Adhyaya 199

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । तस्यैवानन्तरं राजन्नाश्विनं तीर्थमुत्तमम् । कामिकं सर्वतीर्थानां प्राणिनां सिद्धिदायकम्

ശ്രീ മാർകണ്ഡേയൻ പറഞ്ഞു—ഹേ രാജാവേ! അതിന്റെ ഉടനെ പിന്നാലെ ‘ആശ്വിന’ എന്ന പരമോത്തമ തീർത്ഥമുണ്ട്; അത് എല്ലാ തീർത്ഥങ്ങളിലും പ്രിയവും പ്രാണികൾക്ക് സിദ്ധി നൽകുന്നതുമാണ്।

Verse 2

तत्र तीर्थेऽश्विनौ देवौ सुरूपौ भिषजां वरौ । तपः कृत्वा सुविपुलं संजातौ यज्ञभागिनौ

ആ തീർത്ഥത്തിൽ സുന്ദരരൂപികളായ, വൈദ്യന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠരായ അശ്വിനീദേവന്മാർ മഹാതപസ്സു ചെയ്തു യജ്ഞഭാഗത്തിന് അർഹരായി।

Verse 3

संमतौ सर्वदेवानामादित्यतनयावुभौ । नासत्यौ सत्त्वसंपन्नौ सर्वदुःखघ्नसत्तमौ

ആദിത്യന്റെ ആ ഇരുപുത്രന്മാർ സർവദേവന്മാർക്കും സമ്മതർ—നാസത്യന്മാർ, സത്ത്വസമ്പന്നർ, എല്ലാ ദുഃഖവും നശിപ്പിക്കുന്നവരിൽ പരമശ്രേഷ്ഠർ।

Verse 4

युधिष्ठिर उवाच । आदित्यस्य सुतौ तात नासत्यौ येन हेतुना । संजातौ श्रोतुमिच्छामि निर्णयं परमं द्विज

യുധിഷ്ഠിരൻ പറഞ്ഞു—പൂജ്യരേ, ഏതു കാരണത്താൽ നാസത്യന്മാർ ആദിത്യന്റെ പുത്രന്മാരായി? ഹേ ദ്വിജ, ഇതിന്റെ പരമ നിർണ്ണയം ഞാൻ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു।

Verse 5

मार्कण्डेय उवाच । पुराणे भास्करे तात एतद्विस्तरतो मया । संश्रुतं देवदेवस्य मार्तण्डस्य महात्मनः

മാർക്കണ്ഡേയൻ പറഞ്ഞു—വത്സാ, ഭാസ്കരപുരാണത്തിൽ ഞാൻ ഇത് വിശദമായി കേട്ടിട്ടുണ്ട്—ദേവദേവനായ മഹാത്മ മാർതണ്ഡന്റെ വൃത്താന്തം।

Verse 6

तत्ते संक्षेपतः सर्वं भक्तियुक्तस्य भारत । कथयामि न सन्देहो वृद्धभावेन कर्शितः

ഹേ ഭാരതാ, നീ ഭക്തിയുക്തനായതിനാൽ ആ എല്ലാം ഞാൻ സംക്ഷേപമായി പറയുന്നു. വാർദ്ധക്യാവസ്ഥകൊണ്ട് ക്ഷീണിച്ചിട്ടും ഇതിൽ സംശയമില്ല।

Verse 7

अतितेजोरवेर्दृष्ट्वा राज्ञी देवी नरोत्तम । चचार मेरुकान्तारे वडवा तप उल्बणम्

സൂര്യന്റെ അത്യധികമായ തേജസ്സു കണ്ടു, ഹേ നരോത്തമാ, ദിവ്യരാണിയായ ദേവി മേരുവിന്റെ വനപ്രദേശങ്ങളിൽ വഡവാ-രൂപം ധരിച്ചു ഭീകരതപസ്സു അനുഷ്ഠിച്ചു।

