ്ചിത്തം നിർദ്ദേശിച്ചു.

Verse 16

चांद्रायणशतं प्रादात्सुभद्रायाहिताग्नये । सर्वभंडपरित्यागं पुनराधानमेव च

ആഹിതാഗ്നിയായ സുഭദ്രയ്ക്കായി അദ്ദേഹം ചാന്ദ്രായണ വ്രതങ്ങളുടെ നൂറ് നിർദ്ദേശിച്ചു; കൂടാതെ എല്ലാ ഗൃഹപാത്രങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ച് അഗ്നികളെ വീണ്ടും ആധാനം ചെയ്യാനും വിധിച്ചു.

Verse 17

लक्षहोमविधानं च गृहमध्यविशुद्धये । वह्निप्रवेशनं तस्यास्तत्सुतायाः प्रकीर्तितम्

ഗൃഹത്തിന്റെ അന്തർശുദ്ധിക്കായി ലക്ഷഹോമവിധാനം നിശ്ചയിച്ചു; അവളുടെ പുത്രിക്കായി അഗ്നിപ്രവേശവും പ്രസ്താവിച്ചു.

Verse 18

येन यावंति भोज्यानि तस्य भुक्तानि मंदिरे । तस्य तावंति कृच्छ्राणि तेनोक्तानि महात्मना

അവന്റെ ഗൃഹത്തിൽ ഒരാൾ എത്ര ഭോജ്യങ്ങൾ ഭുജിച്ചുവോ, മഹാത്മാവ് അവനു അത്രയും കൃച്ഛ്രപ്രായശ്ചിത്തങ്ങൾ നിർദേശിച്ചു.

Verse 19

यैर्जलानि प्रपीतानि यावन्मात्राणि तद्गृहे । प्राजापत्यानि दत्तानि तेभ्यस्तावंति पार्थिव

ഹേ രാജാവേ! ആ ഗൃഹത്തിൽ അവർ എത്ര അളവിൽ ജലം പാനമാക്കിയുവോ, അവർക്കു അത്രയും പ്രാജാപത്യ പ്രായശ്ചിത്തങ്ങൾ നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടു.

Verse 20

ब्राह्मणानां तथान्येषां तत्र स्थाने निवासिनाम् । तत्स्पर्शदूषितानां च प्राजापत्यं पृथक्पृथक्

ആ സ്ഥലത്ത് വസിക്കുന്ന ബ്രാഹ്മണർക്കും മറ്റു ജനങ്ങൾക്കും, അതിന്റെ സ്പർശം മൂലം ദൂഷിതരായവർക്കും, ഓരോരുത്തർക്കും വേറേവേറെയായി പ്രാജാപത്യ പ്രായശ്ചിത്തം നിശ്ചയിച്ചു.

Verse 21

स्त्रीशूद्राणां तदर्धं च तदर्ध बालवृद्धयोः । मृन्मयानां च भांडानां परित्यागो निवेदितः

സ്ത്രീകൾക്കും ശൂദ്രർക്കും അതിന്റെ പകുതി (പ്രായശ്ചിത്തം) എന്നു പറഞ്ഞു; കുട്ടികൾക്കും വൃദ്ധർക്കും അതിന്റെയും പകുതി; കൂടാതെ മൺപാത്രങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കണമെന്നും നിർദേശിച്ചു.

Verse 22

सर्वेषामेव लोकानां रसत्यागस्तथैव च । कोटिहोमस्तु निर्दिष्टो ब्रह्मस्थाने यथोदितः । सर्वस्थानविशुद्ध्यर्थं स्थानवित्तेन केवलम्

സകല ലോകജനങ്ങൾക്കും ‘രസ’ (ഭോഗാസ്വാദം/ഇഷ്ടഭക്ഷണം) ഉപേക്ഷിക്കലും വിധിയായി പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ബ്രഹ്മസ്ഥാനത്തിൽ യഥോക്തമായി കോടിഹോമം നിർദ്ദേശിച്ചിരിക്കുന്നു. എല്ലാ സ്ഥലങ്ങളുടെയും ശുദ്ധിക്കായി ആ സ്ഥലത്തിന്റേതായ ധനസാധനങ്ങളാൽ മാത്രം ഈ കർമ്മം നടത്തേണ്ടതാണ്.

