Adhyaya 120

Verse 1

सूत उवाच । एवं शक्रादयो देवा जितास्ते तु रणाजिरे । महिषेण ततो राज्यं त्रैलोक्येऽपि चकार सः

സൂതൻ പറഞ്ഞു—ഇങ്ങനെ യുദ്ധഭൂമിയിൽ ഇന്ദ്രാദി ദേവന്മാർ പരാജിതരായി; തുടർന്ന് മഹിഷൻ ത്രിലോകങ്ങളിലുമെല്ലാം തന്റെ ആധിപത്യം സ്ഥാപിച്ചു।

Verse 2

यत्किञ्चित्त्रिषु लोकेषु सारभूतं प्रपश्यति । गजवाजिरथाश्वादि सर्वं गृह्णाति सोऽसुरः

ത്രിലോകങ്ങളിൽ അവൻ ശ്രേഷ്ഠവും വിലപ്പെട്ടതുമായതായി കണ്ടതെല്ലാം—ആനകൾ, കുതിരകൾ, രഥങ്ങൾ മുതലായവ—ആ അസുരൻ എല്ലാം കവർന്നു എടുത്തു।

Verse 3

एवं प्रवर्तमानस्य तस्य देवाः सवासवाः । वधार्थं मिलिताश्चक्रुः कथा दुःखसम न्विताः

അവൻ ഇങ്ങനെ തുടരുമ്പോൾ, ഇന്ദ്രനോടുകൂടിയ ദേവന്മാർ അവനെ വധിക്കാനായി ഒന്നിച്ചു ചേർന്നു; അവരുടെ ആലോചന ദുഃഖം നിറഞ്ഞതായിരുന്നു।

Verse 4

एतस्मिन्नंतरे प्राप्तो नारदो मुनिसत्तमः । दृष्ट्वा तं माहिषं सर्वं व्यवहारं महोत्कटम्

അന്നേരം മുനിശ്രേഷ്ഠനായ നാരദൻ അവിടെ എത്തി; മഹിഷന്റെ അത്യന്തം ഭീകരമായ സമസ്ത പ്രവർത്തനങ്ങളും കണ്ടു എല്ലാം മനസ്സിലാക്കി।

Verse 5

ततश्च कथयामास सर्वं तेषां सविस्त रम् । तस्य संचेष्टितं भूरि लोकत्रयप्रपीडनम्

അനന്തരം അവൻ അവർക്കു എല്ലാം വിശദമായി പറഞ്ഞു—മഹിഷന്റെ അനേകം പ്രവർത്തികളും ത്രിലോകത്തെ അവൻ ചെയ്ത ഭീകരപീഡനവും।

Verse 6

अथ तेषां महाकोपो भूय एवाभ्यवर्धत । नारदस्य वचः श्रुत्वा तादृग्लोककथोद्भवम्

പിന്നീട് നാരദന്റെ വാക്കുകൾ—ലോകങ്ങളിൽ സംഭവിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളിൽ നിന്നുയർന്ന വാർത്ത—കേട്ട് അവരുടെ മഹാക്രോധം വീണ്ടും അധികമായി വർധിച്ചു।

Verse 7

तेषां कोपोद्भवो घर्मो वक्त्रद्वारेण निर्ययौ । येन दिङ्मंडलं सर्वं तत्क्षणात्कलुषीकृतम्

അവരുടെ കോപത്തിൽ നിന്നുയർന്ന ദഹനം വായ്‌വാതിലിലൂടെ പുറപ്പെട്ടു; അതിനാൽ ക്ഷണത്തിൽ തന്നെ സമസ്ത ദിഗ്മണ്ഡലം മലിനമായി അന്ധകാരമയമായി।

Verse 9

एतस्मिन्नंतरे तत्र कार्तिकेयः समभ्ययात् । पप्रच्छ च किमेतद्धि देवानां कोपकारणम् । येन कालुष्यतां प्राप्तं दिक्चक्रं सकलं मुने च । नारद उवाच । एतेषां सांप्रतं स्कन्द मया वार्ता निवेदिता । त्रैलोक्यं दानवैः सर्वैर्यथा नीतं मदोत्कटैः

അതിനിടയിൽ അവിടെ കാർത്തികേയൻ എത്തി ചോദിച്ചു—“മുനേ! ദേവന്മാരുടെ കോപത്തിന് കാരണമെന്ത്? അതിനാൽ സമസ്ത ദിക്‌ചക്രവും മലിനമായല്ലോ.” നാരദൻ പറഞ്ഞു—“സ്കന്ദാ! ഞാൻ ഇപ്പോഴേ അവർക്കു വാർത്ത അറിയിച്ചു—മദോന്മത്തരായ എല്ലാ ദാനവരും എങ്ങനെ ത്രിലോകത്തെ വശീകരിച്ചുവെന്ന്.”