Verse 8

ततः कतिपयाहस्य कालस्य भगवान्रविः । दृष्ट्वा तु रूपमुत्सृज्य परमं तेज उज्ज्वलम्

പിന്നീട് കുറെ ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ഭഗവാൻ രവി അവസ്ഥ കണ്ടു തന്റെ മുൻരൂപം ഉപേക്ഷിച്ചു; അതിപ്രകാശമുള്ള പരമതേജസ്സും സംയമിച്ചു।

Verse 9

मनोभववशीभूतो हयो भूत्वा लघुक्रमः । विस्फुरन्ती यथाप्राणं धावमाना इतस्ततः

മനോഭവൻ (കാമദേവൻ) വശീകരിച്ചതിനാൽ അവൻ ലഘുക്രമനായ കുതിരയായി; ദേവി ശ്വാസം വിറയ്ക്കുന്നതുപോലെ ഇങ്ങോട്ടും അങ്ങോട്ടും ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്നു।

Verse 10

हेषमाणः स्वरेणासौ मैथुनायोपचक्रमे । सम्मुखी तु ततो देवी निवृत्ता लघुविक्रमा

അവൻ ഉച്ചത്തിൽ ഹേഷധ്വനി ചെയ്ത് സംഗമത്തിനായി മുന്നേറി; അപ്പോൾ ദേവി നേരെ തിരിഞ്ഞ്, വേഗത്തിൽ പിന്മാറി।

Verse 11

यथा तथा नासिकायां प्रविष्टं बीजमुत्तमम् । ततो नासागते बीजे संजातो गर्भ उत्तमः

എങ്ങനെയോ ശ്രേഷ്ഠമായ ബീജം അവളുടെ നാസികയിൽ പ്രവേശിച്ചു; നാസയിൽ നിലകൊണ്ട ആ ബീജത്തിൽ നിന്ന് ശ്രേഷ്ഠ ഗർഭം ഉദിച്ചു।

Verse 12

जातौ यतः सुतौ पार्थ नासत्यौ विश्रुतौ ततः । सुसमौ सुविभक्ताङ्गौ बिम्बाद्बिम्बमिवोद्यतौ

അതിനുശേഷം, ഹേ പാർഥ, നാസത്യർ എന്നു പ്രസിദ്ധരായ രണ്ടു പുത്രന്മാർ ജനിച്ചു. ഇരുവരും സമരൂപരും സുസംഘടിതാവയവങ്ങളുമുള്ളവർ; ഒരു ബിംബത്തിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു ബിംബം ഉദിക്കുന്നതുപോലെ।

Verse 13

अधिकौ सर्वदेवानां रूपैश्चर्यसमन्वितौ । नर्मदातटमाश्रित्य भृगुकच्छे गतावुभौ । परां सिद्धिमनुप्राप्तौ तपः कृत्वा सुदुश्चरम्

അവർ രൂപത്തിൽ സർവ്വദേവന്മാരെയും അതിക്രമിച്ചവർ, അത്ഭുതപ്രഭയാൽ സമന്വിതർ. നർമദാതീരം ആശ്രയിച്ച് ഇരുവരും ഭൃഗുകച്ഛത്തിലേക്ക് പോയി; അത്യന്തം ദുഷ്കരമായ തപസ്സു ചെയ്ത് പരമസിദ്ധി പ്രാപിച്ചു।

Verse 14

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा तर्पयेत्पितृदेवताः । सुरूपः सुभगः पार्थ जायते यत्र तत्र च

ആ തീർത്ഥത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്ത് പിതൃകൾക്കും ദേവതകൾക്കും തർപ്പണം ചെയ്യുന്നവൻ, ഹേ പാർഥ, എവിടെയായാലും ജനിച്ചാലും സുന്ദരനും സൗഭാഗ്യവാനും ആയി ജനിക്കുന്നു।

Verse 199

अध्याय

“അധ്യായ” — കൈയെഴുത്തുപരമ്പരയിൽ അധ്യായം/വിഭാഗം വേർതിരിക്കുന്ന വിരാമചിഹ്നം।