Adhyaya 153

Verse 1

सूत उवाच । तथान्यदपि तत्रास्ति रूपतीर्थमनुत्तमम् । यत्र स्नातो नरः सम्यग्विरूपो रूपवान्भवेत्

സൂതൻ പറഞ്ഞു—അവിടെ മറ്റൊരു അനുത്തമ തീർത്ഥവും ഉണ്ട്, അതിന്റെ പേര് രൂപതീർത്ഥം; അവിടെ ശരിയായി സ്നാനം ചെയ്താൽ വിരൂപനായ മനുഷ്യനും രൂപവാനാകുന്നു।

Verse 2

पूर्वं भगवता तेन ब्रह्मणा लोक कर्तृणा । सृष्टिं कृत्वा च विस्तीर्णां यथोक्तं च चतुर्विधाम्

മുമ്പ് ലോകകർ‍ത്താവായ ഭഗവാൻ ബ്രഹ്മാവ്, പറഞ്ഞതുപോലെ, വിശാലമായ ചതുര്വിധ സൃഷ്ടി സൃഷ്ടിച്ചു।

Verse 3

ततः स चिन्तयामास रूपसंचयसंयुताम् । एकामप्सरसं दिव्यां देवमायां सृजाम्यहम्

അതിനുശേഷം അദ്ദേഹം ചിന്തിച്ചു—“രൂപസമ്പത്തിന്റെ നിധിയോടെ യുക്തമായ ഒരു ദിവ്യ അപ്സരസിനെ, ദേവമയായെ ഞാൻ സൃഷ്ടിക്കും।”

Verse 4

ततश्च सर्वदेवानां समादाय तिलंतिलम् । रूपं च निर्ममे पश्चादत्याश्चर्यमयीं च ताम्

അപ്പോൾ അദ്ദേഹം എല്ലാ ദേവന്മാരിൽ നിന്നുമുള്ള തിലതില അംശം ശേഖരിച്ച്, പിന്നെ അവളുടെ രൂപസൗന്ദര്യം നിർമ്മിച്ചു; അവളെ അത്യാശ്ചര്യമയിയായി സൃഷ്ടിച്ചു।

Verse 5

यां दृष्ट्वा क्षोभमापन्नः स्वयमेव पितामहः

അവളെ കണ്ടപ്പോൾ സ്വയം പിതാമഹൻ (ബ്രഹ്മാവ്) പോലും ക്ഷോഭത്തിലായി।

Verse 6

ततस्तां प्रेषयामास कैलासं प्रति पद्मजः । गच्छ देवि महादेवं प्रणमस्व शुचिस्मिते

അപ്പോൾ പദ്മജൻ (ബ്രഹ്മാവ്) അവളെ കൈലാസത്തിലേക്ക് അയച്ചു പറഞ്ഞു— “പോകുക ദേവി, മഹാദേവനെ പ്രണാമിക്കൂ, ഹേ ശുചിസ്മിതേ।”

Verse 7

ततः सा सत्वरं गत्वा कैलासं पर्वतोत्तमम् । अपश्यच्छंकरं तत्र निर्विष्टं पार्वतीसमम्

പിന്നീട് അവൾ വേഗത്തിൽ പർവതോത്തമമായ കൈലാസത്തിലേക്ക് ചെന്നു; അവിടെ പാർവതിയോടൊപ്പം ആസീനനായ ശങ്കരനെ കണ്ടു।

Verse 9

शंकरोऽपि च तां दृष्ट्वा विस्मयं परमं गतः । सुदृष्टां नाकरोद्भीत्या पार्श्वस्थां वीक्ष्य पार्वतीम् । ततः प्रदक्षिणां चक्रे सा प्रणम्य महेश्वरम् । श्रद्धया परया युक्ता कृतांजलिपुटा स्थिता

ശങ്കരനും അവളെ കണ്ടപ്പോൾ പരമ വിസ്മയത്തിലായി; എന്നാൽ മര്യാദാഭയത്താൽ അവളെ പൂർണ്ണമായി നോക്കാതെ, സമീപത്ത് നിന്ന പാർവതിയെയായിരുന്നു ദൃഷ്ടി. തുടർന്ന് അവൾ മഹേശ്വരനെ പ്രണാമിച്ച് പ്രദക്ഷിണം ചെയ്തു; പരമ ശ്രദ്ധയോടെ കയ്യുകൾ ചേർത്ത് നിന്നു।

