Adhyaya 1

Verse 1

। अथ ब्राह्मखण्डे प्रथमं सेतुमाहात्म्यम् । श्रीगणेशाय नमः । श्रीवेदव्यासायनमः । शुक्लांबरधरं विष्णुं शशिवर्णं चतुर्भुजम् । प्रसन्नवदनं ध्यायेत्सर्वविघ्नोपशांतये

ഇപ്പോൾ ബ്രാഹ്മഖണ്ഡത്തിൽ സേതുമാഹാത്മ്യത്തിന്റെ ആദ്യ വിവരണം ആരംഭിക്കുന്നു. ശ്രീഗണേശായ നമഃ, ശ്രീവേദവ്യാസായ നമഃ. ശ്വേതാംബരം ധരിച്ച, ചന്ദ്രവർണ്ണൻ, ചതുര്ഭുജൻ, പ്രസന്നമുഖനായ വിഷ്ണുവിനെ ധ്യാനിക്കണം—സകല വിഘ്നങ്ങളും ശമിക്കുവാൻ.

Verse 2

मुमुक्षवो महात्मानो निर्ममा ब्रह्मवादिनः । धर्मज्ञा अनसूयाश्च सत्यवतपरायणाः

അവർ മോക്ഷം ആഗ്രഹിക്കുന്ന മഹാത്മാക്കൾ—നിർമ്മമർ, ബ്രഹ്മവാദത്തിൽ നിഷ്ഠയുള്ളവർ; ധർമജ്ഞർ, അസൂയരഹിതർ, സത്യവ്രതത്തിൽ ദൃഢർ.

Verse 3

जितेंद्रिया जितक्रोधाः सर्वभूतदयालवः । भक्त्या परमया विष्णुमर्चयंतः सनातनम्

അവർ ഇന്ദ്രിയജയികൾ, ക്രോധജയികൾ, സർവ്വഭൂതങ്ങളോടും ദയാലുക്കൾ; പരമഭക്തിയോടെ സനാതനനായ വിഷ്ണുവിനെ അർച്ചിച്ചു.

Verse 4

तपस्तेपुर्महापुण्ये नैमिषे मुक्तिदायिनि । एकदा ते महात्मानः समाजं चक्रुरुत्तमम्

മുക്തിദായകമായ മഹാപുണ്യ നൈമിഷാരണ്യത്തിൽ അവർ തപസ്സു ചെയ്തു. ഒരിക്കൽ ആ മഹാത്മാക്കൾ ഉത്തമമായൊരു സഭ സംഘടിപ്പിച്ചു.

Verse 5

कथयंतो महापुण्याः कथाः पापप्रणाशिनी । भुक्तिमुक्त्योरुपायं च जिज्ञासंतः परस्परम्

അവർ മഹാപുണ്യമായ പാപനാശിനിയായ പുണ്യകഥകൾ പരസ്പരം പറയുകയും, ഭുക്തിയും മുക്തിയും—ഇരുവർക്കുമുള്ള ഉപായം സംബന്ധിച്ച് തമ്മിൽ തമ്മിൽ ചോദിച്ചറിയുകയും ചെയ്തു।

Verse 6

षड्विंशतिसहस्राणामृषीणां भावितात्मनाम् । तेषां शिष्यप्रशिष्याणां संख्या कर्तुं न शक्यते

ആത്മസാധനയാൽ ഭാവിതരായ ഇരുപത്താറായിരം ഋഷിമാരുടെ ശിഷ്യ-പ്രശിഷ്യരുടെ എണ്ണം എണ്ണിക്കൂട്ടാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു।

Verse 7

अत्रांतरे महाविद्वान्व्यासशिष्यो महामुनिः । आगमन्नैमिषारण्यं सूतः पौराणिकोत्तमः

ഇതിനിടയിൽ മഹാവിദ്വാൻ, വ്യാസശിഷ്യൻ, മഹാമുനി, പുരാണവാചകരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ സൂതൻ നൈമിഷാരണ്യത്തിലേക്ക് എത്തി।

Verse 8

तमागतं मुनिं दृष्ट्वा ज्वलंतमिव पावकम् । अर्घ्याद्यैः पूजयामासुर्मुनयः ।शौनकादयः

വന്നെത്തിയ ആ മുനിയെ ജ്വലിക്കുന്ന അഗ്നിപോലെ ദീപ്തനായി കണ്ട ശൗനകാദി മുനിമാർ അർഘ്യാദി ഉപചാരങ്ങളാൽ അദ്ദേഹത്തെ പൂജിച്ച് സത്കരിച്ചു।

Verse 9

सुखोपविष्टं तं सूतमासने परमे शुभे । पप्रच्छुः परमं गुह्यं लोकानुग्रहकांक्षया

സൂതൻ പരമശുഭമായ ആസനത്തിൽ സുഖമായി ഇരുന്നപ്പോൾ, ലോകാനുഗ്രഹം ആഗ്രഹിച്ച് അവർ അദ്ദേഹത്തോട് പരമഗുഹ്യമായ വിഷയത്തെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചു।

Verse 10

सूत धर्मार्थतत्त्वज्ञ स्वागतं मुनिपुंगव । श्रुतवांस्त्वं पुराणानि व्यासात्सत्यवतीसुतात्

ഹേ സൂതാ! ധർമ്മാർത്ഥതത്ത്വജ്ഞനേ, മുനിപുംഗവനേ, നിനക്കു സ്വാഗതം. സത്യവതീപുത്രനായ വ്യാസനിൽ നിന്നു നീ പുരാണങ്ങൾ ശ്രവിച്ചിരിക്കുന്നു.

Verse 11

अतः सर्वपुराणानामर्थज्ञोऽसि महामुने । कानि क्षेत्राणि पुण्यानि कानि तीर्थानि भूतले

അതുകൊണ്ട്, ഹേ മഹാമുനേ! നീ സർവ്വപുരാണങ്ങളുടെയും അർത്ഥജ്ഞനാണ്. ഭൂതലത്തിൽ ഏവ ഏവ പുണ്യക്ഷേത്രങ്ങളും ഏവ ഏവ തീർത്ഥങ്ങളും ഉണ്ട്?

Verse 12

कथं वा लप्स्यते मुक्तिर्जीवानां भवसागरात् । कथं हरे हरौ वापि नृणां भक्तिः प्रजायते

ജീവികൾക്ക് ഭവസാഗരത്തിൽ നിന്ന് മോക്ഷം എങ്ങനെ ലഭിക്കുന്നു? മനുഷ്യരിൽ ഹരിയോടും ഹരനോടും (ശിവനോടും) ഭക്തി എങ്ങനെ ഉദിക്കുന്നു?

Verse 13

केन सिध्येत च फलं कर्मणास्त्रिविधा त्मनः । एतच्चान्यच्च तत्सर्वं कृपया वद सूतज

ത്രിവിധഭാവമുള്ള ആത്മാവിന് കർമത്തിലൂടെ ഫലം ഏതു മാർഗ്ഗത്തിൽ സിദ്ധിക്കുന്നു? ഇതും മറ്റെല്ലാം കൂടി, കൃപയാൽ, ഹേ സൂതപുത്രാ, ഞങ്ങളോട് പറയുക.

