Adhyaya 62

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र करोडीश्वरमुत्तमम् । यत्र वै निहतास्तात दानवाः सपदानुगाः

ശ്രീ മാർക്കണ്ഡേയൻ പറഞ്ഞു— തുടർന്ന്, ഹേ രാജേന്ദ്രാ, ഉത്തമമായ കരോഡീശ്വരത്തിലേക്ക് പോകണം; അവിടെ, പ്രിയനേ, ദാനവർ അനുചരന്മാരോടുകൂടെ വധിക്കപ്പെട്ടു.

Verse 2

इन्द्रादिदेवैः संहृष्टैः सततं जयबुद्धिभिः । तेषां ये पुत्रपौत्राश्च पूर्ववैरमनुस्मरम्

ഇന്ദ്രാദി ദേവന്മാർ ആനന്ദിതരായി, എപ്പോഴും ജയബുദ്ധിയോടെ നിലകൊണ്ടു. അവരുടെ (ദാനവരുടെ) പുത്രന്മാരും പൗത്രന്മാരും പഴയ വൈരം ഓർത്തു.

Verse 3

क्रुद्धैर्देवसमूहैश्च दानवा निहता रणे । तेषां शिरांसि संगृह्य सर्वे देवाः सवासवाः

ക്രുദ്ധരായ ദേവസമൂഹങ്ങൾ യുദ്ധത്തിൽ ദാനവരെ വധിച്ചു. അവരുടെ ശിരസ്സുകൾ ശേഖരിച്ച്, വാസവൻ (ഇന്ദ്രൻ) ഉൾപ്പെടെ എല്ലാ ദേവന്മാരും (അങ്ങനെ ചെയ്തു).

Verse 4

निक्षिप्य नर्मदातोये बन्धुभावमनुस्मरम् । तत्र स्नात्वा सुराः सर्वे स्थापयित्वा उमापतिम्

നർമദാജലത്തിൽ അവയെ നിക്ഷേപിച്ച്, ബന്ധുഭാവം സ്മരിച്ചുകൊണ്ട്, അവിടെ സർവ്വദേവന്മാർ സ്നാനം ചെയ്ത് ഉമാപതി (ശിവൻ)നെ സ്ഥാപിച്ചു।

Verse 5

इन्द्रेण सहिताः सर्वेऽपूजयंल्लोकसिद्धये । हृष्टचित्ताः सुराः सर्वे जग्मुराकाशमण्डलम्

ഇന്ദ്രനോടുകൂടെ എല്ലാവരും ലോകസിദ്ധിക്കും ക്ഷേമത്തിനുമായി (ശിവനെ) പൂജിച്ചു; പിന്നെ ഹൃഷ്ടചിത്തരായി സർവ്വദേവന്മാർ ആകാശമണ്ഡലത്തിലേക്ക് പോയി।

Verse 6

दानवानां महाभाग सूदिता कोटिरुत्तमा । तदा प्रभृति तत्तीर्थं करोडीति महीतले

ഹേ മഹാഭാഗ! അവിടെ ദാനവരുടെ ഒരു ഉത്തമ കോടി സംഹരിക്കപ്പെട്ടു; അന്നുമുതൽ ഭൂമിയിൽ ആ തീർത്ഥം ‘കരോഡീ’ എന്ന പേരിൽ പ്രസിദ്ധമായി।

Verse 7

विख्यातं तु तदा लोके पापघ्नं पाण्डुनन्दन । अष्टम्यां च चतुर्दश्यामुभौ पक्षौ च भक्तितः । उपोष्य शूलिनश्चाग्रे रात्रौ कुर्वीत जागरम्

അപ്പോൾ, ഹേ പാണ്ഡുനന്ദനാ! അത് ലോകത്തിൽ പാപനാശകമായി പ്രസിദ്ധമായി. അഷ്ടമിയും ചതുര്ദശിയും—ഇരു പക്ഷങ്ങളിലും—ഭക്തിയോടെ ഉപവാസം അനുഷ്ഠിച്ച് ശൂലിൻ (ശിവൻ)ന്റെ സന്നിധിയിൽ രാത്രി ജാഗരണം ചെയ്യണം।