Verse 10

यावद्दक्षिणपार्श्वस्था तावद्वक्त्रं स दक्षिणम् । प्रचकार महादेवस्तदुपाकृष्टलोचनः

അവൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ വലതുപാർശ്വത്തിൽ നിലകൊണ്ടിരുന്നത്രയും കാലം മഹാദേവൻ മുഖം വലത്തോട്ടു തിരിച്ചു; അവളിലേക്കാകർഷിതമായ കണ്ണുകളോടെ നോക്കി।

Verse 11

पश्चिमायां यदा साऽभूत्प्रदक्षिणवशाच्छुभा । पश्चिमं वदनं तेन तदर्थं च कृतं ततः

ആ ശുഭയായവൾ പ്രദക്ഷിണയുടെ ബലത്തിൽ പടിഞ്ഞാറ് പാർശ്വത്തിലായപ്പോൾ, അതേ ഉദ്ദേശത്തിനായി ദേവൻ പടിഞ്ഞാറുമുഖം സൃഷ്ടിച്ചു।

Verse 12

एवमुत्तरसंस्थायां तस्यां देवेन शंभुना । उत्तरं वदनं क्लृप्तं गौरीभीतेन चेतसा । न ग्रीवां चालयामास कथंचिदपि स द्विजाः

അതു പോലെ അവൾ വടക്കായി നിലകൊണ്ടപ്പോൾ, ഗൗരീഭയത്താൽ വിറയുന്ന മനസ്സോടെ ശംഭുദേവൻ വടക്കുമുഖം ഒരുക്കി; ഹേ ദ്വിജന്മാരേ, അദ്ദേഹം എങ്ങനെയും കഴുത്ത് ചലിപ്പിച്ചില്ല।

Verse 13

एतस्मिन्नंतरे तत्र नारदो मुनिपुंगवः । अब्रवीत्पार्वतीं पश्चात्प्रणिपत्य महेश्वरम्

അതിനിടയിൽ അവിടെ മുനിശ്രേഷ്ഠനായ നാരദൻ ആദ്യം മഹേശ്വരനെ പ്രണാമം ചെയ്തു, പിന്നെ പാർവതിയോട് വചനം പറഞ്ഞു।

Verse 14

नारद उवाच । पश्य पार्वति ते पत्युश्चेष्टितं गर्हितं यथा । दृष्ट्वा रूपवतीं नारीं कृतं ।मुखचतुष्टयम्

നാരദൻ പറഞ്ഞു—ഹേ പാർവതീ, നോക്കുക; നിന്റെ ഭർത്താവിന്റെ പെരുമാറ്റം എത്ര നിന്ദ്യമാണ്! സുന്ദരിയായ സ്ത്രീയെ കണ്ടപ്പോൾ അദ്ദേഹം തനിക്കായി നാലു മുഖങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചു।

Verse 16

हास्यस्य पदवीमद्य त्वं गमिष्यसि पार्वति । सर्वासां देवपत्नीनां ज्ञात्वान्यासक्तमीश्वरम्

പാർവതി, ഇന്ന് എല്ലാ ദേവപത്നിമാരുടെയും ഇടയിൽ നീ പരിഹാസവിഷയമാകും; ഈശ്വരൻ മറ്റൊരാളിൽ ആസക്തനാണെന്ന് അവർ അറിഞ്ഞാൽ.

Verse 17

एतद्देवि विजानासि यादृक्चित्तं शिवोद्भवम् । अस्या उपरि वेश्याया निंदिताया विचक्षणैः

ദേവീ, ശിവോത്ഭവമായ മനസ്സ് എങ്ങനെയെന്നു നീ അറിയുന്നു; എങ്കിലും വിവേകികൾ നിന്ദിക്കുന്ന ഈ വേശ്യയിലേക്കാണ് അത് തിരിയുന്നത്.

