Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 41
सोऽपि बालोऽथ ववृधे पिप्पलास्वादपुष्टिधृक् । अश्वत्थस्य तले तस्य वृद्धिं याति शनैःशनैः
so'pi bālo'tha vavṛdhe pippalāsvādapuṣṭidhṛk | aśvatthasya tale tasya vṛddhiṃ yāti śanaiḥśanaiḥ
ആ ബാലനും പിന്നെ പിപ്പലഫലങ്ങളുടെ ആസ്വാദനത്തിൽ പോഷിതനായി വളർന്നു. ആ അശ്വത്ഥവൃക്ഷത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ അവൻ പതുക്കെ പതുക്കെ ദേഹവൃദ്ധി പ്രാപിച്ചു.
Unspecified narrator (Purāṇic narration within Nāgara-khaṇḍa)
Scene: A luminous boy beneath a broad-canopied aśvattha, calmly eating pippala fruits; the forest around is quiet yet suggestive of hidden danger; shafts of light filter through leaves.
FAQs
Sustenance can be simple and sattvic; steady growth comes through patience and austere living, often sheltered by sacred nature (like the aśvattha).
The verse highlights a sacred setting (aśvattha tree) within the chapter’s tīrtha framework, but does not name a specific pilgrimage site.
None; it describes the boy’s simple forest life and gradual growth.