Verse 14

ब्रूयुः स्निग्धाय शिष्याय गुरवो गुह्यमप्युत । इति पृष्टस्तदा सूतो नैमिषारण्यवासिभिः

ഗുരുക്കന്മാർ സ്നേഹമുള്ള യോഗ്യശിഷ്യനോട് രഹസ്യമായതും പറയുന്നു. ഇങ്ങനെ അന്ന് നൈമിഷാരണ്യവാസികൾ സൂതനോട് ചോദിച്ചു.

Verse 15

वक्तुं प्रचक्रमे नत्वा व्यासं स्वगुरुमादितः । श्रीसूत उवाच । सम्यक्पृष्टमिदं विप्रा युष्माभिर्जगतो हितम्

ആദ്യം സ്വന്തം ഗുരുവായ വ്യാസനെ നമസ്കരിച്ചു അദ്ദേഹം സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. ശ്രീസൂതൻ പറഞ്ഞു—ഹേ വിപ്രന്മാരേ, നിങ്ങൾ ശരിയായി ചോദിച്ചു; ഇത് ലോകഹിതത്തിനായുള്ളതാണ്.

Verse 16

रहस्यमे तद्युष्माकं वक्ष्यामि शृणुतादरात् । मया नोक्तमिदं पूर्वं कस्यापि मुनिपुंगवाः

ഇത് ഒരു രഹസ്യോപദേശം; നിങ്ങളുടെ നിമിത്തം ഞാൻ പ്രസ്താവിക്കുന്നു—ആദരത്തോടെ ശ്രവിക്കൂ. ഹേ മുനിശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, ഞാൻ ഇത് മുമ്പ് ആരോടും പറഞ്ഞിട്ടില്ല.

Verse 17

मनो नियम्य विप्रेंद्राः शृणुध्वं भक्तिपूर्वकम् । अस्ति रामेश्वरं नाम रामसेतौ पवित्रितम्

ഹേ വിപ്രേന്ദ്രന്മാരേ, മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിച്ച് ഭക്തിപൂർവ്വം ശ്രവിക്കൂ. രാമസേതുവിൽ പവിത്രീകരിക്കപ്പെട്ട ‘രാമേശ്വരം’ എന്ന പുണ്യക്ഷേത്രം ഉണ്ട്.

Verse 18

क्षेत्राणामपि सर्वेषां तीर्थानामपि चोत्तमम् । दृष्टमात्रे रामसेतौ मुक्तिः संसारसागरात्

എല്ലാ ക്ഷേത്രങ്ങളിലെയും എല്ലാ തീർത്ഥങ്ങളിലെയും ഉത്തമം ഇതുതന്നെ. രാമസേതുവിനെ ദർശിച്ചതുമാത്രം കൊണ്ട് സംസാരസാഗരത്തിൽ നിന്ന് മോക്ഷം ലഭിക്കുന്നു.

Verse 19

हरे हरौ च भक्तिः स्यात्तथा पुण्यसमृद्धिता । कर्मणस्त्रिविधस्यापि सिद्धिः स्यान्नात्र संशयः

ഹരിയിലും ഹരനിലും ഭക്തി ഉദിക്കുന്നു; പുണ്യസമൃദ്ധി വർധിക്കുന്നു. ത്രിവിധ കർമ്മങ്ങളുടെ സിദ്ധിയും ലഭിക്കും—ഇതിൽ സംശയമില്ല.

Verse 20

यो नरो जन्ममध्ये तु सेतुं भक्त्यावलोकयेत् । तस्य पुण्यफलं वक्ष्ये शृणुध्वं मुनिपुंगवाः

ഹേ മുനിപുംഗവന്മാരേ! ഞാൻ അവന്റെ പുണ്യഫലം പറയുന്നു—ജീവിതകാലത്തിൽ ഏതുസമയത്തും ഭക്തിയോടെ പുണ്യസേതുവിനെ ദർശിക്കുന്ന മനുഷ്യന് മഹാപുണ്യം ലഭിക്കുന്നു.

Verse 21

मातृतः पितृतश्चैव द्विकोटिकुलसंयुतः । निर्विश्य शंभुना कल्पं ततो मोक्षं समश्नुते

മാതൃ-പിതൃ—ഇരു വംശപരമ്പരകളോടും കൂടി, രണ്ട് കോടി കുലജനങ്ങളോടൊപ്പം, അവൻ ശംഭുവിനോടൊപ്പം ഒരു കല്പകാലം ദിവ്യസ്ഥിതിയിൽ പ്രവേശിച്ച്, തുടർന്ന് മോക്ഷം പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 22

गण्यंते पांसवो भूमेर्गण्यंते दिवि तारकाः । सेतुदर्शनजं पुण्यं शेषेणापि न गण्यते

ഭൂമിയിലെ ധൂളികണങ്ങൾ എണ്ണാം, ആകാശത്തിലെ നക്ഷത്രങ്ങളും എണ്ണാം; എന്നാൽ സേതുദർശനത്തിൽ നിന്നുള്ള പുണ്യം ലേശമാത്രം പോലും അളക്കാനാവില്ല.

Verse 23

समस्तदेवतारूपः सेतुवंधः प्रकीर्तितः । तद्दर्शनवतः पुंसः कः पुण्यं गणितुं क्षमः

സേതുബന്ധം സമസ്ത ദേവതകളുടെയും സ്വരൂപമാണെന്ന് പ്രഖ്യാതമാണ്; അതിനെ ദർശിച്ച മനുഷ്യന്റെ പുണ്യം ആരാണ് കണക്കാക്കാൻ കഴിയുക?

Verse 24

सेतुं दृष्ट्वा नरो विप्राः सर्वयागकरः स्मृतः । स्नातश्च सर्वतीर्थेषु तपोऽतप्यत चाखिलम्

ഹേ വിപ്രന്മാരേ! സേതുവിനെ ദർശിച്ച മനുഷ്യൻ സർവയാഗങ്ങൾ ചെയ്തവനായി സ്മരിക്കപ്പെടുന്നു; അവൻ എല്ലാ തീർത്ഥങ്ങളിലും സ്നാനം ചെയ്ത്, സമസ്ത തപസ്സും അനുഷ്ഠിച്ചവനെന്നപോലെ ആകുന്നു.

Verse 25

सेतुं गच्छेति यो ब्रूयाद्यं कं वापि नरं द्विजाः । सोऽपि तत्फलमाप्नोति किमन्यैर्बहुभाषणः

ഹേ ദ്വിജന്മാരേ! ആരെങ്കിലും ഏതൊരു മനുഷ്യനോടും ‘സേതുവിലേക്കു പോകുക’ എന്നു പറയുകയാണെങ്കിൽ, അവനും അതേ ഫലം പ്രാപിക്കും; പിന്നെ അധികവാക്കുകൾ എന്തിന്?