Verse 18

समादाय निजे हर्म्य एतां संस्थापयिष्यति । परं लज्जासमोपेतो न ब्रवीति वचः शुभे

അവളെ എടുത്തുകൊണ്ട് തന്റെ തന്നെ പ്രാസാദത്തിൽ സ്ഥാപിക്കും; എന്നാൽ ലജ്ജയിൽ മുങ്ങി, ഹേ ശുഭേ, ഒരു വാക്കും പറയുകയില്ല.

Verse 19

अहमेतद्विजानामि न त्वया सदृशी क्वचित् । अस्ति नारी तथाऽन्योपि विजानाति सुरेश्वरि

ഞാൻ ഇത് അറിയുന്നു—നിനക്കുപോലെയുള്ള സ്ത്രീ എവിടെയും ഇല്ല; ഹേ സുരേശ്വരീ, നിനക്കുപോലെ മനസ്സിലാക്കുന്ന മറ്റൊരു സ്ത്രീയും ഇല്ല.

Verse 20

ततो निरोधया मास द्रुतं सा पर्वतात्मजा । सर्वनेत्राणि देवस्य महिषीधर्ममाश्रिता

അപ്പോൾ പർവതപുത്രി വേഗത്തിൽ (അവനെ) തടഞ്ഞു; നിയമപത്നിയുടെ മഹിഷീധർമ്മം ആശ്രയിച്ച് ദേവന്റെ എല്ലാ ദൃഷ്ടികളെയും നിയന്ത്രിച്ചു.

Verse 21

एतस्मिन्नंतरे शैला विशीर्यंति समंततः । मर्यादां संत्यजंति स्म सर्वे च मकरालयाः

അതിനിടയിൽ എല്ലാദിക്കുകളിലും പർവ്വതങ്ങൾ പിളർന്ന് തുടങ്ങി; മകരങ്ങളുടെ ആലയമായ സമുദ്രങ്ങൾ എല്ലാം തങ്ങളുടെ അതിരുമര്യാദകൾ ഉപേക്ഷിച്ചു.

Verse 22

प्रलयस्य समुत्थानं संजातं द्विजसत्तमाः । तावद्ब्रह्मदिनं प्राप्तं परमं सृष्टिलक्षणम्

ഹേ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ! പ്രളയത്തിൽ നിന്നുള്ള ഉത്ഥാനം സംഭവിച്ചു; തുടർന്ന് സൃഷ്ടിയുടെ ലക്ഷണങ്ങളാൽ ചിഹ്നിതമായ പരമ ‘ബ്രഹ്മദിനം’ എത്തി.

Verse 23

निमेषेण पुनस्तस्य प्रलयस्य प्रजापतेः । ब्रह्मणः सा निशा प्रोक्ता सर्वं तोयमयं भवेत्

വീണ്ടും ഒരു നിമിഷത്തിനുള്ളിൽ തന്നെ പ്രജാപതിയുടെ ആ പ്രളയം സംഭവിക്കുന്നു; അതിനെ ‘ബ്രഹ്മരാത്രി’ എന്നു പറയുന്നു, അപ്പോൾ എല്ലാം ജലമയമാകുന്നു.

Verse 24

अथ तत्र गणाः सर्वे भृगिनंदिपुरःसराः । सोऽपि देवमुनिर्भीतस्तामुवाच सुरेश्वरीम्

അപ്പോൾ അവിടെ ഭൃഗിയും നന്ദിയും മുൻപന്തിയിൽ നിന്നുകൊണ്ട് എല്ലാ ഗണങ്ങളും ഒന്നിച്ചു കൂടി; ആ ദേവമുനിയും ഭീതനായി ദേവേശ്വരിയായ ദേവിയെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു.

Verse 25

मुंचमुंच सुरज्येष्ठे देवनेत्राणि संप्रति । नोचेन्नाशः समस्तस्य लोकस्यास्य भविष्यति

‘ഹേ സുരജ്യേഷ്ഠേ! ഇപ്പോൾ തന്നെ ദിവ്യനേത്രങ്ങളെ വിട്ടയക്കൂ, വിട്ടയക്കൂ; അല്ലെങ്കിൽ ഈ സമസ്ത ലോകത്തിനും നാശം സംഭവിക്കും.’

