Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 40
अथ तां च मृतां दृष्ट्वा रुदित्वा च चिरं द्विजाः । याज्ञवल्क्यः सभार्यस्तु दत्त्वा वह्निं च शोकधृक् । जगाम स्वाश्रमं पश्चाद्दत्त्वा च सलिलाञ्जलिम्
atha tāṃ ca mṛtāṃ dṛṣṭvā ruditvā ca ciraṃ dvijāḥ | yājñavalkyaḥ sabhāryastu dattvā vahniṃ ca śokadhṛk | jagāma svāśramaṃ paścāddattvā ca salilāñjalim
അവളെ മരിച്ച നിലയിൽ കണ്ടപ്പോൾ ദ്വിജർ ദീർഘനേരം കരഞ്ഞു. തുടർന്ന് ദുഃഖഭാരത്തോടെ യാജ്ഞവൽക്ക്യൻ ഭാര്യയോടുകൂടെ അവളെ അഗ്നിയിൽ സമർപ്പിച്ച് അന്ത്യേഷ്ടി നടത്തി; ജലാഞ്ജലി അർപ്പിച്ച ശേഷം സ്വന്തം ആശ്രമത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.
Unspecified narrator (Purāṇic narration within Nāgara-khaṇḍa)
Scene: Brahmins weep; Yājñavalkya, sorrowful, performs cremation by placing the body on the pyre and lighting the fire; afterward he stands by water offering salilāñjali, then walks back toward the hermitage.
FAQs
Even amid grief, dharma is upheld through proper last rites—fire-offering for the departed and water-oblation—honoring the soul’s transition.
No specific tīrtha is named in this verse; it supports the larger tīrtha narrative by modeling dharmic conduct.
Antyeṣṭi (consigning to fire/cremation) and salilāñjali (offering water-oblation) are explicitly mentioned.