Verse 26

सेतुस्नानकरो मर्त्यः सप्तकोटिकुलान्वितः । संप्राप्य विष्णुभवनं तत्रैव परिमुच्यते

സേതുവിൽ സ്നാനം ചെയ്യുന്ന മർത്ത്യൻ, ഏഴ് കോടി കുലജനങ്ങളോടുകൂടി വിഷ്ണുഭവനം പ്രാപിച്ച് അവിടെയേ തന്നെ മോക്ഷം നേടുന്നു।

Verse 27

सेतुं रामेश्वरं लिंगं गंधमादनपर्वतम् । चिंतयन्मनुजः सत्यं सर्वपापैः प्रमुच्यते

സേതുവിനെയും രാമേശ്വര ലിംഗത്തെയും ഗന്ധമാദന പർവതത്തെയും സത്യഭാവത്തോടെ ധ്യാനിക്കുന്നവൻ സർവ്വപാപങ്ങളിൽ നിന്നു വിമുക്തനാകുന്നു।

Verse 28

मातृतः पितृतश्चैव लक्षकोटिकुलान्वितः । संप्राप्य विष्णुभवनं तत्रैव परिमुच्यते । कल्पत्रयं शंभुपदे स्थित्वा तत्रैव मुच्यते

മാതൃവംശത്തിലും പിതൃവംശത്തിലും ഉള്ള ലക്ഷ-കോടി കുലജനങ്ങളോടുകൂടി അവൻ വിഷ്ണുഭവനം പ്രാപിച്ച് അവിടെയേ തന്നെ മോക്ഷം നേടുന്നു. ശംഭുപദത്തിൽ മൂന്ന് കല്പം നിലകൊണ്ടിട്ടും അവിടെയേ തന്നെ വിമോചനം ലഭിക്കുന്നു।

Verse 29

मूषावस्थां वसाकूपं तथा वैतरणी नदीम् । श्वभक्षं मूत्रपानं च सेतुस्नायी न पश्यति

സേതുവിൽ സ്നാനം ചെയ്യുന്നവൻ മൂഷാവസ്ഥ, വസാകൂപം, വൈതരണീ നദി, കൂടാതെ ശ്വഭക്ഷണവും മൂത്രപാനവും പോലുള്ള ഭീകരയാതനകൾ കാണുകയില്ല।

Verse 30

तप्तशूलं तप्तशिलां पुरी षह्रदमेव च । तथा शोणितकूपं च सेतुस्नायी न पश्यति

സേതുവിൽ സ്നാനം ചെയ്യുന്നവൻ തപ്തശൂലം, തപ്തശില, പുരീഷഹ്രദം, ശോണിതകൂപം എന്നീ നരകങ്ങളെ ദർശിക്കുകയില്ല।

Verse 31

शाल्मल्यारोहणं रक्तभोजनं कृमिभोजनम् । स्वमांसभोजनं चैव वह्निज्वालाप्रवेशनम्

സേതുസ്നാനം ചെയ്യുന്നവന് ശാല്മലി വൃക്ഷാരോഹണം, രക്തഭക്ഷണം, കൃമിഭക്ഷണം, സ്വമാംസഭക്ഷണം, അഗ്നിജ്വാലകളിൽ പ്രവേശനം എന്നീ യാതനകൾ ദർശനമാകുകയില്ല।

Verse 32

शिलावृष्टिं वह्निवृष्टिं नरकं कालसूत्रकम् । क्षारोदकं चोष्णतोयं नेयात्सेत्ववलोककः

സേതുവിനെ മാത്രം ദർശിക്കുന്നവൻ ശിലാവൃഷ്ടി, വഹ്നിവൃഷ്ടി, കാലസൂത്ര നരകം, ക്ഷാരോദകം, ഉഷ്ണതോയം എന്നീ നരകങ്ങളിലേക്കു നയിക്കപ്പെടുകയില്ല।

Verse 33

सेतुस्नायी नरो विप्राः पंचपातकवानपि । मातृतः पितृतश्चैव शतकोटिकुलान्वितः

ഹേ വിപ്രന്മാരേ! സേതുവിൽ സ്നാനം ചെയ്യുന്ന മനുഷ്യൻ പഞ്ചമഹാപാതകങ്ങളാൽ മലിനനായാലും, മാതൃപക്ഷവും പിതൃപക്ഷവും ഉൾപ്പെടെ ശതകോടി കുലങ്ങളോടുകൂടി പാവനനായി ഉയർത്തപ്പെടുന്നു।

Verse 34

कल्पत्रयं विष्णुपदे स्थित्वा तत्रैव मुच्यते । अधःशिरःशोषणं च नरकं क्षारसेवनम्

വിഷ്ണുപദത്തിൽ മൂന്ന് കല്പം വസിച്ച് അവൻ അവിടെയേ തന്നെ മോചിതനാകുന്നു; അതിനാൽ തലകീഴായി തൂക്കി ഉണക്കുന്ന നരകവും ക്ഷാരസേവന നരകവും അവനെ പ്രാപിക്കുകയില്ല।

Verse 35

पाषाणयन्त्रपीडां च मरुत्प्रपतनं तथा । पुरीषलेपनं चैव तथा क्रकचदारणम्

സേതുവിൽ സ്നാനം ചെയ്യുന്നവൻ കല്ല്-യന്ത്രങ്ങളാൽ ഞെരിക്കപ്പെടൽ, പ്രചണ്ഡവായുവാൽ എറിഞ്ഞുവീഴ്ത്തപ്പെടൽ, മലത്തിൽ ലേപിക്കപ്പെടൽ, അറിവാളാൽ കീറപ്പെടൽ തുടങ്ങിയ പീഡകൾ കാണുകയില്ല।

Verse 36

पुरीषभोजनं रेतःपानं संधिषु दाहनम् । अंगारशय्याभ्रमणं तथा मुसलमर्द्दनम्

അവൻ മലഭക്ഷണം, രേതഃപാനം, സന്ധികളിൽ ദഹനം, അങ്കാരശയ്യയിൽ ഉരുളൽ, മുസലങ്ങളാൽ ചതയ്ക്കൽ എന്നീ നരകപീഡകൾ അനുഭവിക്കുകയില്ല।

Verse 37

एतानि नरकाण्यद्धा सेतुस्नायी न पश्यति । सेतु स्नानं करिष्येऽहमिति बुद्ध्या विचिंतयन्

സത്യമായും സേതുസ്നാനി ഈ നരകങ്ങളെ കാണുകയില്ല. ‘ഞാൻ സേതുവിൽ സ്നാനം ചെയ്യും’ എന്ന ദൃഢബുദ്ധിയോടെ ചിന്തിച്ചാലും രക്ഷാകരമായ പുണ്യം ലഭിക്കുന്നു।

Verse 38

गच्छेच्छतपदं यस्तु स महापातकोऽपि सन् । बहूनां काष्ठयंत्राणां कर्षणं शस्त्रभेदनम्

എന്നാൽ മുഖം തിരിച്ച് മറ്റിടത്തേക്ക് പോകുന്നവൻ, മഹാപാതകിയെങ്കിലും, അനേകം മരയന്ത്രങ്ങളാൽ വലിച്ചിഴയ്ക്കപ്പെടലും ആയുധങ്ങളാൽ കുത്തിവേദനിപ്പിക്കപ്പെടലും പോലുള്ള പീഡകൾ പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 39

पतनोत्पतनं चैव गदादण्डनिपीडनम् । गजदन्तैश्च हननं नानाभुजगदंशनम्

അവിടെ താഴെ വീഴ്ത്തി വീണ്ടും മുകളിലേക്ക് എറിഞ്ഞുയർത്തൽ, ഗദാ-ദണ്ഡങ്ങളാൽ ഞെരിക്കപ്പെടൽ, ഗജദന്തങ്ങളാൽ പ്രഹരിക്കപ്പെടൽ, നാനാവിധ സർപ്പങ്ങളുടെ ദംശനം തുടങ്ങിയ പീഡകളും ഉണ്ട്।