Verse 26

एवं प्रोक्ताऽपि सा देवी यावच्च न मुमोच तम् । तावद्देवेन लालाटं विसृष्टं लोचनं परम्

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞിട്ടും ദേവി അവനെ അതുവരെ വിട്ടില്ല; അപ്പോൾ ദേവൻ തന്റെ ലലാടത്തിൽ നിന്ന് പരമമായ ഒരു നേത്രം പ്രസവിച്ചു।

Verse 27

कृपाविष्टेन लोकानां येन रक्षा प्रजायते । न शक्तो वारितुं देवीं प्राणेभ्योऽपि गरीयसीम्

ലോകങ്ങളോടുള്ള കരുണയിൽ ആവിഷ്ടനായി—അതിലൂടെ അവരുടെ രക്ഷ ഉണ്ടാകുന്നതിനാൽ—പ്രാണങ്ങളെക്കാളും ഭാരമുള്ള ആ ദേവിയെ തടയാൻ അവനാൽ കഴിഞ്ഞില്ല।

Verse 28

अंबिकां विबुधाः प्राहुस्त्र्यंबकाणि यतो द्विजाः । तस्मात्संकीर्त्यते लोके त्र्यंबकश्च सुरेश्वरः

ഹേ ദ്വിജാ! പണ്ഡിതർ അംബികയെ ‘ത്ര്യംബകാ’ (ത്രിനേത്രി) എന്നു വിളിക്കുന്നതിനാൽ, ദേവേശ്വരനും ലോകത്തിൽ ‘ത്ര്യംബകൻ’ എന്ന നാമത്തിൽ കീർത്തിക്കപ്പെടുന്നു।

Verse 29

ततः संत्यज्य तं देवं देवी पर्वतपुत्रिका । प्रोवाच कोपरक्ताक्षी पुरःस्थां तां तिलोत्तमाम्

അപ്പോൾ പർവതപുത്രിയായ ദേവി ആ ദേവനെ വിട്ടുവെച്ച്, കോപത്തിൽ ചുവന്ന കണ്ണുകളോടെ, മുന്നിൽ നിന്നിരുന്ന തിലോത്തമയോട് പറഞ്ഞു।

Verse 30

यस्मान्मे दयितः पापे त्वया रूपाद्विडंबितः । चतुर्वक्त्रः कृतस्तस्मात्त्वं विरूपा भव द्रुतम्

‘ഹേ പാപിനീ! നിന്റെ സൗന്ദര്യം മൂലം നീ എന്റെ പ്രിയനെ പരിഹസിച്ച് അവനെ ചതുര്മുഖനാക്കി; അതിനാൽ നീ ഉടൻ വിരൂപിണിയാകുക!’

Verse 31

ततः सा सहसा भूत्वा तत्क्षणाद्भग्ननासिका । शीर्णकेशा बृहद्दंता चिपिटाक्षी महोदरा

അപ്പോൾ തന്നെ അവൾ ആ ക്ഷണത്തിൽ സഹസാ ഭഗ്നനാസികയായി മാറി. മുടി ചിതറി, പല്ലുകൾ വലുതായി, കണ്ണുകൾ ചപ്പയായി, വയർ വീങ്ങി.

Verse 32

अथ वीक्ष्य निजं देहं तथाभूतं वराप्सराः । प्रोवाच वेपमाना सा कृतांजलिपुटा स्थिता

പിന്നീട് ആ ശ്രേഷ്ഠ അപ്സരസ് തന്റെ ദേഹം അങ്ങനെ ആയതു കണ്ടു വിറച്ചുകൊണ്ട്, കൈകൂപ്പി നിന്നു പറഞ്ഞു.

Verse 33

अहं संप्रेषिता देवि प्रणामार्थं त्रिशूलिनः । ब्रह्मणा तेन चायाता युष्माकं च विशेषतः

ദേവീ! ത്രിശൂലധാരിയായ പ്രഭു (ശിവൻ) പ്രണാമം അർപ്പിക്കുവാൻ എന്നെ അയച്ചിരിക്കുന്നു. അതുപോലെ ആ ബ്രഹ്മാവും എന്നെ അയച്ചു—വിശേഷമായി നിങ്ങളുടെ പാദങ്ങളിൽ നമസ്കരിക്കുവാൻ.