Verse 8

सत्कथापाठसंयुक्तो वेदाध्ययनसंयुतः । प्रभाते विमले प्राप्ते पूजयेत्त्रिदशेश्वरम्

സത്കഥാപാഠത്തോടും വേദാധ്യയനത്തോടും യുക്തനായി, നിർമലമായ പ്രഭാതം വന്നപ്പോൾ ത്രിദശേശ്വരൻ (ദേവാധിദേവൻ)നെ പൂജിക്കണം।

Verse 9

पञ्चामृतेन संस्नाप्य श्रीखण्डेन च गुण्ठयेत् । शस्तैः पल्लवपुष्पैश्च पूजयेत्तु प्रयत्नतः

പഞ്ചാമൃതംകൊണ്ട് ദേവനെ അഭിഷേകം ചെയ്ത്, ശേഷം ശ്രീഖണ്ഡചന്ദനം ലേപിക്കണം. ശ്രേഷ്ഠമായ പല്ലവങ്ങളും പുഷ്പങ്ങളും കൊണ്ട് പരിശ്രമത്തോടെ പൂജിക്കണം.

Verse 10

बहुरूपं जपन्मन्त्रं दक्षिणाशां व्यवस्थितः । यथोक्तेन विधानेन नाभिमात्रे जले क्षिपेत्

ദക്ഷിണദിശയെ അഭിമുഖമായി നിന്നുകൊണ്ട് ബഹുരൂപ മന്ത്രം ജപിക്കണം. ശാസ്ത്രോക്തവിധിപ്രകാരം നാഭിവരെ ഉള്ള ജലത്തിൽ (അർപ്പണം) നിക്ഷേപിക്കണം.

Verse 11

तिलाञ्जलिं तु प्रेताय दक्षिणाशामुपस्थितः । श्राद्धं तत्रैव विप्राय कारयेद्विजितेन्द्रियः

ദക്ഷിണദിശയെ അഭിമുഖമായി നിന്നുകൊണ്ട് പ്രേതാർത്ഥമായി എള്ളോടുകൂടിയ ജലാഞ്ജലി അർപ്പിക്കണം. അവിടെയേ ഇന്ദ്രിയനിഗ്രഹത്തോടെ ബ്രാഹ്മണനാൽ ശ്രാദ്ധം നടത്തിക്കൊള്ളണം.

Verse 12

विषमैरग्रजातैश्च वेदाभ्यसनतत्परैः । गोहिरण्येन सम्पूज्य ताम्बूलैर्भोजनैस्तथा

കൂടാതെ യോഗ്യരായ ബ്രാഹ്മണരെ—അഗ്രജർ, വേദാധ്യയനത്തിൽ തത്പരർ—ഗോ-ഹിരണ്യദാനങ്ങളാൽ സമ്യകമായി പൂജിക്കണം; താംബൂലവും ഭോജനവും കൂടി അർപ്പിക്കണം.

Verse 13

भूषणैः पादुकाभिश्च ब्राह्मणान्पाण्डुनन्दन । भवेत्कोटिगुणं तस्य नात्र कार्या विचारणा

ഹേ പാണ്ഡുനന്ദന! ബ്രാഹ്മണർക്കു ആഭരണങ്ങളും പാദുകകളും ദാനം ചെയ്താൽ അതിന്റെ ഫലം കോടിഗുണം ആകുന്നു; ഇതിൽ സംശയമോ വിചാരണമോ വേണ്ട.

Verse 14

तस्मिंस्तीर्थे तु यः कश्चित्त्यजेद्देहं विधानतः । तस्य भवति यत्पुण्यं तच्छृणुष्व नराधिप

ആ തീർത്ഥത്തിൽ ആരെങ്കിലും വിധിപൂർവ്വം ദേഹം ത്യജിച്ചാൽ, ഹേ നരാധിപാ, അവനു ലഭിക്കുന്ന പുണ്യം കേൾക്കുക।

Verse 15

यावदस्थीनि तिष्ठन्ति मर्त्यस्य नर्मदाजले । तावद्वसति धर्मात्मा शिवलोके सुदुर्लभे

മർത്ത്യന്റെ അസ്ഥികൾ നർമദാജലത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നത്രകാലം, അത്രകാലം ധർമ്മാത്മാവ് സുദുർലഭമായ ശിവലോകത്തിൽ വസിക്കുന്നു।

Verse 16

ततः कालाच्च्युतस्तस्मादिह मानुषतां गतः । कोटिधनपतिः श्रीमाञ्जायते राजपूजितः

പിന്നീട് അവിടെയുള്ള നിശ്ചിതകാലം തീരുമ്പോൾ അവൻ ആ നിലയിൽ നിന്ന് ച്യുതനായി ഇവിടെ മനുഷ്യജന്മം പ്രാപിക്കുന്നു—അപാരധനാധിപൻ, ശ്രീസമ്പന്നൻ, രാജാക്കന്മാർ ആദരിക്കുന്നവൻ।

Verse 17

सर्वधर्मसमायुक्तो मेधावी बीजपुत्रकः । विख्यातो वसुधापृष्ठे दीर्घायुर्मानवो भवेत्

അവൻ ദീർഘായുസ്സുള്ള മനുഷ്യനാകുന്നു—സകല ധർമ്മഗുണങ്ങളാലും സമ്പന്നൻ, മേധാവി, സന്താനസമ്പത്തുള്ളവൻ, ഭൂമിയിൽ പ്രസിദ്ധൻ।

Verse 18

पुनः स्मरति तत्तीर्थं तत्र गत्वा नृपोत्तम । करोडेश्वरमभ्यर्च्य प्राप्नोति परमां गतिम्

ഹേ നൃപോത്തമാ, അവൻ വീണ്ടും ആ തീർത്ഥം സ്മരിക്കുന്നു; അവിടെ ചെന്നു കരോഡേശ്വരനെ അർച്ചിച്ച് പരമഗതി പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 19

इन्द्रचन्द्रयमैर्रुद्रैरादित्यैर्वसुभिस्तथा । विश्वेदेवैस्तथा सर्वैः स्थापितस्त्रिदशेश्वरः

ഇന്ദ്രൻ, ചന്ദ്രൻ, യമൻ, രുദ്രന്മാർ, ആദിത്യന്മാർ, വസുക്കൾ എന്നിവരും സർവ്വ വിശ്വദേവന്മാരും സ്ഥാപിച്ച—ത്രിദശന്മാർ ആരാധിക്കുന്ന പരമേശ്വരൻ ഇവിടെ വിരാജിക്കുന്നു।

Verse 20

रेवाया उत्तरे कूले लोकानां हितकाम्यया । मानवो भक्तिसंयुक्तः प्रासादं कारयेत्तु यः

ഭക്തിയോടെ, സർവ്വജനങ്ങളുടെ ഹിതം ആഗ്രഹിച്ച്, രേവാനദിയുടെ ഉത്തര തീരത്ത് പ്രാസാദം (ക്ഷേത്രം) പണിയുന്ന മനുഷ്യൻ—

Verse 21

तस्मिंस्तीर्थे नरश्रेष्ठ सद्गतिं समवाप्नुयात् । न्यायोपात्तधनेनैव दारुपाषाणकेष्टकैः

ഹേ നരശ്രേഷ്ഠാ! ആ തീർത്ഥത്തിൽ അവൻ സദ്ഗതി പ്രാപിക്കുന്നു—ന്യായമായി സമ്പാദിച്ച ധനത്തോടെ, മരം, കല്ല്, ഇഷ്ടിക എന്നിവകൊണ്ട് (ക്ഷേത്രം) പണിതാൽ।

Verse 22

ब्राह्मणः क्षत्रियैर्वैश्यैः शूद्रैः स्त्रीभिश्च शक्तितः । तेऽपि यान्ति नरा लोके शांकरे सुरपूजिते

ബ്രാഹ്മണർ, ക്ഷത്രിയർ, വൈശ്യർ, ശൂദ്രർ, സ്ത്രീകൾ എന്നിവരും—തങ്ങളുടെ ശേഷിയനുസരിച്ച്—ദേവന്മാർ ആരാധിക്കുന്ന ശാങ്കരലോകത്തെ പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 23

यः शृणोति सदा भक्त्या माहात्म्यं तीर्थजं नृप । तस्य पापं प्रणश्येत षण्मासाभ्यन्तरं च यत्

ഹേ നൃപാ! ആരെങ്കിലും സദാ ഭക്തിയോടെ ഈ തീർത്ഥത്തിന്റെ മഹാത്മ്യം ശ്രവിക്കുകയാണെങ്കിൽ, അവന്റെ പാപം നശിക്കുന്നു—ആറ് മാസത്തിനുള്ളിൽ സഞ്ചിതമായതുപോലും।

Verse 62

। अध्याय

॥ അധ്യായം ॥