Verse 40

धूमपानं पाशबन्धं नानाशूलनिपीडनम् । मुखे च नासिकायां च क्षारोदकनिषेचनम्

ബലമായി പുക ശ്വസിപ്പിക്കൽ, പാശങ്ങളാൽ ബന്ധിക്കൽ, പല ശൂലങ്ങളാൽ ഞെരിച്ച് പീഡിപ്പിക്കൽ, കൂടാതെ വായിലും മൂക്കിലും ക്ഷാരജലം ഒഴിക്കുക—ഇവ നരകദണ്ഡങ്ങളായി വർണ്ണിക്കപ്പെടുന്നു।

Verse 41

क्षारांबुपानं नरकं तप्तायः सूचिभक्षणम् । एतानि नरकान्यद्धा न याति गतपातकः

ക്ഷാരജലം കുടിക്കൽ, ചുവന്നുകത്തുന്ന ഇരുമ്പുസൂചികൾ വിഴുങ്ങുന്ന നരകം—പാപം നീങ്ങിയവൻ തീർച്ചയായും ഈ നരകങ്ങളിലേക്കു പോകുകയില്ല।

Verse 42

क्षारांबुपूर्णरंध्राणां प्रवेशं मलभोजनम् । स्नायुच्छेदं स्नायुदाहमस्थिभेदनमेव च

രന്ധ്രങ്ങൾ ക്ഷാരജലത്തോടെ നിറഞ്ഞ ദേഹങ്ങളിലേക്കു പ്രവേശിപ്പിക്കൽ, മലഭോജനത്തിന് നിർബന്ധിക്കൽ, സ്നായുഛേദം, സ്നായുദാഹം, അസ്ഥിഭേദനം—ഇവയും നരകയാതനകളായി പറയപ്പെടുന്നു।

Verse 43

श्लेष्मादनं पित्तपानं महातिक्तनिषेवणम् । अत्युष्ण तैलपानं च पानं क्षारोदकस्य च

ശ്ലേഷ്മം ഭക്ഷിപ്പിക്കൽ, പിത്തം കുടിപ്പിക്കൽ, അത്യന്തം കയ്പുള്ള വസ്തുക്കൾ സേവിപ്പിക്കൽ, അത്യുഷ്ണമായ എണ്ണ കുടിപ്പിക്കൽ, കൂടാതെ ക്ഷാരജലം കുടിപ്പിക്കൽ—ഇവയും നരകീയ ദുഃഖങ്ങളായി പറയപ്പെടുന്നു।

Verse 44

कषायोदकपानं च तप्तपाषाणभोजनम् । अत्युष्णसिकतास्नानं तथा दशनमर्दनम्

കഷായജലം കുടിക്കൽ, ചുവന്നുകത്തുന്ന കല്ലുകൾ ഭക്ഷിക്കൽ, അത്യുഷ്ണമായ മണലിൽ സ്നാനം ചെയ്യിക്കൽ, കൂടാതെ പല്ലുകൾ മർദ്ദിച്ച് അരയ്ക്കൽ—ഇവയും നരകപീഡകളായി വർണ്ണിക്കപ്പെടുന്നു।

Verse 45

तप्तायःशयनं चैव संतप्तांबुनिषेचनम् । सूचिप्रक्षेपणं चैव नेत्रयोर्मुखसंधिषु

ചുവന്നുതിളച്ച ഇരുമ്പിന്മേൽ കിടക്കൽ, തിളച്ച വെള്ളം ഒഴിച്ച് നനയ്ക്കൽ, കൂടാതെ കണ്ണുകളിലും വായിലെ സന്ധികളിലും സൂചികൾ കുത്തൽ—ഇവയും നരകയാതനകളായി വർണ്ണിക്കപ്പെടുന്നു।

Verse 46

शिश्ने सवृषणे चैव ह्ययोभारस्य बन्धनम् । वृक्षाग्रात्पतनं चैव दुर्गंधपरिपूरिते

ലിംഗത്തോടൊപ്പം വൃഷണങ്ങളിൽ ഭാരമേറിയ ഇരുമ്പുഭാരം കെട്ടുക, പിന്നെ വൃക്ഷത്തിന്റെ മുകളിൽ നിന്ന് ദുർഗന്ധം നിറഞ്ഞ സ്ഥലത്തേക്ക് വീഴ്ത്തുക—ഇവയും നരകഭീകരതകളായി വിവരിക്കപ്പെടുന്നു।

Verse 47

तीक्ष्णधारास्त्रशय्यां च रेतःपानादिकं तथा । इत्यादि नरकान्घोरासेतुस्नायी न पश्यति

ക്ഷുരധാര ആയുധങ്ങളുടെ ശയ്യ, വീര്യപാനം മുതലായവ—ഇത്തരത്തിലുള്ള ഘോര നരകങ്ങൾ സേതുവിൽ സ്നാനം ചെയ്യുന്നവൻ കാണുകയില്ല।

Verse 48

सेतुसैकतमध्ये यः शेते तत्पांसुकुंठितः । यावन्तः पांसवो लग्नास्तस्यांगे विप्रसत्तमाः

ഹേ വിപ്രസത്തമന്മാരേ! സേതുവിന്റെ മണലിന്റെ നടുവിൽ ആരെങ്കിലും കിടന്ന് അതിന്റെ പൊടിയിൽ മൂടപ്പെടുന്നുവെങ്കിൽ—അവന്റെ ശരീരത്തിൽ എത്ര മണൽകണങ്ങൾ ഒട്ടുന്നുവോ,

Verse 49

तावतां ब्रह्महत्यानां नाशः स्यान्नात्र संशयः । सेतुमध्यस्थ वातेन यस्यांगं स्पृश्यतेऽखिलम्

അത്രയേറെ ബ്രഹ്മഹത്യാസമ പാപങ്ങളുടെ നാശം സംഭവിക്കുന്നു—ഇതിൽ സംശയമില്ല। കൂടാതെ സേതുവിന്റെ മദ്ധ്യത്തിൽ വീശുന്ന കാറ്റ് ആരുടെ സമസ്ത ശരീരത്തെയും സ്പർശിക്കുന്നുവോ,

Verse 50

सुरापानायुतं तस्य तत्क्षणादेव नश्यति । वर्तंते यस्य केशास्तु वपनात्सेतुमध्यतः

സേതുവിന്റെ മദ്ധ്യഭാഗത്ത് ആരുടെ കേശം മുണ്ഡനം ചെയ്യപ്പെടുന്നുവോ, അവന് മദ്യപാനപാപം—അനവധി പ്രാവശ്യം ചെയ്തതായാലും—അന്നക്ഷണത്തിൽ തന്നെ നശിക്കുന്നു।

Verse 51

गुरुतल्पा युतं तस्य तत्क्षणादेव नश्यति । यस्यास्थि सेतुमध्ये तु स्थापितं पुत्रपौत्रकैः । स्वर्णस्तेयायुतं तस्य तत्क्षणादेव नश्यति

അവന് ഗുരുതൽപഗമനപാപം—എത്ര വലിയതായാലും—അന്നക്ഷണത്തിൽ തന്നെ നശിക്കുന്നു। കൂടാതെ, ആരുടെ അസ്ഥികൾ പുത്രപൗത്രന്മാർ സേതുവിന്റെ മദ്ധ്യത്തിൽ സ്ഥാപിക്കുന്നുവോ, അവന് സ്വർണ്ണസ്തേയപാപം—അനവധി ആയാലും—അന്നക്ഷണത്തിൽ തന്നെ നശിക്കുന്നു।