Verse 34

निर्दोषाया विरागायास्तस्माद्युक्तं न ते भवेत् । शापं दातुं प्रसादं मे तस्मात्त्वं कर्तुमर्हसि

ഞാൻ നിർദോഷയും വിരാഗിണിയും ആകയാൽ എനിക്ക് ശാപം നൽകുന്നത് നിങ്ങൾക്കു യുക്തമല്ല. അതിനാൽ ശാപമല്ല, എനിക്ക് പ്രസാദം തന്നേ ദയചെയ്യണം.

Verse 35

तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा दीनं सत्यं च पार्वती । पश्चात्तापसमोपेता ततः प्रोवाच सुप्रियम्

അവളുടെ ദീനവും സത്യവും ആയ വാക്കുകൾ കേട്ട് പാർവതി പശ്ചാത്താപത്തോടെ നിറഞ്ഞു; തുടർന്ന് അവൾ തന്റെ പ്രിയയോട് സ്നേഹത്തോടെ പറഞ്ഞു.

Verse 36

स्त्रीस्वभावात्समायातः कोपोऽयं त्वां प्रति द्रुतम् । तस्मादागच्छ गच्छावो मया सार्धं धरातले

സ്ത്രീസ്വഭാവത്തിന്റെ വേഗം കൊണ്ടു നിനക്കു നേരെ ഈ കോപം പെട്ടെന്നു ഉയർന്നു. അതിനാൽ വാ; എന്റെ കൂടെ ഭൂതലത്തിലേക്കു പോകാം.

Verse 37

तत्रास्ति रूपदं तीर्थं मया चोत्पादितं स्वयम् । माघशुक्लतृतीयायां स्नानार्थं विमलोदकम्

അവിടെ രൂപം നൽകുന്ന ഒരു തീർത്ഥമുണ്ട്; അത് ഞാൻ തന്നേ സൃഷ്ടിച്ചതാണ്. മാഘ ശുക്ല തൃതീയയിൽ സ്നാനത്തിനായി അതിലെ ജലം നിർമലമാണ്.

Verse 38

या नारी प्रातरुत्थाय तत्र स्नानं समाचरेत् । सा स्याद्रूपवती नूनमदृष्टे रविमंडले

ഏതു സ്ത്രീ പുലർച്ചെ എഴുന്നേറ്റ് അവിടെ സ്നാനം ചെയ്യുമോ, അവൾ തീർച്ചയായും രൂപവതിയാകും—സൂര്യമണ്ഡലം കാണുന്നതിന് മുമ്പേ തന്നെ.

Verse 39

सदा माघे तृतीयायां तत्र स्नानं करोम्यहम् । अद्य सा तत्र यास्यामि स्नानाय कृतनिश्चया

ഞാൻ മാഘത്തിലെ തൃതീയയിൽ എല്ലായ്പ്പോഴും അവിടെ സ്നാനം ചെയ്യുന്നു. ഇന്നും സ്നാനത്തിനായി ദൃഢനിശ്ചയത്തോടെ അവിടെ പോകും.

Verse 40

सूत उवाच । एवमुक्त्वा समादाय सा देवी तां तिलोत्तमाम् । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे रूपतीर्थं जगाम च

സൂതൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ആ ദേവി തിലോത്തമയെ കൂടെ കൂട്ടി ഹാടകേശ്വരത്തിന്റെ പുണ്യക്ഷേത്രത്തിലെ രൂപതീർത്ഥത്തിലേക്കു പോയി.

Verse 41

तत्र स्नानं स्वयं चक्रे विधिपूर्वं सुरेश्वरी । तस्या ह्यनन्तरं सापि भक्तियुक्ता तिलोत्तमा

അവിടെ സുരേശ്വരിയായ ദേവി വിധിപൂർവ്വം സ്വയം സ്നാനം ചെയ്തു. അവളുടെ പിന്നാലെ ഭക്തിയുക്തയായ തിലോത്തമയും ഉടൻ സ്നാനം ചെയ്തു.

