Adhyaya 175

Verse 1

सूत उवाच । एवं संशोचते यावदात्मानं परिगर्हयन् । ततस्तु ब्रह्मणा प्रोक्तः स्वयमभ्येत्य भो द्विजाः

സൂതൻ പറഞ്ഞു: ഹേ ബ്രാഹ്മണരേ, അവൻ ഇപ്രകാരം ദുഃഖിക്കുകയും സ്വയം പഴിക്കുകയും ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, ബ്രഹ്മാവ് നേരിട്ട് വന്ന് അവനോട് പറഞ്ഞു.

Verse 2

त्वया शंका न कर्तव्या सुतस्यास्य कृते द्विज । अज्ञानादेव ते जातो दैवयोगेन बालकः

ഹേ ദ്വിജാ! ഈ ബാലൻ നിന്റെ പുത്രനെന്ന കാര്യത്തിൽ നീ സംശയം വരുത്തരുത്. അജ്ഞാനത്താലും ദൈവയോഗത്താലും ഈ കുട്ടി നിനക്കു ജനിച്ചിരിക്കുന്നു.

Verse 3

याज्ञवल्क्य उवाच । तथापि देव मे शुद्धिर्हृदयस्य न जायते । तस्माद्वद सुरश्रेष्ठ प्रायश्चित्तं विशुद्धये

യാജ്ഞവൽക്ക്യൻ പറഞ്ഞു—ഹേ ദേവാ! എന്നിരുന്നാലും എന്റെ ഹൃദയശുദ്ധി ഉദിക്കുന്നില്ല. അതിനാൽ, ഹേ സുരശ്രേഷ്ഠാ, പൂർണ്ണ വിശുദ്ധിക്കായി പ്രായശ്ചിത്തം അരുളിച്ചെയ്യുക.

Verse 4

ब्रह्मोवाच । यदि ते चित्तशुद्धिस्तु न कथंचित्प्रवर्तते । तत्स्थापय महाभाग लिंगं देवस्य शूलिनः

ബ്രഹ്മാവ് അരുളിച്ചെയ്തു—നിനക്കു ചിത്തശുദ്ധി യാതൊരു വിധത്തിലും ഉണ്ടാകുന്നില്ലെങ്കിൽ, ഹേ മഹാഭാഗാ, ശൂലധാരിയായ ദേവൻ (ശിവൻ)ന്റെ ലിംഗം സ്ഥാപിക്കൂ.

Verse 5

अज्ञानाज्ज्ञानतोवापि यत्पापं कुरुते नरः । ब्रह्महत्यादिकं चापि स्त्रीवधाद्वापि यद्भवेत्

അജ്ഞാനത്താലോ അറിഞ്ഞുകൊണ്ടോ മനുഷ്യൻ ചെയ്യുന്ന ഏതു പാപമായാലും—ബ്രഹ്മഹത്യ മുതലായവയോ സ്ത്രീവധം വരെയോ—എന്തൊരു ദോഷം ഉദിച്ചാലും;

Verse 6

पंचेष्टिकामयं वापि यः कुर्याद्धरमन्दिरम् । तस्य तन्नाशमायाति तमः सूर्योदये यथा

അഞ്ച് ഇഷ്ടകാമനകളാൽ പ്രേരിതനായിട്ടുപോലും ആരെങ്കിലും ഹരൻ (ശിവൻ)ന്റെ മന്ദിരം പണിതാൽ, അവന്റെ ആ ദോഷം നശിക്കും—സൂര്യോദയത്തിൽ ഇരുട്ട് അകലുന്നതുപോലെ.

Verse 7

विशेषेण महाभाग हाटकेश्वरसंभवे । क्षेत्रे तत्र सुमेध्ये तु सर्वपातकनाशने

വിശേഷമായി, ഹേ മഹാഭാഗാ! ഹാടകേശ്വരന്റെ പ്രാകട്യവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ആ പരമപവിത്ര ക്ഷേത്രത്തിൽ, അതി മേധ്യമായതും സർവ്വപാപനാശിനിയുമായതും ആകുന്നു।

Verse 8

कलिकाले च संप्राप्ते यत्र पापं न विद्यते । अहमप्यत्र वांछामि यज्ञं कर्तुं द्विजोत्तम

കലിയുഗം വന്നാലും പാപം ഇല്ലാത്ത ആ സ്ഥലത്ത് ഞാനും യജ്ഞം നടത്താൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു, ഹേ ദ്വിജോത്തമാ।

Verse 9

आनयिष्यामि तत्तीर्थं पुष्करं चात्मनः प्रियम् । कलिकालभयाच्चैतद्यावन्नो व्यर्थतां व्रजेत्

