Adhyaya 70

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । रेवाया उत्तरे कूले तीर्थं परमशोभनम् । रविणा निर्मितं पार्थ सर्वपापक्षयंकरम्

ശ്രീ മാർക്കണ്ഡേയൻ പറഞ്ഞു— ഹേ പാർഥാ! റേവയുടെ ഉത്തര തീരത്ത് പരമശോഭനമായ ഒരു തീർത്ഥമുണ്ട്; അത് രവിയാൽ സ്ഥാപിതം; അത് സർവ്വപാപക്ഷയകരം.

Verse 2

स्वांशेन भास्करस्तत्र तिष्ठते चोत्तरे तटे । सर्वव्याधिहरः पुंसां नर्मदायां व्यवस्थितः

അവിടെ ഉത്തര തീരത്ത് ഭാസ്കരൻ തന്റെ സ്വാംശത്താൽ വസിക്കുന്നു; നർമദയിൽ സ്ഥാപിതനായി മനുഷ്യരുടെ സർവ്വരോഗങ്ങളും അകറ്റുന്നു.

Verse 3

षष्ठ्यांषष्ठ्यां नृपश्रेष्ठ ह्यष्टम्यां च चतुर्दशीम् । स्नानं यः कारयेन्मर्त्यः श्राद्धं प्रेतेषु भक्तितः । तस्य पापक्षयः पार्थ सूर्यलोके महीयते

ഹേ നൃപശ്രേഷ്ഠാ! ഷഷ്ഠി-ഷഷ്ഠി, അഷ്ടമി, ചതുര്ദശി ദിവസങ്ങളിൽ സ്നാനം ചെയ്ത് ഭക്തിയോടെ പ്രേതർക്കായി ശ്രാദ്ധം ചെയ്യുന്ന മർത്ത്യന്റെ പാപങ്ങൾ, ഹേ പാർഥാ, ക്ഷയിച്ച് അവൻ സൂര്യലോകത്തിൽ മഹത്വപ്പെടുന്നു.

Verse 4

ततः स्वर्गाच्च्युतः सोऽपि जायते विमले कुले । धनाढ्यो व्याधिनिर्मुक्तो जीवेज्जन्मनिजन्मनि

അതിനുശേഷം സ്വർഗത്തിൽ നിന്ന് ച്യുതനായാലും അവൻ വിമലമായ കുലത്തിൽ ജനിക്കുന്നു; ധനവാനായി, രോഗമുക്തനായി, ജന്മംജന്മമായി സുഖത്തോടെ ജീവിക്കുന്നു.

Verse 70

। अध्याय

ഇങ്ങനെ അധ്യായം സമാപ്തമായി.