Verse 23

अथोवाच पुनर्विप्रान्स कृत्वा चोच्छ्रितं भुजम । तारनादेन महता सर्वांस्तान्नागरोद्भवान्

അതിനുശേഷം അദ്ദേഹം വീണ്ടും ബ്രാഹ്മണന്മാരോട് അരുളിച്ചെയ്തു; ഭുജം ഉയർത്തി, മഹത്തായ മുഴങ്ങുന്ന വിളിയോടെ നാഗരത്തിൽ ജനിച്ച എല്ലാവരെയും ആഹ്വാനിച്ചു.

Verse 24

सुभद्रेण च सर्वस्वं देयं विप्रेभ्य एव च । चतुर्थांशश्च यैर्भुक्तं तद्गृहे स्वधनस्य च

ശുഭസങ്കൽപ്പത്തോടെ സ്വന്തം സർവ്വസ്വവും ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കേ ദാനം ചെയ്യണം. കൂടാതെ ചതുർത്ഥാംശം അനുഭവിച്ചവർ തങ്ങളുടെ വീട്ടിൽ തങ്ങളുടെ ധനത്തിന്റെ നാലിലൊന്ന് നൽകണം.

Verse 25

अष्टांशं यैर्जलं पीतं गोदानं स्पर्शसंभवम् । शेषाणामपि लोकानां यथाशक्त्या तु दक्षिणा

ജലം പാനം ചെയ്തവർ അഷ്ടമാംശം നൽകുകയും, സ്പർശവിധിയിൽ നിന്നുയർന്ന ഗോദാനവും നടത്തുകയും വേണം. ശേഷിക്കുന്നവർ തങ്ങളുടെ ശേഷിയനുസരിച്ച് ദക്ഷിണാ-ദാനം നൽകണം.

Verse 26

दीक्षितेन जपः कार्यो लक्षगायत्रिसंभवः । शेषैर्विप्रैर्यथा वित्तं तथा कार्यो जपोऽखिलः

ദീക്ഷിതൻ ഗായത്രി മന്ത്രം ലക്ഷ (ഒരു ലക്ഷം) തവണ ജപിക്കണം. ശേഷിക്കുന്ന ബ്രാഹ്മണന്മാരും തങ്ങളുടെ ധന-സാമർത്ഥ്യത്തിന് അനുസരിച്ച് സമ്പൂർണ്ണ ജപം നടത്തണം.

Verse 27

अहं चैव करिष्यामि प्राणायामशतत्रयम् । नित्यमेव द्विजश्रेष्ठाः षष्ठकालकृताशनः

ഞാൻ തന്നേ മൂന്നു നൂറ് പ്രാണായാമങ്ങൾ ചെയ്യും. ഹേ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, ഞാൻ ഇത് നിത്യവും ഷഷ്ഠകാലത്തിൽ മാത്രം ആഹാരം കഴിച്ച് നിയമത്തോടെ ആചരിക്കും.

Verse 28

यावत्संवत्सरस्यांतं ततः शुद्धिर्भविष्यति । जन संपर्कसंजाता सैवं तस्य दुरात्मनः

വർഷാന്തം വരെ ഇങ്ങനെ തന്നെയിരിക്കും; അതിനുശേഷം ശുദ്ധി ഉണ്ടാകും. ജനസമ്പർക്കത്തിൽ നിന്നുണ്ടായ മലിനത ആ ദുരാത്മാവിന്റേതായിരുന്നു—ഇതുതന്നെ അതിന്റെ പരിഹാരമാണ്.

Verse 29

एवमुक्त्वा ततो भूयः स प्रोवाच द्विजोत्तमान् । अथाऽद्यान्मध्यगास्येन ब्रह्मस्थानसमाश्रयान्

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞിട്ട് അവൻ വീണ്ടും ദ്വിജോത്തമന്മാരെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു. തുടർന്ന് ഇന്നുതന്നെ, അവരുടെ മദ്ധ്യേ നിന്നുകൊണ്ട്, ബ്രഹ്മസ്ഥാനത്തെ ആശ്രയിച്ചവർക്കു ഉപദേശം നൽകി.

Verse 30

अद्यप्रभृति यः कन्यामविदित्वा तु नागरम् । नागरो दास्यति क्वापि पतितः स भविष्यति

ഇന്നുമുതൽ നാഗരത്വം ഉറപ്പാക്കാതെ ആരെങ്കിലും കന്യാദാനം ചെയ്താൽ, അവൻ എവിടെ ചെയ്താലും—പതിതനാകും.