എനിക്ക് പ്രിയമായ തീർത്ഥമായ പുഷ്കരത്തെ ഞാൻ ഇവിടെ കൊണ്ടുവരും; കലിയുഗഭയത്താൽ ഈ പുണ്യം വ്യർത്ഥമാകാതിരിക്കട്ടെ।

Verse 10

कलिकाले तु संप्राप्ते तीर्थानि सकलानि च । यास्यंति व्यर्थतां विप्र मुक्त्वेदं क्षेत्रमुत्तमम्

കലിയുഗം വന്നാൽ, ഹേ വിപ്രാ! ഈ ഉത്തമ ക്ഷേത്രം ഒഴികെ എല്ലാ തീർത്ഥങ്ങളും ഫലഹീനമാകും।

Verse 11

सूत उवाच । एवमुक्त्वा चतुर्वक्त्रस्ततश्चादर्शनं गतः । याज्ञवल्क्योऽपि तच्छ्रुत्वा पितामहवचोऽ खिलम्

സൂതൻ പറഞ്ഞു—ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ചതുര്മുഖൻ (ബ്രഹ്മാവ്) പിന്നെ ദർശനാതീതനായി. യാജ്ഞവൽക്ക്യനും പിതാമഹന്റെ സമസ്ത വചനങ്ങളും പൂർണ്ണമായി കേട്ട്।

Verse 12

लिंगं संस्थापयामास ज्ञात्वा क्षेत्रमनुत्तमम् । अब्रवीच्च ततो वाक्यं मेघगंभीरया गिरा

ക്ഷേത്രം അനുത്തമമെന്നു അറിഞ്ഞ് അദ്ദേഹം ലിംഗം സ്ഥാപിച്ചു. തുടർന്ന് മേഘഗർജനപോലെ ഗംഭീരമായ സ്വരത്തിൽ വചനമുരച്ചു.

Verse 13

अष्टम्यां च चतुर्दश्यां यो लिंगं मामकं त्विदम् । स्नापयिष्यति सद्भक्त्या तस्य पापं प्रयास्यति

അഷ്ടമിയിലും ചതുര്ദശിയിലും ആരെങ്കിലും എന്റെ ഈ ലിംഗത്തെ സദ്ഭക്തിയോടെ സ്നാപനം ചെയ്‌താൽ അവന്റെ പാപം അകന്നു പോകും.

Verse 14

परदारकृतं यच्च मात्रापि च समं कृतम् । क्षालयिष्यति तत्पापं स्नापितं पूजितं परैः

പരസ്ത്രീഗമനത്തിൽ നിന്നുള്ള പാപവും, മാതാവിനോടുള്ള അപരാധസമമായ ഭീകരപാപവും—ഇത് സ്നാപനം ചെയ്ത് വിധിപൂർവ്വം പൂജിച്ചാൽ കഴുകി നീങ്ങും.

Verse 15

अस्मिन्नहनि संप्राप्ते तस्य पक्षसमुद्भवम् । प्रयास्यति कृतं पापं यदज्ञानाद्विनिर्मितम्

ഈ പുണ്യദിനം വന്നെത്തുമ്പോൾ ആ പക്ഷത്തിൽ സഞ്ചിതമായ പാപങ്ങൾ അകന്നു പോകും—അജ്ഞാനവശാൽ ചെയ്ത ദോഷങ്ങൾ ലയിക്കും.

Verse 16

ततःप्रभृति विख्यातो याज्ञव ल्क्येश्वरः शुभः । तस्मिन्क्षेत्रे द्विजश्रेष्ठा हाटकेश्वरसंज्ञके

അന്നുമുതൽ, ഹേ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ, ഹാടകേശ്വരമെന്ന പേരുള്ള ആ ക്ഷേത്രത്തിൽ ‘യാജ്ഞവൽക്യേശ്വരൻ’ എന്ന ശുഭപ്രഭു പ്രസിദ്ധനായി.

Verse 175

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये याज्ञवल्क्येश्वरोत्पत्तिमाहात्म्यवर्णनंनाम पंचसप्तत्युत्तरशततमोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീ സ്കന്ദമഹാപുരാണത്തിലെ ഏകാശീതിസാഹസ്രീ സംഹിതയുടെ ഷഷ്ഠ നാഗരഖണ്ഡത്തിൽ, ഹാടകേശ്വരക്ഷേത്രമാഹാത്മ്യത്തിലെ “യാജ്ഞവൽക്ക്യേശ്വര ഉത്പത്തി-മാഹാത്മ്യവർണ്ണനം” എന്ന നാമമുള്ള നൂറ്റെഴുപത്തിയഞ്ചാം അധ്യായം സമാപ്തമായി।