Verse 42

ततः कांतिमती जाता तत्क्षणादेव भामिनी । पूर्वमासीयद्थारूपा तथासाऽभूद्विशेषतः

അന്നേ ക്ഷണത്തിൽ ആ ഭാമിനി കാന്തിമതിയായി. അവൾ തന്റെ പൂർവ്വരൂപം വീണ്ടും പ്രാപിച്ചു; പ്രത്യേകമായി കൂടുതൽ ദീപ്തിയോടെ ശോഭിച്ചു.

Verse 43

अथ तुष्टिसमायुक्ता तां प्रणम्य सुरेश्वरीम् । प्रोवाच विस्मयाविष्टा हर्षगद्गदया गिरा

പിന്നീട് തൃപ്തിയോടെ അവൾ സുരേശ്വരിയായ ദേവിയെ പ്രണാമം ചെയ്തു. വിസ്മയത്തിൽ മുങ്ങി ആനന്ദഗദ്ഗദസ്വരത്തിൽ അവൾ പറഞ്ഞു.

Verse 44

प्राप्तं रूपं महादेवि त्वत्प्रसादाच्चिरन्तनम् । ब्रह्मलोकं गमिष्यामि मामनुज्ञातुमर्हसि

ഹേ മഹാദേവി! നിന്റെ പ്രസാദത്താൽ എനിക്ക് എന്റെ ചിരന്തനരൂപം ലഭിച്ചു. ഇനി ഞാൻ ബ്രഹ്മലോകത്തിലേക്ക് പോകുന്നു; പോകാൻ അനുമതി അരുളേണമേ.

Verse 45

गौर्युवाच । वरं यच्छामि ते पुत्रि यत्किंचिद्धृदि संस्थितम् । तस्मात्प्रार्थय विश्रब्धा न वृथा मम दर्शनम्

ഗൗരി പറഞ്ഞു—മകളേ! നിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്ന ഏതു ആഗ്രഹവും ഞാൻ വരമായി നൽകുന്നു. അതിനാൽ ഭയമില്ലാതെ അപേക്ഷിക്ക; എന്റെ ദർശനം വ്യർത്ഥമാകുകയില്ല.

Verse 46

तिलोत्तमोवाच । अहमत्र करिष्यामि क्षेत्रे तीर्थं निजं शुभे । त्वत्प्रसादेन तद्देवि यातु ख्यातिं धरातले

തിലോത്തമ പറഞ്ഞു—ഹേ ശുഭദേവീ, ഈ പുണ്യക്ഷേത്രത്തിൽ ഞാൻ എന്റെ സ്വന്തം തീർത്ഥം സ്ഥാപിക്കും. ഹേ ദേവി, നിന്റെ പ്രസാദത്താൽ അത് ഭൂമിയിൽ പ്രസിദ്ധിയിലാകട്ടെ।

Verse 47

त्वया तत्रापि कर्तव्यं वर्षांते स्नानमेव हि । हितार्थं सर्वनारीणां रूपसौभाग्यदायकम्

നീയും മഴക്കാലാവസാനത്തിൽ അവിടെ നിർബന്ധമായി സ്നാനം ചെയ്യണം. അത് സർവ്വസ്ത്രീകളുടെ ഹിതത്തിനായി, രൂപവും സൗഭാഗ്യവും നൽകുന്നതാണ്।

Verse 48

गौर्युवाच । चैत्रशुक्लतृतीयायां सदाहं त्वत्कृते शुभे । स्नानं तत्र करिष्यामि मध्याह्ने समुपस्थिते

ഗൗരി പറഞ്ഞു—ഹേ ശുഭേ, നിനക്കായി ഞാൻ ചൈത്ര ശുക്ല തൃതീയയിൽ, മധ്യാഹ്നം വന്നപ്പോൾ, എപ്പോഴും അവിടെ സ്നാനം ചെയ്യും।

Verse 49

हितार्थं सर्वनारीणां तव वाक्यादसंशयम् । या तत्र दिवसे नारी तस्मिंस्तीर्थे करिष्यति

സർവ്വസ്ത്രീകളുടെ ഹിതത്തിനായി—നിന്റെ വാക്കാൽ സംശയമില്ലാതെ—ആ ദിവസത്തിൽ ആ തീർത്ഥത്തിൽ ഏത് സ്ത്രീ സ്നാനം ചെയ്യുമോ...