Verse 52

स्मृत्वा यं सेतुमध्ये तु स्नानं कुर्याद्द्विजोत्तमाः । महापातकिसंसर्गदोषस्तस्य लयं व्रजेत्

ഹേ ദ്വിജോത്തമന്മാരേ! സേതുവിന്റെ മദ്ധ്യത്തിൽ അവനെ സ്മരിച്ച് സ്നാനം ചെയ്യുന്നവന്റെ മഹാപാതകികളുമായുള്ള സമ്പർക്കത്തിൽ നിന്നുള്ള ദോഷം ലയിച്ചുപോകുന്നു।

Verse 53

मार्गभेदी स्वार्थपाकी यतिब्राह्मणदूषकः । अत्याशी वेदविक्रेता पंचैते ब्रह्मघातकाः

മാർഗ്ഗഭേദകൻ, സ്വാർത്ഥത്തിനായി മാത്രം പാചകം ചെയ്യുന്നവൻ, യതി-ബ്രാഹ്മണദൂഷകൻ, അത്യാശി, വേദവിക്രേതാവ്—ഈ അഞ്ചുപേരും ബ്രഹ്മഘാതകനോടു തുല്യരെന്നു പ്രസ്താവിക്കുന്നു।

Verse 54

ब्राह्मणान्यः समाहूय दास्यामीति धनादिकम् । पश्चान्नास्तीति यो ब्रूते ब्रह्महा सोपि कीर्तितः

ബ്രാഹ്മണരെ വിളിച്ചു “ധനം മുതലായവ നൽകാം” എന്നു പറഞ്ഞിട്ട്, പിന്നെ “ഒന്നുമില്ല” എന്നു പറയുന്നവനും ബ്രഹ്മഘാതകനായി കീര്ത്തിക്കപ്പെടുന്നു।

Verse 55

परिज्ञाय यतो धर्मांस्तस्मै यो द्वेषमाचरेत् । अवजानाति वा विप्रान्ब्रह्महा सोपि कीर्तितः

ധർമ്മം ഉപദേശിക്കുന്നവനെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും അവനോടു ദ്വേഷം പുലർത്തുന്നവൻ, അല്ലെങ്കിൽ ബ്രാഹ്മണരെ അവമാനിക്കുന്നവൻ—അവനും ബ്രഹ്മഹാ എന്നു കീര്ത്തിക്കപ്പെടുന്നു।

Verse 56

जलपानार्थमायातं गोवृन्दं तु जलाशये । निवारयति यो विप्रा ब्रह्महा सोपि कीर्तितः

ഹേ വിപ്രന്മാരേ! ജലം കുടിക്കാനായി ജലാശയത്തിലേക്കെത്തിയ ഗോവൃന്ദത്തെ തടയുന്നവൻ—അവനും ബ്രഹ്മഹാ എന്നു കീര്ത്തിക്കപ്പെടുന്നു।

Verse 57

सेतुमेत्य तु ते सर्वे मुच्यंते दोषसंचयैः । ब्रह्मघातकतुल्या ये संति चान्ये द्विजोत्तमाः

എന്നാൽ സേതുവിലെത്തി അവർ എല്ലാവരും സഞ്ചിത ദോഷസമൂഹങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതരാകുന്നു; ഹേ ദ്വിജോത്തമാ! ബ്രഹ്മഘാതകസമാനരായ മറ്റുള്ളവരും മോചിതരാകുന്നു।

Verse 58

ते सर्वे सेतुमागत्य मुच्यंते नात्र संशयः । औपासनपरित्यागी देवतान्नस्य भोजकः

അവർ എല്ലാവരും സേതുവിലെത്തി മോചിതരാകുന്നു—ഇതിൽ സംശയമില്ല; ഔപാസനാഗ്നി ഉപേക്ഷിച്ചവനും, ദേവതകൾക്കർപ്പിച്ച അന്നം ഭുജിക്കുന്നവനും പോലും।

Verse 59

सुरापयोषित्संसर्गी गणिकान्नाशनस्तथा । गणान्नभोजकश्चैव पतितान्नरतश्च यः

സുരാസക്തനായി പതിതസ്ത്രീകളുടെ സംഗം ചെയ്യുന്നവൻ; ഗണികയുടെ അന്നം ഭുജിക്കുന്നവൻ; (അശുദ്ധ) ഗണങ്ങളുടെ അന്നം ഭക്ഷിക്കുന്നവൻ; പതിതരുടെ അന്നത്തിൽ രമിക്കുന്നവൻ—ഇത്തരം വ്യക്തി ശുദ്ധീകരണം ആവശ്യമുള്ളവനായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു।

Verse 60

एते सुरापिनः प्रोक्ताः सर्वकर्मबहिष्कृताः । सेतुस्नानेन मुच्यंते ते सर्वे हतकिल्बिषाः

ഇവർ സുരാപാനികളായി പ്രസിദ്ധർ, എല്ലാ ധാർമ്മികകർമ്മങ്ങളിൽ നിന്നും ബഹിഷ്കൃതർ; എങ്കിലും സേതുവിൽ സ്നാനം ചെയ്താൽ എല്ലാവരും പാപനാശത്തോടെ മോചിതരാകുന്നു.

Verse 61

सुरापतुल्या ये चान्ये मुच्यंते सेतुमज्जनात् । कन्दमूलफलानां च कस्तूरीपट्टवाससाम्

സുരാപാനപാപത്തിന് തുല്യമായ കുറ്റമുള്ള മറ്റുള്ളവരും സേതുവിൽ മുങ്ങി സ്നാനം ചെയ്താൽ മോചിതരാകുന്നു; അതുപോലെ കന്ദമൂലഫലങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടവരും കസ്തൂരിയും പട്ടുവസ്ത്രങ്ങളും സംബന്ധിച്ചവരും.

Verse 62

पयश्चंदनकर्पूरक्रमुकाणां तथैव च । मध्वाज्यता म्रकांस्यानां रुद्राक्षाणां तथैव च

പാൽ, ചന്ദനം, കർപ്പൂരം, അടക്ക എന്നിവയെക്കുറിച്ചും അതുപോലെ തന്നെയെന്ന് പറയുന്നു; അതുപോലെ തേൻ, നെയ്യ്, താമ്രം-കാംസം, രുദ്രാക്ഷമാലകൾ എന്നിവയെക്കുറിച്ചും.

Verse 64

अन्ये च स्तेयिनः सर्वे सेतुस्नानेन वै द्विजाः । मुच्यंते सर्वपापेभ्यो नात्र कार्या विचारणा

ഹേ ദ്വിജന്മാരേ! മറ്റു എല്ലാ കള്ളന്മാരും സേതുസ്നാനത്താൽ മോചിതരാകുന്നു; അവർ സർവ്വപാപങ്ങളിൽ നിന്നും വിടുതൽ നേടുന്നു—ഇവിടെ സംശയവിചാരം വേണ്ട.