Verse 10

स्त्रीरत्नमश्वरत्नं वा न किंचित्कस्यचिद्गृहे । ते दृष्ट्वा मोक्षयंति स्म दुर्निवार्या मदोत्कटाः

ആരുടെയും വീട്ടിൽ സ്ത്രീരത്നമോ അശ്വരത്നമോ ഒന്നും ശേഷിച്ചില്ല; കാരണം അവർ ദുർനിവാര്യർ, മദോന്മത്തരായി കണ്ടതെല്ലാം കവർന്നു കൊണ്ടുപോകുമായിരുന്നു।

Verse 11

तच्छ्रुत्वा कार्तिकेयस्य विशेषात्संप्रजायत । वक्त्रद्वारेण देवानां यथा कोपः समागतः

അതു കേട്ടപ്പോൾ കാർത്തികേയന്റെ കോപം പ്രത്യേകമായി അതിതീവ്രമായി ഉദിച്ചു; ദേവന്മാരുടെ കോപം അവരുടെ മുഖദ്വാരത്തിലൂടെ പ്രകടമായതുപോലെ.

Verse 12

एतस्मिन्नंतरे जाता तत्कोपांते कुमारिका । सर्वलक्षणसंपन्ना दिव्यतेजोऽन्विता शुभा

അന്നേ നിമിഷം, ആ കോപത്തിന്റെ അവസാനം, ഒരു കുമാരിക ജനിച്ചു—സകല ശുഭലക്ഷണങ്ങളാലും സമ്പന്നയായി, ദിവ്യതേജസ്സാൽ ദീപ്തയായി, പരമമംഗളമയിയായി.

Verse 13

कार्तिकेयस्य कोपेन कोपे मिश्रे दिवौकसाम् । यस्माज्जातात्र सा कन्या तस्मात्कात्यायनी स्मृता

കാർത്തികേയന്റെ കോപത്തിൽ നിന്ന്—ദേവന്മാരുടെ കോപവുമായി മിശ്രമായ ആ കോപത്തിൽ നിന്ന്—ആ കന്യ ജനിച്ചതിനാൽ അവൾ ‘കാത്യായനി’ എന്നു സ്മരിക്കപ്പെടുന്നു.

Verse 14

ततस्तस्या ददौ वज्रमायुधं त्रिदशाधिपः । शक्तिं स्कन्दः सुतीक्ष्णाग्रां चापं देवो जनार्दनः

അപ്പോൾ ത്രിദശാധിപൻ ഇന്ദ്രൻ അവൾക്ക് വജ്രായുധം നൽകി; സ്കന്ദൻ അതിതീക്ഷ്ണാഗ്രമായ ശക്തി നൽകി; ദേവൻ ജനാർദനൻ ധനുസ്സും പ്രസാദിച്ചു.

Verse 15

त्रिशूलं च महादेवः पाशं च वरुणः स्वयम् । आदित्यश्च सितान्बाणांश्चंद्रमाश्चर्म चोत्तमम्

മഹാദേവൻ അവൾക്ക് ത്രിശൂലം നൽകി; വരുണൻ സ്വയം പാശം നൽകി; ആദിത്യൻ ശ്വേതബാണങ്ങൾ നൽകി; ചന്ദ്രൻ ഉത്തമമായ പരിച (ഢാല) പ്രസാദിച്ചു.

Verse 16

निस्त्रिंशं निरृतिस्तुष्ट उल्मुकं च हुताशनः । वायुश्च च्छुरिकां तीक्ष्णां धनदः परिघं तथा

തൃപ്തയായ നിരൃതിയ് അവൾക്ക് ഖഡ്ഗം നൽകി; ഹുതാശനൻ (അഗ്നി) ജ്വലിക്കുന്ന ഉല്മുകം നൽകി; വായു തീക്ഷ്ണമായ ഛുരിക നൽകി; ധനദൻ (കുബേരൻ) അതുപോലെ ഇരുമ്പുപരിഘവും നൽകി।

Verse 17

दण्डं प्रेताधिपो रौद्रं वधाय सुरविद्विषाम् । द्वादशैवं समालोक्य साऽयुधानि द्विजोत्तमाः