Verse 50

स्नानं सा सौख्यसंयुक्ता भविष्यति सुखान्विता । स्पृहणीया च नारीणां सर्वासां धरणीतले

അവൾ സ്നാനം ചെയ്ത് സൗഖ്യസമ്പന്നയായി, സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കും. ഭൂമിയിലെ എല്ലാ സ്ത്രീകളിലും അവൾ ആഗ്രഹനീയയും അനുകരണീയയും ആയിത്തീരും।

Verse 51

पुरुषोऽपि सुभक्त्या यस्तत्र स्नानं करिष्यति । सप्तजन्मानि रूपाढ्यः ससौभाग्यो भविष्यति

ശുദ്ധഭക്തിയോടെ അവിടെ സ്നാനം ചെയ്യുന്ന പുരുഷനും ഏഴ് ജന്മങ്ങൾ വരെ രൂപസമ്പന്നനും സൗഭാഗ്യവാനുമായിരിക്കും.

Verse 52

सूत उवाच । एवमुक्ता तदा देव्या साप्सरा द्विजसत्तमाः । चक्रे कुण्डं सुविस्तीर्णं विमलोदप्रपूरितम्

സൂതൻ പറഞ്ഞു—ഹേ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠരേ! ദേവി ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ ആ അപ്സരസ് അതിവിശാലമായ ഒരു കുണ്ഡം നിർമ്മിച്ചു; അത് നിർമലവും മലിനരഹിതവുമായ ജലത്തോടെ നിറഞ്ഞിരുന്നു.

Verse 53

उपकंठे ततस्तस्य स्थापयामास पार्वतीम् । ततो जगाम संहृष्टा ब्रह्मलोकं तिलोत्तमा

പിന്നീട് ആ കുണ്ഡത്തിന്റെ കരയിൽ അവൾ പാർവതീദേവിയെ പ്രതിഷ്ഠിച്ചു. തുടർന്ന് ഹൃദയം ആനന്ദത്തോടെ തിലോത്തമാ ബ്രഹ്മലോകത്തിലേക്ക് പോയി.

Verse 54

ततः प्रभृति संजातं कुण्डमप्सरसा कृतम् । स्नानमात्रैर्नरैर्यत्र सौभाग्यं लभ्यते द्विजाः

അന്നുമുതൽ അപ്സരസ് നിർമ്മിച്ച ഈ കുണ്ഡം പ്രസിദ്ധമായി. ഹേ ദ്വിജരേ! അവിടെ സ്നാനം മാത്രം ചെയ്താലും മനുഷ്യർ സൗഭാഗ്യം പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 55

नारीभिश्च विशेषेण पुत्रप्राप्तिरनुत्तमा । तथान्यदपि यत्किंचिद्वांछितं हृदये स्थितम्

സ്ത്രീകൾക്ക് പ്രത്യേകമായി അനുത്തമമായ പുത്രപ്രാപ്തി ലഭിക്കുന്നു; അതുപോലെ ഹൃദയത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്ന മറ്റേതെങ്കിലും ആഗ്രഹവും സഫലമാകുന്നു.

Verse 153

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे श्रीहाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्येऽप्सरःकुण्डोत्पत्तिमाहात्म्यवर्णनंनाम त्रिपंचाशदुत्तरशततमोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീസ്കന്ദ മഹാപുരാണത്തിലെ ഏകാശീതിസാഹസ്ര്യ സംഹിതയിലെ ആറാം നാഗരഖണ്ഡത്തിൽ, ശ്രീഹാടകേശ്വരക്ഷേത്രമാഹാത്മ്യാന്തർഗതമായ ‘അപ്സരഃകുണ്ഡോത്പത്തി-മാഹാത്മ്യവർണ്ണനം’ എന്ന നാമമുള്ള 153-ാം അധ്യായം സമാപ്തമായി।