Verse 65

भगिनीं पुत्रभार्यां च तथैव च रजस्वलाम् । भ्रातृभार्यां मित्रभार्यां मद्यपां च परस्त्रियम्

സഹോദരി, പുത്രഭാര്യ, അതുപോലെ രജസ്വല സ്ത്രീ; സഹോദരഭാര്യ, മിത്രഭാര്യ, മദ്യപാനാസക്തയായ സ്ത്രീ, പരസ്ത്രീ—ഇവരെ ദൂഷിക്കുന്നവൻ—

Verse 66

हीनस्त्रियं च विश्वस्तां योऽभिगच्छति रागतः । गुरुतल्पी स विज्ञेयः सर्वकर्मबहिष्कृतः

കാമവശാൽ ഹീനസ്ഥിതിയിലുള്ള സ്ത്രീയെയോ, തനിക്കു വിശ്വാസം വെച്ച സ്ത്രീയെയോ സമീപിക്കുന്നവൻ ‘ഗുരുതൽപഗാമി’ എന്നു അറിയപ്പെടുന്നു; അവൻ സർവ്വ ധർമ്മകർമ്മങ്ങളിൽ നിന്നു ബഹിഷ്കൃതൻ.

Verse 67

एते चान्ये च ये संति गुरुतल्पगतुल्यकाः । ते सर्वे प्रविमुच्यंते सेतुस्नानेन वै द्विजाः

ഹേ ദ്വിജന്മാരേ, ഇവരും ഗുരുതൽപഗാമിയോടു തുല്യമായ പാപസ്ഥിതിയിലുള്ള മറ്റു പലരും—സേതുവിൽ സ്നാനം ചെയ്താൽ അവർ എല്ലാവരും നിശ്ചയമായി പൂർണ്ണ വിമുക്തി പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 69

चोरकास्तु परिज्ञेया सुवर्णस्तेयिनः समाः । ते सेतुक्षेत्रमागत्य मुच्यन्ते नात्र संशयः

കള്ളന്മാർ സ്വർണ്ണചോരന്മാരോടു തുല്യരെന്നു അറിയണം. അവർ സേതുക്ഷേത്രത്തിൽ എത്തി വിമുക്തരാകുന്നു—ഇതിൽ സംശയമില്ല.

Verse 71

तिलान्भूमिं सुवर्णं च धान्यं तंदुलमेव च । अदत्त्वेच्छंति ते स्वर्गं स्नातुं सेतौ तु ते द्विजाः

എള്ള്, ഭൂമി, സ്വർണം, ധാന്യം, അരി—ഇവ ദാനം ചെയ്യാതെയേ സ്വർഗ്ഗം ആഗ്രഹിക്കുന്ന ദ്വിജന്മാർ സേതുവിൽ സ്നാനം ചെയ്യാൻ വരുന്നു.

Verse 72

उपवासैर्व्रतैः कृत्स्नैरसंताप्य निजां तनुम् । स्वर्गाभिलाषिणः पुंसः स्नांतु सेतौ विमुक्तिदे

സമ്പൂർണ്ണ ഉപവാസങ്ങളും വ്രതങ്ങളും കൊണ്ട് സ്വന്തം ദേഹത്തെ പീഡിപ്പിക്കാതെ, സ്വർഗ്ഗം ആഗ്രഹിക്കുന്ന പുരുഷന്മാർ വിമുക്തിദായകമായ സേതുവിൽ സ്നാനം ചെയ്യട്ടെ.

Verse 73

सेतुस्नानं मोक्षदं हि मनःशुद्धिप्रदं तथा । जपाद्धोमात्तथा दानाद्यागाच्च तपसोऽपि च

സേതുവിൽ സ്നാനം നിശ്ചയമായും മോക്ഷദായകവും മനശ്ശുദ്ധി നൽകുന്നതുമാണ്; ജപം, ഹോമം, ദാനം, യാഗം, തപസ്സ് എന്നിവയെക്കാളും അത്യധികം ഫലപ്രദം.

Verse 74

सेतुस्नानं विशिष्टं हि पुराणे परिपठ्यते । अकामनाकृतं स्नानं सेतौ पापविनाशने

പുരാണങ്ങളിൽ സേതുസ്നാനത്തെ വിശിഷ്ടമെന്ന് പാരായണം ചെയ്യുന്നു. ആഗ്രഹരഹിതമായി (നിഷ്കാമമായി) സേതുവിൽ ചെയ്യുന്ന സ്നാനം പാപനാശകമാണ്.

Verse 75

अपुनर्भवदं प्रोक्तं सत्यमुक्तं द्विजोत्तमाः । यः संपदं समुद्दिश्य स्नाति सेतौ नरो मुदा

ഹേ ദ്വിജോത്തമന്മാരേ, സേതുസ്നാനം അപുനർഭവം (പുനർജന്മരഹിതത്വം) നൽകുമെന്നത് സത്യമായി പ്രസ്താവിച്ചിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ സമ്പത്ത് ലക്ഷ്യമാക്കി സന്തോഷത്തോടെ സേതുവിൽ സ്നാനം ചെയ്യുന്ന മനുഷ്യൻ മറ്റൊരു ഫലമാണ് തേടുന്നത്.

Verse 76

स संपदमवाप्नोति विपुलां द्विजपुंगवाः । शुद्ध्यर्थं स्नाति चेत्सेतौ तदा शुद्धिमवाप्नुयात्

ഹേ ദ്വിജപുംഗവന്മാരേ, അവൻ വിപുലമായ സമ്പത്ത് നേടുന്നു. എന്നാൽ ശുദ്ധിക്കായി സേതുവിൽ സ്നാനം ചെയ്താൽ, നിശ്ചയമായും ശുദ്ധി പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 77

रत्यर्थं यदि च स्नायादप्सरोभिर्नरो दिवि । तदा रतिमवाप्नोति स्वर्गलोकेऽमरीजनैः

രതി (ഭോഗസുഖം) ലക്ഷ്യമാക്കി ഒരാൾ സ്നാനം ചെയ്താൽ, സ്വർഗ്ഗലോകത്തിൽ അപ്സരസ്സുകളോടും ദേവഗണങ്ങളോടും കൂടി ആ രതി-സുഖം അവൻ പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 78

मुक्त्यर्थं यदि च स्नायात्सेतौ मुक्तिप्रदायिनि । तदा मुक्तिमवाप्नोति पुनरावृत्तिवर्जिताम्

മോക്ഷലക്ഷ്യത്തോടെ മോക്ഷപ്രദായിനിയായ സേതുവിൽ സ്നാനം ചെയ്താൽ, അവൻ പുനർജന്മരഹിതമായ മോക്ഷം പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 79

सेतुस्नानेन धर्मः स्यात्सेतुस्नानादघक्षयः । सेतुस्नानं द्विजश्रेष्ठाः सर्वकामफलप्रदम्

സേതുസ്നാനത്താൽ ധർമ്മം വർദ്ധിക്കുന്നു; സേതുസ്നാനത്താൽ പാപക്ഷയം സംഭവിക്കുന്നു. ഹേ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠരേ, സേതുസ്നാനം സർവകാമഫലപ്രദമാണ്.