Verse 31

अश्राद्धेयो ह्यपांक्तेयो नागराणां विशेषतः

അവൻ ശ്രാദ്ധം സ്വീകരിക്കാൻ അയോഗ്യനും, ഭോജനപങ്ക്തിയിൽ ഇരിക്കാൻ അയോഗ്യനും ആകുന്നു—പ്രത്യേകിച്ച് നാഗരന്മാരിൽ.

Verse 32

यः श्राद्धं नागरं मुक्त्वा ह्यन्यस्मै संप्रदास्यति । विमुखास्तस्य यास्यंति पितरो विबुधैः सह

ശ്രാദ്ധത്തിൽ നിശ്ചിതമായ ‘നാഗര’ പാത്രനെ വിട്ട് മറ്റൊരാൾക്കു ദാനം ചെയ്യുന്നവന്റെ പിതൃക്കൾ ദേവന്മാരോടുകൂടെ വിമുഖരായി പുറപ്പെട്ടുപോകുന്നു।

Verse 33

नागरेण विना यस्तु सोमपानं करिष्यति । स करिष्यत्यसंदिग्धं मद्यपानं तु नागरः । तन्मतेन विना यस्तु श्राद्धकर्म करिष्यति

‘നാഗര’ ആചാര്യനില്ലാതെ സോമപാനവിധി ചെയ്യുന്നവൻ നിസ്സംശയം മദ്യപാനമാർഗത്തിലേക്ക് പതിക്കുന്നു; അതുപോലെ ആ നാഗരപരമ്പരയുടെ മതമില്ലാതെ ശ്രാദ്ധകർമ്മം ചെയ്യുന്നവൻ…

Verse 34

ततः सर्वं वृथा तस्य भविष्यति न संशयः । विशुद्धिरहितं यस्तु नागरं भोजयिष्यति

അപ്പോൾ അവന്റെ എല്ലാം വ്യർത്ഥമാകും—ഇതിൽ സംശയമില്ല; കൂടാതെ ശുദ്ധിയില്ലാത്ത ‘നാഗര’നെ ഭോജനിപ്പിക്കുന്നവൻ…

Verse 35

श्राद्धे तस्यापि तत्सर्वं व्यर्थतां संप्रयास्यति । सर्वेषां नागराणां च मर्यादेयं कृता मया

അവന്റെ ശ്രാദ്ധത്തിലും അതെല്ലാം വ്യർത്ഥമാകും; എല്ലാ ‘നാഗര’ർക്കുമായി ഈ മര്യാദ ഞാൻ നിശ്ചയിച്ചിരിക്കുന്നു।

Verse 36

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन शुद्धिः कार्या द्विजोत्तमैः । वर्षेवर्षे तु संप्राप्ते स्वस्थानस्य विशुद्धये

അതുകൊണ്ട് ദ്വിജോത്തമർ സർവ്വശ്രമത്തോടെയും ശുദ്ധി ആചരിക്കണം—വർഷംതോറും സമയം വന്നാൽ—സ്വസ്ഥാനം/സമൂഹത്തിന്റെ വിശുദ്ധിക്കായി।

Verse 37

विश्वामित्र उवाच । एतत्ते सर्वमाख्यातं यत्पृष्टोऽस्मि नृपोत्तम । श्राद्धार्हा नागरा येन नागराणां व्यवस्थिताः । भर्तृयज्ञेन मर्यादा कृता तेषां यथा पुरा

വിശ്വാമിത്രൻ പറഞ്ഞു—ഹേ നൃപോത്തമാ! നീ ചോദിച്ചതെല്ലാം ഞാൻ നിനക്കു സമ്യകായി അറിയിച്ചു—എന്തുകൊണ്ടാണ് നാഗരർ ശ്രാദ്ധാർഹരായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നത്, എങ്ങനെ നാഗരരുടെ വിധിപൂർവമായ വ്യവസ്ഥ സ്ഥാപിതമാകുന്നത്. അവരുടെ ആചാരമര്യാദ ഭർത്തൃയജ്ഞം മുഖേന, പുരാതനകാലത്തെപ്പോലെ, സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു।