Adhyaya 86

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महाराज पिङ्गलावर्तमुत्तमम् । सङ्गमस्य समीपस्थं रेवाया उत्तरे तटे । हव्यवाहेन राजेन्द्र स्थापितः पिङ्गलेश्वरः

ശ്രീ മാർക്കണ്ഡേയൻ പറഞ്ഞു—അതിനുശേഷം, മഹാരാജാവേ, സംഗമത്തിനടുത്ത് രേവയുടെ ഉത്തര തീരത്തിലുള്ള ഉത്തമമായ പിംഗലാവർത്തത്തിലേക്ക് പോകണം. രാജേന്ദ്രാ, അവിടെ ഹവ്യവാഹനൻ (അഗ്നി) പിംഗലേശ്വരനെ പ്രതിഷ്ഠിച്ചു.

Verse 2

युधिष्ठिर उवाच । हव्यवाहेन भगवन्नीश्वरः स्थापितः कथम् । एतदाख्याहि मे सर्वं प्रसादाद्वक्तुमर्हसि

യുധിഷ്ഠിരൻ പറഞ്ഞു—ഭഗവൻ, ഹവ്യവാഹനൻ (അഗ്നി) എങ്ങനെ ഈശ്വരനെ പ്രതിഷ്ഠിച്ചു? കൃപചെയ്ത് ഇതെല്ലാം എനിക്ക് പറഞ്ഞു തരുക; പ്രസാദത്താൽ നിങ്ങൾ പറയേണ്ടതാണ്.

Verse 3

मार्कण्डेय उवाच । शम्भुना रेतसा राजंस्तर्पितो हव्यवाहनः । प्राप्तसौख्येन रौद्रेण गौर्याक्रीडनचेतसा

മാർക്കണ്ഡേയൻ പറഞ്ഞു—രാജാവേ, ശംഭുവിന്റെ രേതസ്സാൽ ഹവ്യവാഹനൻ (അഗ്നി) തൃപ്തനായി. ഗൗരിയോടുള്ള ക്രീഡയിൽ ലീനനായ ശിവന്റെ ആ രൗദ്രതേജസ്സാൽ, ആനന്ദസമ്പന്നനായി, അവൻ അത്ഭുതശക്തി പ്രാപിച്ചു.

Verse 4

हव्यवाहमुखे क्षिप्तं रुद्रेणामिततेजसा । रुद्रस्य रेतसा दग्धस्तीर्थयात्राकृतादरः

അമിതതേജസ്സുള്ള രുദ്രൻ അതിനെ ഹവ്യവാഹനന്റെ വായിലേക്കു എറിഞ്ഞു. രുദ്രന്റെ രേതസ്സാൽ ദഗ്ധനായി (അഗ്നി) പിന്നീട് തീർത്ഥയാത്ര ചെയ്യാൻ ശ്രദ്ധയോടെ ഉത്സുകനായി.

Verse 5

सागरांश्च नदीर्गत्वा क्रमाद्रेवां समागतः । चचार परया भक्त्या ध्यानमुग्रं हुताशनः

സമുദ്രങ്ങളെയും നദികളെയും സന്ദർശിച്ച് ക്രമേണ ഹുതാശനൻ (അഗ്നി) രേവാതീരത്തെത്തി. അവിടെ അവൻ പരമഭക്തിയോടെ തീവ്രധ്യാനസാധന ചെയ്തു.

Verse 6

वायुभक्षः शतं साग्रं यावत्तेपे हुताशनः । तावत्तुष्टो महादेवो वरदो जातवेदसः । संनिधौ समुपेत्याथ वचनं चेदमब्रवीत्

വായുവിനെ മാത്രം ആഹാരമാക്കി ഹുതാശനൻ (അഗ്നി) നൂറുവർഷത്തിലധികം തപസ്സു ചെയ്തു. അപ്പോൾ പ്രസന്നനായ മഹാദേവൻ ജാതവേദസിന് വരം നൽകാൻ അവന്റെ സന്നിധിയിൽ എത്തി ഈ വചനങ്ങൾ പറഞ്ഞു.

Verse 7

ईश्वर उवाच । वरं वृणीष्व हव्याश यस्ते मनसि वर्तते

ഈശ്വരൻ അരുളിച്ചെയ്തു— ഹേ ഹവ്യാശ (അഗ്നി), നിന്റെ മനസ്സിൽ വസിക്കുന്ന വരം തിരഞ്ഞെടുക്കുക.

Verse 8

वह्निरुवाच । नमस्ते सर्वलोकेश उग्रमूर्ते नमोऽस्तु ते । रेतसा तव संदग्धः कुष्ठी जातो महेश्वर । कृपां कुरु महादेव मम रोगं विनाशय

വഹ്നി പറഞ്ഞു— ഹേ സർവലോകേശാ, നമസ്കാരം; ഹേ ഉഗ്രമൂർത്തേ, പ്രണാമം. ഹേ മഹേശ്വരാ, നിങ്ങളുടെ തേജസ്സാൽ ദഗ്ധനായി ഞാൻ കുഷ്ഠരോഗിയായി. ഹേ മഹാദേവാ, കൃപ ചെയ്ത് എന്റെ രോഗം നശിപ്പിക്കണമേ.

Verse 9

ईश्वर उवाच । हव्यवाह भवारोगो मत्प्रसादाच्च सत्वरम् । अत्र तीर्थे कृतस्नानः स्वरूपं प्रतिपत्स्यसे

ഈശ്വരൻ അരുളിച്ചെയ്തു— ഹേ ഹവ്യവാഹാ, എന്റെ പ്രസാദത്താൽ നിന്റെ രോഗം വേഗത്തിൽ ശമിക്കും. ഇവിടെ ഈ തീർത്ഥത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്താൽ നീ നിന്റെ ദിവ്യസ്വരൂപം വീണ്ടും പ്രാപിക്കും.

Verse 10

इत्युक्त्वा च महादेवस्तत्रैवान्तरधीयत । अनन्तरं हव्यवाहः सस्नौ रेवाजले त्वरन्

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് മഹാദേവൻ അവിടെയേ തന്നെ അന്തർധാനം ചെയ്തു. ഉടൻ ഹവ്യവാഹൻ (അഗ്നി) വേഗത്തിൽ രേവാജലത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്തു.

Verse 11

तदैव रोगनिर्मुक्तोऽभवद्दिव्यस्वरूपवान् । स्थापयामास देवेशं स वह्निः पिङ्गलेश्वरम्

അന്നേ നിമിഷം അവൻ രോഗമുക്തനായി ദിവ്യ തേജസ്സുള്ള രൂപം പ്രാപിച്ചു. തുടർന്ന് ആ വഹ്നി ദേവേശനെ ‘പിംഗലേശ്വരൻ’ ആയി സ്ഥാപിച്ചു.

Verse 12

नाम्ना संपूजयामास तुष्टाव स्तुतिभिर्मुदा । ततो जगाम देशं स्वं देवानां हव्यवाहनः

അവൻ നാമോച്ചാരണത്തോടെ വിധിപൂർവ്വം പൂജ നടത്തി, ആനന്ദത്തോടെ സ്തുതികളാൽ പ്രഭുവിനെ പുകഴ്ത്തി. പിന്നെ ദേവന്മാരുടെ ഹവ്യവാഹനൻ തന്റെ ധാമത്തിലേക്ക് പോയി.

Verse 13

हव्यवाहेन भूपैवं स्थापितः पिङ्गलेश्वरः । जितक्रोधो हि यस्तत्र उपवासं समाचरेत्

ഇങ്ങനെ, ഹേ രാജാവേ, ഹവ്യവാഹൻ (അഗ്നി) പിംഗലേശ്വരനെ സ്ഥാപിച്ചു. അവിടെ ക്രോധം ജയിച്ച് വിധിപൂർവ്വം ഉപവാസം അനുഷ്ഠിക്കുന്നവൻ—

Verse 14

अतिरान्त्रफलं तस्य अन्ते रुद्रत्वमाप्नुयात् । गुणान्विताय विप्राय कपिलां तत्र भारत

അവന് ഫലം അത്യന്തം മഹത്തായിരിക്കും; അവസാനം രുദ്രത്വം പ്രാപിക്കും. കൂടാതെ അവിടെ, ഹേ ഭാരത, ഗുണസമ്പന്നനായ ബ്രാഹ്മണന് കപിലാ പശുവിനെ ദാനം ചെയ്യണം.

Verse 15

अलंकृत्य सवत्सां च शक्त्यालङ्कारभूषिताम् । यः प्रयच्छति राजेन्द्र स गच्छेत्परमां गतिम्

ഹേ രാജേന്ദ്രാ! അവിടെ കിടാവോടുകൂടിയ പശുവിനെ യഥാശക്തി അലങ്കാരങ്ങളാൽ ഭൂഷിപ്പിച്ച് ദാനം ചെയ്യുന്നവൻ പരമഗതിയെ പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 86

। अध्याय

“അധ്യായ” — കൈയെഴുത്തുപ്രതി പരമ്പരയിൽ അധ്യായത്തിന്റെ അതിരോ/അവസാനമോ സൂചിപ്പിക്കുന്ന അടയാളം.