Verse 80

सर्वव्रताधिकं पुण्यं सर्वयज्ञोत्तरं स्मृतम् । सर्वयोगाधिकं प्रोक्तं सर्व तीर्थाधिकं स्मृतम्

ഇതിന്റെ പുണ്യം എല്ലാ വ്രതങ്ങളെയും മറികടക്കുന്നതും എല്ലാ യജ്ഞങ്ങളെയും അതിക്രമിക്കുന്നതുമെന്നു സ്മൃതിയിൽ പറയുന്നു; ഇത് എല്ലാ യോഗങ്ങളേക്കാൾ ശ്രേഷ്ഠവും എല്ലാ തീർത്ഥങ്ങളേക്കാൾ ഉന്നതവുമെന്നു കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.

Verse 81

इंद्रादिलोकभोगेषु रागो येषां प्रवर्तते । स्नातव्यं तैर्द्विजश्रेष्ठाः सेतौ रामकृते सकृत्

ഹേ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠരേ, ഇന്ദ്രാദി ലോകഭോഗങ്ങളോടു ആസക്തി ഉണരുന്നവർ രാമകൃത സേതുവിൽ ഒരിക്കൽ എങ്കിലും സ്നാനം ചെയ്യേണ്ടതാണ്.

Verse 82

ब्रह्मलोके च वैकुण्ठे कैलासेऽपि शिवालये । रंतुमिच्छा भवेद्येषां ते सेतौ स्नांतु सादरम्

ബ്രഹ്മലോകത്തിലും വൈകുണ്ഠത്തിലും ശിവാലയമായ കൈലാസത്തിലും രമിക്കുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ ആദരപൂർവ്വം സേതുവിൽ സ്നാനം ചെയ്യട്ടെ.

Verse 83

आयुरारोग्यसंपत्तिमतिरूपगुणाढ्यताम् । चतुर्णामपि वेदानां सांगानां पारगामिनाम्

ദീർഘായുസ്സ്, നിരോഗത, സമൃദ്ധി, തീക്ഷ്ണബുദ്ധി, സൗന്ദര്യം, ഗുണസമ്പത്ത്—അംഗങ്ങളോടുകൂടിയ നാലു വേദങ്ങളിലുമുള്ള പാരംഗത്യം—ഇവയാണ് സേതുമാഹാത്മ്യത്തിൽ പ്രസിദ്ധമായ ഫലങ്ങൾ.

Verse 84

सर्वशास्त्राधिगंतृत्वं सर्वमंत्रेष्वभिज्ञताम् । समुद्दिश्य तु यः स्नायात्सेतौ सर्वार्थसिद्धिदे

സങ്കൽപത്തോടെ സേതുവിൽ സ്നാനം ചെയ്യുന്നവൻ സർവ്വശാസ്ത്രാധിഗമവും സർവ്വമന്ത്രങ്ങളിൽ പ്രാവീണ്യവും നേടുന്നു; കാരണം സേതു സർവ്വധർമ്മ്യലക്ഷ്യങ്ങളുടെ സിദ്ധിദാതാവാണ്.

Verse 85

तत्तत्सिद्धिम वाप्नोति सत्यं स्यान्नात्र संशयः । दारिद्र्यान्नरकाद्ये च मनुजा भुवि बिभ्यति

അവൻ അതത് സിദ്ധി തന്നെ പ്രാപിക്കുന്നു—ഇത് സത്യം; ഇവിടെ സംശയമില്ല. ഭൂമിയിൽ മനുഷ്യർ ദാരിദ്ര്യത്തെയും നരകാദികളെയും ഭയപ്പെടുന്നു.

Verse 86

स्नानं कुर्वंतु ते सर्वे रामसेतौ विमुक्तिदे । श्रद्धया सहितो मर्त्यः श्रद्धया रहितोऽपि वा

വിമുക്തിദായകനായ രാമസേതുവിൽ അവർ എല്ലാവരും സ്നാനം ചെയ്യട്ടെ—മർത്ത്യൻ ശ്രദ്ധയുള്ളവനായാലും ശ്രദ്ധരഹിതനായാലും.

Verse 87

इहलोके परत्रापि सेतुस्नायी न दुःखभाक् । सेतुस्नानेन सर्वेषां नश्यते पापसंचयः

ഇഹലോകത്തിലും പരലോകത്തിലും സേതുവിൽ സ്നാനം ചെയ്യുന്നവൻ ദുഃഖഭാഗിയാകുന്നില്ല. സേതുസ്നാനത്താൽ എല്ലാവരുടെയും പാപസഞ്ചയം നശിക്കുന്നു.

Verse 88

वर्द्धते धर्मराशिश्च शुक्लपक्षे यथा शशी । यथा रत्नानि वर्द्धंते समुद्रे विविधान्यपि

ശുക്ലപക്ഷത്തിൽ ചന്ദ്രൻ വളരുന്നതുപോലെ ധർമ്മസഞ്ചയവും വർദ്ധിക്കുന്നു; സമുദ്രത്തിൽ നാനാവിധ രത്നങ്ങൾ വർദ്ധിക്കുന്നതുപോലെയും അതുതന്നെ।

Verse 89

तथा पुण्यानि वर्द्धंते सेतुस्नानेन वै द्विजाः । काम धेनुर्यथा लोके सर्वाकामान्प्रयच्छति

അതുപോലെ, ഹേ ദ്വിജന്മാരേ, സേതുസ്നാനത്താൽ പുണ്യങ്ങൾ വർദ്ധിക്കുന്നു; ലോകത്തിൽ കാമധേനു സർവ്വകാമങ്ങളും നൽകുന്നതുപോലെ।

Verse 90

चिंतामणिर्यथा दद्यात्पुरुषाणां मनोरथान् । यथाऽमरतरुर्दद्यात्पुरुषाणामभीप्सितम्

ചിന്താമണി മനുഷ്യരുടെ മനോരഥങ്ങൾ നൽകുന്നതുപോലെ, അമരതരു മനുഷ്യർക്കു അഭീഷ്ടം നൽകുന്നതുപോലെ।

Verse 91

सेतुस्नानं तथा नृणां सर्वाभीष्टान्प्रदास्यति । अशक्तः सेतुयात्रायां दारिद्र्येण च मानवः

അതുപോലെ സേതുസ്നാനം മനുഷ്യർക്കു സർവ്വാഭീഷ്ടങ്ങളും നൽകും; എന്നാൽ ദാരിദ്ര്യം മൂലം ഒരാൾക്ക് സേതുയാത്ര ചെയ്യാൻ കഴിയാതിരുന്നാൽ।

Verse 92

याचित्वा स धनं शिष्टात्सेतौ स्नानं समाच रेत् । सेतुस्नानसमं पुण्यं तत्र दाता समश्नुते

അവൻ ശിഷ്ടന്മാരോട് ധനം യാചിച്ച് സേതുവിൽ വിധിപൂർവ്വം സ്നാനം ചെയ്യട്ടെ; അവിടെ ദാതാവിനും സേതുസ്നാനസമമായ പുണ്യം ലഭിക്കുന്നു।

Verse 93

तथा प्रतिगृहीतापि प्राप्नोत्यविकलं फलम् । सेतुयात्रां समुद्दिश्य गृह्णीयाद्ब्राह्मणाद्ध नम्

ഇത്തരം സഹായം സ്വീകരിച്ചാലും, അത് സേതു-യാത്രയെ ഉദ്ദേശിച്ചായാൽ പൂർണ്ണവും അവികലവും ആയ പുണ്യഫലം ലഭിക്കുന്നു. സേതു-യാത്രാർത്ഥം ബ്രാഹ്മണനിൽ നിന്ന് ധനം സ്വീകരിക്കണം.