പ്രേതാധിപതി (യമൻ) ദേവശത്രുക്കളുടെ വധത്തിനായി ഭയങ്കരമായ ദണ്ഡം നൽകി. ഹേ ദ്വിജോത്തമാ! ഇങ്ങനെ ആ പന്ത്രണ്ടു ദിവ്യായുധങ്ങളെ ഒരുമിച്ച് കണ്ടപ്പോൾ അവർ വധകാര്യത്തിന് സന്നദ്ധരായി നിന്നു।

Verse 18

कात्यायनी ततश्चक्रे भुजद्वादशकं तदा । जग्राह च द्रुतं तानि सुरास्त्राणि दिवौकसाम्

അപ്പോൾ കാത്യായനി പന്ത്രണ്ടു ഭുജങ്ങൾ പ്രകടിപ്പിച്ച്, ദിവൗകസരായ ദേവന്മാരുടെ ദേവാസ്ത്രങ്ങളെ വേഗത്തിൽ കൈക്കൊണ്ടു।

Verse 19

ततः प्रोवाच तान्सर्वान्संप्रहृष्टतनूरुहा । यदर्थं विबुधश्रेष्ठाः सृष्टा तद्ब्रूत मा चिरम्

പിന്നീട് ആനന്ദരോമാഞ്ചിത ദേഹയുള്ള ദേവി അവരെയെല്ലാം അഭിസംബോധന ചെയ്ത് പറഞ്ഞു—“ഹേ വിബുധശ്രേഷ്ഠന്മാരേ! ഏതു ലക്ഷ്യത്തിനായി എന്നെ സൃഷ്ടിച്ചുവോ, അത് വൈകാതെ പറയുവിൻ।”

Verse 20

सर्वं कार्यं करिष्यामि युष्माकं नात्र संशयः । देवा ऊचुः । महिषो दानवो रौद्रः समुत्पन्नोऽत्र सांप्रतम्

“നിങ്ങളുടെ എല്ലാ കാര്യവും ഞാൻ നിർവഹിക്കും; ഇതിൽ സംശയമില്ല.” ദേവന്മാർ പറഞ്ഞു—“ഇപ്പോൾ ഇവിടെ മഹിഷൻ എന്ന ക്രൂര ദാനവൻ ഉദ്ഭവിച്ചിരിക്കുന്നു.”

Verse 21

अवध्यः सर्वभूतानां मानुषाणां विशेषतः । मुक्त्वैकां योषितं तेन त्वमस्माभिर्विनिर्मिता

അവൻ സർവ്വഭൂതങ്ങൾക്കും—വിശേഷിച്ച് മനുഷ്യർക്കും—അവധ്യൻ. ഒരു സ്ത്രീയെ മാത്രം ഒഴിച്ചാൽ അവനെ വധിക്കാനാവില്ല; അതുകൊണ്ടാണ് നിന്നെ ഞങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചത്.

Verse 22

तस्मात्त्वं सांप्रतं गच्छ विंध्याख्यं पर्वतोत्तमम् । तपस्तत्र कुरुष्वोग्र तेजो येनाभिवर्धते

അതുകൊണ്ട് ഇപ്പോൾ നീ ‘വിംധ്യ’ എന്ന ശ്രേഷ്ഠ പർവ്വതത്തിലേക്ക് പോകുക. അവിടെ ഘോരതപസ് ചെയ്യുക; അതിനാൽ നിന്റെ ദിവ്യതേജസ് വർദ്ധിക്കും.

Verse 23

ततस्तु तेजःसंयुक्तां त्वां ज्ञात्वा वयमेव हि । अग्रे धृत्वा करिष्यामो युद्धं तेन दुरात्मना

പിന്നീട് നീ ആ സമാഹൃത തേജസ്സാൽ യുക്തയാണെന്ന് അറിഞ്ഞ്, ഞങ്ങൾ തന്നേ നിന്നെ മുൻനിരയിൽ നിർത്തി ആ ദുരാത്മാവിനോട് യുദ്ധം ചെയ്യും.

Verse 24

ततस्त्वच्छस्त्रनिर्दग्धः पंचत्वं स प्रयास्यति । वयं च त्रिदशैश्वर्यं लभिष्यामो हतद्विषः

അപ്പോൾ നിന്റെ ആയുധങ്ങളാൽ ദഹിക്കപ്പെട്ട് അവൻ നാശം പ്രാപിക്കും; ഞങ്ങൾ ശത്രുക്കളെ വധിച്ച് ത്രിദശാധിപത്യം വീണ്ടും നേടും.