Verse 94

क्षत्रियादपि गृह्णीयान्न दद्युर्ब्राह्मणा यदि । वैश्याद्वा प्रतिगृह्णीयान्न प्रयच्छंति चेन्नृपाः

ബ്രാഹ്മണർ നൽകുന്നില്ലെങ്കിൽ ക്ഷത്രിയനിൽ നിന്നുമെങ്കിലും സ്വീകരിക്കാം. രാജാക്കന്മാർ സഹായം നൽകുന്നില്ലെങ്കിൽ വൈശ്യനിൽ നിന്നുമെങ്കിലും സ്വീകരിക്കാം.

Verse 95

शूद्रान्न प्रतिगृह्णीयात्कथंचिदपि मानवः । यः सेतुं गच्छतः पुंसो धनं वा धान्यमेव वा

സേതുവിലേക്കു പോകുന്നവന്റെ ആവശ്യത്തിന് ധനമോ ധാന്യമോ—ഏത് രൂപമായാലും—ശൂദ്രനിൽ നിന്ന് മനുഷ്യൻ ഒരിക്കലും സ്വീകരിക്കരുത്.

Verse 96

दत्त्वा वस्त्रादिकं वापि प्रवर्तयति मानवः । सोऽश्वमेधादियज्ञानां फलमाप्तो त्यनुत्तमम्

വസ്ത്രാദികൾ ദാനം ചെയ്ത് (മറ്റൊരാളുടെ) സേതു-യാത്ര നടത്തിപ്പിക്കുന്നവൻ അശ്വമേധാദി യജ്ഞങ്ങളുടെ അനുത്തമ ഫലം പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 97

चतुर्णामपि वेदानां पारायणफलं लभेत् । तुलापुरुषमुख्यानां दानानां फलमश्नुते

അവൻ നാലു വേദങ്ങളുടെ പാരായണഫലം പ്രാപിക്കുന്നു; കൂടാതെ തുലാപുരുഷം മുതലായ പ്രധാന ദാനങ്ങളുടെ ഫലവും അനുഭവിക്കുന്നു.

Verse 98

ब्रह्महत्यादिपापानां नाशः स्या न्नात्र संशयः । बहुना किं प्रलापेन सर्वान्कामान्समश्नुते

ബ്രഹ്മഹത്യാദി പാപങ്ങളുടെ നാശം സംഭവിക്കുന്നു—ഇതിൽ സംശയമില്ല. അധികം എന്തു പറയണം? അവൻ എല്ലാ ധർമ്മസമ്മത ആഗ്രഹങ്ങളുടെയും സിദ്ധി പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 99

एवं प्रतिगृहीतापि तत्तुल्यफलमश्नुते । याचतः सेतुयात्रार्थं न प्रतिग्रहकल्मषम्

ഇങ്ങനെ (സഹായം) സ്വീകരിച്ചാലും അവൻ അതിന് തുല്യമായ ഫലം അനുഭവിക്കുന്നു. സെതു-യാത്രയ്ക്കായി മാത്രം യാചിക്കുന്നവന് പ്രതിഗ്രഹ-കൽമഷം ബാധിക്കില്ല.

Verse 100

सेतुं गच्छ धनं तेऽहं दास्यामीति प्रलोभ्य यः । पश्चान्नास्तीति च ब्रूयात्तमाहुर्ब्रह्मघातकम्

“സേതുവിലേക്കു പോകൂ; ഞാൻ നിനക്കു ധനം തരാം” എന്നു പ്രലോഭിപ്പിച്ച്, പിന്നെ “ഒന്നുമില്ല” എന്നു പറയുന്നവനെ ബ്രഹ്മഘാതകൻ എന്നു പറയുന്നു.

Verse 101

लोभेन सेतुयात्रार्थं संपन्नोऽपि दरिद्रवत् । मानवो यदि याचेत तमाहुस्तेयिनं बुधाः

ലോഭത്താൽ, സമ്പന്നനായിട്ടും സെതു-യാത്രയുടെ പേരിൽ ദരിദ്രനെപ്പോലെ യാചിക്കുന്ന മനുഷ്യനെ പണ്ഡിതർ കള്ളൻ എന്നു വിളിക്കുന്നു.

Verse 102

गमिष्ये सेतुमिति वै यो गृहीत्वा धनं नरः । न याति सेतुं लोभेन तमाहुर्ब्रह्मघा तकम्

“ഞാൻ സേതുവിലേക്കു പോകും” എന്നു പറഞ്ഞ് ധനം വാങ്ങി, പിന്നെ ലോഭത്താൽ സേതുവിലേക്കു പോകാത്തവനെ ബ്രഹ്മഘാതകൻ എന്നു പറയുന്നു.

Verse 103

येन केनाप्युपायेन सेतुं गच्छेन्नरो मुदा । अशक्तो दक्षिणां दत्त्वा गमयेद्वा द्विजोत्तमम्

ഏതു മാർഗ്ഗത്തിലായാലും മനുഷ്യൻ സന്തോഷത്തോടെ സേതു-തീർത്ഥത്തിലേക്ക് പോകണം. സ്വയം പോകാൻ കഴിയാത്തപക്ഷം യഥോചിത ദക്ഷിണ നൽകി തന്റെ പകരം ശ്രേഷ്ഠ ബ്രാഹ്മണനെ അയയ്ക്കണം.

Verse 104

याचित्वा यज्ञकरणे यथा दोषो न विद्यते । याचित्वा सेतुयात्रायां तथा दोषो न विद्यते

യജ്ഞം നടത്തുന്നതിനായി ദ്രവ്യം അപേക്ഷിക്കുന്നതിൽ ദോഷമില്ലാത്തതുപോലെ, സേതു-യാത്രയ്ക്കായി സഹായം അപേക്ഷിക്കുന്നതിലും ദോഷമില്ല.

Verse 105

याचित्वाप्यन्यतो द्रव्यं सेतुस्नाने प्रवर्तयेत् । सोऽपि तत्फलमाप्नोति सेतु स्नायी नरो यथा

മറ്റിടങ്ങളിൽ നിന്ന് അപേക്ഷിച്ച് ധനം സമ്പാദിച്ച് അത് സേതു-സ്നാനത്തിനായി വിനിയോഗിച്ചാൽ, അവനും സേതുവിൽ സ്നാനം ചെയ്ത മനുഷ്യനെപ്പോലെ അതേ ഫലം പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 106

ज्ञानेन मोक्षमभियांति कृते युगे तु त्रेतायुगे यजनमेव विमुक्तिदायि । श्रेष्ठं तथान्ययुगयोरपि दानमाहुः सर्वत्र सेत्व भिषवो हि वरो नराणाम्

കൃതയുഗത്തിൽ ജ്ഞാനത്തിലൂടെ മോക്ഷം ലഭിക്കുന്നു; ത്രേതായുഗത്തിൽ യജ്ഞം തന്നെയാണ് വിമുക്തിദായകം. മറ്റു യുഗങ്ങളിൽ ദാനമാണ് ശ്രേഷ്ഠമെന്ന് പറയുന്നു; എന്നാൽ എല്ലാ യുഗങ്ങളിലും സേതു പരമ വൈദ്യനെപ്പോലെ മനുഷ്യർക്കൊരു വരമാണ്.